Dwarsbongel

Niklas - 120221 - De logica van God en Allah

2012-02-21T19:03:00.000+01:00

Gelovigen vinden blijkbaar dat ze medemensen moeten straffen, of zelfs doden,
als die iets doen wat God of Allah onwelgevallig is.
Maar God en Allah zijn almachtig: kunnen die dan zelf niet straffen?

100-jarige Robert Marchand fietst wereldrecord! Nu ik nog...

2012-02-20T00:42:00.002+01:00

Je leest momenteel her en der dat de 100-jarige Robert Marchand een nieuw werelduurrecord fietsen heeft gevestigd: 24,25 kilometer. Voor hem is een officiële nieuwe categorie ingesteld. Diepe buiging, voor deze man! Hij droomde ooit van een wielercarrière, maar dat lukte niet. Op zijn 78ste begon hij weer te fietsen, en bedacht op zijn 100ste verjaardag, op zijn hometrainer, dat hij dit wou doen.

Zelf heb ik altijd veel gefietst, maar nooit in wedstrijden, wel afstanden. Naar de middelbare school fietste ik van ons dorp naar een groter dorp. Dat was dagelijks 17 km heen en 17 km terug. Een tijdlang heb ik dat tweemaal daags gedaan, om 's avonds de praktijklessen in te halen die ik had gemist door tussentijds een klas over te springen.
Omdat ik een traagstarter ben, waren 's morgens mijn medeleerlingen vaak al vertrokken van het verzamelpunt, zodat ik er achteraan moest, in de volle wind.

Mijn eerste baan was in een stad zo'n 60 km van ons dorp. Om het andere weekend reisde ik naar het ouderlijk huis – 's zomers vaak op de fiets. Eénmaal ben ik in de kerstvakantie ook op fiets naar huis geweest. Terug moest ik tussen een dik pak sneeuw door. Tja, een beetje gek was ik wel...
In die periode heb ik zowel fietsvakanties gedaan als losse fietstochten van vele tientallen kilometers. Op een gewone, degelijke, dus zware fiets.

Toen ik een gezin met jonge kinderen had, gingen we op fiets op vakantie. De eerste keer hadden we de kinderen en de bagage op onze twee fietsen. Nee, we kampeerden niet. Al vrij jong fietsten onze kinderen zelf ook mee. De afstand tot ons vakantieadres was zo'n 70 km.

Ook als zomerse vrijetijdsbesteding koos ik het fietsen. Zwerftochten in de wijde omgeving. Het grappige van dichtbij de grens wonen is, dat je na een rondje van 40 km, met een "groene grensovergang" in de route, kunt zeggen dat je een buitenlandse trip hebt gemaakt. Het geeft ook een ontdekkingsreizigersgevoel. Nu, met de open grenzen is grensoverschrijding te gemakkelijk geworden.

In 1990 verhuisde ons bedrijf naar een nieuw gebouw. Dat moest groots gevierd worden. Een collega bedacht een fietstocht langs alle vestigingen in Nederland. Ik heb toen mijn eerste racefiets gekocht, en ben fanatiek gaan trainen. De tocht werd 500 km in twee dagen, met 45 man van start en met 40 over de eindstreep.
Daar kwam de traditie uit voort, dat ik in het weekend ging theedrinken bij mijn schoonmoeder, die hemelsbreed op 60 km afstand woonde. Zij bezoek, ik kilometers. Ik ging nooit dezelfde weg heen en terug, ik had altijd 150 km of meer op de teller als ik weer thuis was.

Ik werd lid van de fietstoerclub, en nam deel aan dagtochten tot 200 km. Samen met een collega deed ik mijn langste georganiseerde dagtocht: 300 km.
Daarna heb ik mijn langste tochten alleen gemaakt: een weekend naar een schoonzus. Vrijdags heen, maandags terug. Heen "op zeker", omdat het einddoel in een onbekend fietsgebied lag. Zorgvuldig de route gepland vanaf 1:50.000 kaarten. Het werd 230 km. Terug een speelsere route genomen, dat kwam uit op 260 km. Nou ja, onderweg heb ik wel eens een stukje met anderen meegefietst, maar dat waren lui van 40 km-rondjes – dat noemde ik toen: even de fiets buiten zetten en weer binnen.

Door allerlei ontwikkelingen kwam de klad in mijn toertochten. Ik zegde ik mijn lidmaatschap van de toerclub op, maar voor mijn vervoer was ik nog steeds aangewezen op de fiets of het openbaar vervoer.

Mijn rijbewijs voor een gemotoriseerd voertuig haalde ik een maand voordat ik 60 werd. Sindsdien is het fietsen bij mij helemaal in het slop geraakt. Wat ik altijd heb beweerd, beweer ik dan ook nog steeds: een auto maakt gemakzuchtig en lui, en is verslavend.

Familiebezoek leidt ons de laatste jaren nogal eens over de Afsluitdijk. Telkens zie ik dan mensen fietsen. Een vaag plan is daardoor steeds sterker geworden: "zou ik de Afsluitdijk nog over kunnen fietsen?" werd: "ik wil de Afsluitdijk een keer gefietst hebben, het is maar 35 km." Maar dan moet ik wel gaan trainen, want de laatste keren dat ik mijn racefiets uit de schuur heb gehad, liggen steeds verder uit elkaar en mijn afstanden zijn niet meer wat ze waren.
Zal ik het kunnen waarmaken om voordat ik 70 ben, de Afsluitdijk te fietsen? En kan ik dan heen en terug, of moet ik me laten opvangen aan de andere kant?

Grotere kaart weergeven

Robert Marchand (video)geeft me weer hoop: zijn afstand in een uur is ongeveer de helft van het "gewone" werelduurrrecord, maar zijn leeftijd is 11 meer dan de som van de leeftijden van de laatste 3 werelduurrecordmakers!
Mijn leeftijd is nog geen driekwart van Robert's, en met zijn tempo zou ik in minder dan anderhalf uur aan de overkant moeten zijn. Maar op de Afsluitdijk waait het - en ik heb het altijd stoer gevonden om tegen de wind in te fietsen, en ben altijd zo snugger geweest om tegen de wind in van start te gaan. Maar Robert heeft goed getraind...

11 Februari 2012: Wad een ijs...

2012-02-13T23:23:00.001+01:00

Wat ik vanmiddag heb gezien, had ik nog nooit eerder gezien, en zal ik misschien ook nooit weer zien. Ik ben naar ons "onthaastingspunt" gereden: Noordpolderzijl. We hadden vernomen dat de Waddenzee voor een groot deel met ijs bedekt is. Dat is zout water, en dat bevriest lang niet zo gemakkelijk.
Ik was alleen, want Marijke ging de andere kant op, op bezoek bij haar pas geöpereerde nichtje.
Toen ik aankwam was het er drukker dan ik gewend ben. Beide parkeerplaatsen waren goed gevuld.
Warm ingepakt en gewapend met mijn camera liep ik naar de dijk. Het vertrouwde Zielhoes staat er nog steeds, ondanks de gemeentelijke aandrang om ook dit rustpunt te verpretparken, zeer tegen de zin van de omgeving en de "vrienden", waartoe ook ik mij reken.
De bakken waar 's zomers Wadlopers zich van de klei ontdoen, lijken er kleumend bij te staan.

Het is altijd imposant als je hoofd boven de dijk uitkomt en je over de kwelder en het wad kunt kijken, maar nu is het uitzicht overweldigend! Het is nooit druk in dit getijdenhaventje, maar nu ligt er geen enkel schip. Wel een opvallende witte lijn op de horizon, ik denk kruiend ijs.
En mensen, heel ver het Wad op, op het ijs. Heel kleine bewegende stipjes!

Ik ga ook de dijk af, naar de kwelder. Zoveel mensen tegelijk heb ik hier nog nooit gezien. Waar je anders door een dikke laag prut zou moeten, kun je nu over het ijs de eerste slenk oversteken.

Als ik de laatste beschoeiing een eind voorbij ben, kom ik bij een plek waar ik natte voeten krijg als ik verder ga. Niet dat het al dooit, maar het getij is natuurlijk niet uitgeschakeld. Ik kijk achterom en zie hoe ver ik van de dijk af ben. Ik moet maximaal inzoomen om nog iets van de herkenningspunten bij de haven terug te vinden op het LCD-schermpje van mijn camera. Daardoor is ook goed te zien hoeveel mensen hier nu zijn.

Voor me zijn mensen die wel verder gaan, maar hoe verder weg, hoe minder mensen je ziet lopen. Nog steeds zie ik heel kleine stipjes, mensen misschien die nieuwsgieriger zijn en meer lef hebben dan de meesten.
Ik sta te kijken naar de grilligheid van de schotsen vlakbij een staak die normaal de vaargeul aangeeft, maar nu staat te wachten op eerherstel. Een meneer zegt tegen me: "Dat ze nu kaal zijn is logisch, maar wonderbaarlijk he, dat zelfs hier bomen groeien..."

Ik blijf nog een tijdje genieten van deze bijzondere plek, het weidse uitzicht. Het is koud, maar niet extreem. Ook de wind, hoewel de kou versterkend, valt mee. Het licht verandert voortdurend. De zon breekt soms even door, zodat er naar het westen tussen de wolken door van die mooie bundels ontstaan.

Naar het oosten is er een prachtig contrast van schapenwolkjes in een helderblauwe lucht, met daarachter wolken die sneeuw lijken te beloven.

Op de terugweg maak ik een foto van de laatste rij paaltjes die aanwas van de kwelder moeten bevorderen, of tenminste afslijting voorkomen, ook al heb ik de indruk dat iedereen deze foto vandaag al gemaakt heeft. Dit is een plek waar anders alleen wadlopers komen!

Thuis zoek ik de locatie op, op Google Maps. Normaal kom je niet verder dan het eind van het eerste bruine stuk kwelder vanaf de dijk, als je niet diep door de blubber wilt. De foto van de paaltjes is gemaakt bij de groene pijl, en ik ben nog een eindje verder geweest.

Grotere kaart weergeven
Terug bij de haven zie ik kinderen die met sleetjes van de dijk af gaan. Dat gaat hard! Omdat onderaan de "knik" tussen het dijklichaam en het haventerrein nogal scherp is, duikt er eentje languit van de slee af op z'n snufferd. Hij blijft even liggen, een vriendje rent naar hem toe, maar hij krabbelt alweer overeind. Ik heb hem niet horen huilen. Bikkel!

Als ik weer boven op de dijk sta, sta ik perplex. Langs de enige, smalle weg naar hier staan auto's aan beide kanten geparkeerd, en mensen die weer weg willen krijgen daar nauwelijks de kans toe, omdat nieuw aankomenden gewoon tussen de beide rijen door gaan rijden, om maar vooral geen stap verder te hoeven lopen dan strikt noodzakelijk. Ik moet daar ook tussendoor, want het gezellige Zielhoes zit propvol, en ik ben niet zo van de propvolle etablissementen.

Ik waag het er op. De wachttijd valt me zelfs nog mee, maar als ik het eind van de geparkeerde rijen bereik, zijn die alweer veel langer geworden. Nog steeds zijn er nieuwkomers, die toch doorrijden, en onderweg naar de "bewoonde wereld" kom ik nog véél auto's tegen.
Ik ben blijkbaar mooi op tijd geweest...

Niklas - 120208 - Elfsteden

2012-02-08T10:52:00.002+01:00

Zou de eerstvolgende depressie nou de oorzaak of het gevolg worden
van het onbevredigende einde van de Elfsteden-hype?

Ambitieus bleekgezicht spreekt met rappe tong

2012-02-05T11:17:00.000+01:00

Vanmorgen Eva Jinek gezien, met de Amsterdamse korpschef Pieter-Jaap Aalbersberg, Monique van de Ven en Alexander Pechtold?
Ik vond nogal opvallen, dat Eva haar gasten steeds in de rede valt als ze niet het antwoord geven waar ze overduidelijk op aanstuurt. Vooral bij beide mannen.
Bij Alexander Pechtold kreeg ze op een gegeven moment zelfs een rooie kop (driftig?), omdat ze dacht hem in de hoek gedreven te hebben door hem anders geformuleerde woorden in de mond te leggen als "citaat", dan hij zelf zorgvuldig gekozen had.
En bij zo'n bleekgezicht valt een rooie kop extra op, ondanks de schmink...

Een kaars buiten zetten op 2 Februari

2012-02-02T10:48:00.002+01:00

Vandaag wordt feestelijk gevierd dan prins Willem-Alexander en prinses Maxima tien jaar geleden in het huwelijk traden. Toen was het, net als nu, een zonnige dag, maar zo'n 20 graden Celsius warmer - de buitentemperatuur bedoel ik.
Die datum, 02-02-2002, sprak veel mensen aan. Mij ook, maar om een andere reden. Voor mij kwam er nog het getal 20 bij: het was op die dag exact 20 jaar geleden, dat mijn moeder overleed, in de vroege morgen van haar 71e verjaardag.
We gaan zometeen een kaars op haar graf zetten.

Runderen van het Bijsterveldt?

2012-02-01T00:22:00.002+01:00

Bij het openslaan van de krant dacht ik vandaag: weten de Russen alles van
Marja van Bijsterveldt, of was de opmaker van DvhN een gefrustreerde leraar?

Tja, je leest van links naar rechts toch? En als Henk Bleker over de koeien gaat...

Niklas - 120130 - Niets

2012-01-30T22:16:00.001+01:00

De waarde van niets is niets omdat niets niets zeldzaams is.

Gedichtendag 2012, thema Stroom

2012-01-26T00:46:00.002+01:00

In 2001 en 2002 ben ik hier ter plaatse "het gezicht" geweest van de eerste twee keren dat Gedichtendag hier gevierd werd, maar deze keer plaats ik alleen twee gedichten die onder het thema "stroom" kunnen vallen. Weliswaar over verschillende invullingen van het begrip "stroom", maar dat is juist het interessante van een woord als thema.
Het eerste gedicht staat als laatste in mijn bundel "Hoeveel vormen kent vuur", het tweede is een samenvloeiing van de poëtische en de technische kant van mijn leven.
Ook Marijke heeft een gedicht geplaatst.

Water

Zoals water
druppelsgewijs
in ruig bergland
zich samenvoegt
tot kolkende stromen

zoals de rivier
onderhuids sterk
bochten slijpt
uiterwaarden bevloeit
kronkels elimineert

zoals de stroom
dichter bij zee
wervelingen verliest
sediment achterlaat
ritme verandert

Zo stromen van bovenloop
gedachten naar woorden
woorden naar zinnen
bezinken op laagland papier

©Gauke Zijlstra, 1999

Technopoëzie

Als je kijkt
binnenin zo'n apparaat
en je weet van

transistor en kristal
van uart en processor
phase-locked loop en led
en het leven in zo'n chip -
van zender en ontvanger

dan is dat toch
pure poëzie?

©Gauke Zijlstra, 2001

Ook het oversteken van een stroom kun je verwoord vinden in het gedicht waarmee ik een prijs won in de wedstrijd Pontjespoëzie van de Vereniging Vrienden van de Voetveren: "Tot hier..."

Costa Concordia versus Flying Enterprise

2012-01-21T00:18:00.000+01:00

De scheepsramp met de Costa Concordia riep bij mij herinneringen op aan wat de wereld, en mij, 60 jaar geleden, in januari 1952, bezighield: ook een scheepsramp.
Nu gaat het om een kapitein die zijn schip met 4200 passagiers vroegtijdig verlaten heeft, toen was de wereld via de radio en de krant dagenlang volledig in de ban van een kapitein die, helemaal alleen, hardnekkig probeerde zijn vrachtschip te redden, de Flying Enterprise. Een bemanningslid van een te hulp gesnelde sleepboot sprong aan boord en hielp hem.

Als bijna 9-jarig jongetje volgde ik het nieuws met toegeknepen billen: zouden de helden het halen?

In diezelfde tijd ging een niet onaanzienlijk iemand bij ons uit de straat ter ondersteuning naar overzeese (ex-)landgenoten. Een dominee, die emigranten een hart onder de riem ging steken. Weet ik veel in welk werelddeel?
Het raakte me wel, want ik speelde dagelijks met zijn kinderen. Het was een kleine straat, en in mijn lagere-schoolperiode zaten er een of twee bij mij in de klas.

Op school kregen we in die tijd een taal-opdracht. Ik weet niet meer of het een opstel was of het schrijven van een brief.
Onze dominee voer op zee, en op zee speelde zich die ramp af. Natuurlijk voer de dominee vlak langs de ramp, want dat was toch op zee? Wat zag hij van de ramp, en had hij tenminste geestelijke hulp verleend?
Achteraf kun je je generen over het onbenul van het kind dat je toen was. Evengoed kun je trots zijn op je betrokkenheid met zowel de ramp als je buurtgenoot, op die leeftijd.

En nu denk ik terug aan de Flying Enterprise, en vind op internet
associaties waarvan ik toen nog geen idee had dat die zouden kunnen bestaan.
Tegelijk zie ik nu een stortvloed van kritiek op de kapitein, die zijn cruise-schip heeft verlaten voordat de laatste passagier van boord was.

Niklas - 120119 - Het onhandelbare jongetje

2012-01-19T23:59:00.000+01:00

Je hebt 'm vast al gezien: de politieke prent die de Inktspotprijs 2011 gewonnen heeft. Henk Bleker getekend door Siegfried Woldhek?
Ik ben dus blijkbaar niet de enige die in Henkie dat onhandelbare, venijnige ventje ziet dat mij steeds voor ogen komt als ik hem zie...

Römer en Leonhardt: 83 en dood. Ja Piet, maar wie was Gustav?

2012-01-19T01:13:00.003+01:00

Veel aandacht ging dezer dagen naar het overlijden van Piet Römer. Ongeveer tegelijkertijd zag ik het bericht dat is overleden, ook op 83-jarige leeftijd, Gustav Leonhardt.
Veel minder mensen dan bij Piet Römer zullen daardoor geraakt zijn. Velen zullen waarschijnlijk zeggen: wie was dat dan in's hemelsnaam? Nou, het was iemand die "hemelse" klassieke muziek heeft gemaakt, zeg ik als onklassieker...

Als "Niklas" zou ik trots geweest zijn op Gustav's intrigerende stelling: "Het verschil tussen goed en voortreffelijk is klein, maar essentieel".

Ik ben dus niet echt iemand die zijn sporen heeft verdiend met het luisteren naar klassieke muziek, en ik heb er al helemaal geen verstand van. Ik ken de namen van een aantal componisten en orkesten, en een paar werken herken ik. Maar vraag me niet welk werk door welke componist geschreven is.

Mijn voorkeur ligt meer in het populaire genre, en toen die twee nog niet verenigbaar waren, lag mijn voorkeur meer bij de Rolling Stones dan bij de Beatles, om maar even een richting te duiden. Evengoed heb ik mijn collectie vinylplaten destijds opgebouwd volgens het basisprincipe van één LP per artiest of groep, maar dat dan weer niet te fundamentalistisch doorgevoerd.
Wel kan ik alle kanten op. Er is (uiteraard) Boudewijn de Groot in mijn vroege collectie, maar ook een aantal jazz-voorbeelden. Country in meerdere schakeringen. Ook zelfs een beetje Duits en Frans.
Wat mij altijd vooral heeft geboeid, was muziek die van de (mij bekende) gebaande wegen afweek.

Uit mijn eerste jeugd was de gebaande weg de protestantse religieuze muziek. Hoewel ik inhoudelijk daarvan geheel genezen ben teruggekeerd, vind ik het zingen van zo'n volle kerk (al of niet protestants) met een goede organist op een goed orgel, nog steeds iets emotioneels hebben. Voeg er een trompet bij en ik duik in tranen. Ik heb ooit met een simpel taperecordertje zulke oefeningen staan opnemen, in de inmiddels afgebroken Gereformeerde Westerkerk in Groningen. Maar geef me daarna maar even weer "My Generation" van The Who, of "Paranoid" van Black Sabbath!

Misschien had ik ook nog behoord tot de mensen die nog nooit van Gustav Leonhardt gehoord hadden, als ik niet zo was geïntrigeerd door de klank van de klavecimbel, als instrument.
Hoe het gegaan is weet ik absoluut niet meer, maar mogelijk ben ik bij mijn platenboer binnengestapt en heb ik gevraagd of hij iets met klavecimbel had. Ik ben thuisgekomen met de LP "Gustav Leonhardt - Portrait", op het label BASF/Harmonia Mundi, een soort verzamelalbum (voor 10 gulden!).
Op een aantal stukken speelt het Collegium Aureum mee op "Original-Instrumenten", en dat kan de doorslag gegeven hebben om deze LP van Gustav Leonhardt te kiezen, want het Collegium Aureum kende ik al, ook van het label BASF/Harmonia Mundi.

Ik heb even naar zo'n specifiek stuk gezocht op JoetJoep, maar niet gevonden. Nu wordt onze klavecimbel nogal Babylonisch vertaald, naar Harpsichord, Klavizimbel, Clavecin en Cembalo, maar daar klinkt het instrument niet anders door.
De gezochte klankkleur komt het dichtstbij in dit stuk.

Ik ben langs een kromme omweg uitgekomen bij dat Collegium Aureum. Als elektronicus en muziekliefhebber volgde ik de zich steeds sneller opvolgende ontwikkelingen geïnteresseerd. Menig collega prutste uit een zelfbouwpakket een elektronisch orgel in elkaar. En er werd, op een manier die nu heel primitief lijkt, muziek gemaakt met allerlei reeds bestaande en nieuw geknutselde apparaten.

Er dook destijds een heel nieuw type modulair elektronisch muziekinstrument op, met voor die tijd ongekende mogelijkheden: de Moog synthesizer.
Experimenten van componist en musicus Walter Carlos (later Wendy Carlos vind ik nu op Wikipedia) om de mogelijkheden en technieken van dit instrumentarium te testen, werden vastgelegd op de LP "Switched on Bach": dat werd een onverwacht succes. Ik kocht een latere LP: "The Well-tempered Synthesizer", met muziek van Monteverdi, Scarlatti, en jawel, Bach's 4e Brandenburgs Concert in G-dur.

Vervolgens was ik nieuwsgierig hoe zo'n stuk op klassieke wijze gespeeld zou klinken. In de platenwinkel stuitte ik op enkele klassieke uitvoeringen van Bach's concert. Toen ik op de hoes van "Der Goldene Klang des Collegium Aureum" zag staan: "Musik des Barock und der Klassik auf Original-instrumenten", was dat duidelijk het beste vergelijkingsmateriaal!
Helaas vond ik online weinig informatie over het Collegium Aureum, behalve webshops.

En zo hoorde ik in gedachten bij het bericht dat Gustav Leonhardt was overleden mooie, klassieke muziek, klavecimbel samen met het Collegium Aureum. Maar kan ik eigenlijk nog wel vinyl afspelen, in plaats van via de PC naar JoetJoep luisteren als het om muziek gaat?

Niklas - 120114 - Fatsoen

2012-01-14T23:49:00.000+01:00

De PVV, was dat niet die vrij nieuwe partij die begon met te zeggen dat hij het fatsoen zou terugbrengen in Nederland?
De Partij Van Vadsoen, die ~~een jaar~~ onverhoopte publiciteit nodig had om naar buiten de schijn van intern fatsoen te herstellen?

Deeg of groen? Associaties bij een banketstaaf

2012-01-03T23:59:00.001+01:00

Vanmorgen namen we bij de koffie de laatste resten van een banketstaaf, ingekocht voor de feestdagen maar door de overvloed nog niet geconsumeerd. Terwijl ik de laatste schilfers van het omhulsel oplikte van het schoteltje, kwam er een beeld terug via de benaming: bladerdeeg.

"Was er niet een professor Bladerdeeg, Wilhelmina Bladerdeeg, die iets goeds deed met kinderen bij de Rijksuniversiteit in Groningen?"
Marijke ging met haar smartphone op zoek. Het was niet Bladerdeeg, maar Bladergroen. Een indrukwekkend levensverhaal. En inderdaad kwam de Groninger Universiteit in het verhaal voor.

Mijn herinnering was, dat ik in mijn tijd als loopjongen van het Natuurkundig Lab weleens iets bezorgd heb bij het instituut van prof. Bladergroen, destijds een paar huisnummers verwijderd van de ingang van ons Lab aan de Westersingel. Een vaag beeld van een gang in een statig herenhuis, die leidt naar een soort tuinkamer waar een mevrouw aan een bureau zit. Destijds waren veel wat kleinere universitaire instituten in herenhuizen in de stad gevestigd.

Tijdens haar opleiding Kinderverzorging was Marijke de naam Wilhelmina Bladergroen ook nadrukkelijk tegengekomen in de vakliteratuur, en ook dat klopt, want op het gebied van kinderpsychologie, pedagogiek en orthopedagogiek was ze een fenomeen.

Blijkt dus na vele jaren dat we, in de periode dat we nog lang niet wisten van elkaars bestaan, bezig waren met dezelfde persoon! En dat ontdekken we, zo'n 50 jaar later, door middel van associaties bij de restanten van een bijna vergeten banketstaaf...

Tapetenwechsel

2011-12-31T16:16:00.000+01:00

Wat is symbolischer om te doen met de jaarwisseling dan Tapetenwechsel? (Hildegard Knef; tekst hier). We vervangen de vaste vloerbedekking in de slaapkamer door laminaat.

Directe aanleiding: toenemende allergieproblemen. Laminaat is aanmerkelijk minder stoffig, dus minder huisstofmijt. En omdat het mooier lijkt dat het laminaat gewoon doorloopt naar de overloop, wordt die ook meteen gedaan. En dus ook de beide andere kamertjes. Kortom de hele eerste verdieping, stap voor stap.
Maar de vaste vloerbedekking laat zich niet zo heel gemakkelijk verwijderen. Met name een gedeelte dat ik later zelf bijgeplakt heb. Het professioneel gelegde gaat iets gemakkelijker.
En voor laminaat moet de ondergrond wel zo vlak mogelijk zijn, want de onderlaag kan niet alles opvangen. Dus de plukken rotzooi moeten wel weg.
Als ik nooit eerder laminaat had gelegd, weet ik niet of ik de klus aangedurfd zou hebben...

Niklas - 111228 - Geloof

2011-12-28T21:29:00.001+01:00

Ook geloof maakt blijkbaar meer kapot dan je lief is...

Taal: Nederdiets of zoiets

2011-12-27T23:59:00.000+01:00

Alweer een tijd geleden ben ik op zoek geweest naar de snuiter die beweerde dat alle woorden in alle talen van het nederlands (of althans een vorm daarvan) zijn afgeleid.
Ik had hem een keer op TV gezien, en in mijn herinnering stuurde hij zo ongeveer met het schuim op de lippen zijn theorie de camera, en daarmee de wereld in.
Later wou ik me daar eens verder in verdiepen, maar denk je dat ik er iets over terugvinden kon? En ik ben toch niet geheel onbekwaam in het zoeken op internet; ik heb het, weliswaar in internettermen lang geleden, zelfs een poos beroepshalve naar volle tevredenheid van mijn baas gedaan.
Maar ik had geen naam van de man, en ook geen andere kenmerken genoteerd. Hij bleek achteraf geassocieerd met een ander kanaal dan ik dacht, en mijn trefwoorden waren te alledaags.

Vanavond verzeilde ik in het programma TatataTaal!, de aflevering met als onderwerp Taalontwikkeling. Laat de man daar nu in genoemd worden!
Berend Willem Hietbrink, alias De Duizenddichter, blijkt veelvuldig aanwezig op JoetJoep, zie bijvoorbeeld zijn uitleg van de etymologie van de woorden film en wc. En van Smakelijk & Vrede .

Als ik dat zie denk ik: als hij daarmee probeert grappig te zijn, dan is zijn houdbaarheidstermijn vrij kort, maar als hij dat serieus meent, dan is het absurdistisch theater waarmee hij in aanmerking komt voor opname in een instelling voor heilzame geestelijke therapiën.

Er blijkt zelfs een hyves aan hem gewijd, maar daar is de laatste krabbel geplaatst in de vroege ochtend van 4 november 2010.

Dit zoeken brengt me via Wikipedia bij het onderwerp Morosofie, ook al zo'n inspirerend onderwerp!

In deze uitzending van TatataTaal! werd ook de Bond tegen leenwoorden ten tonele gevoerd, die probeert het gebruik van woorden met een buitenlandse oorsprong geheel te vervangen door Nederlandse alternatieven.
Ik vind het in principe een nobel streven, maar het blijkt wel tot absurdistische vondsten te leiden, die bij Hietbrink niet zouden misstaan, maar dan omgekeerd.
Zoals: "basisschool(v.; basisscholen), 1 grondleerhuis".
Vanuit mijn taalgevoel associeer ik dat voorbeeld met zeer armzalige huizen zonder adequaat meubilair en voorzieningen, waarin provisorisch onderricht wordt gegeven.

Kerst en watersnoodramp 1953

2011-12-26T23:03:00.000+01:00

Vanavond de film "De storm" op TV, gekapstokt aan de Watersnoodramp van 1953. Nog in de sfeer van een heerlijk samenzijn met kinderen en kleinkinderen, kan ik het moeilijk opbrengen om dat hele filmdrama te gaan uitzitten.
Toen die watersnoodramp gebeurde, was ik tien. Het was de dag voor mijn moeders verjaardag. Er was nog geen TV, dus de enige beelden kwamen met foto's in de krant. We hoorden wel de hele dag reportages via de radio.
Mijn betrokkenheid bij die ramp vind ik in mijn herinnering nog af en toe terug. Zo vraag ik me nog steeds af wat er is gebeurd met mijn bijdrage aan het lenigen van de toen ontstane nood. Kwam ik zelf op het idee, of mijn moeder?
Ik had nog niet zo lang daarvoor een nieuwe winterjas gekregen. De oude was nog niet weggegooid en in redelijke staat. De nieuwe is opgestuurd naar het rampgebied, om een kind dat alles kwijt was, te beschermen tegen de bizarre omstandigheden. Als er een oude filmreportage voorbijkomt, kijk ik dus altijd uit naar tienjarige jongetjes in een grijze winterjas.
Probleem is, dat al die films in zwart-wit zijn, en grijs dus de kleur is waarin alle niet zwarte of witte jassen worden weergegeven...
Maar ik weet zeker dat mijn jas op een goede plaats is terechtgekomen!
En intussen heeft het water alweer zóveel rampen veroorzaakt, momenteel de actuele ramp op de Filipijnen...

Niklas - 111224 - Kerst/nieuwjaarskaarten

2011-12-24T21:26:00.002+01:00

Het is toch elk jaar weer spannend om een eigen kerst- en nieuwjaarskaart te bedenken, te maken, en te proberen die op tijd op de post en op internet te krijgen...!
Het is toch weer gelukt, kijk maar:

Niklas - 111221 - Cijfers of mensen...

2011-12-21T12:02:00.002+01:00

Heeft de huidige regering mensen volstrekt ondergeschikt gemaakt aan cijfers,
omdat cijfers gemakkelijker te hanteren en manipuleren zijn dan principes?

Niklas - 111216 - Nekharen

2011-12-16T23:59:00.006+01:00

De lichaamstaal van de betrokkenen bij de benoeming van Donner tot vieze-president van de Raad van State maakte al geruime tijd duidelijk dat degene die uit zijn nekharen kletste, voornamelijk Donner zelf was.

Niklas - 111213 _ Respect

2011-12-13T21:50:00.001+01:00

Respect hebben is een gevoel;
respect tonen zonder dat gevoel
is een inhoudsloze formaliteit, Harm!

Niklas - 111212 - Vergrijzing

2011-12-12T23:21:00.000+01:00

Dit kabinet met "zelfredzaamheid" hoog in het vaandel, maakt een essentiële denkfout: met een te strak aangehaalde broekriem is het erg moeilijk om de eigen veters te strikken en op pad te gaan. Hoe ouder je wordt, hoe groter het probleem...

Herfst

2011-12-09T22:13:00.000+01:00

Vanmiddag in het bos vond ik zomaar een gezichtje op mijn pad, dat daar na de laatste fikse regenbui gearriveerd moet zijn. En hoeveel groter ze ook zijn, je moet goed kijken om tussen de nog hangende en de al gevallen bladeren de paddestoelen te zien.

Onderweg mooie luchten, vooral als je zelf niet onder de buien reed. Later reed ik ineens op een behageld wegdek, waarschijnlijk veroorzaakt door die bui. Het was blijkbaar een nogal lokale bui geweest.

Niklas - 111206 - Laag bomwater

2011-12-06T23:59:00.001+01:00

Ik las dat 45.000 mensen moesten worden geëvacueerd vanwege een levensgevaarlijke situatie, want: Lage Rijnstand legt bom Koblenz bloot en Bom Koblenz met succes ontmanteld, en zag de plaatjes.
En ik maar denken: zijn die bommen nu pas gevaarlijk geworden door die lage waterstand, of is het een krankzinnig toeval dat er al die jaren nog nooit een schip op die bommen is gevaren?

Het kerkhof en de kerk van Leegkerk

2011-12-02T23:32:00.000+01:00

Nee, de naam Leegkerk slaat niet op de leegloop van kerken, maar "leeg" is Gronings voor "laag".
Ik ga nog even verder waar het bezoek eindigde, aan het herstelde graf van mijn vader, dat nu ook het graf van mijn oom en tante is

De lange duur van het herstel van het graf van mijn vader, was mede te danken aan een misverstand over het juiste kerkhof. Voor ons (Hoogkerkers) heette het altijd dat het kerkhof "op Leegkerk" lag, omdat het zo ver van de dorpskern lag. Een broer en schoonzus van oma, oom Hotze en tante Griet, woonden zo ongeveer naast het kerkhof. Ze liggen nu, net als opa en oma, op datzelfde kerkhof.
Hun postadres was Leegkerk. Dat gold voor de groep huizen rond het gebied waar de Kerkstraat overgaat in de Leegeweg, die nu door de stad Groningen is opgeslokt.

"Ons" kerkhof bleek formeel echter te boek te staan als het kerkhof van Hoogkerk. Het kerkhof van Leegkerk ligt rondom het eeuwenoude, monumentale kerkje van Leegkerk:

Het was een prachtige najaarsdag, we maakten een rondje over het kerkhof op zoek naar bekende namen, bekend voor mij althans. Er zijn veel namen die ik door opa en oma heb horen noemen, maar waar ik geen beeld bij heb. En veel Molukse namen, die spreken mij aan vanwege mijn Molukse familieleden. Ook in Hoogkerk is een Molukse wijk.
Ik vond wel het graf van een neef van mijn moeder en zijn vrouw. Bij hen ben ik in mijn jonge jaren een aantal keren met mijn moeder op bezoek geweest.
Een familienaam die in een brief van mijn vader voorkwam, zag ik hier ook meermalen, maar zonder de juiste voornaam.
Heel aandoenlijk vond ik een klein groen kikkertje, dat tegen een glimmend zwart grafmonument probeerde op te klauteren vanuit het gras.

Hoe vaak ik ook in Leegkerk ben geweest, nog nooit bij dat kerkje. Dat besloten we nu te corrigeren.
Het is een smal weggetje er naartoe en voor parkeren is niet veel ruimte beschikbaar vanwege de smalle bermen met daarnaast sloten. We waren de kerk ook bijna voorbijgereden: hij was (toen nog) omringd door dichtbebladerde bomen.

Het eerste wat ik vond op het kerkhof was een zerk met "de naam uit de brief"! Wat geen brief was, maar een ansichtkaart naar huis na een weekendverlof:

De kaart is verstuurd op 2 december 1939, nu 72 jaar geleden. Mijn vader was toen gemobiliseerd en zijn standplaats was tussen Egmond en Bergen (NH), bij een zoeklicht ter verdediging van het toenmalige vliegveld Bergen.
De kaart laat meteen zien dat de Ruïnekerk in Bergen niet het gevolg is van de Tweede Wereldoorlog.

Een tekstfragment:
't Is nu weer Zaterdagmorgen. Gister heb ik in Gron. de trein nog gehaald en was voor 12 uur binnen.
De trein was meer dan een half uur te laat in Amsterdam. In de trein sprak ik nog een Groninger die wel in Twist kwam en Jan Antoons wel had ontmoet.

Gezien de jaartallen die op deze steen vermeld worden, en gevonden aanwijzingen dat hij timmerman was, kan hij een collega van mijn grootvader geweest zijn. Of de mentor van mijn vader? Gezien de tekst lijkt het me een goede bekende van mijn familie, en opa en oma hebben zeer beslist die naam later meermaals genoemd in mijn bijzijn.
Ik ken een plaatsje Twist in Duitsland, hier dichtbij, direct over de grens bij Nieuw Schoonebeek, maar mogelijk is er toen een Nederlandse plaats geweest met dezelfde naam, die nu opgeslokt is door een buurplaats. In 1939 zal nog geen "tewerkstelling in Duitsland" of Arbeitseinsatz hebben plaatsgevonden.

We troffen nog andere bijzonderheden aan bij dat kerkje. Aan de noordkant was een gebrandschilderd raampje, dat gezien de jaartallen met een recente restauratie te maken heeft. Het is blijkbaar bedoeld om van binnenuit "gelezen" te worden, dus ik heb de foto omgeklapt. Grappig is, dat het net lijkt alsof je nu van binnenuit de bomen ziet, maar dat is dus de weerspiegeling.
Een ander bijzonder verschijnsel vond ik op het kerkhof. Op een oud graf lag een armbandje, zoals jonge meisjes van nu dragen. Ik maakte een foto van dat graf, maar pas thuis zag ik dat het het graf was van een meisje dat niet ouder was geworden dan twee jaar en anderhalve maand...

Na Leegkerk lokte het fraaie weer ons nog even verder naar het Noorden, en kwamen we onder andere terecht in Aduarderzijl. Het woord "zijl" betekent "sluis", en is onderdeel van mijn familienaam: Zijlstra. In dat licht zijn de namen op het graf van mijn oom en tante opmerkelijk: het echtpaar Zijlstra - van der Sluis.
Bij de sluizen van Aduarderzijl komt het Aduarderdiep samen met het Reitdiep, dat de verbinding van de Drentsche Aa naar zee is. Ooit was de Noorderhaven in Groningen via het Reitdiep een getijdenhaven.

Het Aduarderdiep begint voor het huis van mijn grootouders op Vierverlaten, waar mijn vader en zijn broers geboren zijn. Ik heb er ook nog even gewoond, toen ik in 1960 mijn eerste baan kreeg in Groningen. De generatiekloof met mijn grootouders bleek echter te diep, en ik vond een kamer in Groningen: dichtbij de Noorderhaven. Toch overheerst de dankbaarheid dat ze me toen hebben opgevangen.

Zo zie je maar dat nostalgie, als verbindend, stimulerend gevoel, altijd vlak om de hoek op je wacht, als je maar op de goede manier kijkt.

Heen en weer: hoogwater - laagwater

2011-11-27T23:39:00.000+01:00

We zijn de laatste tijd nogal eens met mist geconfronteerd, waardoor ook plannetjes de mist in gingen. Meestal trekt mist weer op, al duurde het deze keer vrij lang.
Mist maakt dat je niet zo ver om je heen kunt kijken, dus kun je ook wat meer naar/in jezelf kijken. Zo kwamen we er toe een paar spoken, die mij 's morgens vroeg nogal eens het bed uit joegen, aan een nader onderzoek te onderwerpen. Dat leidde tot een plan van aanpak, dat plan leidde tot een gesprek elders, en dat gesprek leidde tot het definitief in de mist doen oplossen van deze spoken.

Dat was donderdag, en toen de mist (zowel letterlijk als figuurlijk) was opgetrokken, vierden we dat met het alsnog uitvoeren van het plannetje dat eerder letterlijk de mist in ging: een trip naar de Veerweg in Olst, waar je de IJssel kunt oversteken naar Welsum.

Grotere kaart weergeven
Niklas had al eerder een glimp laten zien van ons bezoek aan deze locatie, maar nu kan ik laten zien wat er bedoeld wordt met het verschil tussen hoogwater en laagwater aldaar, middels twee foto's vanaf dezelfde plaats in ongeveer dezelfde richting:

De linkerfoto is genomen op 23 januari 2011, de rechter op 24 november 2011. In januari was de veerpont uit de vaart genomen, omdat de praktische omstandigheden door het hoogwater functioneren onmogelijk maakten. Nu, in november, voer het veer gestaag heen en weer.

Plaatsen die in januari onbegaanbaar waren, konden we nu gewoon belopen, zodat we nog een aantal mooie foto's konden maken, die de lage waterstand in beeld brengen. Op de hoogwaterfoto ligt de veerpont dichtbij de laatste lantaarnpaal. Vergelijk de waterstand nu met deze foto's: waar Marijke nu een foto staat te nemen, zou ze toen tot haar middel in het water hebben gestaan!

Toen we op het uiterste punt naast de aanlegplaats van de pont stonden, leek Jacob van Ruisdael nog even langs te komen om het landschap met zijn meesterhand in te kleuren.

Hierna zouden we een kop koffie gaan drinken in een pannenkoekenrestaurant aan het begin van de Veerweg. Dat bleek sinds februari een nieuwe eigenaar te hebben. We besloten meteen maar ons diner te doen met een pannenkoek. Marijke koos voor kaas met ananas. Toen ik op de kaart zag: "Cajun-pannenkoek" en de ingrediënten, hoefde ik niet verder zoeken.

Via mijn kennismaking met Cajun-en Zydeco-muziek, heb ik het begrip Cajun leren kennen. Bij het bereiden van sommige gerechten gebruik ik sindsdien ruimhartig Cajunkruiden,

Ik bestelde, en sprak de naam uit zoals ik al jaren gewend ben: Keedzjun.
"De Kajoen-pannenkoek bedoelt u?", vroeg de serveerster.
"Ik heb de uitspraak geleerd als Keedzjun, maar oke..."
"Nou ja, het is maar dat we het over hetzelfde hebben".

Hoe dan ook, ik heb geen seconde spijt gehad van mijn keuze: curieus om "Cajun" en pannenkoek als combinatie te ontdekken, en nog echt smakelijk ook!
Marijke vroeg waar die grijns op mijn gezicht vandaan kwam, toen de serveerster met onze bestelling buiten beeld was.

Ik vertelde dat een vriendin, die eens bij mij at, had gevraagd wat dat was: Kajoen-kruiden. En dat ze zich geneerde toen ik haar corrigeerde. Maar zij hield dan ook meer van Duitse Schlagers. Niks mis mee, maar in die cultuur gebruiken ze andere kruiden.

Niklas - 111124 - Menu

2011-11-25T01:07:00.001+01:00

Krijgen ze het of zijn ze het?

Niklas - 111122 - De schilleboer

2011-11-22T13:59:00.001+01:00

Boven het spatteren van het douchewater uit, hoorde ik vanmorgen de vuilniswagen ronken en het daveren van de kliko's, vandaag de groene. En ik realiseerde me dat er inmiddels al een paar generaties zijn opgegroeid die geen beeld hebben bij het woord: schilleboer. Inderdaad, uit de tijd ver vóór die tussen-n.
De man die, met zijn bakfiets of paard en wagen, een paar keer per week langs de huizen kwam.
Mandjes, bakjes en teiltjes met schillen van aardappels en fruit, groenteafval, oud brood en dergelijke leegkieperde in zijn kar, om dat te gebruiken als veevoer of om er compost van te maken.
Dat zal nu wel niet meer mogen, vanwege veranderde voorschriften...

Hoogwater, laagwater en mist

2011-11-21T23:52:00.001+01:00

In Olst liggen veel herinneringen van Marijke, en we hadden gehoord dat het water in de IJssel extreem laag zou staan. Nou hadden we in januari de IJssel in Olst gefotografeerd met bijzonder hóóg water, dus vatten we het plan op om even naar Olst te rijden.

Er was wel iets gezegd over mist, maar bij ons scheen een prachtig zonnetje. We spraken af, dat als we in de mist zouden terechtkomen, dat we dan terug zouden gaan.
We hadden de vorige mist-rit nog vers in gedachten, zie vorige blog.

Vaak kiezen we tussen de snelste weg of een "sight-seeing"-route. Dit keer kozen we iets er tussenin, de N34 richting Ommen, en dan richting Raalte.
We rijden deze route bijna nooit. Er is een nieuw verkeersplein bij de kruising van de N34 en de N36, waar we nog niet aan gewend zijn. Het is de tweede keer dat we hier passeren. Eerder ging je hier rechtdoor naar Ommen. Nu is de N36 doorgetrokken naar het noorden, dan afbuigend naar het westen, waar hij op de N48 aansluit.
Daarmee wordt het doorgaande autoverkeer om Ommen heen geleid. Het voelt aan alsof je een gigantisch eind wordt omgeleid. Als je de kaart bekijkt, lijkt dat wel mee te vallen.
De route is nog zó nieuw, dat het verkeersplein met de hand is ingetekend op Google Maps, over de oude situatie heen, en anders dan de exacte situatie nu is.

Toen we het bos uit kwamen op de N36, werden we wat nevel gewaar, maar niet verontrustend. Vervolgens draaiden we de N48 op, richting zuiden. Daar werd de mist dikker, maar we dachten dat het aan de nabijheid van de Vecht en de Regge kon liggen. Maar we zaten op de Deventerweg (N48/N348) met bijna geen bruikbare afslagen, en de mist werd steeds dikker.
Bij een pompstation in Lemelerveld tenslotte raadpleegden we de kaart, waar we een weg oostwaarts zouden vinden. Het werd de afslag Luttenberg. Voor mij bekend terrein, vanwege de vele vakanties in die omgeving. In Luttenberg werd het zicht al veel beter. Altijd denk ik aan de familie waar we "logeerden", als ik het dorpshuis "De Elckerlyc" zie: één van hen bedacht die naam.
Onderweg naar Hellendoorn reden we al gauw weer lekker in het zonnetje, maar nog vóór de
Hellendoornse berg, zag ik een eind naast de weg nog een curieuze kolom dichte mist, die ik al projecteerde bij Erwin Kroll in het weerbericht. Maar ik heb de foto niet gemaakt omdat de omstandigheden op de weg het niet toelieten.

De voorspellingen klopten. Geen laagwater in de IJssel bij Olst gezien, wel laagwater in de vorm van mist.
We zijn door oostelijk Overijssel terug naar huis gereden, en hebben geen mist meer gezien.En uiteindelijk toch een mooie sight-seeing tour, langs veel plaatsen waar ik "vroeger" nog meermalen op fiets geweest ben en daardoor de weg wist. Langs Marle, Daarle, Sibculo en Kloosterhaar, en natuurlijk de Volle Urenweg.

Neo-Liberale mist?

2011-11-19T00:23:00.003+01:00

Na twee prettige oma&opa-oppasdagen reden we vandaag weer naar huis, van Noord-Holland naar Zuidoost Drenthe. We werden uitgezwaaid onder een heerlijk, maar laagstaand zonnetje, dat we gelukkig in de rug hadden en niet schuin-voor...

Het tegengestelde van de heenreis: toen werd het steeds mistiger naarmate we dichter bij ons doel kwamen. Toen vertrokken we met redelijk zicht, maar in de nabijheid van de Afsluitdijk hebben we de ruitenwissers continu aangezet, omdat de vette mist onze voorruit steeds omtoverde in matglas.

Nu, eenmaal op de Afsluitdijk, vanaf de eerste sluizen, werd het steeds mistiger.
Bij de sluizen aan de Friese kant vond ik het inmiddels echt vervelend rijden: zicht van, denk ik, minder dan 100 meter.
Ik vond het niet verantwoord om sneller dan 100kmh te rijden, maar dacht tegelijk steeds aan achteropkomende jakkeraars, en die waren er nogal wat!
Net na de Afsluitdijk bij Zürich, waar het nog steeds potdicht zat, zijn we koffie/chocola gaan drinken met een gebakje er bij. Hebben we een poosje lekker ontspannend zitten kletsen.

Het gesprek kwam op iemand die artistiek heel goed is, maar steeds zijn hoofd stoot in de hedendaagse maatschappij. Hij is geweldig in "zijn ding", en daarnaast nog heilzaam bezig in meerdere maatschappelijke activiteiten, maar is niet hard genoeg, niet zakelijk, niet ingespeeld op alle regels en formaliteiten.
En zeker niet alert op alle veranderingen daarin onder het huidige bewind, dat een breuk met alle bestaande verhoudingen propageert, een breuk met alle verworvenheden van de solidaire samenleving. En toen zag ik het...

Teveel mensen komen niet meer toe aan waar ze goed in zijn, door de neo-liberale wind die door dit land waait.
Die wind zegt, dat iedereen mondige burger moet zijn, die zelf verantwoordelijk is voor alles wat er in het leven gebeurt. Van geestelijke en lichamelijke gezondheid tot maatschappelijke positie.
Daardoor is hij gedwongen voortdurend bezig te zijn met overleven in zaken waar hij niet mee uit de voeten kan. Zaken waarmee een beperkt aantal mensen wél uit de voeten kan, en die mensen gaan dus aan de haal met datgene wat die andere groep nodig heeft om te kunnen floreren.
Het begrip "samenleving" wordt vervangen door "samen graaien in de grote ton, en wie de hardste ellebogen heeft graait het best, en voor de rest - jammer dan".
Het begrip "solidariteit" wordt door de neo-liberale redenaars eloquent gerecycled tot toiletpapier.

Toen we weer vanuit Zürich wegreden, was het helder en we hadden verder de hele weg zon!
Een hele goede gok dus om even te stoppen daar!

Petitie Syrië

2011-11-15T20:28:00.000+01:00

We zien het op TV dagelijks allemaal gebeuren:

"Syrische veiligheidsdiensten en militairen lijken een grootschalige en systematische aanval op burgers te hebben geopend. Vreedzame protesten worden genadeloos neergeslagen. Zelfs in het ziekenhuis zijn gewonde demonstranten hun leven niet zeker. De VN-Veiligheidsraad onderneemt onvoldoende actie om de repressie in Syrië te stoppen. Amnesty vindt het tijd voor een sterke resolutie.

Help mee de druk op te voeren. Teken de petitie "

http://www.amnesty.nl/actiecentrum/acties/stop-de-genadeloze-repressie-in-syrie

Sterrenwichelarij ontpuzzeld

2011-11-13T23:49:00.001+01:00

De omschrijving in een doorloper was: "sterrenwichelaarster". Het in te vullen woord was natuurlijk: "astrologe". Astrologen blijken het woord "sterrenwichelarij" te verafschuwen, omdat het hen in een obscure hoek zou zetten.

Welnu, de dikke van Dale leert mij, dat een "wichelaar" iemand is: 1) die uit bepaalde voortekenen voorspellingen weet te doen aangaande toekomstige gebeurtenissen; 2) (in ’t bijzonder) Romeinse priester die uit de vlucht, het gezang en het voedsel der vogels, uit bliksem en donder, de toekomst voorspelde.
Een "sterrenwichelaar", (het zal na de voorgaande omschijving niemand verbazen, dat het een subcategorie is van de vorige omschrijving), is 1) iemand die uit de stand van de planeten (in horoscopen) conclusies trekt omtrent aanleg en (toekomstig) lot van mensen. Synoniem: astroloog.

Nu heb ik al in het begin van mijn volwassenheid het verschil ontdekt tussen de termen astrologie en astronomie: ik was nieuwsgierig naar beide. Verder lezen leerde me dat, ook binnen de toenmalige wetenschappelijke kringen, oorspronkelijk deze beide disciplines nauw verweven waren.

Zelfs van Dale verwijst nog naar die opvatting, maar die gaat dan ook over taalwetenschap en dat omvat ook het dagelijks spraakgebruik van "de gewone man", dat achterloopt bij het wetenschappelijke taalgebruik.
Van Dale omschrijft astrologie als 1) (verouderd) astronomie, sterrenkunde; 2) leer van de invloed van de hemellichamen op het lot en de aanleg van de mensen, kunst van het opstellen van horoscopen, en geeft als synoniem: sterrenwichelarij
Voor astronomie volstaat van Dale met 1) sterrenkunde

Met het voortschrijden van de ontwikkeling van de wetenschap en het toenemen van kennis, bleken de astrologische theoriën steeds minder houdbaar te zijn, en werd de splitsing tussen astrologie en astronomie een feit.
Bij één van mijn inhaalslagen van kennis over astrologie leerde ik zelfs, dat veel astrologen hun horoscopen berekenen aan de hand van kennis over sterren en planeten in het heelal, zoals die allang niet meer actueel is. Tja, die hele zooi daar boven ons draait met een behoorlijk tempo rond, en trekt zich niet zo veel aan van wat onze verre, verre voorouders waargenomen hebben omtrent hun plaats ten opzichte van ons en van elkaar.

Het stellen van kritische vragen over deze tak van sport roept reacties op die overeenkomen met kritische vragen over elk geloof: "je staat er niet voor open". Dat stond ik echter wel, maar ik word allergisch als een discussie moet stoppen waar ik nog vragen heb die men niet beantwoordt. En zo eindigt menig pakket "open minded" vragen tegen een muur die zegt dat je geen open mind hebt.

Maar vanmorgen onder de douche kreeg ik een helder inzicht; kijk maar eens goed naar het woord:
het staat heel duidelijk tussen de ~~sterren~~ letters: asTROLogie!

En van Dale zegt het heel helder: trol Oud-Noors troll vgl. troel (monster, demon)
1) (noordse mythologie) (boze) geest; synoniem: demon
2) (provotaal) burgerlijk persoon, iem. uit de consumptiemaatschappij

Over verborgen betekenissen in teksten gesproken: asTROLogie is duidelijk een verhulde demonische kracht, die probeert gewone burgers te verleiden tot consumeren!

N.B.: Is dit een Horror Scoop of niet...?

Klik ook eens hier en hier voor meer over trollen.

Niklas 111111 - Sint Maarten

2011-11-11T21:18:00.000+01:00

Vanavond stonden een paar verlegen Hindoestaanse kinderen voor onze deur, die aanbelden en, geheel volgens de traditie alhier, met hun lampionnetjes in de hand heel mooi een heel gewoon Sint Maarten-liedje zongen.
Tegelijk met dat ik dacht: "Wat een goed geïntegreerde kinderen!", hoorde ik ergens ver weg een bittere stem die zei: "Zie je wel, nog maar net uit de luiers en die Islamieten lopen hier al te schooien!".
Waar zou die stem toch vandaan gekomen zijn?

Niklas-111110 - Eurocrisis

2011-11-10T23:16:00.000+01:00

Het gonst rond dat er openlijk gesproken wordt over het opsplitsen
van de Euro-zone in een Noordelijk- en een Zuidelijk deel.
Dan krijgen we dus waarschijnlijk een Neuro en een Zeuro?

Zorgelijk zorgeloos

2011-11-09T23:19:00.000+01:00

Uitkleden van de basisverzekering ziektekosten
Wéér drastische verhoging van het eigen risico
Verhoging van de premie basisverzekering ziektekosten
Duurdere aanvullende verzekering door uitgeklede basisverzekering
Afschaffing Persoons Gebonden Budget (PGB)
Terugvordering van budget huisartsen, en ze meer laten doen
Afschaffen van begeleiding en medicatie probleemkinderen
Preventieve zorg tot eigen verantwoordelijkheid verklaren
"Concentreren" van ziekenhuiszorg, hulp- en ambulance-posten

De enige constante in deze lijst is: bezuinigen!
De logische tegenpool is: later hogere kosten

Dit rijtje is nog niet compleet,
maar het wordt allemaal toegeschreven aan "de vergrijzing",
die de gezondheidszorg te duur zou maken,
door politici die zich alleen maar druk maken om
hun eigen oude dag, die ze riant willen doorbrengen
over de rug van de generaties die dit land "na de oorlog"
tot dit welvaartsniveau gebracht hebben.
Zonder enige vorm van respect.

TV-toren Smilde

2011-11-07T01:15:00.000+01:00

We kwamen langs de TV-toren van Smilde, onlangs spectaculair ingestort.
Het betonnen deel is 82 meter: de forse eiken er omheen zijn dwergen.
De totale hoogte was 294 meter - er mist dus nog 2,5 maal dit stuk in staal.
Het herstel is begonnen, zie de steigers op- en de bouwlift naast de toren.
Dat is zeer zeker geen werk voor mij!

Niklas 111105

2011-11-05T23:23:00.001+01:00

Zoek je ruzie? Ik absoluut niet!
Ga maar een soap kijken, ruzie genoeg.

Crystal Cathedral: Hour of power?

2011-11-05T00:15:00.002+01:00

Ook fan van Hour of Power, elke zondagmorgen vanuit de Crystal Cathedral? Ik had al heel lang een ongemakkelijk gevoel bij die zelfverzekerde ouwe dominee in zijn erg duur uitziende toga en entourage.
Vanavond stuiterde ik op een (engelstalig) artikel: Bankroete kerk vraagt om donaties voor zieke domineesvrouw af te geven bij limousines. Het bleek om de Crystal Cathedral te gaan en de bijbehorende domineesfamilie. Ongeloof overviel me: broodje-aap-verhaal? Maar ook uit de directe omgeving, de parochie, van de kerk wordt dat bericht gegeven.

Ik was allergisch, dus zapte onmiddellijk verder als ik die diensten zag, maar lees nu meer achtergrondverhalen. De kerk blijkt al een hele tijd in financiële problemen te zijn.
De familie is een voorbeeld van "van krantenjongen tot miljonair", maar blijkbaar wel over de rug van de kerkgangers: de familie wordt er van beschuldigd zichzelf exorbitante salarissen toe te kennen en het "lenen" van meer dan $10.000.000 uit de kerkelijke fondsen.
Ook blijkt het voortdurend te rommelen binnen de familie. De ouwe dominee zou een stap terug doen en de zoon zou het preken overnemen, maar die haakte binnen de kortste keren af. Er schijnt ook nog een dochter mee te draaien in de firma, zowel op het zakelijke als het liturgische vlak.

De kerk is failliet, de dominee en zijn familie wonen nog in landhuizen en hebben limousines met chauffeur om de goede gaven van de kerkgangers op te halen, maar de Crystal Cathedral wordt waarschijnlijk binnenkort verkocht aan een projectontwikkelaar.

Maar de Nederlandse tak van de Hour of Power-beweging, gepresenteerd door zo'n supernette meneer, die er uitziet alsof hij voor de uitzending door de visagist blinkend is gladgepoetst met slappe was, meldt nog steeds niets over de problemen.
Die gladde meneer schijnt pas later "bekeerd" te zijn en bekeerlingen zijn het fanatiekst...
Maar ja, hij is dan ook ex-presentator van de EO (waarmee hij het oneens is geworden; dat is niet ongebruikelijk bij grote ego's), eigenaar van een mediabedrijf, een reisorganisatie en een aantal vakantieparken.
Waarvoor hij een lintje heeft gekregen blijft mij volstrekt onduidelijk.

Sir Jimmy

2011-10-30T23:19:00.000+01:00

Vandaag las ik dat Jimmy Savile is overleden op 84-jarige leeftijd. Zegt je niets?
Een coryfee uit mijn jeugd: DJ bij de engelstalige avonduitzendingen van Radio Luxemburg op de roemruchte 208 meter middengolf, eind 50-er begin 60-er jaren.
Muziek die ik eigenlijk niet mocht luisteren: rock'n roll, dat was veel te werelds!

Ik had een afgedankte radio van een oom gekregen, een model van vlak na de oorlog. Een met stof bekleed front met een afstemschaal en een paar grote ronde knoppen met daarachter, open en bloot, zo'n chassis met radiobuizen, transformatoren en andere onderdelen. Levensgevaarlijk om bepaalde punten aan te raken!
Dat front werd er al snel af gesloopt. Het radio-chassis kwam half onder het bed te staan, de luidspreker kreeg een snoertje dat lang genoeg was om hem onder het kussen te leggen. Dan hadden mijn stiefbroers er geen last van: we sliepen met 4 jongens in twee 2-persoonsbedden op één kamer.
Van heel dun koperdraad spande ik een antenne tussen de beide schoorstenen van het huis. Daartoe klom ik op een dag dat mijn stiefvader afwezig was, via het slaapkamerraam het dak op.
Al met al spannend genoeg dus: ontdekking kon totale vernieling van mijn radio door mijn stiefvader tot gevolg hebben. Nee, de broers zouden mij niet verraden.

Niet veel later had ik mijn eerste baan en woonde ik bij mijn grootouders. Tja, een nog oudere generatie. 's Avonds zat ik op mijn kamer te studeren (schriftelijke cursussen) met diezelfde oude radio aan, maar niet te hard. Studeren juichten ze van harte toe, maar begrepen absoluut niet hoe dat te verenigen was met muziek luisteren!
Naast mijn studie hield ik in schriftjes bij welke platen er gedraaid werden. Pas veel later realiseer je je dat het draaien van die platen het geld binnen bracht waardoor die zender kon bestaan.

Tussen de verscheidene Radio Luxemburg DJ's leek Jimmy Savile een "paradijsvogel". Niet alleen door zijn uiterlijk vertoon (soms een foto in een muziekblad), maar vooral door zijn stijl van presentatie ontsteeg hij de andere, ook zeer gewaardeerde collega-DJ's. Veel meer alsof hij voor mij persoonlijk plaatjes draaide.
Het maakte dat ik me aanmelde voor zijn TTDC: de Teen and Twenty Disc Club. Een polskettinkje met een muntje, een soort symbolische gramofoonplaat, met daarop de letters TTDC, werd mijn deel. Misschien heb ik het nog ergens - dierbare nostalgie om je een klein beetje voor te schamen? Mijn lidmaatschapsnummer ben ik in elk geval helemaal kwijt! Elvis schijnt nummer 11321 gehad te hebben.

Ik had Jimmy Savile helemaal uit het oog verloren sinds de 208-tijd. Daarna blijkt hij, tot mijn verbazing, een soort "doe-een-wens"-programma gehad te hebben bij de BBC, dat in Nederland is nagevolgd door Henny Huisman en Paul de Leeuw. Hij heeft voor de BBC het fameuze "Top of the Pops" gedaan. En heel veel meer, ik word al moe als ik probeer uit te zoeken wat allemaal.

Maar dat hij is geridderd, is vanwege zijn vrijwilligers- en liefdadigheidswerk. Dat kende ik helemaal niet van hem, en dat maakt dat ik zijn extravagantie des te meer bejubel.
Dank je Jimmy, voor de rol die je in mijn leven hebt gespeeld, ook nu, terwijl ik je nu pas "langs deze onsympathieke weg" terugvond...

Niklas 111029

2011-10-30T00:30:00.000+02:00

Maxiavelli Verhagen: hij wil liever de macht behouden
(dus, fraai verbloemd, Geert's obsessie bevredigen)
dan het Christelijke principe van barmhartigheid handhaven.

Niklas 111026

2011-10-26T23:59:00.001+02:00

Ken je ze ook, die mensen, die veren in eigen kont steken
en dan denken een pauw te zijn, maar veel meer lijken op
de spreekwoordelijke struisvogel?

6 Woorden met beeld: Oud(er) worden

2011-10-24T23:48:00.003+02:00

De ouderdom is nog ver weg

Voor haar is 65 nog abstract

Wat overbleef na oma's vijfenzestigste verjaardag

Mark sponsorloopt, opa zit voor paal

Niet alleen ouderdom brengt me hier

Een armbandje voor haar 89e verjaardag?

Zoveel bagage en toch vooruit kijken...

Alweer meerdere verhalen? Tja, 15 jaar geleden deed ik een assessment test bij een zeer gerenommeerd bureau. Men vond, dat ik niet zo creatief was. Toen ik vroeg hoe dan op 6 patenten mijn naam kon staan als uitvinder, is de rapportage aangepast...

Meedoen? klik: Jokezelf, 6 woorden met beeld.

Niklas 111022

2011-10-22T16:35:00.000+02:00

Rita Verdonk stopt met Trots op Nederland:

... en de TON die viel in dui-ui-uigen ...

"Uit de tijd" en nog steeds actueel

2011-10-22T01:58:00.001+02:00

Mijn vader, Klaas, was de oudste van vier broers. Helaas was hij ook de eerste die we moesten missen. In 1944 is hij overleden aan darmkanker, een week voor zijn 28e verjaardag. Opa heeft een dubbel graf voor hem gekocht, zodat mijn moeder naast hem kon worden begraven. Dat is niet gebeurd: mijn moeder is hertrouwd en elders begraven.

Het eigendomsbewijs van dat graf is na het overlijden van opa en oma in beheer gekomen bij de tweede broer, Johannes, kortweg oom Jo. Die vroeg me op zeker moment of hij en zijn vrouw, als zij kwamen te overlijden, begraven mochten worden in het dubbele graf, dat immers ruimschoots voldeed aan de termijn die hergebruik mogelijk maakt. Zo zou deze herinneringsplek nog lange tijd behouden blijven voor onze familie. Maar ik denk dat hij nog steeds zijn oudste broer miste.

Ik heb dat toegestaan met één voorwaarde: de tekst van de grafsteen van mijn vader moest terugkomen op het nieuwe monument. Dat is ook gebeurd: het graf heeft een "normale", verticale gedenksteen, en de herinnering aan mijn vader is met metalen letters op de deksteen aangebracht.

Het is alweer een paar jaren geleden, dat ik het graf bezocht en zag dat er een letter uit mijn vaders naam miste. De L van Klaas. Toen ik rondom het graf keek, vond ik die L terug. Hij hoorde met twee pennetjes vast te zitten in de steen.
Ik zou de volgende keer een goede lijmsoort meenemen. Omdat ik er niet zo vaak kom (te ver weg), heb ik provisorisch de letter weer vastgezet: het staat zo raar, die ontbrekende letter.
Helaas was de letter de volgende keer helemaal verdwenen.

Na uitgebreid zoeken vond ik de leverancier van het monument, maar daar kon men eerst het graf niet vinden, vervolgens kende men het lettertype niet. Intussen waren er al vele e-mails heen en weer gegaan, maar er zat geen schot in. Uiteindelijk bleek een neef de order nog te hebben: het monument was geleverd door de vestiging Drachten. Ik had Groningen ingeschakeld: het kerkhof lag immers in de Gemeente Groningen? Maar het lettertype bleek nu ineens geen probleem meer. Ik kreeg in oktober 2010 een formele orderbevestiging. Ik werd toen net afgevoerd naar het ziekenhuis met een fikse longontsteking.

Begin september 2011 zijn we maar eens persoonlijk gaan vragen hoe de stand van zaken was, want er was nog niets gebeurd. Men bleek de ronde punt (er ontbrak ook een punt) niet te kunnen bestellen, want die was niet (meer) leverbaar bij dit lettertype. Daarom hadden we geruime tijd niets gehoord. Of het een vierkante punt mocht zijn? Bij een direct aansluitend bezoek aan het graf bleken alle punten vierkant te zijn...

Op vrijdag 14 oktober kregen we een faktuur d.d. 13-10-2011, dat de door ons geplaatste opdracht "met zorg is uitgevoerd op 11-10-2011". En: "Wij verzoeken u beleefd binnen 8 dagen het verschuldigde bedrag te voldoen [...]". Dat kon dus wel supersnel...

Zo heeft, vanaf de eerste foto uit februari 2008 van de toen echt vermiste L, het herstel ruim 3,5 jaar geduurd. Het duurde ruim 1,5 jaar voordat ik de naam van de leverancier had. Toen nog zo'n 2 jaar vanaf de eerste correspondentie tot de uitvoering, waarvan 1 jaar na de orderbevestiging.
En dat voor één letter en een punt. Er is nu eerst nog wel kleurverschil, maar hopelijk trekt dat weg voordat er weer iets mist.

Is dit verhaal nu afgelopen? Nee, er komt nog een flashback naar een "Flashback tot voor mijn tijd". Op 12 juli 2007 plaatste ik op mijn dwarsbongel.web-log.nl een log met die titel:

Ik was in november 2001 uitgenodigd om op zaterdag een groepstentoonstelling van Joke Gallmann, George Kalee, Rita Lentz en Edith Stoel te openen in Burum. Met hetzelfde gedicht had ik eerder een solo-tentoonstelling van onze vriendin Edith geopend.

Op de donderdag voor de opening kwam mijn neef Klaas nog wat spullen brengen uit de nalatenschap van zijn vader, mijn oom Jo. In het pakket zaten twee ansichtkaarten van het Friese dorpje Burum, dat tegenwoordig bekendheid geniet vanwege de "ruimte-oren" daar dichtbij.
Neef Klaas leeft niet meer. Op 1 januari 2002 is hij overleden aan kanker.

Burum. Het was nooit tot me doorgedrongen dat dit dorpje betekenis had in mijn familie. Dat gebeurde pas toen Klaas me die kaarten bracht. Ik besefte dat mijn vader daar bij zijn grootouders moest hebben gelogeerd.

Op beide kaarten staat een dorpsgezicht. De ene kaart is vrijwel ongeschonden en op de adreszijde zit nog een prachtige postzegel van anderhalve cent en een duidelijk stempel waarop Burum en 1930 goed te herkennen zijn. Op 22 mei 1930 is mijn vader 14 jaar geworden. De andere kaart is beschadigd, de voorkant toont een kale plek.

Donderdags had ik die kaarten gekregen en ik ging die zaterdag naar Burum. Ik haalde de kaarten tevoorschijn en zag op de beschadigde kaart de toren staan. Toen begon tot me door te dringen, dat de boerderij rechts op de voorgrond het pand was waarin galerie "De Blauwe Roos" gevestigd is [was] en waarin wij ons thans bevonden.

Maar nu de achterkant van de beschadigde ansichtkaart. De postzegel is blijkbaar afgeweekt en daarmee is ook het poststempel verdwenen en de voorkant beschadigd.
De kaart is verstuurd naar hun ouders door Klaas en Johannes, die blijkbaar bij hun grootouders in Burum logeerden omstreeks 1930.
Het handschrift, met potlood, is wat onbeholpen. Als afzender staat er: "Kaas en Johannes". Klaas zonder L...

Wie dat wil mag er haar/zijn metafysische conclusies aan verbinden.

Niklas 111020

2011-10-20T16:46:00.002+02:00

Niklas 110822, de laatste bij web-log.nl vóór de migratie (misschien is 'ie te zien) luidde:

Wie zal er als eerste boven water komen:
Kadhaffi of weblog.nl zonder streepje?

Ik hoopte toen dat ze hem binnen twee dagen zouden pakken,
maar twee maanden later weten we dus wie "gewonnen" heeft...

Onthulling bij de dood van een meeuw

2011-10-20T16:20:00.001+02:00

De Volkskrant bericht dat de meeuw, die een traumahelikopter tot noodlanding dwong, is opgenomen in het Natuurhistorisch Museum Rotterdam.
Het artikel eindigt met een spectaculaire onthulling. NMR-directeur Moeliker: 'Ik ben altijd nog op zoek naar het slachtoffer van een sportwedstrijd: de meeuw die Feyenoord-doelman Eddy Treijtel in 1970 uit de lucht schoot.'
Het is dus al die tijd een goed bewaard geheim dat Eddy Treijtel kon vliegen, en dat hij door een meeuw uit de lucht geschoten is...!?

6 Woorden met beeld: Groot verdriet

2011-10-12T00:18:00.000+02:00

Bedoeld als feest, het werd drama

1940: Stond hier mijn vaders zoeklicht?

De overkant... Overspoeld door het verleden

Meedoen? klik: Jokezelf, zoek: Zes woorden met beeld – thema: Groot verdriet

Niklas_111011_Immigratie

2011-10-11T10:26:00.000+02:00

Het wordt tijd dat Nederland weer bestuurd wordt vanuit ethische beginselen
in plaats van de grootste bek, die bovendien de feiten verdraait.

Niklas_111010_Migratie

2011-10-10T12:42:00.001+02:00

Migratie web(-)log.nl: Ondanks de ingevlogen Amerikanen (zie twiet 19 sep = 22 dagen geleden), is het vandaag de 49ste dag, en het eind lijkt nog niet in zicht. Het is 10 dagen na de melding dat weblog.nl volledig in de Onderhoudsmodus ging, en een week na de laatste Status Update.
Zou weblog.nl definitief in de Noorderzon-modus zijn gegaan...?

Is pesten nieuw?

2011-10-10T00:38:00.000+02:00

Vandaag in het Dagblad van het Noorden (DvhN) opnieuw aandacht voor het geval van een scholier die "doodgepest" zou zijn.
Het is invoelbaar dat de dood van een 14-jarige jongen diepe sporen achterlaat bij zijn familie.
De moeder van deze jongen blijkt geen gelegenheid onbenut te laten om een aantal klasgenoten en de school verantwoordelijk te stellen. Ondanks dat de jongen al maanden daarvoor die school verlaten had.
De klasgenoten en de school kunnen zich niet verweren tegen het mediageweld van de Telegraaf, Hart van Nederland, Knevel & van den Brink, die de moeder een spreekbuis geven, zonder "wederhoor".

Onderzoek van het DvhN (helaas nog niet online) beweert dat Ricky een "notoire spijbelaar" was, die soms een maand niet op school kwam. Van gepeste kinderen kan ik me dat nog wel voorstellen, maar daarin horen de ouders dan toch ook een rol te spelen, en niet pas achteraf.
Het wederhoor zou laten zien, dat Ricky zichzelf ook niet onbetuigd liet bij pesterijen.
Er is nieuw onderzoek gedaan door Justitie. Autopsie heeft echter al een natuurlijke doodsoorzaak vastgesteld: hartfalen bij overgewicht.

Door dit artikel moest ik wel terugdenken aan mijn eigen schooltijd, de LTS eind vijftiger jaren.
In het eerste jaar zat in mijn klas een jongen (Gerrit?) met vreemde littekens in de huid van zijn achterhoofd. Of hij me ooit de oorzaak verteld heeft, weet ik niet meer, maar ik ben er nu van overtuigd dat dat het gevolg is geweest van brandwonden. Kokend water misschien?

Wat opvalt wordt in die leeftijdsgroep scherp onder woorden gebracht. Pubers zijn niet subtiel en schoppen zich los van hun ouders, en dus van de hele wereld om zich heen. Over wat ze eng vinden kunnen ze nog niet goed een vorm te vinden om dat te verwoorden.
In dit geval in het Drents, omdat het authentiek is - ondertiteling volgt.

Gerrit kreeg vaak het advies om te proberen een normale haargroei op het littekenweefsel in zijn nek te herstellen: "Hé jong, haol toch een puut greszoad veur je nek!" 1)
Gerrit was er inmiddels aan gewend, en had vaak een antwoord, dat ik diep bewonder en dat nog steeds zelfstandig in mijn gedachten zwalkt bij irritante personen: "Ach jong, je va mus je in de hege meeg'n hebb'n, dan har der nou een braanekkel staon!" 2)

Ik verbeeld me dat ik min of meer bevriend was met Gerrit. Heb ik meegedaan aan het pesten? Ik durf mezelf niet onschuldig te verklaren, maar als verweer voer ik aan dat ik zelf ook gepest ben met zwakke eigenschappen en naamsverwantschap met toen actuele hoogwaardigheidsbekleders.
Van Gerrit is ook de specificatie van een loensende klasgenoot: "Die is zó scheel, die kek met het iene oog in de spekpan en met het andere in de wiemel!" 3)

Ondertiteling:
1) "Hé jongen, haal toch een zak graszaad voor je nek."
2) "Ach jongen, je vader zou je in de heg gepist moeten hebben, dan had daar nu een brandnetel gestaan."
3) "Die is zó scheel, die kijkt met het ene oog in de spekpan en met het andere in de schoorsteen."
Wiemel: plaats in de schoorsteen, waar het vlees en spek gerookt of geborgen wordt

De krant en de herinnering

2011-10-09T01:17:00.001+02:00

In het Dagblad van het Noorden van donderdag 28 september 2011, zag ik op bladzij 25 van de editie Zuid-oost Drenthe een foto van een gebouw in Emmen met drie heren er voor. Ik herkende het gebouw, het was ook niet te missen. De kop boven het artikel was: "Plan voor Dennenschool".
Helaas vond ik dit artikel alleen in de papieren editie en niet online.

Meermalen is mijn aandacht gevestigd op die school, met name in de periode 1948 t/m 1956. Nu blijkt het gebouw een Gemeentelijk monument. Terecht, vind ik. want het is een karakteristiek gebouw. Het is gebouwd in 1938, in de stijl van die tijd. Ik ben niet geschoold in het benoemen van bouwstijlen, dus dat zal ik niet proberen, maar ik vind het een mooi gebouw.

Beelden van Google Maps:

Grotere kaart weergeven

Grotere kaart weergeven
Er blijkt tot in 2009 les gegeven te zijn in die school. De huidige eigenaresse, de Praktijkschool Emmen, heeft nieuwbouw gepleegd om alles van drie locaties samen te brengen op één locatie. Tot zover logisch en prima. Maar de stichting wou het gebouw verkopen aan een aannemer, om gesloopt te worden en er huizen voor in de plaats te zetten. Jammer!
Nu blijkt echter de Stichting Drents Monument ingeschakeld te zijn door B&W om een oplossing te zoeken. Er wordt nu onderzocht of de kunstenaarsvereniging AKE er kan worden gehuisvest.

Ik heb me suf gezocht op internet, maar ik vond weinig over de Dennenschool. Wat ik vond was een item over een bejaard stel, dat lang geleden hun eerste zoen uitwisselde op het muurtje van de Dennenschool, maar na een paar weken elk huns weegs ging, elkaar na 60 jaar terugvond en weer verliefd werd. (Nee, dit is niet het stel van mijn recente 6 woorden-verhaal, maar het gebeurt vaker dan je denkt!

De Dennenschool was oorspronkelijk een protestants-christelijke BLO-school. Ik ben er niet zeker van of de afkorting in dit geval stond voor Bijzonder- of voor Buitengewoon Lager Onderwijs. Tegenwoordig worden daar andere benamingen voor gebruikt, maar het was dus een school voor kinderen met leermoeilijkheden, een verstandelijke beperking of een gedragsstoornis.

We woonden destijds bij mijn grootouders aan de Molenkamp in Emmen, en Opa was een ervaren onderwijs-man. Hoofd der "School met den Bijbel" in Nieuw-Amsterdam, vanaf de oprichting in 1907 tot zijn pensionering in 1940.
Naast enkele andere stoelen en een divan, stonden in de woonkamer twee zware stoelen. Die waren bekleed met een kortharige stof, met een grijs en bruin blokken-, vlakjes- en streepjespatroon. Zoals dat gaat na zoveel tijd: ik zie het voor me, het voelt vertrouwd, ik zou het nauwkeuriger willen beschrijven, maar dat lukt niet. Die twee stoelen werden soms aangeduid als fauteuil, soms als crapaud.
Opa zat altijd op zijn vaste plek, behalve als hij calligrafeerde: trouwbijbels of teksten als stichtende wanddecoratie. Dan zat hij bij de tafel op een gewone stoel, en zijn dubbelgeslepen bril (tegenwoordig variofocus) ging dan af.

In Opa's hoek van de kamer stond de luidspreker van de draadomroep. Aan de muur hing een grote gebatikte wajangpop. In de hoek stond een kastje met een gordijntje, waarin Opa de boeken opborg waarin hij bezig was, en pijpen en andere spullen.
Oma had een andere stoel, een veel lichtere constructie. Opa en Oma's stoelen stonden tegenover elkaar met de nootjes-4-haard aan de ene kant tussen hen in, en aan de andere kant de tafel.

Ik herinner me hoe Opa regelmatig bezoek kreeg van de heer M., hoofd van de Dennenschool. Een man in net niet te donkergrijs kostuum met meestal een aktetas, zo herinner ik me hem. Een dungerande bril, net als Opa, maar iets rechthoekiger. Zijn haar was een beetje springerig. Opa heb ik niet anders gekend dan kaal, terwijl ook hij krullerig, donker haar heeft gehad in zijn jonge jaren.

Geen idee of Opa nog de een of andere bestuursfunctie vervulde, maar er waren dan Grote Gesprekken, waarbij ik liever ergens anders moest spelen. Vooral naarmate mijn leeftijd toenam, en mij meer begripsvermogen werd toegedicht.
Daar kwam nog bij, dat meneer M. een dochter had, die bij mij in de klas zat. Hetty. Ze was het mooiste meisje van de klas, en niet alleen in mijn visie. Misschien een beetje aan de dunne kant, misschien een beetje bleekjes. Maar prachtig lang, donker haar met pijpenkrullen. En humor.
Hoewel nog lang geen pubers, bleek er toch wel een begin te zijn van aantrekkingskracht tussen jongens en meisjes en omgekeerd. Hoe je die dan ook moet duiden. Ik had het gevoel dat ik hooguit aan de rand van Hetty's aandachtsveld vertoefde, ondanks de band tussen haar vader en mijn Opa...

De weg naar school was vanaf onze straat zo'n anderhalve kilometer. Dat liepen wij elke dag twee keer heen en twee keer terug. De routeplanner voor voetgangers zegt, dat dat in een kwartier te lopen is. Ik weet zeker dat wij er meestal langer over deden. Soms gebeurde er iets spannends bij het slachthuis, soms was er een goederentrein aan het rangeren en was de overweg lang gesloten.
Soms kruiste een groep van een andere school ons pad. Je hoorde elkaar toentertijd dan uit te schelden: wij waren de "kokse donders" en je had de "openbaren, stinksigaren". Roomse kinderen kruisten ons pad niet.

Nee, heel weinig kinderen hadden toen fietsen. En alleen de eerste paar keren brachten ouders hun kinderen naar school. Wij woonden in onze richting het verst weg. We begonnen, als iedereen er was, met vijf kinderen. Onderweg sloten soms wel tien andere kinderen zich aan, ook Hetty woonde aan onze route.

Zo'n 35 jaar na onze Lagere School-tijd vond ik Hetty terug bij een reünie van onze klas. De onderwijzer die ons door het grootste deel van die periode had geleid, ging met de VUT. We organiseerden stiekem, op aangeven van zijn vrouw, een reünie van "zijn eerste klasje". Dat werd een enorm succes.
Hetty en ik hebben heel fijn contact gehad, maar zijn niet toegekomen aan diepere beschouwingen over het contact van mijn Opa en haar vader.
Ik heb haar wel verklapt dat ik haar pijpenkrullen miste, en dat ik destijds toch eigenlijk stiekem misschien wel een beetje verliefd op haar was. Daar hebben we heerlijk om gelachen.

De Dennenschool huist ook nog in een ander domein van mijn geheugen: Sinterklaas!
Er was blijkbaar indertijd een bloeiende, en blijkbaar nu nog altijd bestaande "buurtvereniging" in de wijk Boschoord. Er werden toen b.v. ook Sinterklaasfeesten georganiseerd voor de kinderen. In mijn herinnering speelt de Dennenschool daarin ook een rol.
Ik zat waarschijnlijk nog niet op "de grote school" en zie me nog een brede houten trap op klauteren, naar een zaaltje met veel andere kinderen en verder naar achteren de "grote mensen".
Dat zal een lokaal op de eerste verdieping zijn geweest: het was een ruimte met een schuin dak.
Er waren een echte Sinterklaas en Zwarte Pieten. Wel een beetje eng, maar ze waren heel aardig.
Toen ik bij Sinterklaas moest komen, zal ik heel braaf "ja" en "nee" geknikt hebben op de gepaste momenten, maar ik ben teveel onder de indruk geweest om verder veel te onthouden.

Wat ik wel weet is, dat ik er een kinderkapstok aan heb overgehouden, die tot en met mijn kinderen dienst heeft gedaan. Ik zie hem nog voor me: een stuk hardboard met een houten lijst, opgesierd met plakplaatjes. Zo heb ik altijd een band gehad met de Dennenschool.

Indian Summer 2

2011-10-04T23:17:00.001+02:00

Nog even verder over het thema "Indian Summer", met foto's van zondag,
gemaakt in de omgeving van natuurgebied Geeserstroom

Hoe groot de groep ganzen ook was, ze was moeilijk terug te vinden
op het LCD-scherm van de camera met zoveel zon rondom, maar toch:

De bosrand begint al aardig te verkleuren, warm in het zonlicht

Er wacht nog veel mais op de oogst, wintervoedsel voor het vee

Teruggegeven aan de natuur, in half tegenlicht
geeft dit stroomdal ons veel schoonheid terug

Indian Summer

2011-10-03T20:20:00.000+02:00

Ik vond in Dag en Dauw's Labyrinth de fraaie reeks aquarellen Indian Summer, II, III, IV, V, VI en VII.
In mijn archief zit ook iets met Indian Summer:

September

Lage zon verdrijft de eerste kou
met zachte schreden nadert herfst
hard groen kiest warme kleuren

ik snoep kastanjes in het bos
rolschaats op gevallen eikels
Prinsjesdag, ik tel de zwammen

overvallen door een eerste hagelbui
mijn regenjas vergeten in de kast
forse stormen zijn voorspeld

maar nu nog Indian Summer
ik steek veren in mijn haar
doe toch nog een anti-regendans

©Gauke Zijlstra, september 2008

Eerder gepubliceerd in Drents Letterkundig Tiedschrift Roet, Winter 2008-2009;
naast Septembris van Marijke.

Niklas_111001_Zeikerd

2011-10-01T22:56:00.001+02:00

Als mijn huisarts vond dat ik een grote zeikerd was,
had hij me vast geen plastabletten voorgeschreven!

Gebaseerd op een recent gebeurd waar verhaal...

2011-09-29T23:05:00.000+02:00

Kom maar, alles doet het nog!

Meedoen? klik: Jokezelf, zoek: Zes woorden met beeld – thema: Ontmoeting

Engineertje spelen

2011-09-28T00:29:00.000+02:00

In de eerste klas van de Lagere School hadden we een klasgenootje dat ik me vandaag ineens herinnerde. Het was een jongetje dat best aardig kon knutselen op het niveau van de eerste klas van de "grote school". Laten we hem Pietje noemen, omdat elk vogeltje zingt zoals het gebekt is.
In die tijd noemde je dat de "grote school", als je van de Kleuterschool kwam.

Voor de kinderen van nu: nu is er de Basisschool. Groep 1 en 2 is wat vroeger de Kleuterschool was. Groep 3 is wat vroeger de "eerste klas" van de Lagere School was.

Terug naar Pietje. Hij kon dus best aardig knutselen en hij wist ook wel veel. Maar hij was daarin zeker niet de beste van de klas; er waren vrij veel die meer konden en meer wisten dan hij. Maar Pietje dacht wel dat hij de beste van de klas was. Hij was altijd de eerste die de vinger opstak als de juf iets vroeg. Hij dacht ook altijd dat hij het beter wist dan de andere kinderen, als ze in de pauze praatten over schepen, vliegtuigen en auto's. Zijn vader was immers één van de weinigen met toen al een eigen auto!

Pietje had ook wel eens gezien hoe een fietsband geplakt werd, of de ketting weer opgelegd werd. Want dat soort reparaties deden de meeste vaders zelf. Dan moest de fiets op de kop gezet, want alleen de fietsenmaker had een werkplaats waar je een fiets kon ophangen.
Pietje was een van de eerste kinderen met een eigen fiets. Het was een afgedankte van zijn grote zus. Er waren houten klossen op de trappers gemaakt, omdat hij daar anders niet bij kon, ook al was het zadel op de laagst mogelijke stand gezet.

Op een keer liep ik langs de Kleuterschool. Die had van die hele grote ramen, bijna tot aan de grond. Het trottoir was daar extra breed, tot vlakbij die ramen. Daar stond Pietje. Hij had zijn fiets op de kop gezet en draaide aan de trappers of zijn leven er van af hing. Binnen zaten een paar kleuters verbaasd te kijken wat hij aan het doen was.
Pietje riep naar mij, zonder dat ik nog iets gezegd had: "Ik ben mijn fiets aan het maken, wat kan hij nu hard he?" Ik geloof dat ik toch wel een beetje onder de indruk was, misschien alleen al omdat hij een fiets had en ik niet.

Veel later kwam ik te werken bij hetzelfde bedrijf als Piet(je). Hij werkte op de IT-afdeling, ik kwam op Ontwikkeling. Soms kwamen we elkaar tegen bij vergaderingen, waar ik onder de indruk was van de moeilijkheidsgraad en gecompliceerdheid van de problemen die hij die hij met zijn mensen moest oplossen.
Vervolgens raakte ik "collegiaal bevriend" met iemand van de IT-afdeling op hetzelfde niveau als Piet. Die sprak over dezelfde problemen als Piet, maar op een heel andere toon.

Hij vond dat Piet heel goed was in het vooraf onjuist inschatten van mogelijke problemen en het opkloppen van van zijn eigen inbreng in de oplossingen. Vooral door in vergaderingen, met vakjargon en "fouten van derden", de anderen zand in de ogen te strooien, waar een duidelijke uitleg hem direct in problemen zou hebben gebracht.
Hij voorzag dat Piet het in "ons" bedrijf niet zou redden, en kreeg op korte termijn gelijk.

Tja, er doen zich nog wel eens situaties voor waarin de herinneringen aan Piet(je) terugkomen...

6 Woorden met beeld, thema: Ontmoeting

2011-09-28T00:17:00.000+02:00

De partytent is er klaar voor

Op sommige verjaardagen tellen stambomen niet

Onderwerp was: Broken Circle / Spiral Hill

Ze "zien" elkaar meestal op internet

Meedoen? klik: Jokezelf, zoek: Zes woorden met beeld – thema: Ontmoeting

Niklas 110925 Humor

2011-09-25T23:04:00.001+02:00

Marijke vandaag, over een medegaste bij Theehuys Anserdennen:

"Wat een humor heeft die vrouw!
Goed dat ze dat ook laat zien, want
anders had niemand er wat aan..."

web-frustreepje-log.nl

2011-09-25T22:59:00.000+02:00

De Status Update van web-log.nl meldde op 20 september 16:59
Beste webloggers,
De datamigratie is afgerond en dat betekent dat vrijwel alle weblogs live staan. Enkele weblogs – 13.695 om precies te zijn – geven nog problemen en staan niet live. Van deze blogs zijn de e-mailadressen niet bekend.

Het is nu 25 september 21:30 (de 34-ste dag) en ik ben even mijn vaste lijstje web-loggers langs gegaan van vóór de migratie. Het resultaat:

Errormelding	1
Weg, nu weblog homepage	2
Blanco scherm	5
Alleen leeg eerste item	11
Klikt door naar "Pagina niet gevonden"	4
Lijkt goed	11

Aan het ontbreken van afbeeldingen heb ik geen aandacht besteed, omdat de Status Update van 23 september aangeeft dat daar nu aan gewerkt wordt.

Ik dacht in eerste instantie dat ik 15 goede weblogs gevonden had. Daarna bleek echter dat bij 4 blogs het aanklikken van een of meer blogtitels leidde naar: "Pagina niet gevonden". Ik heb niet alle zichtbare items aangeklikt, maar als een blog goed leek, maximaal drie stuks, of tot die melding zich voordeed.
Daarom staat er ook: "Lijkt goed" en niet "Is goed".

Dat zijn er 34 in totaal. Slechts 11 daarvan deden wat ik verwacht; dat is 32 %.
34 op 400.000 is natuurlijk niet representatief, maar zou die verhouding echt zo toevallig zijn?
In mijn lijstje staan vogels van allerlei pluimage, en uit alle hoeken van het land, dus in die zin is het niet eenzijdig.
Het percentage dat een foutmelding of de weblog.nl homepage geeft ligt niet idioot ver van het "niet live-staande" deel in de Status Update.
Maar er functioneert veel meer niet, na 34 dagen, bijna 5 weken.

Niklas 110924 Kunnen

2011-09-25T01:00:00.001+02:00

Er zijn mensen die zeggen dat ze niks kunnen, en anderen die zeggen dat ze alles kunnen.

Sommigen willen gewoon niks kunnen, omdat ze vinden dat "anderen" alles maar moeten doen.

Sommigen denken dat ze alles kunnen, omdat ze kritiek op hun prestaties niet accepteren.

Sommige mensen hebben een harde leerschool ondergaan om niets te kunnen, omdat hun omgeving steeds de kwaliteit van hun kunnen hard in twijfel getrokken heeft.

Een goede term daarvoor zou zijn: ontkunnen.

Niklas 110922

2011-09-22T23:05:00.003+02:00

Wilders noemde Cohen de "bedrijfspoedel van Rutte".
Welk soort hond is hij dan zelf in het politieke spectrum?

Een soort "damschreeuwer" in het kwadraat?

De klantvriendelijkheid en informatie-zorgvuldigheid van web(-)log...

2011-09-21T00:34:00.000+02:00

Update – 20 september

Beste webloggers,
De datamigratie is afgerond en dat betekent dat vrijwel alle weblogs live staan. Enkele weblogs – 13.695 om precies te zijn – geven nog problemen en staan niet live. Van deze blogs zijn de e-mailadressen niet bekend.
Meld problemen en help ons.
Op dit moment zijn we de bugs aan het oplossen. [...] Mis jij jouw weblog of de berichten op je weblog, mail dit dan naar de Weblog Helpdesk via helpdesk@weblog.nl. Deze informatie is heel belangrijk voor ons, omdat we dan precies kunnen zien waar het nog niet goed gaat. [...]
Groet, Coen
Bron

Ticket #xxxx

Dwarsbongel
Sep-20 18:09
Re: dwarsbongel.weblog.nl gaat op 23 augustus live! :

Hallo,
In de Status Update van vandaag (20-9-11) vragen jullie te melden als mijn weblog nog niet online is.
Welnu, mijn http://dwarsbongel.weblog.nl geeft nog een volledig blanco scherm.
Dat de reden daarvan zou zijn dat mijn e-mail adres niet bekend zou zijn bevreemdt mij, want onderstaande mail kreeg ik van jullie kort vóór de migratie. Net als menig ander bericht van jullie aan mij.
M.a.w. mijn e-mail adres is: dwarsbongel@yahoo.com
m.v.g. Dwarsbongel

Reply to: From: Web-log.nl
To: dwarsbongel@yahoo.com
Sent: Monday, July 18, 2011 5:58 PM
Subject: dwarsbongel.weblog.nl gaat op 23 augustus live!
Web-log Migratie update juli 2011
[...knip...]
Met vriendelijke groet namens het hele team,
Coen Wesselman
Product Manager Web-log.nl

Commentaar

M., Sanoma Media
Hallo
Bedankt voor het doorgeven, we gaan ermee aan de slag.
Groet
M., Weblog.nl helpdesk
Sep-20 2011 18:11

Dwarsbongel:
Ik zie dat de status is: "verholpen", maar er is nog steeds niets dan een blanco scherm. Ook na een refresh...
Sep-20 2011 21:18

M., Sanoma Media:
Het weblogprobleem is niet verholpen, ik schreef al 1) dat we de probleemlogs aan het inventariseren zijn... om ze dan stuk voor stuk aan te kunnen pakken en te herstellen en weer live te kunnen zetten. Ik meldde ook dat we het in een update melden als alles oke is. 1)
Dus de vraagstelling van de ticket in kwestie is daarmee beantwoord en dus gaat het ticket dan gesloten worden.
100-en tickets elke dag, open laten staan betekent alleen maar extra veel werk wat weer extra veel tijd kost, tijd die er niet is omdat we maar 1 prioriteit hebben op dit moment en dat is 390.000 logs live krijgen in prima staat. 2)
M., Weblog.nl helpdesk
Sep-20 2011 21:21

1) Waar dan?
2) Maak het geven van volledige en correcte informatie op één plaats de tweede prioriteit,. en je hebt de helft minder "hinderlijke" informatievragen. Een collega noemde dit "het zo dicht mogelijk langs elkaar heen werken." Daar lijken jullie goed in te zijn, vooral bij de informatieverstrekking!

Dwarsbongel:
Ik vind dit een nogal onbeleefd antwoord, terwijl ik correct reageer op de door jullie aan mij verstrekte informatie.
Dat klagen over honderden tickets elke dag, daarvan zou de oorzaak wel eens kunnen liggen in de verstrekking van geen of slechte informatie.
Je schrijft nu dat "we de probleemlogs aan het inventariseren zijn", maar in de status update van Coen staat duidelijk in de eerste alinea, dat het niet online zijn ligt aan het ontbreken van het e-mail adres! De vraagstelling in de ticket was daarmee in overeenstemming, maar is niet daarmee in overeenstemming beantwoord!
Ik kan me voorstellen dat je chagrijnig bent vanwege alle migratie-problemen, maar daaraan zijn de bloggers niet schuldig.
Ik heb zelf in mijn -tig jarige technische loopbaan als elektronica ontwerper en programmeur vele stress-situaties meegemaakt, maar me nooit zó afgereageerd op klanten.

Beste ,
Je ticket (#6599) is door M. aangemerkt als opgelost.

Dwarsbongel:
Aanvulling: de opmerking dat het probleem VERHOLPEN is, is in deze situatie volkomen misplaatst en een belangrijke bron van mis-communicatie!

Beste ,
Je ticket (#6599) is door M. aangemerkt als opgelost.

Deze ondersteuning is beoordeeld Slecht, ik ben niet blij
Reactie:
Terwijl ik adequaat reageer op de officieel aangeboden informatie, krijg ik in eerste instantie de mededeling dat het probleem verholpen is. Dat is niet het geval, maar als ik dat meld word ik chagrijnig bejegend, en blijkt er andere informatie te zijn die mij op dat moment nog niet verstrekt is.

Enkele minuten later:
U heeft geen openstaande support verzoeken

Niklas 110914

2011-09-15T21:18:00.004+02:00

Ook een melodie kan onzuiver klinken...

Update n.a.v. bovenstaande blog: Klik: Jokezelf,
zoek: Zes woorden met beeld – thema: KUNST
Past ook in het vorige thema: Bloggen

6 Woorden plus beeld: Kunst

2011-09-13T12:07:00.001+02:00

Abstracte collage op mijn bord. Hmmmm!

Meedoen? klik: Jokezelf, zoek: Zes woorden met beeld – thema: KUNST

Niklas 110913

2011-09-13T11:32:00.001+02:00

NOS: De Bank of America schrapt 30.000 banen, ca. 10 procent van het personeelsbestand.
Met de inkrimping wil de bank zo'n 5 miljard dollar per jaar te bezuinigen.
Huh??? Dóen die mensen niks dan?

Boodschappenbriefjes

2011-09-12T20:50:00.000+02:00

Zaterdag stond in het Dagblad van het Noorden een artikel over schrijfster Tefke van Dijk en haar fascinatie voor boodschappenbriefjes. Samen met Marloes Morshuis, die recepten maakte op basis van de verzamelde boodschappenbriefjes, maakte ze het boek: "Psychologie van het boodschappenbriefje". Zie ook de website, waar een aantal voorbeelden te vinden zijn.

Dat triggerde de herinnering aan een ooit door mij geschreven gedichtje. Ik was destijds lid van een dichtersgroep, waarin we telkens een thema afspraken voor de volgende bijeenkomst. Die keer was dat: Boodschappenlijstje. Het stond inderdaad nog op de harde schijf:

Boodschappenlijstje van een verstokte
vrijgezel op een doordeweekse dag

bruine bonen
blokjes spek
aardappels
toiletpapier

scharreleieren
kaas
brood & boter
kratje bier

en een nieuwe opblaaspop
want de ouwe die is lek

Een paar groepsleden vonden het ongepast en niet serieus genoeg.
Ik vermoedde preutsheid van gedachten.

9/11

2011-09-12T01:17:00.001+02:00

Vandaag was het 10 jaar na "nine/eleven" bij de Twin-Towers, en een half jaar na Fukushima, maar voor ons was het de achtste verjaardag van Mark, onze jongste kleinzoon. Een heel aangenaam familiefeest met alle vertakkingen in die sector van de relationele verhoudingen, waarbij het weer ons niet ongunstig gezind was.

De avonturen van Van Bergen

2011-09-10T23:35:00.001+02:00

Waar het vandaan kwam weet ik niet, maar vanmorgen onder de douche dacht ik ineens aan wat de eerste strip geweest moet zijn die ik gezien heb: Van Bergen.
Dat moet geweest zijn zo rond 1950, bij Opa en Oma in de krant. Het is een vage herinnering: een man met een hoed op die van alles beleeft. Ongetwijfeld zal er geen onvertogen woord gevallen zijn, want de strip stond in een krant die in die tijd gelezen mocht worden door de Gereformeerde achterban van de Anti Revulutionaire Partij, de Nieuwe Provinciale Groninger Courant. Een beetje ondeugd mocht wel, maar de strip was vast wel moraliserend.

Hoe jong ik was toen ik kennismaakte met die strip, kan ik niet precies reconstrueren. Ben ik voorgelezen door Opa of Oma, of kon ik zelf al lezen?
Volgende vraag: is er nog iets van (informatie over) die man met z'n aparte hoedje terug te vinden? En jawel hoor, na enig zoeken vond ik een paar plaatjes bij Lambiek.net. Die hoed met die veer, die pofbroek? Eéntje mag ik er toch wel even "lenen"?

Ik leerde daar ook, dat de strip is getekend door Douwe Sikkema, en dat er 5 albums met Van Bergen-strips gedrukt zijn bij Jan Haan in Groningen, boekhandel en drukkerij (heeft mijn moeder daar niet in de huishouding gewerkt?).

Ik vond bij Lambiek ook een overzicht van strips uit 1945-1950, waarvan ik me er een aantal herinner.

Mijn favoriete strips van nu (Asterix, Lucky Luke) zien er weliswaar héél anders uit dan Van Bergen, maar hij is wel de eerste geweest die mij voor het stripverhaal heeft geïnteresseerd.
En dat nog wel terwijl er in die tijd juist in die kringen ernstig getwijfeld werd hoeveel schade de striplectuur zou toebrengen aan de leesvaardigheid en vooral het zieleheil van de jonge lezertjes.

De in onmin (kerkscheuring) bij de Nieuwe Provinciale Groninger Courant vertrokken hoofdredacteur Jongeling, vertrok naar het Gereformeerd Gezinsblad, dat later hernoemd werd naar Nederlands Dagblad. Daar heeft ene T.J. Kerpel onder de naam Oom Niek o.a. een jeugdrubriek verzorgd van 1955 tot 1987. In een interview (.pdf) van Daan van der Kaaden (journalist, tweedehands boekhandelaar en biograaf van W.G. van de Hulst) met oom Niek komt de volgende passage voor:
Eén nogal curieus stripverhaal betreft De avonturen van Van Bergen, verteld en getekend door Douwe Sikkema. Deze strips dateren uit de jaren vlak na de Tweede Wereldoorlog. Ze stonden in de Nieuwe Provinciale Groninger Courant. Kerpel kwam in contact met familieleden van de auteur en na overleg kon een hele serie verhalen over Van Bergen als weekstrip in de krant worden geplaatst.
Dat de strip na veertig (!) jaar nog veel waardering oogste, geeft aan hoe tijdloos de verhaaltjes en tekeningen waren. De strip is qua karakter en af en toe humoristisch aandoend simplisme goed vergelijkbaar met het werk van iemand als Backer, een vroege Nederlandse striptekenaar.

Het Interview van Daan van der Kaaden vond ik overigens op de site AchterDeRug "waar gegevens van oude boeken zijn te vinden."
Ik herken bij de opsomming allemaal uitgeverijen uit het aloude Gereformeerde circuit.
En dan vind ik nog een interview met Daan van der Kaaden, met foto, over zijn W.G. van de Hulst biografie bij het boekennieuws van het Reformatorisch Dagblad.
Maar dan moet ik die link wel NU ophalen, want op zondag werkt die niet, geloof ik: dat is De Dag Des Heeren, niet een dag van internet.

Het brengt me terug naar ca. 1960. Ik was 17, het (stief-)ouderlijk huis ontvlucht, had mijn eerste baan en was in de kost bij de Opa en Oma (die van de Nieuwe Provinciale Groninger Courant).
Het was zaterdagavond, ik zat boven op mijn kamer te studeren met de radio aan. Muziek die toch al gevoelig lag, want engelstalig en rock 'n roll.
Twee minuten na twaalf. Oma's stem luid onderaan de trap: "Raadio uuut! 't Is al Zuundaag!"

Lieve mensen, maar niet alleen generatiekloof...

Tot mijn genoegen vind ik bij Lambiek ook de veelzijdige Jan van der Voo waarmee ik een tijdje de Sociëteit Drentse Kunstenaars heb gedeeld, waarvan ik een aantal jaren lid en coördinator ben geweest, voordat ze "formeel" gingen.

Snel heet nu Binnenkort

2011-09-10T13:32:00.001+02:00

Kijk eens hoe "snel" van gedaante veranderde, de dag na de 6 woorden+beeld bijdrage?
Maar de "V" van "Vandaag starten wij met het live zetten..." staat er nog.

Maar de betekenis van "binnenkort" dan? Als je na 18 dagen 160.000 blogs klaar hebt, heb je 8889 blogs per dag gedaan. Als je de resterende 230.000 in hetzelfde tempo doet, heb je nog 26 dagen nodig.
En daarna de afbeeldingen nog toevoegen?

6 Woorden met beeld: Bloggen

2011-09-08T16:19:00.003+02:00

Een woord verandert snel van betekenis...

Meedoen? klik: Jokezelf, zoek: Zes woorden met beeld – thema: BLOGGEN

Niklas 110907

2011-09-07T16:13:00.002+02:00

Charles Sanders van De Telegraaf mocht
een keertje meevliegen in een oude straaljager.
Nu denkt hij dat hij de veerdiensten naar de
Waddeneilanden overhoop mag gooien...
Ik denk wel dat het veer dan "buitenom" moet!

Niklas 110906

2011-09-07T00:10:00.001+02:00

Onder de kop "Rel rond herdenking 9/11"
maakt De Telegraaf impliciet bekend
dat ook geesten kunnen doodgaan...
Of is dat gewoon de nieuwe spelling?

Het tuinpad

2011-09-05T22:50:00.000+02:00

Hij kwam weer even langs, Wim Sonneveld met het onverwoestbare lied Het Dorp. Ditmaal in Evenblij met 60 jaar cabaret, de aflevering van 3 september 2011, en zagen we het echte "tuinpad van mijn vader", waarop de tekst van Friso Wiegersma gebaseerd is.

Het is een heel ander tuinpad dan ik altijd in gedachten heb of had. Het tuinpad van mijn vader heb ik tot mijn vierde kunnen bewandelen, maar nooit bewust met hem; hij overleed toen ik 1 jaar was. Het tuinpad dat in mijn gedachten komt houdt het midden tussen de tuinpaden van mijn beide grootvaders, met een vleugje van mijn vaders tuinpad.

Gek genoeg realiseer ik me nu heel duidelijk, dat het tuinpad uit mijn jeugd waaraan ik de duidelijkste herinneringen heb, niet de grootste invloed heeft op mijn beeld.
Ik doel nu op het tuinpad van mijn opa van moeders kant. Mijn moeder en ik hebben tien jaar ingewoond bij haar ouders, de laatste jaren zonder oma.
Dat tuinpad liep vanaf de straat, langs de voortuin, naar het huis. Dan langs het huis de achtertuin in, om te eindigen een eindje het bos in, dat achterin de tuin begon met een heuvel.
Het voorste deel, tot aan de achterdeur, was voorzien van grind. Daarna was het een zandpad.
De voortuin was de bloementuin. Opa's Blauwe Regen klimt nog steeds langs de voorgevel omhoog, heb ik onlangs gezien.

De achtertuin was de Opa's groentetuin. Vanaf de straat langs het huis gelopen, begon aan de linkerkant op 1,5 meter achter het huis de groentetuin. Op de gok zeg ik, dat die omstreeks 6 bij 10 meter was, verdeeld in perken met voetbrede paden ertussen, en langs de omheining met de buren bessenstruiken.
Aan de rechterkant was een smallere strook, waar ik in het voorste gedeelte nog een tuintje heb gehad. Daar heb ik geleerd dat tuinieren niet mijn belangrijkste talent was/is.
Verderop was die rechterstrook een grasveldje met waslijnen. In die strook stond ook een beukeboom, die zó dik was dat de armen van twee volwassen mannen niet genoeg waren om hem te omspannen. Voor mij is dat nog steeds "De boom".
Tegen die beuk groeide een wilde bremstruik, die elk jaar een weelderige bloemenzee leverde met die heerlijke bremgeur. Ik heb nog een paar kleine zwart/wit foto's, waar ik poseer met mijn moeder en mijn tante bij die boom en die brem.

Aan dat tuinpad heb ik ook de herinnering van pijnlijke oefeningen voor mijn voeten. Ik begon te struikelen over mijn eigen voeten en ik had zwakke enkels. Overeenkomstig de medische gebruiken van toen, moest ik lopen met mijn tenen ver naar buiten gericht, op de binnenkant van mijn voeten, op de tenen, op de hakken, en op de buitenkant. Elke oefenvorm x maal y meter. Daarvoor was het tuinpad uitstekend geschikt, omdat het een redelijk zachte ondergrond was. Met mijn voeten is het toch nog wel goed gekomen.

We hebben die aangename omgeving verlaten door het samenvallen van twee tendenzen: Opa kreeg het steeds moeilijker met zo'n puber in huis, en mijn moeder hertrouwde.
Later heeft mijn moeder nog een korte tijd met haar nieuwe gezin in dat huis gewoond. Ik was al de deur uit, en kwam er om het andere weekend. De sfeer was heel anders.
De beuk was gekapt. Er werd een garage gebouwd op de plaats waar mijn tuintje was geweest. De gemetselde bloembakken voor de serre, waarin elk jaar opa's petunia's bloeiden, waren gesloopt om de garage te kunnen bereiken met een auto. Er was een oud DAFje gekocht en mijn moeder nam rijles: rond haar zestigste. Ze heeft het niet meer gehaald.

Ik heb de geringste herinneringen aan het tuinpad van mijn eigen vader, omdat ik daar toen nog niet zo bewust was van mijn eigen bestaan. Dat wil niet zeggen dat ik daar geen beeld en gevoel bij heb. Het was een huis opgebouwd met witte baksteen.

Vanaf de straat liep het zandpad links naast het huis naar de achterkant. Voor het huis was een klein (gras)tuintje met borders en een hek. Om de hoek naar rechts was de achterdeur. Ik heb geen herinnering aan het gebruik van een voordeur. Ik weet nu wel dat het huis er een heeft, maar misschien was die alleen bij de buren in gebruik. Het huis was in die tijd opgesplitst voor dubbele bewoning.
Mijn herinneringen aan dat huis heb ik al eens beschreven, maar daar kan ik nu niet bij.
Achter het huis was een open zandvlakte van een aantal meters breed, en daar weer achter was een rij schuurtjes waarin o.a. de toiletten (tonnen!) waren.

In de tuin, links van het tuinpad, geeft mijn herinneringsbeeld alleen maar vage perken met groenten. Of was het nou een heg als afscheiding met de naastgelegen boerderij, die daar een groentetuin had?

Het derde tuinpad is van mijn andere grootvader, waar ik vaak in de schoolvakanties was. De ouders van mijn vader konden zo ook het opgroeien van hun oudste kleinzoon meebeleven. Voor hen was het zwaar: mijn vader, hun oudste zoon, moesten ze veel te jong missen. Misschien hebben ze mij teveel gezien als evenbeeld.

Heeft die omgeving de meeste indruk op mij gemaakt door de combinatie van de andere omgeving en dus interessant, maar toch zo vertrouwd?

Opa werkte in het magazijn van de betonfabriek, die rondom het rijtje van vijf huizen stond waarvan opa's huis het middelste was. Soms bracht Opa houtresten mee. Die werden bewaard in een bak naast de kachel. Met die "blokken" heb ik vaak iets gebouwd.
Later mocht ik soms mee naar het magazijn.

De huizen zijn er nog steeds, de betonfabriek ook, maar de omgeving is ingrijpend veranderd. Logisch, het is ruim een halve eeuw geleden.
Het is daar een knooppunt van waterwegen. Nu ligt er een hefbrug recht voor het huis - vroeger lag er een vaste brug die net ten zuiden van de huizenrij uitkwam. Het was een hoge brug, zodat schepen er gemakkelijk onderdoor konden, ofschoon hoge masten moesten worden gestreken. Ik ken die brug van "na de oorlog". In 1940 schijnt de brug die er toen lag, opgeblazen te zijn, maar de "Hoge Til" is later hersteld.

De hefbrug ("Kinderverlatenbrug") zal daar in de vijftiger jaren voor in de plaats gekomen zijn. Later ben ik een keer omhoog geweest op die brug, toen een bevriende brugwachter dienst had.
Sommige schippers haalden bij Opa en Oma drinkwater. Zeker in de suikerbietencampagne was het niet aan te raden om het water uit het kanaal te drinken... Ik herinner me dat ik, toen de Hoge Til er nog was en het kanaal dichter voor Opa's huis langs liep, naar een dode kip heb staan kijken, die tussen twee aangemeerde schepen heen en weer lag te klotsen.

Er was veel scheepvaart daar: destijds werden nog bijna alle suikerbieten en andere benodigdheden per schip aangevoerd, en enorme vrachten pulp, dat gebruikt werd als veevoer, afgevoerd.

Ook alle zand en grind voor de betonfabriek werd per schip aangevoerd. Met grijpers werd dat uit het ruim van de schepen in grote trechters geschept. Met die trechters werden lorries (kiepkarretjes) gevuld, die aan kabels schuin omhoog getrokken werden over betonnen banen met rails. Het gewone verkeer moest tijdens het lossen vaak wachten.
Als de arbeiders naar huis waren, liepen we (de buurtkinderen en ik) keer op keer tegen die betonbanen omhoog en sprongen we naar beneden in het zand.

Nog veel later is de weg, die oorspronkelijk langs het kanaal liep, omgelegd. Daarvoor heeft Opa zijn groentetuin afgestaan.

Dat was wel een hele aanslag op de rust en privacy van dat huis: waar eerst de aardappelen en groente groeiden in de zware klei, reed nu het verkeer op een paar meter langs de woonkamer van Opa en Oma. Het tuinpad vlak langs de gevel werd alleen nog van het verkeer gescheiden door een smalle strook tuin.
Het was geen drukke verkeersweg, maar toch kwam er regelmatig een bus langs. En vrachtwagens voor de betonfabriek en de boerderijen verderop.

Nee, dan de vroegere periode. Langs de straat, die iets hoger lag dan de tuin, was een ligusterheg. Vanaf het houten hek tussen twee sierbetonnen palen was het tuinpad betegeld tot aan de voordeur. Direct rechts, voor het huis, was "de bleek", een grasveldje waarop, zoals toen gebruikelijk, de witte was gebleekt werd in de zon. Dat was omzoomd door borders met dahlia's en duizendschonen. Links, van voor tot achter, was de moestuin, afgescheiden door een strook struiken, waar in het seizoen de lila en witte seringen weelderig bloeiden. En heerlijk geurden!

Het deel van het tuinpad dat langs de zij- en achterkant van het huis liep, was bedekt met grind. Achter het huis was nog een stuk tuin, waar iets verbouwd werd, en daaromheen stonden Opa's werkplaats (hij was timmerman), kippen- en konijnenhokken. Ze konden best wat extra inkomsten gebruiken, want opa was al vrij vroeg om gezondheidsredenen afgekeurd voor zijn baan als uitvoerder. Waarschijnlijk te vaak 's winters op de motor naar verre bouwprojecten gereden.

Het tuinpad dat bij mij opgeroepen wordt in dat lied, komt het meest overeen met dit laatste. Zij het, dat het de afmetingen krijgt zoals een kind dat ziet, de struiken heel hoge bomen worden, en het huis een eindje van het pad af staat.

Die hoge bomen in het lied passen ook bij het weidse Groningerland, met zijn lange rijen majestueuze populieren, waar ik doorheen reisde tussen mijn geboorteplaats en de ouders van mijn vader. Bij mijn moeder achterop de fiets, met in elke fietstas een been. Ik hoor nog dat geluid van de banden, als het geregend had en we langs de bomen reden: psssjw ... psssjw ... psssjw ...

Hier is zo'n plaats die ik me herinner, achterop bij mijn moeder. Ja, dit zijn nieuwe bomen, veel dunner. En ook is dit asfalt veel minder pssjw ...

Dat doen we wel even - Status Update

2011-09-04T13:43:00.001+02:00

Web-log ging er steeds prat op, dat ze wel 400.000 bloggers ten dienste staan. Ze beloofden dat ze in twee dagen zouden migreren.
Wij (de bloggers) moesten niet zeuren, wisten wij wel welk een enorme klus het was om die 400.000 weblogs van Typepad (variant) over te zetten naar Wordpress (variant)?
Web-log bood ons toch maar een gratis podium voor onze blogs, dus even rustig op je poef en afwachten.

We hebben nu de datum 4 september bereikt, dat is 13 dagen na het "op wit gaan" van de schermen van zoekers naar de inhoud, die 400.000 bloggers in 8 jaar hebben gemaakt.
Dat is geen twee dagen, maar al bijna twee weken.

Gisteren melde Web-log met een Status update, dat er (nog maar) 88% van de berichten geladen zijn, en dat er (maar) 5% per dag kan worden geladen.
Dit ondanks de gemeldde enorme uitbreiding van servercapaciteit.

Als ik die status update lees, is die voor interpretatie vatbaar: maandag aan het einde van de dag zal "deze import" klaar zijn. Maar: "het live gaan en versturen van e-mails loopt daar op achter" - kortom: wanneer staat ons werk weer online?
Maar er kan nog een adder onder het gras van die status update zitten. In het vervolg staat: "Alles wat na 24 mei aan berichten is toegevoegd en alle reacties zitten in een apart bestand. Dit zullen wij direct gaan inladen als het huidige klaar is."

Dat kun je lezen als: als we maandagavond laat klaar zijn met het huidige bestand te importeren, kunnen we pas beginnen met alles wat na 24 mei is geplaatst, en met de reacties.
Van 24 mei t/m 22 augustus is 3 maanden. Hoe lang duurt het met een "progressie van 5% per dag" om dat te transfereren? En dan moeten alle(?) reacties daarna ook nog, met de geïntegreerde links...? Tot volgende week zaterdag?

Dit alles duidt toch op een grove onderschatting van het hele migratieproces, als men:

blijkbaar slecht gecommuniceerd heeft met Typepad;
niet tijdig ge-anticipeerd heeft op het oude, bekende probleem van de "plus1"-blogs; en
pas na een dag of 10 op de proppen komt met voldoende servercapaciteit om 5% per dag te kunnen converteren, terwijl je beloofd hebt het in twee (2) dagen te doen?
Dan had er dus direct minstens servercapaciteit voor 50% per dag moeten klaarstaan!

Voeg daar bij dat zo'n weblog (alleen wie te dom is om te bloggen kun je iets anders wijsmaken) geëxploiteerd wordt met de inschatting dat daar geld mee verdiend wordt, direct of indirect. Zij het door reclame, zij het door het in kaart brengen van interesses (en trends) van bloggers en bezoekers, en deze informatie zelf te gebruiken danwel te verkopen. De marketingbureaus zijn er gek op! Niet in het minst in de mediasector.

Dat er door het bloggen sociale netwerken zijn ontstaan, die nu al bijna twee weken lamgelegd zijn, is waarschijnlijk niet eens binnen het gezichtsveld van de exploitanten en migreerders geweest, gezien de soms echt arrogante reacties op bloggers.
Zoveel mensen die niet meer bij hun eigen "content" en contacten kunnen, dat is toch volstrekt onbelangrijk?

Hoevelen hebben er al elders een nieuw blog opgezet, maar hebben nog geen contact weer met hun netwerk?

Met dit alles heeft Sanoma veel goodwill verspeeld, om het maar subtiel uit te drukken.

Niklas 110903

2011-09-03T21:45:00.003+02:00

Hoezo: Snelwegschutter bestaat mogelijk helemaal niet?
Nou ja, als je dit ziet, is het aannemelijk dat er met komkommers geschoten is!

Niklas 110902

2011-09-02T20:52:00.002+02:00

webstreepjelog.nl zou migreren naar webstreepjeweglog.nl
maar voorlopig(?) zijn ze gemigreerd naar weglog.nl...

Champagne?

2011-09-01T09:54:00.001+02:00

Een nieuwe dag, ik probeer maar weer eens of de migratie van web-log.nl naar weblog.nl al iets is gevorderd. Ik klik mijn link aan en ik zie: "Dit weblog komt snel weer online", maar die tekst staat er al dagenlang!
Ik klik de links aan waar ik informatie zou moeten kunnen krijgen over de voortgang, maar zinvolle berichten zijn schaars en gewoonlijk ruim achterhaald. Laatste bericht van web-log op Twitter: 17 uur geleden; Helpdesk: gisteren 16:00 uur, maar niets waar je iets anders mee kunt dan in het duister tasten.
Web(-)log is al sinds 23 augustus "uit de lucht"! Er was twee dagen gepland voor de migratie, maar het is nu de 10e dag, ofwel 225 uur na aanvang, i.p.v. klaar in 48 uur.
Zouden ze bij stap 1 van het 4-Stappenplan al aan de champagne zijn gegaan? Ze lijken nauwelijks meer aanspreekbaar: géén echte informatie, steeds worden de trouwe bloggers met een kluitje in het riet gestuurd.
Dan weer is TypePad te vroeg off-line, dan weer de export van TypePad fout, blijkt dat toch aan de hoofdlettergevoelige "plus1" blogs (fout uit de vorige migratie) te liggen, dan weer heeft TypePad de afbeeldingen versleuteld.
En dan (tweet): "We gingen online, we waren online en dat hebben we weer terug moeten draaien. De verwijzing naar de weblogs deed niet wat het moet doen." Zoals dat daar staat is het toch te onnozel voor woorden?

Dat het spannend is voor de medewerkers begrijp ik heel goed, en die spanning neemt met de dag toe.
Maar dat er steeds weer nieuwe lijken uit de kast komen, duidt er op dat dit "project migratie" klunzig is opgezet en amateuristisch voorbereid.
Een deel daarvan zou het gevolg kunnen zijn van miscommunicatie, maar de ervaring met de communicatie naar de bloggers doet vermoeden dat het beslist zielig is om daarvoor alleen met de vinger naar TypePad te wijzen!
En nu maar afwachten hoe onze blogs er straks uitzien, als we ze ooit nog terugzien.

Waar zijn ze, onze teksten onze afbeeldingen? Waar iedereen zoveel aandacht aan besteed heeft, en waar sommige bloggers veel onderzoek of andere moeite voor gedaan hebben?

Maar wel al een wervende (!) homepage: "Waarom Weblog.nl? Jouw verhaal delen doe je het beste op Weblog.nl."
Ze zijn wel zo eerlijk om het "screwed-up"-logo er bij te zetten...

Niklas 110830

2011-08-31T00:58:00.001+02:00

Denktank VS: in islamofobie gaan miljoenen om.
"Een groep Amerikaanse stichtingen steekt miljoenen dollars in het bevorderen van islamofobie. Dat concludeert de denktank CAP op basis van onderzoek."
Hé, waren er ook geen vermoedens dat de PVV door zo'n Amerikaanse club ge-suikeroom-d werd? Heeft Geert zo zijn eigen Suikerfeest?
Oeps, ik zal maar oppassen, want de PVV verzamelt privégegevens journalisten. En dat openlijk.
Nou ja, waarschijnlijk sta ik ook al in een databank als "potentiële aanslagpleger", omdat ik meermalen kritiek heb gepubliceerd op zijn gedachtengoed...

Oud probleem

2011-08-30T11:15:00.003+02:00

Ik denk nog even verder mee, aan de hand van de beschikbare informatie via Twitter:

W: De status in het kort: Oud probleem zorgt voor nieuwe problemen. 90% van de export is goed en zal vanaf morgen live gaan. [1/*]
B: Misschien geeft korte info probleem de gebruikers inzicht of hun weblog(s) in de probleemgroep vallen? WW voor bezoekers?

en citaten uit de Helpdesk-pagina:

Het probleem werd veroorzaakt door een technische fout in de aangeleverde exportbestanden. Deze exportbestanden bevatten de content van jullie weblogs. 90% van die content is prima in orde, maar 10% blijkt niet goed te zijn. Deze 10% bevat onvoldoende of geen gegevens van de gebruiker. Dit betekent dat dit blog aan niemand kan worden toegerekend.
We gaan er van uit dat we die 10% weer kunnen koppelen aan de rechtmatige eigenaar.

Laat me eens raden: Bij de vorige migratie (was dat niet naar Typepad?) was er iets geks aan de hand.
Als je bij het aanmelden per ongeluk je gebruikersnaam typte met een hoofdletter in plaats van met alleen onderkast, dacht je gewoon ingelogd te zijn. Je plaatste je bericht, controleerde het en sloot af. Als je daarna gewoon op je blog keek, was het bericht er niet. Je had dan ongemerkt een nieuwe blog aangemaakt!
Maar zelfs als je het ontdekte, kon je niet zelf dat blog verwijderen.
Dat werd door web-log vervolgens aangeduid als een "plus 1" blog.
Je persoonlijke gegevens, zoals e-mail adres, had je niet opnieuw hoeven invoeren, en dat zou logischerwijze verklaren waarom "deze 10% onvoldoende of geen gegevens van de gebruiker." bevat.
Maar dan lijkt het me toch vrij gemakkelijk om die eigenaren terug te vinden, door gebruikersnamen te vergelijken? Dat is met een computer een fluitje van een cent of minder!
Als dit het is, is het inderdaad, "een oud probleem", en zeker niet onbekend. De "technische fout" is dan bij de vorige migratie ontstaan, en niet bij de export nu!
Maar als je een probleem oud laat worden, wil dat niet altijd zeggen dat het zichzelf oplost...

Schroefdraad

2011-08-29T00:11:00.001+02:00

Web-log.nl is een van de oudste weblogdiensten in Nederland, denk ik. Ik meen dat die in 2003 is begonnen. Marijke en ik zijn vanaf begin 2005 allebei gaan "bloggen". Elk een dagelijks blog, en elk eentje voor omvangrijker en persoonlijker uitingen. We hebben er samen dus opgeteld zo'n 24 jaar werk in zitten.

De dienst is een aantal keren van eigenaar veranderd, en ook is "het platform" niet steeds hetzelfde gebleven.

Oorspronkelijk, toen wij ons hebben aangemeld, waren de condities, dat web-log ten allen tijde gratis zou blijven en zonder reclame, en dat je zoveel blogs mocht aanmaken als je wou.

Nu kun je de reclame laten weghalen als je betaalt, en veel andere functies (waar wij geen behoefte aan hebben) kun je ook tegen betaling ter beschikking krijgen. Ik heb begrepen dat als je nu meerdere blogs wilt opzetten, dat je daar ook voor moet betalen.

Momenteel ondergaat web-log een "make-over", om maar eens een modekreet te gebruiken. Voor opmaakfuncties zou je ook moeten gaan betalen.
Toen ik mijn beklag deed over deze eenzijdige wijzigingen van de overeenkomst, kreeg ik te horen, dat je nu eenmaal niet kunt verwachten dat een dergelijke service gratis kan blijven: wat denk ik wel niet dat het kost? En dat het logisch is, dat een nieuwe eigenaar andere voorwaarden stelt.

Ik heb niet die oorspronkelijke voorwaarden bedacht, maar degene die die dienst heeft aangeboden!
Dus: als ik een cruise boek naar Hawaï, en het schip wordt verkocht terwijl het onderweg is, dan is het logisch dat de nieuwe eigenaar mij zomaar naar de Gazastrook laat brengen?

Tja, en die andere blog-hosts dan? Bij Blogspot kun je zelfs verdienen aan je blog, als je reclame toestaat. Door de waarde van de inhoud (door would-be nerds vaak "content" genoemd), die de blogger heeft geproduceerd. Bij de overdracht van eigenaar op eigenaar zijn het toch de door bloggers geproduceerde inhoud en daarmee opgewekte bezoekers-activiteit, die de aantrekkelijkheid en winstverwachting bepalen.
Web-log is nu aan het "migreren". Ze gaan over naar en ander platform, omdat het huidige ophoudt zijn diensten aan te bieden.

Alle inhoud van alle bloggers moet worden omgezet naar het nieuwe platform. Alle blogs zouden blijven staan totdat het conversieproces was afgerond en onder de nieuwe domeinnaam weblog.nl (zonderstreepje) weer benaderbaar was op internet.

Dat zou gebeuren op 23 augustus, en was vanaf oktober 2010 voorbereid.

Het is nu 28 augustus. Op 23 augustus gingen één voor één alle blogs op blanco scherm, en er is nog steeds geen geconverteerd blog aan de horizon.
Wie dat wou zou via Twitter van minuut tot minuut op de hoogte kunnen blijven van de vorderingen. Ook via de Helpdesk-pagina zouden we het proces kunnen volgen. Ik raakte nu toch echt gefrustreerd, omdat de Helpdesk slechts zeer schamele informatie gegeven wordt. Dus, tegen mijn zin, maar eens kijken op Twitter.
Daar kon ik inderdaad meer vragen en klachten vinden. Het team blijkt verschrikkelijk zijn best te doen om alsnog recht te breien wat er allemaal fout gaat. En om niet al te grof te reageren op geïrriteerde bloggers, die, mijns inziens terecht, mopperen over het niet voldoen aan de enthousiast gewekte verwachtingen.
Wie goed kan lezen en wel eens met vergelijkbare processen te maken heeft gehad, ziet tussen de regels wat er aan schort. In die hele voorbereiding zijn dingen over het hoofd gezien, die niet over het hoofd gezien hadden mogen worden. Of de blijkbaar slechte communicatie met de leverancier van het oude platform eenzijdig kan worden aangerekend, zoals naar buiten wordt gedaan, blijft een vraag.

Maar dat er wel excuses worden gemaakt dat het zo lang duurt, en dat het allemaal overmacht was, begin ik serieus in twijfel te trekken.

Ja, dat het converteren van bijna 400.000 blogs waarvan er vele gedurende meerdere jaren gevuld zijn een omvangrijke klus is, begrijp ik.
Er lijkt in elk geval geen eerlijke openheid te worden betracht over het grootste probleem. Dat moet je afleiden uit cryptische omschrijvingen:

Op 27 augustus is "het probleem" dat eigenaren van "slapende" blogs moeilijk te bereiken zijn (die willen ze blijkbaar aanmoedigen om hun opgebouwde archief te laten verwijderen).

Ook op 27 augustus is er een Twitter-conversatie tussen Web-log en een Blogger die blijkbaar ICT-kennis draagt:

W: Status aan het opmaken. Ontwikkelaars aan het werk zetten.
B: Oeps? ontwikkelaars aan het werk zetten? had dat niet als eerst moeten gebeuren?
W: Die zijn bij het gehele proces betrokken. Zijn ook al een tijdje bezig.
B: Iets zegt me dat je eigenlijk niet zou moeten willen dat je die nog nodig hebt bij livegang. Na testfase.

Mij zegt dat, dat er een ernstig probleem speelt.

En op 28 augustus de Twitter-conversatie tussen Web-log en een andere Blogger:

W: We blijven hangen op één onderdeel, niet naar verwachting, schema is nu een stappenplan en gebrek aan slaap begint op te breken.
B: Waarop dan? En ik Zie toch al 5 dagen een stappenplan? Ik wil nu ook wel eens naar bed!
W: We zetten iets neer met Wordpress dat qua servers en optimalisatie zeer complex is, de ervaring qua gebruik is voor bloggers en bezoekers anders. Dit in combinatie met het aantal weblogs zorgt nu voor een probleem dat opgelost moet zijn voor livegang. Ik weet dat het een abstract antwoord is en ik zal nadenken over een betere verwoording.
B: Dit antwoord lijkt mij kraakhelder. Serieus probleem. Te krap jasje trek je niet zomaar aan. Sterkte.

Het grootste probleem is dus gewoon dat er te weinig serverruimte gepland is voor de totale inhoud. Waarschijnlijk omdat de inhoud met verpakking (opmaak voor internet) voor het nieuwe platform (veel) groter is geworden.

De voorlaatste tweet van web-log kwam op 27 augustus om ca. 22:00 uur. Dat was de laatste "W:" van de voorgaande conversatie. Ik heb me laten vertellen dat de mogelijkheid om te reageren sindsdien is uitgeschakeld. Vandaag, 28-8-2011 om 22:44 kwam de volgende tweet:

W: Probeer al de hele dag technisch verantwoordelijke voor de migratie te bereiken. Hij woont in het spoor van orkaan Irene. Niets komt alleen.

He? Is eigenaar Sanoma Digital dan niet zelf verantwoordelijk voor de migratie van web-log? Krijgt Irene de schuld...
Maar Weblog is wél trots op het nieuwe logo. Voor mij ligt dat moeilijker: als techneut met basishandvaardigheden had ik er meteen een associatie bij van schroefdraad. En van schroefdraad naar "screwed-up" is maar een heel klein stapje. Het team mag dan klagen over hun doorwaakte nachten van de laatste week, maar wij kunnen alleen hopen dat onze 24 jaar blogwerk niet "screwed-up" is, qua opmaak (zoals al eerder is gebeurd), maar al helemaal niet qua inhoud...

Frustratie / Inspiratie

2011-08-27T20:39:00.001+02:00

Dwarsbongel is bij web-log al een aantal dagen niet bereikbaar vanwege de migratie. Dat irriteert mateloos.
Voeg daar bij, dat bij een vorige migratie sommige weloverwogen opgemaakte logs hun opmaak verloren, en we nu waarschijnlijk onze vertrouwde "huisstijl" kwijt zijn.
Teveel om te herstellen, na zes jaar bloggen. Daarom maar eens ergens anders (hier dus) proberen hoe het werkt...
Frustratie is soms een bron van inspiratie...