...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

zaterdag 21 oktober 2017

1671021 - ZOZ - Van toeters en bellen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Omdat ik geen rekenwonder ben, wil ik niet de indruk wekken dat ik dat wèl ben. Huh…? Vroeger werd bij ons op het dorp wel eens gezegd: "Moet dat kind nog naar school? Die kan toch al een elf schrijven met zijn neus!"
Als ik niet oppas doe ik dat ook, en ik hoest voortdurend alsof er een T-Ford staat te toeteren! Om een indruk te geven: 1923 Model T Ford Aaoogha horn.

Een oud volksrecept dat mij ooit ter ore kwam, is het eten van zoute haring. Dat kwam mooi uit, Jacintha kwam langs op haar wekelijkse ronde met de viswagen. Als mijn grootvader en opvoeder zwaar verkouden of grieperig was, kreeg hij groentesoep. Alsof het gepland was, kreeg ik dat vandaag ook: heerlijk!

Er drong zich meteen een titel bij me op: Rockin' Pneumonia and the Boogie Woogie Flu. Weer een song die een hit geworden is door iemand anders (een blanke) dan de oorspronkelijke (zwarte) singer/songwriter, Huey "Piano" Smith.
Huey Smith werd bekend door zijn pianostijl, waarmee hij zuidelijke pianisten beïnvloedde. Zijn eerste song schreef hij op de piano toen hij 8 jaar was. Hij begon te werken op zijn vijftiende en was 18 toen hij z'n eerste platencontract kreeg.
Vanaf 1955 speelde Smith met bands en in veel studiosessies van grote artiesten, zoals Little Richard en Lloyd Price.
In 1957 bracht hij de titel uit waar ik meteen aan dacht met mijn snotneus.

Huey Piano Smith - Rockin' Pneumonia and the Boogie Woogie Flu:


Een andere titel van hem die me aanspreekt, is: Huey "Piano" Smith - High Blood Pressure, iets waarmee veel ouderen worden geconfronteerd.
En omdat 'ie leuk is, een link naar een duet met vader en dochter, met de radio aan in de auto: Huey 'piano' smith and the clowns - don't you just know it.

"Rockin' Pneumonia and the Boogie Woogie Flu" werd pas een internationale hit in 1972, in de versie van Johnny Rivers (nl); hier een versie met de tekst in beeld.

Johnny Rivers - Rockin' Pneumonia And The Boogie Woogie Flu:


Het werd de derde Gouden plaat voor Rivers. Mocht je deze versie beter vinden dan die van Huey Smith, dan zou dat kunnen komen door de betere opnametechniek en de fantastische studiomuzikanten, die de begeleiding doen. Het was een los-vaste groep rond L.A. (Los Angeles), die in verschillende samenstellingen speelde op tal van hits. De groep kwam bekend te staan als The Wrecking Crew. Er is zelfs een documentaire gemaakt over deze topmusici. Soms werden ze genoemd The First Call Gang, soms ook The Clique. (Grappig, dat laatste was ook de naam van een dichtersgroep waarvan ik 11 jaar lid ben geweest).

Omstreeks 1960 werden ze de "de facto house band" voor de roemruchte producer Phil Spector (nl), en werden dan soms genoemd: The Phil Spector Wall of Sound Orchestra.
The Wrecking Crew speelde vaak anoniem mee op de platen van bekende artiesten, zoals Jan & Dean, Sonny & Cher, Barry McGuire, The Mamas & the Papas, Frank Sinatra, en Nancy Sinatra. Soms werden ze gebruikt als "ghost players" (zoals boeken met een bekende naam op de kaft soms geschreven zijn door een "ghost writer"), zoals op Mr. Tambourine Man van The Byrds, Pet Sounds van The Beach Boys, en albums van The Monkees.
The Wrecking Crew wordt nu algemeen gezien als succesvolste groep studiomuzikanten in de geschiedenis van de populaire muziek.
Phil Spector was behalve een geniale producer, ook een exentriekeling, die uiteindelijk in de gevangenis belande wegens moord, soms uitgelegd als crime passionel.

Naast veel andere covers vond ik Jeannie C. Riley - Rockin' Pneumonia & The Boogie Woogie Flu. Ik kan me niet herinneren dat ik de naam Jeannie C. Riley eerder had gezien, maar ze staat zelfs in de Nederlandse Wikipedia. Misschien omdat ze zich thans gericht heeft op Gospel, nadat ze aan de drank geraakt was, gescheiden, afgekickt, hertrouwd met haar ex en zich nu "born again Christian" noemt.

Jeannie C. Riley heeft nooit het succes uit 1968 kunnen evenaren van de hit die ze had met Harper Valley P.T.A. (nl), een song van Tom T. Hall (nl).
Met deze song, die onmiddellijk een enorme hit werd, werd ze de eerste vrouw die met dezelfde song tegelijkertijd in de top van de Billboard Hot 100 en de U.S. Hot Country Singles charts stond. Het duurde tot 1981 voordat dat record werd geëvenaard door Dolly Parton.

In dat lied komt een dochter thuis met een briefje van school, dat de moeder, een weduwe, door haar onaangepaste gedrag een slecht voorbeeld is voor haar kind en anderen. Het briefje komt van de oudercommissie en het schoolbestuur (P.T.A.). De moeder gaat die middag meteen met opgestreken zeilen naar de volgende vergadering. Ze heeft een minirok aangetrokken en trekt flink van leer: "Het is hier klein Peyton Place, en jullie zijn allemaal hypocrieten!" In de toenmalige TV-soap Peyton Place was schijnbaar alles netjes geregeld, maar het krioelde van het gekonkel en de affaires.
Uit de opbouw van het lied blijkt, dat de dochter het verhaal vertelt. De song heeft geleid tot het maken van een film en een TV-serie.

Jeannie C. Riley - Harper Valley P.T.A.:


De schrijver, Tom T. Hall (1936), is niet zomaar iemand: countryzanger, songwriter en boekenschrijver. Hij heeft 11 nr.1 hits geschreven en nog 26 top 10 hits.
Hij had ook wel een mening over politiek. Nou is deze song uit 1972 en gingen de Amerikaanse presidentsverkiezingen tussen Richard Nixon en George McGovern, maar iemand heeft er actueel beeld bij gemaakt, en dat wil ik jullie niet onthouden.
De song bereikte nr. 11 in de C&W hitlijst in 1972. (Hier de tekst).

Tom T. Hall - The Monkey That Became President:


Zo eindigt dan een ontdekkingsreis, die begint met een stevige verhoudheid, langs een paar verrassende ontdekkingen: 1) zwarte Heuy verzint, blanke Johnny wint; 2) hypocrisie kan hits opleveren; en 3) muzikale politieke commentaren kunnen opnieuw actueel worden.

dinsdag 17 oktober 2017

171017 - Niklas - Boze Witte Mensen

Boze Witte Mensen zijn niet altijd Boze Witte Mannen. Gisteren was ik onvermijdelijk getuige van een discussie met een Boze Witte Vrouw, die ergens aan de rand van onze kennissenkring dwarrelt.
Ze was in gesprek met een niet zo boze witte vrouw over Groot Onrecht dat haar was aangedaan. Zittend op haar rollator, zodat ze het lang kon volhouden, fulmineerde ze er flink op los.

Deze keer had de apotheek het gedaan. Ze had medicijnen gekregen op een herhalingsrecept van haar specialist. Maar ze zaten in een ander doosje, ze waren van een andere fabrikant. Dat pikte ze niet, ze wou de medicijnen die ze altijd had. De apothekersassistente had toen gezegd dat ze dan moest betalen.
De toon waarop de Boze Witte Vrouw dat vertelde, deed vermoeden dat ze nogal was afgeblaft. Maar dat was haar eigen gebruikelijke toon: recht zo die gaat en met luider stemme.
Ze ging nóóit weer naar díe apotheek, want die bedonderde haar: ze had toch nooit wat hoeven betalen voor die medicijnen? Dachten ze nou echt dat ze haar konden belazeren? En die zorgverzekeraars willen de mensen alleen maar dood hebben.

Als klap op de vuurpijl, die apothekersassistente had ook nog gevraagd of ze wel genoeg calcium gebruikte! Waar bemoeide dat mens zich mee, ze was toch geen dokter? En juist in dat nieuwe medicijn zat calcium, en daar kon ze niet tegen want dan kreeg ze allerlei kwaaltjes. En dat had ze de assistente op haar gebruikelijke manier verteld.

De niet zo boze witte vrouw probeerde haar uit te leggen, dat de keuze uit verschillende medicijnen met dezelfde werkzame stof niet door de apotheek wordt bedacht, maar uiteindelijk door de minister van Volksgezondheid wordt bepaald.
Dat apothekersassistentes er ook voor doorgeleerd hebben, dat ze dat werk niet zómaar mogen doen. En dat het juist getuigt van deskundigheid en zorgvuldigheid als ze zulke vragen stellen.
Ook, dat het verschil maakt hoe je mensen aanspreekt; dat als jij blaft, de neiging om vriendelijk te reageren afneemt.
Jaja, daar had de niet zo boze witte vrouw misschien wel gelijk in.

Via een nabijere kennis kreeg ik tot mijn verrassing nú al feedback. De Boze Witte Vrouw had spontaan verslag gedaan van het gesprek waarvan ik getuige was geweest, en toevallig hadden we vandaag contact.
De Boze Witte Vrouw was het lang niet eens met de niet zo boze witte vrouw, maar die had tenminste geluisterd en nu had ze eens lekker haar hart kunnen luchten!

Ach, die kennis had ook al vaak geprobeerd de Boze Witte Vrouw er van te overtuigen dat de muren waar ze tegenop liep, meestal door haar eigen gedrag waren ontstaan. Maar dat was zaaien op rotsige bodem, en niet alleen vogeltjes zingen zoals ze gebekt zijn...

Tja, het onrecht in deze wereld is groot, vooral als je er bij voorbaat van uit gaat dat iedereen je wil belazeren.
En als je niet goed op de hoogte bent hoe de dingen werken, doordat je je er niet in kunt of wilt verdiepen...

zaterdag 14 oktober 2017

171014 - ZOZ - Van Coca en Pepsi

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Marja heeft een vooruitziende blik, daardoor is er vandaag weer een ZOZ.
Wie haar lotgevallen heeft gevolgd, weet dat een van de eerste dingen waar ze om vroeg toen ze weer een heel klein beetje mens werd na de operatie, cola was.

Het eerste waar ik aan dacht was, dat er héél veel artiesten zijn geweest die een commercial hebben opgenomen voor Coca Cola, maar de eerste naam die me te binnen schoot was deze:

Golden Earrings - Coca Cola commercial:


Later deden ze het nog eens dunnetjes over met:

Golden Earrings - Rum and Coca Cola:


De grootste concurrent kon natuurlijk niet achterblijven, en pakte het groots aan:

Pepsi Commercial - We Will Rock You (feat. Britney Spears, Beyonce, Pink & Enrique Iglesias):


Ach, er is nog zoveel meer te vinden over cola, zoals deze tekst op de site Children's Bible Songs; het lijkt me typisch Amerikaans:

Pepsi Cola Song

Pepsi cola went to town,
Coca cola shot him down.
Dr. Pepper fixed him up,
Now we all drink 7-up.

Chorus:
Knock, knock, rattle, rattle, honk, beep, beep.
Knock, knock, rattle, rattle, honk, beep, beep.
Knock, knock, rattle, rattle, honk, beep, beep.
Knock, knock, rattle, rattle, honk, beep, beep.


Way down south where bananas grow,
A mouse stepped on an elephant’s toe.
The elephant said with tears in his eyes,
“Go pick on someone your own size!”

Chorus

Jesus is a friend of mine,
I talk to Him all the time.
One day, He died on Calvary,
So we all could live eternally!

Chorus

Pepsi cola went to town,
Coca cola shot him down.
Dr. Pepper got shot too,
Now we all drink Mountain Dew!

Tja, of dit nou zo pedagogisch verantwoord is…?

zaterdag 7 oktober 2017

171007 - ZOZ - Van Rodgers en Redding

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Nu Marja, alvorens zelf een zware ingreep te ondergaan, toch haar ZOZ had voorbereid, kan ik natuurlijk niet verstek laten gaan, nu ze mij benoemd heeft tot "opperzwijmelaar"... ;)
Het wordt wel een korte, want wij hebben te maken met een verjaardag van iemand die nooit zijn verjaardag viert, maar er niet onderuit komt nu hij 50 wordt en het dan maar meteen wat groter aanpakt. Zondagskind: op zondag geboren en op zondag 50 jaar! Daarvoor moest "nog even" iets worden voorbereid, vandaar mijn late inbreng.

Inspiratie hoefde ik niet te zoeken, want deze week bleef een song in mijn hoofd rondzingen. Zo'n song die je "hoort" zodra je de titel leest.
Mijn Facebook-vriend Bertus ten Caat had die song geplaatst: Paul Rodgers - I've Been Loving You Too Long.

De uitvoering die ik "hoorde" was echter het origineel, van Otis Redding.
De song I've been loving you too long is vaak gecovered. The Rolling Stones waren de eersten, kort nadat het origineel een hit was. Otis Redding beschouwde dat als een compliment en beantwoordde dat door "(I Can't Get No) Satisfaction" op te nemen. Ook o.a. Ike & Tina Turner namen de song op.
Hier de "Live performance from Monterey International Pop Festival 1967".

Otis Redding - I've Been Loving You Too Long:


Paul Rodgers leerden we kennen als singer/songwriter van Free, met hun grootste hit: Free - All Right Now. Rodgers blijkt nog steeds actief. In de volgende clip speelt hij samen met Simon Kirke, drummer van Free, als Bad Company, en verder Slash en Neal Schon.
Ze spelen "Wishing Well", een song van Free (niet te verwarren met dezelfde titel door Terence Trent D'Arby).
Die titel kan duiden op een "wensput", maar ik interpreteer het hier als beterschapswens voor Marja.

Paul Rodgers - Wishing Well:

maandag 2 oktober 2017

171002 - WE300 - Gezondheid

Geschreven voor de WE300-uitdaging van PlatoOnline voor september 2017.
De uitdaging: een verhaal van precies 300 woorden met het woord 'Gezondheid' als onderwerp.
Het themawoord mag in het stuk niet genoemd worden.


Een goede geestelijke en lichamelijke gesteldheid is een eerste vereiste voor het optimaal functioneren van een mens. Beide factoren hebben invloed op elkaar.
Lichamelijk onwelzijn leidt tot verminderd geestelijk welbevinden, waarbij het effect niet altijd zuiver proportioneel is.
Zo kunnen lichamelijk ernstig zieke mensen een onverwoestbaar goed humeur hebben en hun treurende omgeving opbeuren.
Het tegengestelde komt ook voor, dat mensen met vaak voorkomende, kortdurende aandoeningen, het gevoel hebben dat ze op sterven liggen. Daar wordt dan de spot mee gedreven, terwijl de spotter zelf het eigen repertoire vergeten is.

Geestelijk malheur heeft niet noodzakelijkerwijs lichamelijke gevolgen, doch als er een causaal verband lijkt te bestaan, dan worden de lichamelijke klachten geduid als psychosomatisch; tegenwoordig ook psychofysiologische aandoeningen genoemd.
Bij beide hoofdsoorten aandoeningen, geestelijk en lichamelijk, zijn er vele behandelmethoden, die vooraf gegaan dienen te worden door een diagnose, en desgewenst een 'second opinion'.

In deze 'moderne tijd' worden er vele therapiën aangeboden op weg naar het herstel tot een gunstige staat van welzijn. Afhankelijk van de klachten zijn er, ruwweg, fysieke, farmaceutische, en psychische methoden beschikbaar, van archaïsche tot moderne.
Alle drie genoemde richtingen hebben meerdere sub-richtingen, waarbij het niet zelden voorkomt dat men elkaar verwijt het slechtste met de patiënt voor te hebben. En daar geloof ik niet in: ik geloof (in de meeste gevallen) in goede bedoelingen, maar niet altijd in werkelijke effectiviteit.

Het woord 'geloof' genoemd hebbend, zie ik een verschil tussen een archaïsche en de moderne aanpak van het genezingsproces. Of vooral in de nauwkeurigheid van de diagnose en de vaststelling van de werking van de therapie. Ik las, alweer een tijd geleden, een artikel over het zorgvuldig vaststellen van de juiste diagnose en de objectieve conclusies uit een onderzoek naar het effect van placebo's en medicijnen. Daar komt véél meer bij kijken dan geloof…

zaterdag 30 september 2017

170930 - ZOZ - Van Troost en Het Einde

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Mijn regelmatige lezers weten, dat onlangs mijn schoonzusje, zus van mijn Marijke, is overleden en gecremeerd. Het verwerken is voor Marijke moeilijker dan voor mij, omdat Sylvia een vaste waarde in haar leven was vanaf haar jongste kindertijd.
Marijke en haar zussen, ofschoon niet kerkelijk, hebben via hun moeder een gevoelig plekje voor Maria. Ma was van huis uit RK, maar pa was NH en Ma schakelde over, maar nooit helemaal.

Links: Sylvia en Marijke bij de vijver in het tuintje van het ouderlijk huis
Rechts: het Mariabeeld van hun moeder, bij Sylvia thuis, foto via een spiegel.

Een lieve, meevoelende vriendin stuurde Marijke dezer dagen een berichtje, dat binnenkwam alsof Marijke er op zat te wachten: Voor jou: Muziek voor wie troost nodig heeft. En het weten dat er uiteindelijk toch genade is. Veel liefs en kracht gewenst.
Marijke antwoorde, dat dit haar goed deed, dat dit precies was wat ze op dat moment even nodig had.

Eliza Gilkyson - Requiem:


Van deze zangeres, Eliza Gilkyson, hadden we beiden overigens nog nooit gehoord, de naam van haar man, Robert Jensen was ik al wel eens tegengekomen.



Een andere vriendin was onlangs bij ons te gast met haar man. Ze is nogal bezig met astrologie. Ze kwamen binnen terwijl ik nog druk bezig was met mijn taak bij het voorbereiden van het eten. Daarbij hoorde een sterrenbeeld, dat niet het mijne was, maar blijkbaar was er een ascendant voorhanden om dat te corrigeren. (Ik ben zelf meer van de astronomie dan van de astrologie).

Het gesprek kwam op de aankondigers van wéér een einde van de wereld, de christelijke numeroloog David Meade. Zie o.a. Het einde der tijden begint op 23 september 2017.
Citaat: "Meade baseert zijn theorie op het getal 33 dat een prominente rol speelt in de bijbel. 'Het is onder meer de leeftijd waarop Jezus stierf en de naam Elohim - God bij de joden - wordt in de bijbel 33 keer vermeld', onderbouwt hij zijn voorspelling. Op 23 september is het 33 dagen geleden dat er in de Verenigde Staten een zonsverduistering te zien was. Een duidelijk voorteken, volgens Meade."
Nou ja, zo ken ik er ook wel een: ik ben ook de zoon van een timmerman, en ik vierde mijn 33ste verjaardag op Goede Vrijdag...

Volgens Meade zou de aarde in botsing komen met de planeet Nibiru (niet te verwarren met de vals nieuws-site Niburu; een spelfout), die voortgekomen is uit de Sumerische mythologie. Zo'n botsing met Nibiru (ook wel Planet X genoemd) is al veel vaker voorspeld, maar als zo'n planeet richting aarde vloog, "zouden astronomen de planeet al minstens tien jaar volgen, en zou die inmiddels met het blote oog zichtbaar zijn”, volgens nuchtere, wetenschappelijk ingestelde organen, zoals NASA en National Geographic.

Onze vriendin kwam in de context van dat verhaal met een regel uit een lied: "The first of the last seven days", maar ze wist niet meer wie en wat. Dan helpt internet, en we kwamen al snel uit bij Unit Gloria, met Robert Long in de gelederen.

Robert Long ( Unit Gloria ) - The Last Seven Days:


(Unit) Gloria begeleide later Alexander Curly bij zijn hit "I'll never drink again", en werd de vaste begeleidingsband van Bonnie St Claire...

En toen had ik een zin in m'n hoofd, waarvan ik rotsvast overtuigd was dat die van Robert Long was. Maar ik had een fragment van het lied onthouden en vergeten wie de echte zanger was!
Die zin was: "Ik kom alleen maar Heer / voor de muziek". Via internet kwam ik bij de titel en de zanger: Mijn Gebed van D.C. Lewis. Bij deze opname waren erg bekende namen betrokken, waarbij de fameuze organist Feike Asma me weer even de rillingen over de rug doet lopen. Het was de eerste "relipop" nr. 1 hit in Nederland. Ook uit 1970 komt overigens Unit Gloria - Our Father, dat meer twijfels verwoordt (tekst onder "meer weergeven").

D.C. Lewis - Mijn gebed:


Bij het doornemen van de info, zag ik dat D.C. Lewis het pseudoniem was van Ruud Eggenhuizen, en dat ook hij met Bonnie St.Claire heeft samengewerkt: Bonnie St.Claire & DC Lewis / Alias Bonny & Lewis - That's Why.

Bij Eggenhuizen werd in de jaren 80 fibromyalgie geconstateerd, toen deze ziekte bekender begon te worden. Voordien werden patiënten vaak beschouwd als simulanten. Ik vraag me af of ik al eerder gehoord had van een man met fibromyalgie. Hij overleed in 2000 aan een hartstilstand.

Toch kom ik, met de onheilsprofeet nog in gedachten, weer terecht bij Robert Long en zijn LP Vroeger of Later, waarbij ik het voorbarig vind om boos te worden vóórdat hij de laatste regel gezongen heeft.

Robert Long - Jezus Redt!:


zaterdag 23 september 2017

170923 - ZOZ - Van smartphones en emmers

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Dezer dagen ontspon zich een reeks gedachten die inherent zijn aan deze "moderne tijd", voortvloeiend uit een recente gebeurtenis. Onder de douche wordt men geconfronteerd met het naakte bestaan, en na de reinigende werkzaamheden treedt gewoonlijk een fase van ontspanning in, waarin de gedachten de vrije loop nemen en herinneringen hun spel spelen.

Onlangs liet een bekende een zijn mobiele telefoon vallen, op straat. Gevolg: het display was kapot, zodat normaal gebruik onmogelijk was. Of er verder nog iets functioneerde was moeilijk te controleren.
Gezien de dominante rol van het display op een smartphone (of met de nieuw-Drentse benaming "striektillefoon") was dat verder ook tamelijk onbelangrijk.


Vroeger had je een draaischijf of toetsen op een telefoon, en had je verder genoeg aan geluidsopname en weergave. Thans wordt op het display ook het "toetsenbord" geprojecteerd, dus het toestel bedienen is met een kapot display onmogelijk.
Ik laat mijn kennis verder zelf zijn verhaal vertellen.

Oei, naar de telefoonwinkel dan maar.
Maar die is in het dorp verderop. In de auto dan maar.
Oei, een lekke band.
De wegenwacht bellen dus. Maar de telefoon is kapot…
Met de bus dan maar?
Oké, maar dan moet ik contant geld hebben, en ik heb gisteren het laatste uitgegeven aan boodschappen en parkeergeld...

Naar de Bank dan maar.
Tja, het dichtstbijzijnde filiaal is in een dorp verderop; het plaatselijke filiaal is 10 jaar geleden gesloten, en het laatste servicepunt 2 jaar geleden ook: iedereen ging digitaal bankieren…
Pin-automaat!
Oeps: die is onlangs weggehaald vanwege het risico van plofkraken...
Eeeh… maar ik kan toch niet pinnen, want ik krijg mijn TAN-code op het display, en daar zonder krijg ik geen geld…


Geld lenen bij de buren dan maar?
Tja, die zijn nu allemaal naar hun werk of boodschappen doen in dorpen en steden verderop, en ik kan ze nu niet bellen wanneer ze weer thuis zijn…
E-mailen dan maar?
Ook daar heb ik mijn mobiel voor nodig, zowel voor het mailen als voor de adressen...

De telefooncel!
Ach gossie, de laatste is 5 jaar geleden al weggehaald, omdat toch al iedereen een mobiele telefoon had…
En dan nog, in de telefoongidsen staan hun mobiele nummers toch niet…


Hé, mijn telefoon geeft tòch een alarmtoon!
Oei, dat is mijn agenda! Ik had een afspraak…!
Mijn afspraak afbellen? Met wie ook alweer?
Dat kan ik niet zien, en het nummer staat ook in mijn smartphone… %$@#&*!!!

De telefoon opsturen per post naar de telefoonwinkel?
Oei, om het adres op te zoeken heb ik internet op mijn telefoon nodig…

Ach, en de dichtstbijzijnde brievenbus staat toch op een kruispunt zo'n 6 km van het dorp in het buitengebied...
Omdat toch iedereen e-mailt, zijn uit drie dorpen de brievenbussen 3 jaar geleden weggehaald. En zo moet iedereen ongeveer even ver om iets op de post te doen...


Op fiets dan maar? Waar staat dat ding ook alweer?
De navigatie op mijn smartphone kan ik ook niet meer gebruiken...



Wat dit verhaal met muziek te maken heeft? Ik dacht direct aan een heel bekende song, door een heel bekende artiest, maar die is al twee keer geplaatst, de een met ook een versie van Dorus, bij de andere is de clip verwijderd

Ik bedoel natuurlijk There's a Hole in the Bucket, hier op 2 mei 1960 in Carnegie Hall door Harry Belafonte samen met Odetta, beiden ook bekend als burgerrechtenactivisten.

Als je zoekt op de titel van de song krijg je héél veel resultaten, en op Youtube vind je héél veel video's.
Omdat het eigenlijk bedoeld was als een kinderliedje, kies ik een versie uit Sesamstraat.
Wat mij opvalt is, dat deze poppen een logischer manier hebben bedacht om het gat te dichten: ze gebruiken een stuk hout, een stok, om het gat te repareren in plaats van stro!

Sesame Street - There's a Hole in the Bucket:


In die lange lijst met zoekresultaten vond ik ook iemand die ik daar niet verwachtte: de legendarische countryzanger Hank Williams, soms aangeduid als Senior, omdat ook een zoon, Hank Williams Jr., en diens zoon, Hank Williams III, onder dezelfde naam acteren. "III" heeft een halfzus, Holly Williams, ook singer/songwriter. Zo ontdek je nog eens wat.

De titel van zijn song is ook net even anders: My Bucket's Got a Hole in It. Hoe de song precies is ontstaan en of het auteursrecht aan de echte bedenker is toegekend is onduidelijk. Duidelijk is wel, dat de song populair werd in de versie van Hank Williams.
Dat hij geen bier kan kopen omdat er een gat in z'n emmer zit, doet vermoeden dat deze versie van het thema niet als kinderliedje bedoeld is...

Junior heeft de song ook opgenomen: Hank Williams Jr. My bucket got a hole in it, en de truc van het combineren van een oude opname met een nieuwe is ook met deze song gedaan: Hank Williams Jr. & Hank Williams Sr. - My Bucket's Got A Hole In It. Ook de kleinzoon nam het op: Hank Williams III - My Bucket's gotta Hole In It.
Toch kies ik voor Senior, die in zijn korte leven grote invloed heeft gehad op de country-muziek. Hij is ten onder gegaan aan alcohol en drugs, en voorgeschreven medicijnen vanwege een ernstig rugprobleem (spina bifida), dat erg pijnlijk was.

Hank Williams - My Bucket's Got A Hole In It:


De ontdekking dat Hank Williams Sr. een dochter had verraste me. Ze is voortgekomen uit een korte relatie na Hank's scheiding. Hij heeft haar drie maand voor de geboorte erkend, maar haar nooit gezien: hij stierf een paar dagen voor haar geboorte. Na een ingewikkelde geschiedenis met adoptie, verzwegen biologische afkomst en veel rechtszaken werd ze eindelijk erkend als dochter van Hank Williams. En ook Jett Williams is singer/songwriter.
Ik vond een live-optreden samen met George Jones, zeg maar tijdgenoot van Hank Sr., met een van haar vader's beroemdste songs, Your cheatin' heart.

George Jones & Jett Williams - Your cheatin' heart:


En zeg nou zelf: als zo'n smartphone je in de steek laat, dan voelt dat toch ook als cheating - bedriegerij…?

zaterdag 16 september 2017

170916 - ZOZ - Van vuur en griezels

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Mijn vorige ZOZ ging over "Trial by Fire", en ik ga nu griezeliger verder "spelen met vuur".
Het genre wordt tegenwoordig wel Shock rock (nl) genoemd en de bedoeling is inderdaad om met theatrale effecten te shockeren, zoals bijvoorbeeld ook in griezelverhalen en horror-films.

Dat sluit wel aardig aan bij wat we beleefden tijdens de Uitmarkt Emmen, met o.a. het festival de StadsBBQ in de oude Dierentuin (nu "creatief mensenpark"), kortom de opening van het Culturele seizoen.
Een gedeelte van het park was afgeschermd, daar spookten een flink aantal zeer enge figuren rond, van bloederige heksen tot monsterlijke mannen met verminkte koppen.
Dit was het werk van LetsGrim; ze ensceneren o.a. situaties voor horrorfilms, of met gewonden. Ik denk dat de "horror-afdeling" een spin-off is van het prepareren van "slachtoffers" voor EHBO-opleidingen en rampenoefeningen; zie LOTUS, Landelijke Opleiding Tot Uitbeelding van Slachtoffers.

De term Shock Rock bestond nog niet toen zanger/pianist Screamin' Jay Hawkins (nl) de eerste steen legde door in zijn optredens een griezelshow op te voeren met rook, bommen, vuur en doodskisten. En een rokende schedel op een stok, die hij Henry noemde.
Eigenlijk wou hij operazanger worden, maar dat was voor hem niet weggelegd. Hij was militair entertainer in de Tweede Wereldoorlog, en in 1949 was hij bokskampioen van Alaska in het middengewicht. En hij claimde soms 57, soms 75 kinderen te hebben verwekt (er zijn 33 getraceerd)...
Zijn grootste hit was I Put a Spell on You (nl), door hem geschreven en door heel veel (grote) artiesten gecoverd.

Screamin Jay Hawkins - I Put A Spell On You:


Toch denk ik bij het thema "vuur" allereerst aan een zanger, die net als Hawkins bekend staat vanwege zijn flamboyante optredens en zijn enorme stembereik.
Hij heeft samengewerkt met top-acts als Hawkwind, The Who, Jimi Hendrix, Klaus Schulze, and Frank Zappa. Hij had een solo-carriëre, en was o.a. de frontman van Kingdom Come.
Ik heb het over Arthur Brown (nl) als zanger en oprichter van The Crazy World of Arthur Brown.
Dit is spectaculair beeld uit 1968, Top Of The Pops, gemonteerd met de originele audio-opname.

The Crazy World of Arthur Brown - Fire:


Dan komen we, via de titel bij KISS ( nl). Ik heb gekozen voor een clip met foto's door de hele geschiedenis van de groep, omdat ik geen live optreden uit de beginperiode van de groep vond. Ze sprongen er toen vooral uit door hun uitdossing en zware schmink.
En niet te vergeten, door de bijzonder lange tong van bassist Gene Simmons, die hij graag liet zien. Daar waren bizarre verhalen over in omloop: zo zou hij zich een koeientong hebben laten transplanteren...
KISS is na een paar jaren ongeschminkt gaan optreden, er vonden bezettingswisselingen plaats, later schminkten ze zich weer: nostalgie?

KISS - Heaven's On Fire:


Dan een geintje, dat ik alleen link omdat ik als kind 's avonds in bed nog even psalmversjes mocht spelen (die moesten we leren voor school) op mijn mondharmonica: Hard Rock Harmonica - Heaven's on Fire.

Ik ben allergisch voor talentenjachten, maar ik maak een uitzondering voor deze video van Talang Sverige, de Zweedse versie van "Got Talent". Een dikkig jongetje van 12, met een gezicht dat glimt als een opgepoetste appel, windt jury en publiek om zijn vingers, geeft interviews en staat voor die zaal alsof hij nooit anders doet.

Oliver Rytting - Heaven's on Fire (Kiss cover, Talang 2017):


zaterdag 9 september 2017

170909 - ZOZ - Van langharig tot grijsgedraaid

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Deze bijdrage had ik al bijna klaar toen er een ingrijpende gebeurtenis plaatsvond in onze familie: mijn schoonzusje Sylvia overleed twee weken geleden. De crematie was vorige week donderdag.
Het zijn bijzondere weken, maar ik ga nu verder waar ik was.

Deze ZOZ gaat over twee muzikanten van mijn leeftijd, en een ruim 25 jaar eerder geboren violist.
Hun samenwerking begon zo'n 50 jaar geleden, iets later hoorde ik ze voor het eerst op de radio.
Gitarist en zanger Jorma Kaukonen fungeert als rode draad, met verschillende versies van een door hem geschreven song: Trial by Fire. Twee andere mensen treden ook op de voorgrond: Jack Casady - basgitaar, en Papa John Creach - (elektrische) viool.

Jorma Kaukonen (1940) en Jack Casady (1944) kenden elkaar van High school, en Jorma vroeg Jack om bij Jefferson Airplane te komen spelen, toen de groep hun bassist niet goed genoeg vond. Van oorsprong was Jack sologitarist, maar was later bas gaan spelen. Hij trad buiten de gebaande paden van het bassen, om andere melodische en ritmische wegen te verkennen. Ze zijn elkaar sindsdien trouw gebleven.

Papa John Creach (1917-1994) was een veelzijdig violist die als tiener begon, en via het conservatorium de symphonische wereld betrad. Zwarte musici waren toen nog bijzonder in dat genre. In ruim een halve eeuw speelde hij vooral blues, jazz, rock, etc., en met grote sterren zoals o.a. Louis Armstrong en Nat King Cole. Hij speelde vaak mee met Jefferson Airplane (nl) en de afsplitsing daarvan, Hot Tuna, waarin Jorma en Jack de constante factoren zijn.

v.l.n.r. Casady, Kaukonen en Creach als Hot Tuna.

"Trial by Fire" viel mij eerst ten deel op de LP Thirty Seconds over Winterland van Jefferson Airplane. Hoe ik meteen gepakt werd door die LP beschreef ik in een eerdere ZOZ.
De verwijzingspagina van Wikipedia laat zien dat de term Trial by Fire voor van alles gebruikt is…

Het album is live opgenomen 1972 en uitgebracht 1973. Jorma Kaukonen doet de solozang, niet de zangeres van de groep, Grace Slick, wie kent haar stem niet?

Later vond ik andere versies, en ik was verrast hoe Jorma Kaukonen het als pure solist ook overtuigend kon spelen en de rest van Hot Tuna even kon uitrusten. Ik vind die gitaarlijn bijna hypnotiserend, en dan die nasale stem er bij!

Jorma Kaukonen - Trial By Fire (Live, 5/20/1978, Capitol Theatre):


Anderhalf jaar later speelt hij het weer live in hetzelfde theater. Hij heeft dan ineens veel korter haar en ik denk meer effecten te horen in de sound, en ik vind het nog steeds heerlijk om naar te luisteren!
Jorma Kaukonen - Trial By Fire (live,11/24/1979, Capitol Theatre):


Dan vond ik een mooie clip uit maart 2014 van Jorma and Jack als Acoustic Hot Tuna - Trial By Fire - Live at Fur Peace Ranch, een project van Jorma en zijn vrouw Vanessa. (Alleen de link).

En geloof het of niet, deze muzikale giganten zaten in juli 2017 in de "Wheels of Soul Tour at Simsbury Meadows" en speelden nog steeds even hypnotiserend "Trial by Fire" live!

Hot Tuna - Trial By Fire (Live July 9, 2017):


Ze spelen met deze song na al die jaren nog steeds de sterren van de hemel, op de laatste versies van de speciaal voor hen gebouwde instrumenten, en toch hoor ik elke keer in gedachten de viool van Papa John Creach accenten toevoegen...

Daarom heb ik de eerste versie die ik leerde kennen tot het laatst bewaard: Jefferson Airplane live op Thirty Seconds Over Winterland - het fascinerende samenspel tussen dat trio: Jorma Kaukonen, Papa John Creach en Jack Casady - de hypnotiserende gitaarlijn met accenten van bas en viool, en de nasale zang.
De andere hier meespelende Jefferson-leden zijn Paul Kantner - slaggitaar, en John Barbata - drums.

Jefferson Airplane - Trial By Fire:


donderdag 7 september 2017

170907 - Papieren Monumentje

Maandag moesten we naar Groningen voor Marijke's controle-afspraak in het UMCG, waarmee ik een andere afspraak gecombineerd had, bij het OVCG.
Dat is het Oorlogs en Verzets Centrum Groningen, gehuisvest bij de Groninger Archieven.
Daar waren we al eens geweest voor de presentatie van de Groningstalige dichtbundel van Aly Freije, dus een bekende locatie. Aly was onze docente voor het schrijven van verhalen en gedichten, en op zo'n cursus hebben we elkaar voor het eerst ontmoet.

Ik heb het "archief" met de correspondentie van en aan mijn vader overgedragen aan het OVCG, omdat het meeste daarvan betrekking heeft op zijn diensttijd, de mobilisatie en het begin van de Tweede Wereldoorlog. Zo kan het gebruikt worden voor nadere studie omtrent die periode, en het leven van een dienstplichtige toen. Voor mezelf beschouw ik het als een soort monumentje voor de vader die ik niet mocht hebben.
Mijn vaste lezers weten dat mijn vader in 1944 is overleden (darmkanker), en mij nooit zijn verhalen heeft kunnen vertellen. Alles wat ik over hem weet is uit de tweede hand en door het bestuderen van zijn brieven en - soms volgeschreven - ansicht- en briefkaarten.
In de loop van de tijd groeide mijn verzameling, als b.v. na het overlijden van ooms en tantes iets tevoorschijn kwam, dat was bewaard als aandenken: dank daarvoor, neven en nichten!

Ik heb alles gescand en uitgetypt, en eventueel van toelichting voorzien met wat ik weet van familie en omstandigheden, en ook dat overgedragen. Inhoudelijk heb ik het hele archief nog in digitale vorm.
Misschien dat ik de moed nog eens kan opbrengen om te proberen de blogs, waarin ik mijn speurtocht aan de hand van de correspondentie had beschreven, te herstellen en actualiseren. Ze zijn verknoeid doordat de provider er mee stopte en gemankeerde exportbestanden afleverde. Er zat jaren werk in...


In de map zitten brieven, humoristische ansichtkaarten, mijn vader's Oorlogszakboekje en zijn "Groot Verlof"-bewijs na de capitulatie. Maar ook de gesponsorde briefkaarten voor militairen (met reclame voor Tomatensoep met rijst), waarvan mijn vader na de Duitse inval een flink aantal naar huis stuurde, om te laten weten dat het goed met hem ging in die chaotische toestand, toen de militaire "Veldpost" vast niet optimaal gewerkt zal hebben...

Vrijwel tegelijk waren we klaar met onze afspraken. Nog even door naar Noordpolderzijl, waar we al te lang niet geweest waren. Na een paar hectische weken van de ruimte en de rust genieten.
En het gevoel laten bezinken dat mijn archief nu op de plaats is waar ik denk dat het "thuis" en welkom is, en van nut kan zijn: een beeld van het dagelijkse leven van een jonge, dienstplichtige Groninger rond het begin van de Tweede Wereldoorlog, die daarnaast als verse timmerman van de Ambachtsschool kwam, en op zijn 27ste Bouwkundig Opzichter was door schriftelijke studie.


zaterdag 2 september 2017

170902 - ZOZ - Van handen en loslaten

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Het was voor ons een emotionele en drukke week. Zoals ik in mijn vorige ZOZ schreef,overleed vorige week vrijdag onze (schoon)zus Sylvia. Donderdag namen we in fysieke zin definitief afscheid van haar.
Vrijdag en zaterdag waren we bij de familie, om er bij te zijn en te doen wat we konden. We gingen terug naar huis, ook omdat Marijke haar bijdrage voor het afscheid wou voorbereiden.
Woensdagavond zijn we in kleine kring samen bij Sylvia geweest, waar ze lag opgebaard met een aantal van haar favoriete boeken en andere dingen rond de kist.
Donderdagmorgen was de afscheidsbijeenkomst. De zaal was behoorlijk vol, toen wij als familie binnenkwamen met Sylvia's kist, begeleid door muziek.
Na een inleidende tekst van de uitvaartbegeleidster staken de kleindochters en Nico kaarsen aan.
Tijdens muzikale intermezzo's werden foto's van Sylvia vertoond, de meeste gemaakt door Nico, tijdens uitstapjes, of thuis, of zomaar ergens in de stad. Sylvia was een dankbaar model.

Sylvia's foto op het gedachteniskaartje

De eerste persoonlijke woorden waren van de jongste kleindochter (11), die haar eigen tekst had geschreven, gevolgd door de oudste kleindochter (21).
Marijke vertelde haar herinneringen aan het leven van haar zus, en na een volgend muzikaal en beeldend gedeelte spraken Sylvia's zoon en dochter hun afscheidswoorden.
Nico's warme herinneringen en afscheidswoorden werden gelezen door de uitvaartleidster.

Eén van de muzikale bijdragen was een keuze van Sylvia zelf, vanwege de symboliek hoe zij en Nico elkaar hadden leren kennen in een moeilijke periode in hun levens, en in elkaar de liefdes van hun leven vonden: Prends cette main (Neem deze hand), gezongen door Jane Birkin (nl). Ik vond de tekst hier. Sylvia "had wel iets" met Frankrijk.

Jane Birkin - Prends Cette Main:


Marijke besloot haar tekst met een gedicht dat ze enkele maanden geleden had geschreven, maar, alsof het er nu voor geschreven was, helemaal paste bij dit afscheid. Het is ook gekozen voor het gedachteniskaartje.

In de ochtend zie ik
wat in de avond verviel

in nieuw licht

ik lijst het in, dit beeld
om het bij mij te houden

te kunnen blijven zien

maar het verandert
naarmate de dag vordert

het licht vervaagt

in de middag bevrijd ik het beeld
uit de krappe omheining

laat het gaan in oneindigheid

als de avond valt
wacht ik op een terugkeer

tot de ochtend het mij brengt

©Marijke van der Scheer


maandag 28 augustus 2017

170828 - Gedicht


Stenen

Ik doe de ronde langs
de stenen die de namen dragen
van hen die mij zijn voorgegaan
en lees ze één voor één

Ik tel nog één voor één
de stenen die gezichten dragen
van hen die mij zijn voorgegaan
en tel er telkens meer.


©Gauke Zijlstra

zaterdag 26 augustus 2017

170826 - ZOZ - Van sterfelijkheid en herinneringen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Gisteren overleed mijn schoonzusje Sylvia aan COPD. Haar gezondheid was de laatste tijd steeds slechter geworden, met sterke ups en downs. Donderdag kwam ze voor het eerst in drie maanden thuis, en daar is ze vrijdag kort na het middaguur rustig ingeslapen, kort voordat wij arriveerden. Gelukkig hadden we de laatste tijd dichterbij gebivakkeerd en haar een aantal keren bezocht.
Vanmorgen werd de uitvaart geregeld, en wat ik als heel bijzonder heb ervaren, vanmiddag werd, in aanwezigheid van de naaste familie, vooral door dochter en kleindochters, haar lichaam opgemaakt om deze mooie vrouw op een manier die bij haar paste, haar laatste reis te laten maken.

Iedereen heeft zijn herinneringen, ik, later in de familie opgenomen, heb vooral herinneringen aan de uitstapjes die we samen jaarlijks maakten. Vandaag kwam de rit langs Paessens en Moddergat ter sprake, maar daarvan kon ik de foto's nu niet terugvinden. Daarom koos ik een foto waar haar man Nico op een van onze trips haar genietend fotografeerde en ik hen beiden.


Een foto van Marijke en Sylvia, misschien van hetzelfde uitstapje:


We kwamen daarna altijd bij een horeca-gelegenheid terecht. Ik denk dat deze foto in Zaltbommel is gemaakt:


Marijke (ze is de oudste van de drie zussen), die Sylvia vanaf het begin heeft meegemaakt, vond deze muziek, waarvan ze dacht dat Sylvia daarvan genoot. Die is misschien aan de zware kant, zei ze, maar gaf ook wel iets weer van Sylvia's kwetsbaarheid en wat ze in haar veelbewogen leven heeft meegemaakt, waardoor ze zich later steeds meer terugtrok in haar veilige omgeving...

Fischer-Dieskau - Ich bin der Welt abhanden gekommen (Gustav Mahler):



zaterdag 19 augustus 2017

170819 - ZOZ - Van mijn eerste single en een voorspelling

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Het VARA TV-Magazine had ooit de rubriek: "Mijn eerste single". Mijn inzending werd geplaatst; dit is een aangepaste versie, naar aanleiding van wat de TV deze woensdag bracht.
Wie, van de huidige generatie pubers, heeft nog wel eens een vinyl-single gezien? Dit gaat over de aankoop van mijn eerste single, toen ik een puber was.

Televisie was nog in de aanloopfase. Radio was er in twee soorten: Draadomroep, een simpel kastje met een luidspreker en een grote draaiknop met klikstanden aan de muur om het volume te regelen en te kiezen uit 4 zenders: Hilversum 1 en 2 en, bij ons, Radio Noord. De vierde ben ik vergeten. Zo'n radio had opa, waar mijn moeder en ik bij in gewoond hadden, tot ze op mijn 14e weer trouwde met een weduwnaar met 9 kinderen.


De andere soort radio was een kast met een aantal toetsen, draaiknoppen, een groen afstem-oog en een verlichte glazen plaat met bekende en geheimzinnige buitenlandse plaatsnamen. Zo'n radio had mijn stiefvader. Toen was zo'n toestel opgebouwd met radiobuizen, die erg warm werden. Van transistoren had bijna niemand nog gehoord, laat staan van "chips".


Die radio kwam alleen aan voor het Nieuws, kerkdiensten, en koorzang: mijn moeder’s grootste liefhebberij. En soms mr. G.B.J. Hilterman's praatje over "de toestand in de wereld", of dr. Fop I. Brouwer over "al wat leeft en groeit en ons altijd weer boeit ". En soms een regionale zender.

Als onze ouders van huis waren, luisterden we soms naar vreemd gepiep en onverstaanbare stemmen. Maar o wee, als "de ouwe heer" merkte dat we aan de radio hadden gezeten!
Die keer was ik overdag alleen in huis. Mijn moeder was weg, mijn stiefvader was in zijn werkplaats achter het huis. Ik zocht stiekem wat er op de radio te beleven was. Gespannen, want zodra ik de buitendeur hoorde, moest de radio terug op de oorspronkelijke zender, en dan uit. Hopen dat niet zou opvallen dat hij warm was.

Ik vond muziek die ik niet voor mogelijk had gehouden. Niks Eddy Christiani, Freddy Quin met zijn zeemansliedjes, en anderen die mijn herinnering zonder sporen hebben verlaten.
Dit was echt anders! Ruig, heftig, staccato, opzwepende gitaren, ferme drums en een strakke baslijn. En dan die stem: brutaal, ongepolijst. Geen poging om de stem zo gladjes mogelijk te gebruiken!
Ik kon me niet beheersen en draaide de radio iets harder.

Daardoor merkte ik niet dat mijn stiefvader binnen kwam stormen. Hij rende naar de radio en draaide die met een wrede klik helemaal uit. In de plotselinge stilte keek ik verbijsterd toe hoe hij vlakbij me stond met zijn vuist omhoog. Ik was net op tijd weer bij mijn positieven om de klap te ontwijken en naar de andere kant van de huiskamertafel te springen.

Hij ging heftig tekeer: "Dit is negermuziek! Oerwoudgeluiden die niet in een fatsoenlijke christelijke omgeving passen! Jij bent op weg naar de hel, en als dit nog een keer gebeurt smijt ik je de deur uit! DIT wil ik niet in mijn huis!"

Ik wist toen jammer genoeg nog niet dat dezelfde zanger ook zeer christelijke liedjes heeft opgenomen. Ik wist zelfs niet dat hij blank was en het dus geen "negermuziek" was!
Desondanks geloof ik niet dat dat mijn stiefvader overtuigd had. Die muziek kwam van te ver buiten zijn belevingswereld, en alles wat daarmee niet strookte was ontoelaatbaar.

Ik weet niet meer welke "argumenten" ik toen wel gebruikt heb. Wel ben ik verbaal net zo heftig tekeergegaan, maar als puber kun je zoiets niet winnen. Ik ben al snel mokkend het huis uit gevlucht en heb de hele verdere dag rondgefietst.

Toen ik weer thuis was, was mijn oudste stiefbroer er toevallig even. Het lukte hem om me enigszins tot bedaren te brengen. Hij sprak op een gegeven moment de onsterfelijke woorden: "Laat het er nou maar bij zitten, die muziek ben je volgende week toch weer vergeten."

Ik kwam via klasgenoten achter de gegevens van die wonderbaarlijke muziek. Van het geld dat ik meekreeg naar de LTS, om in voorkomende gevallen mijn fiets te laten repareren (we moesten elke dag 17 kilometer heen en 17 kilometer terug fietsen, en gewoon zakgeld kreeg ik niet), kocht ik die week mijn eerste single.
Ik vertelde de smoes dat ik onderweg een nieuwe binnenband had moeten laten opzetten, omdat de fietsenmaker vond dat er teveel lapjes op zaten.

Ik moest dat plaatje goed verstopt houden, wat niet gemakkelijk was met zo weinig privacy met zoveel mensen in z’n klein huis. Heel wat anders dan het eigen kamertje dat ik ruim een jaar eerder nog had.
En we hadden niet eens een grammofoon!

Korte tijd later kocht één van mijn stiefzussen van haar eerste zelfverdiende loon een pick-up. Een koffertje van geperst karton, beplakt met geel plastic en met een luidsprekertje in het deksel.


Ze had er zelf een paar plaatjes bij van de Zingende Zusjes en dergelijke; dat was voor onze ouders verteerbare muziek.

De Zingende Zusjes Verheij - Waarom zijn er zoveel vragen?:


Onze zussen zongen het zelf ook wel bij het afwassen, en dan klonk het lang niet zo bekakt. Maar mijn vragen werden er niet minder door...
Als ik alleen thuis was, draaide ik stiekem mijn plaatje van Elvis Presley (nl), Hound Dog.

Elvis Presley - Hound Dog:


Artiesten kwamen en gingen, Elvis verdween wat uit de actualiteit; hij trad een tijd niet meer op en overleed. Toch hoorde je zijn muziek nog steeds. Daardoor bleef de uitspraak van mijn broer nagonzen in mijn hoofd.

Ruim dertig jaren na dat akkefietje, toen mijn dochter de leeftijd had van ik destijds, kocht ze voor het eerst een LP. Daar had ze voor gespaard van haar zakgeld.
Ze kwam thuis met een dubbel-LP: "Elvis Presley, Greatest Hits".

Mijn broer herinnerde zich niets van het voorval, en is inmiddels ook overleden.
Is het gek dat ik aan hem dacht, toen deze week uitgebreid aandacht werd besteed aan de sterfdag van Elvis Presley op 16 augustus 1977, woensdag j.l. 40 jaar geleden? Zijn uitspraak deed hij ca. 60 jaar geleden, en dat mijn dochter "met Elvis thuiskwam" zal ca. 33 jaar geleden zijn.

Er was een serie reportages van over de hele wereld, onder de noemer: Elvis lives!, waarin merchandising en oprechte liefhebbers de revue passeren.

Toch is Hound Dog als eerste opgenomen door Big Mama Thornton, dus toch "negermuziek"?

Big Mama Thornton - Hound Dog:


Tja, het is van het succesvolle blanke duo tekstschrijver Jerry Leiber en componist Mike Stoller (nl), die meer "crossover" songs hebben gemaakt tussen verschillende "raciale" genres!

In de tussentijd is er al veel veranderd, en plaatste ik al eens in een ZOZ een organist die bij het uitgaan van de dienst Rock and Roll speelde in een Vrijgemaakt Gereformeerde kerk.
Nu kies ik voor een ander bekend Elvis-nummer, Jailhouse Rock (nl), ook van Leiber & Stoller, gespeeld door de Duitse organiste Maria Scharwieß (nl)

Maria Scharwieß - Jailhouse Rock (Organ improvisation):


Ach, geef me toch maar het origineel...

Elvis Presley - Jailhouse Rock:


Kortom, Elvis duikt steeds weer op in mijn leven. Je hebt je vergist, broer…!

vrijdag 18 augustus 2017

170818 - 6 WmB - Machine

Kijk voor meer "6 woorden met beeld"-uitdagingen en uitwerkingen bij Marion!
Het thema is deze keer: Machine

Een machine die 298000 kraanvogels voortbracht...

Ik schreef eerder een blog (voor de zaterdagse muziekrubriek) over deze tentoonstelling: Room of hope

zaterdag 12 augustus 2017

170812 - ZOZ - Van maanlicht en vingervlugge vrouwen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Donderdagavond kwamen we halverwege de avond thuis, terug van ons vakantieadres. Een eindweegs onderweg besloot ik, dat ik geen zin meer had aan de snelweg. Op een punt waar ik de A50 wel eens op de fiets gekruist had, sloeg ik af. Pas op de landelijke wegen vroeg ik me af hoe ik de IJssel moest oversteken met de auto: tussen Deventer en Zwolle is nergens een brug. Zowel bij Olst als Wijhe was ik wel eens met de pont overgestoken, met de fiets, maar met de auto? Ach, in het ergste geval komen we toch weer bij Zwolle uit bij de brug.

Gelukkig bleek de pont bij Wijhe geschikt voor auto's (en, later opgezocht, het veer bij Olst ook).
We parkeerden vóór de pont omdat we dachten er een kiosk te zien waar je iets te drinken zou kunnen kopen. Het bleek een blokhut te zijn met zelfbediening. We namen chocolademelk en een een paar foto's, alvorens we ons in de rij probeerden te voegen om in te schepen. Aangezien we "zij-instromers" waren, hadden de nieuwkomers formeel voorrang, maar iemand in een gele auto liet ons ertussen. Er zijn nog steeds relaxte, vriendelijke mensen! Dank je, als je dit leest!




Zo kwamen we in Wijhe en kozen de richting Raalte. Inmiddels was het wel etenstijd en bij de eerste gelegenheid zochten we een parkeerplaats waar niet meteen de fietsendrager met mijn racefiets ten prooi zou vallen aan woestelingen.
Een avond eerder hadden we met zwager Nico nog heerlijk gedineerd bij Spijshuis Uylenspieghel in Nijmegen, nu aten we bij Lemonade -Food & Drinks- Raalte. Marijke koos een vegetarische gevulde paprika, ik een boerenuitsmijter.


We waren halverwege de avond thuis, maar het wachten was eigenlijk op het bericht dat het uit Frankrijk terugkerende gezin weer thuis was. Dat was toch wel wat later op de avond. Ik heb niet meer buiten gekeken, maar er was dezer dagen een gedeeltelijke maansverduistering.
En zo kom ik bij de Moonlight Sonata (nl) van Beethoven, via een notitie van eventuele ZOZ-onderwerpen.
Op de artieste was ik al eens gestuit via Norwegian Wood by Tina S (14 years old girl). Inmiddels is deze jongedame iets ouder geworden (17 in de clip hieronder), en speelt ze niet alleen meer akoestisch, maar ook in het hard-rock idioom: en daarin zelfs klassieke stukken!

Tina S - Moonlight Sonata (3rd Movement, Ludwig van Beethoven):


De informatie op internet over Tina S is beperkt, maar het viel me op in deze clip dat ze alles uit het hoofd speelt!

Een andere uitvoering vond ik van Valentina Lisitsa (nl), in een meer klassieke setting, en ook uit het hoofd!

Valentina Lisitsa - Moonlight Sonata (3rd Movement, Ludwig van Beethoven):


Wat weer ontzettend vlugge vingers! Toen ik dit afspeelde, zei Marijke: "Hé, dat is de muziek die ze er onder hadden gezet toen ik in 2007 mijn gedicht over het Oranjekanaal mocht voordragen bij RTV Drenthe, in een item over weer bevaarbaar makenl!

Nou staat onder die clip, zoals geplaatst door RTV Drenthe: "Muziek 'If You Were A Sailboat' van Katie Melua, maar dat kan ik er niet in vinden...

zaterdag 5 augustus 2017

170805 - ZOZ - Van foto's en een song

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Vandaag een paar foto's en één song, allemaal met een rivier als onderwerp. We gingen vandaag onverwacht op ziekenbezoek: de patiënt ging niet vanuit het zorghotel naar huis, zoals gepland, maar via een controle weer het ziekenhuis in...
De foto's zijn deze week gemaakt aan de oever van de Waal. Marijke is dicht bij de Waal geboren, en ik fiets ik graag een eind langs de rivier. Ik heb ook iets met vaarwater: de vakanties in mijn jeugd verbleef ik vaak bij mijn grootouders, die vlakbij een kruispunt woonden van drukke kanalen met veel laad- losplaatsen in de buurt.
Soms zitten we nu gewoon een poos ontspannen uit te kijken over het water, naar de schepen, de vogels en de wolken.





We zijn best een beetje melancholiek van de gedachte dat dit straks weer op forse afstand ligt. Bij die stemming past heel goed Yes, The River Knows van The Doors (nl), van het album Waiting for the Sun (nl).
Veel songs van The Doors werden geschreven door de legendarische en eigenlijk ook wel tragische frontman, de absurd jong (27) overleden Jim Morisson (nl). Andere songs werden geschreven door de hele groep, maar deze song is geschreven door gitarist en singer/songwriter Robby Krieger (nl).
Verschillende bronnen leveren ook verschillende tekstvarianten. Vooral in de zin I promised I would drown myself in mystic heated wine zag ik vaak (ook onder deze clip op Youtube) mysticated wine. Op de officiële Doors site vond ik tot mijn spijt geen teksten.

The Doors - Yes, The River Knows

Please believe me
The river told me
Very softly
Want you to hold me, ooo

Free fall flow, river flow
On and on it goes
Breath under water 'till the end
Free fall flow, river flow
On and on it goes
Breath under water 'till the end
Yes, the river knows

Please believe me
If you don't need me
I'm going, but I need a little time
I promised I would drown myself in mystic heated wine
Please believe me
The river told me
Very softly
Want you to hold me, ooo

I'm going, but I need a little time
I promised I would drown myself in mystic heated wine

Free fall flow, river flow
On and on it goes
Breath under water 'till the end
Free fall flow, river flow
On and on it goes
Breath under water 'till the end

The Doors - Yes, The River Knows:


vrijdag 28 juli 2017

170729 - ZOZ - Van kersen en happy

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Ik fietste deze week weer eens een eindje langs de Waal, waar je in dit jaargetijde aan de ene kant uitkijkt over de rivier en de uiterwaarden, en aan de andere kant over landerijen en boomgaarden, terwijl de bermen gloriëren met bloemen in allerlei vormen en kleuren. Zwaluwen scheren over het gras en soms kun je vanaf de dijk bovenop een ooievaarsnest kijken.

Aan dit genoegen wijdde ik al eens een blog: 160806 - ZOZ - Van fietsen en rivieren, dat begon met uit volle borst: Dolf Brouwers - Eens Zal De Betuwe in bloei weer staan. Daaraan kun je horen dat Dolf Brouwers een geschoold operazanger was.
Als de Betuwe dan uitgebloeid is, komen er hopelijk vruchten. Wij kochten in Tiel, bij een kraam langs de straat, waar we vaker komen, weer een bak grote, heerlijke kersen.
Daar kun je helemaal gelukkig van worden. Ik wel tenminste, en het maakt gulzig.


Onder de noemer "Happy Tiel" is door de jeugd van Tiel, met behulp van het jongerenwerk van Mozaïek welzijnsdiensten een eigen versie gemaakt van het nummer Happy van Pharrell Williams. "Met dank aan Soufiane Touzani, Flipje, wijkagent Otto, woonzorgcentrum Westlede, wijkcentrum Hertogpoort, Johan Cruyff Foundation en het Flipje Museum."

Happy Tiel (Pharrell Williams) - Happy:


In Zuid Korea kennen ze blijkbaar ook kersen. De band NCT 127 lijkt er zelfs een Kersen Bom van gemaakt te hebben. Groter dan een kersen bonbon, en altijd beter dan een kernbom, lijkt mij… (O, dat taalgewoel in mijn hoofd!)

NCT 127 - Cherry Bomb:


Iets melodieuzer dan maar weer, maar we blijven bij de kersen. Nu Amerikaans en met elektronica met de Chromatics

Chromatics - Cherry:


Ook singer/songwriter Eric Donaldson uit Jamaica heeft iets met kersen.

Eric Donaldson - Cherry Oh Baby:


In het steviger Rock 'n Roll veld is de band Starz ook met kersen bezig geweest. Ofschoon de band niet zo bekend is, worden ze door veel bekende artiesten in dit idioom genoemd als voorbeeld en inspiratiebron.

Starz - Cherry Baby:


De onvolprezen J.J. Cale (nl) maakt zijn eigen sublieme muziek van de smaak van kersen.

JJ Cale - Cherry:


En tenslotte een neerlandicus, dichter, schrijver en zanger uit het noordoosten des lands: Willem Wilmink. Hij was interessant genoeg om ook opgenomen te worden in de volgende versies van Wikipedia: Nedersaksisch, Duits, Engels, Frans en Fries.
Ik vond een mooie video, met Willem op de "trekharmonica". De tekst die er op Youtube onder staat klopt niet helemaal volgens mij, dus hier de tekst zoals ik die verstaan heb:

Willem Wilmink - De tijd van de kersen

Die heerlijke tijd, de tijd van de kersen
Als lieflijke merel en nachtegaal zoet
Feesten gaan geven
De meisjes verliefd als nog nooit van hun leven
De jongens verhit van een sombere gloed
Die heerlijke tijd, de tijd van de kersen
De nachtegaal zingt zo verwonderlijk zoet

Het duurt maar zo kort, de tijd van de kersen
Je doet haar twee kersen als oorbellen aan
Je handen beven
De kersen van liefde, ze duren maar even
Ze vallen als bloeddruppels van je vandaan
Het duurt maar zo kort, de tijd van de kersen
De liefste met bloedrode oorbellen aan

Straks komt ook voor jou de tijd van de kersen
Maar al wie er bang is voor liefdesverdriet
Moet daar niet wezen
Ikzelf wou de pijn van de liefde niet vrezen
Zodat ik nog dagelijks tranen vergiet
Straks komt ook voor jou de tijd van de kersen
Bereid je maar voor op het liefdesverdriet

Ik blijf altijd trouw aan de tijd van de kersen
Ik kom de kwetsuur die er toen is ontstaan
Niet meer te boven
Wat vrouwe Fortuna me ooit zou beloven
Al was het de zon of al was het de maan
Ik blijf altijd trouw aan de tijd van de kersen
En het kort avontuur dat nooit over zal gaan

Willem Wilmink - De tijd van de kersen:


zaterdag 22 juli 2017

170722 – ZOZ – Room of Hope

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Deze keer één videoclip, waarvan ik eigenlijk maar een klein deel wil delen als ZOZ-bijdrage. Het gaat over de officiële opening van de tentoonstelling met de 298.000 kraanvogels ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de MH17, 1000 voor ieder van de 298 inzittenden.
De titel van de tentoonstelling is "Room Of Hope". Zoals in mijn vorige ZOZ-bijdrage vermeld, begon de initiatiefneemster Tjitske Dijkstra met het vouwen van 1000 kraanvogels voor haar bij die ramp omgekomen vriendin en collega Hieke Raap, en nam die actie een grote, wereldwijde vlucht.

Deze symboliek van de kraanvogel komt voort uit een Japanse legende en een Japans meisje, dat in eerste instantie de atoombom op Hirosjima overleefde, maar later overleed aan leukemie. Ze heette Sadako Sasaki (nl). De legende zegt, dat iedereen die 1000 kraanvogels vouwt een wens mag doen.

De video toont eerst (geïntroduceerd door medeorganisator Ingo Leth) de toespraak van burgemeester Eric van Oosterhout, abrupt afgebroken op ca. 8:50, dan, wat ik wil laten horen als muzikale zaterdagse bijdrage, een lied van Martin Korthuis en Eddo Pol, en vanaf 12:20 een toespraak van Siep Raap, broer van de omgekomen Hieke Raap. De video is gemaakt door Rene Posthuma, die journalistiek bezig blijkt te zijn in Emmen, en het "Mensenpark", zoals de oude dierentuin nu wordt aangeduid, regelmatig als onderwerp kiest.

De titel van de gehele video is: "Room of hope 298000 origani kraanvogels ter nagedachtenis aan de MH17 Mensenpark Emmen 2017".
Het lied is getiteld Sadako Sasaki, de Groningse tekst is van Martin Korthuis. Hij kende Hieke Raap, vriendin van zijn vrouw Tjitske Dijkstra, en legde hiermee de verbinding tussen de symboliek van de kraanvogels en de emoties na de ramp met de MH17.
Ik heb geprobeerd een vertaling te maken voor wie de prachtige Grunniger toal niet verstaat.

sadako sasakisadako sasaki
  
sums dink ik dat soldoatensoms denk ik dat soldaten
dei ien n oorlog binnen vaalendie sneuvelden in een oorlog
nait onder widde kruzenniet onder witte kruisen
mor kroanvogels binnenmaar kraanvogels zijn
zai roupen aal tiedenze roepen steeds berichten
hur haise stemmen ien hur vlugthun hese stemmen in hun vlucht
doarom kieken wiedaarom kijken wij
noar de blaauwe lugtnaar de blauwe lucht
  
doar, t ligt van de schemerdaar, in het schemerlicht
vlaigen de vogels veurbievliegen de vogels voorbij
n lege ploats in heur middeneen lege plaats in hun midden
is dat de plek veur mieis dat de plek voor mij
  
ik wait dat soldoatenik weet dat soldaten
dai ien n oorlog binnen vaalendie sneuvelden in een oorlog
nait onder witte kruzenniet onder witte kruisen
mor kroanvogels binnenmaar kraanvogels zijn
zai roupen aal van vèrze roepen al van verre
hur laive stemmen ien hur vlugthun lieve stemmen in hun vlucht
en doarom kieken wieen daarom kijken wij
ien de blaauwe lugtin de blauwe lucht
  
doar, t ligt van de schemerdaar, in het schemerlicht
vlaigen de vogels veurbievliegen de vogels voorbij
n lege ploats in hur middeneen lege plaats in hun midden
is dat de plek, bestemd veur mieis dat de plek, bestemd voor mij
en as ik de hemel zol bevolkenen als ik de hemel zou bevolken
veurbietrek ien de schemerhaidvoorbijtrek in de schemering
joa, din zal ik oet de verre wolkenja, dan zal ik uit verre wolken
din roup ik, (dei ik aagterlait)dan roep ik, (die ik achterliet)

Martin Korthuis en Eddo Pol – Sadako Sasaki:


Dit lied en "stil (17 juli 2014)", ook over het verlies door de MH17-ramp, staan op de CD "nij" (nieuw) van Martin en Eddo, die ik van Martin kreeg toen we elkaar spraken in de tentoonstelling.

"stil (17 juli 2014)" eindigt met de regels:

daank tie, dastoe hier wastdank je, dat jij hier was
daank tie, dastoe bie ons waastdank je, dat je bij ons was
daank tie, dizze daagdank je, deze dag