...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

vrijdag 3 juli 2015

150704 – ZOZ – Van countrystars en huiskamermuziek

Wie mee wil doen met (of luisteren bij de andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Voordat ik de "Zaterdagse Zwijmel-club" ontdekte in mei 2014, schreef ik op mijn blog ook wel eens over muziek. In april 2013 bijvoorbeeld over bijzondere instrumenten en manieren om muziek te maken, onder de titel: Muziek uit het ongerijmde.
Vandaag grijp ik terug op een fragment uit dat blog, dat me bijblijft:

Een instrument waar ik vaak helemaal van smelt, dat is de dobro. Als jongetje was ik al onder de indruk van de exotische klanken (uit de luidspreker van de draadomroep) van de Kilima Hawaïans met hun steelguitar, maar de dobro heeft een warmere klank.
De dobro is een soort gitaar met een heel eigen klank, door de geheel of gedeeltelijk metalen klankkast. De Dobro wordt gewoonlijk gespeeld als slide-guitar. Een voorbeeld: Oswald's Dobro Chimes, een melodie van Bashful Brother Oswald (bashful = verlegen, bescheiden).
Pete "Oswald" Kirby, zoals hij ook genoemd wordt, ken ik van het project "Will the circle be unbroken", van The Nitty Gritty Dirt Band. Hij was een deel van de ruggegraat achter de beroemde countrymuzikant Roy Acuff, die vaak optrad bij de Grand Ole Opry in Nashville, de langstlopende radioshow.
Op het podium van het Ryman Auditorium, vanwaar de Grand Ole Opry werd uitgezonden van 1943 tot 1974, heb ik ook ooit mogen staan. Weliswaar in een lege zaal, maar indrukwekkend!


Oswald's Dobro Chimes wordt hier gespeeld door Mary Ann op dobro, gewoon thuis, begeleid door haar partner Mark Vaccaro op fiddle, guitar, bass en mandolin, dus er is het een en ander overgedubd. Let ook even op de hond die na ca. 2:45 minuten in beeld komt:


Verder snuffelend op het kanaal van Mark Vaccaro vond ik nog een mooie, Evelina, met als begeleidende tekst: "Bekah is at school so we thought it would be fun to add a song of our own. All back up instruments are played by Mary Ann And Myself":


Als Bekah dan weer thuis is, spelen en zingen ze met vrienden "Live from the livin room" Wayfaring Stranger met Bekah in de vocale hoofdrol:


Mark doet blijkbaar ook professioneel iets aan muziek, want te eniger tijd heeft hij deel uitgemaakt van een Bluegrassband, Midnight Flight, hier spelen ze Draggin The Bow met Mark op fiddle:


Mark heeft op zijn kanaal ook een video geplaatst van Real Good Man – Bekah at Belmont University. Of het studiegenoten zijn van deze University in Nashville, die ook een muziekopleiding heeft, of een band waarmee ze werkt, wordt niet vermeld:


Tenslotte kom ik terug bij de naam waarmee ik begon: Bashful Brother Oswald, in een setting waarin ook een grote groep gelauwerde Country-sterren Will The Circle Be Unbroken speelt en zingt!
In de vorige ZOZ had Trees de Selvera's, met een nostalgische terugblik.
Ik had daar ook een nostalgische terugblik bij, van mijn stiefzussen die soms zo mooi zongen als ze samen afwasten.

Diezelfde nostalgie heb ik bij mijn laatste keus vandaag. Veel countrysterren zijn nogal gelovig, en ook als je hun inzichten niet (meer) deelt, maken vandaaruit prachtige muziek. In de gezinnen waarin ik ben opgegroeid gold ongeveer dezelfde overtuiging als bij veel countrysterren, denk ik, en ik beschouw dit als eerbetoon aan mijn moeder en al die andere gezinsleden, en als compensatie voor ZOZ-deelnemers die geschokt waren door de teksten van Bob Dylan en Motörhead in mijn ZOZ van 20 juni.
Brother Oswald - What A Friend We Have In Jesus:


zaterdag 27 juni 2015

150627 – ZOZ 137 – Van raadsels en muzikale broers

Wie mee wil doen met (of luisteren bij de andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Vorige keer was mijn eerste keus Silver Machine van Hawkwind. Ik heb lang gedacht dat dat een Canadese groep was, totdat ik me realiseerde dat ik ze (hoe is het mogelijk) verwarde met The Guess Who (nl)... En je moet The Guess Who inderdaad niet verwarren met de Engelse groep The Who (nl) zoals Wikipedia aangeeft.

Heeft Canada dan sterren in de muziekwereld? O, hou op, zovéél! Neil Young, Lucille Star, Leonard Cohen, zoek zelf maar verder!

The Guess Who heeft een groot aantal hits gehad, om er een te noemen: American Woman, en mijn keuze voor nu: Clap for the Wolfman, een ode aan de legendarische radio-dj Wolfman Jack (nl). The Wolfman is zelf ook in sommige opnamen te horen. Hij nam programma's op die naar alle bases van het Amerikaanse leger werden verzonden, vandaar dat hij ook in Europa bekend was.


Het verhaal van The Guess Who is heel uitgebreid. Eén vervolg was Bachman Turner Overdrive (nl). Randy Bachman, een van de oprichters van The Guess Who vertrok nadat hij, als overtuigd Mormoon, ruzie had gekregen binnen de groep over het geloof. (Ik herinner me nog wel dat ik als kind de kamer werd uitgestuurd als familieleden discussieerden over het geloof, gereformeerden onder elkaar, en na afloop met verhitte koppen uit die kamer kwamen. Later leerde ik over de confrontatie tussen "synodalen" en "bezwaarden" etc.)

Het bekendste nummer van Bachman-Turner Overdrive is You Ain't Seen Nothing Yet (nl), dat volgens sommige bronnen per toeval is ontstaan uit een proefopname voor een nieuw album.


Ook binnen Bachman Turner Overdrive was het niet allemaal koek en ei. In de loop van de tijd zagen we naast Randy ook zijn broers Tim en Robbie in de bezetting langskomen, maar ook de broers waren het oneens. Zo is de groep ook opgesplitst, gestopt en weer opnieuw begonnen onder meer met de namen: BTO, B.T.O., Bachman & Turner, Bachman–Turner United, Bachman–Turner.

Eén van die vertakkingen stond op een tournee in het voorprogramma van Van Halen (nl), opgericht door de van oorsprong Nederlandse (geboren in Nijmegen) broers Eddie en Alex van Halen. Het ego van de oorspronkelijke zanger, David Lee Roth, had ervoor gezorgd dat hij uit Van Halen gezet werd, en vervangen door Sammy Hagar (nl).
Die combinatie had hun grootste succes met Why Can't This Be Love:


In tegenstelling tot het wereldje van Guess Who / BTO zijn de beide Van Halen broers de constante factor vanaf het begin tot nu. Vanaf 2007 is zelfs nóg een Van Halen toegetreden: Wolfgang, de zoon van Eddie. Zijn vernoeming is een eerbetoon aan Wolfgang Amadeus Mozart.
Wie zei er ook alweer dat Rock 'n Roll en klassieke muziek totaal verschillende werelden zijn die elkaar niet verdragen?

Update: door nog niet goed ingestelde nieuwe tekstverwerker werkten de meeste links in dit blog niet. Gecorrigeerd 150627-15:45; sorry...

zaterdag 20 juni 2015

150620 - ZOZ - Van zilveren machines en gedachtensprongen

Wie mee wil doen met (of luisteren bij de andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Ik ben nu echt bezig UBUNTU te installeren naast Windows XP (dat uitgefaseerd is) op mijn PC, die een tijdje heeft stilgestaan na een alarmerende foutmelding van Windows, waardoor ik dacht dat de harde schijf naar de Filistijnen was en alle data verloren.
Het blijkt achteraf nogal mee te vallen. Stomme MicroSOF Windows!
Mijn gedoe met laptop en desktop PC bepaalde mijn invalshoek voor deze ZOZ: Er was toch zo'n lekker pittig muziekje over zo'n zilveren machine?
De naam Hawkwind (nl) kwam er al snel achteraan, en het nummer heet, jawel, Silver Machine. Hier live in Top of the Pops (nl):


Silver Machine

I just took a ride
in a silver machine
and I'm still feeling mean

Do you want to ride
see yourself going by
The other side of the sky
I got a silver machine

It flies sideways through time
It's an electric line
To your Zodiac sign

I got silver machine x3
8mile silver machine

It flies out of a dream
It's anti-septically clean
You're gonna know where I've been
In my silver machine

Dit wordt wel genoemd "psychedelic space rock", ik ging even heerlijk terug in de tijd, maar ontdekte ook iets wat ik al die tijd niet geweten heb: Lemmy, de frontman van Motörhead, was destijds de zanger en bassist van Hawkwind!

Wat ik ook ontdekte, was dat Dick Taylor van The Pretty Things (nl) hun debuutalbum Hawkwind heeft geproduceerd.
Op de LP die ik van The Pretty Things nog ergens moet hebben, staat o.a. Honey I Need, wat ik altijd nog een lekker nummer vind:


Motörhead (nl) staat vooral bekend als een van de eerste Heavy Metal bands, frontman Lemmy (nl) - bij de Burgerlijke Stand bekend als Ian Fraser Kilmister - blijft het zelf Rock 'n Roll noemen.
Deze stoere verschijningen kunnen ook filosofisch uit de hoek komen, vast met een gedachte aan Bob Dylan's "With God On Our Side" - (meer info en de tekst).

Ik ben ook even weer geconfronteerd met mijn gereformeerde opvoeding, na het lezen van Magdalena, Maarten 't Hart's biografie over zijn moeder (zie het interview in DWDD).
Het boek was een duik in herinneringen, dingen die ik toen ervoer als vanzelfsprekend, en schaterlachen om de zo prachtig en helder door Maarten geanalyseerde denkbeelden.

Als contrast heb ik Motörhead (met Lemmy) - God Was Never On Your Side gevonden, en toen ik het voor het eerst hoorde was ik even helemaal van de kaart:


zaterdag 13 juni 2015

150613 - ZOZ - Van streektaal en ego's

Wie mee wil doen met (of luisteren bij de andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Wel grappig, in onze lokale vriendenkring dook een nieuwe vriendin op. Pas hadden we een BBQ (zo moet je dat tegenwoordig schrijven toch?) waar zij bij was, een al heel snel in ons hart gesloten vrouw uit de Randstad.
Een ook aanwezige (zeer gewaardeerde) vriend van een zoon van de organisator ontketende een discussie over taalgebruik: Anne vond alles wat "niet ABN was" maar hinderlijk en overbodig. Daar kwam je niet ver mee, vond hij. Jawel, kind van deze regio.

Blijkbaar was hij onwetend van een item dat dezelfde dagen passeerde op onder andere Facebook, maar de bron was een (nu afgeschermde) pagina van de Volkskrant: "Zodra Amsterdam en het Gooi uit beeld dreigen te raken, stapt televisie over op ondertiteling". Anne zou waarschijnlijk, vanwege zijn lichte accent en niet geheel zuiver Randstedelijke zinsbouw, zelf ook ondertiteld worden.
Uiteraard spreekt mij dat aan: in mijn lagere schooltijd met "keurig Nederlands" opgevoed, maar later doordrongen van mijnNedersaksische "roots".

Ik heb hem nog maar weer eens het verhaal verteld van die ooit alhier ingehuurde programmeur uit Rotterdam, die op onbeschofte manier uitviel over een onzer collega's met een overduidelijk en onverbloemd accent uit "de kanaalstreek", het gebied dat van Ter Apel tot Groningen langs het Stadskanaal ligt.
"Kan die aardappelzak niet een keer fatsoenlijk Nederlands gaan prate!", schreeuwde hij geïrriteerd in zijn onmiskenbare Rotterdams.

We hebben hem toen gevraagd hoever over de nabijgelegen Nederlands/Duitse grens híj dacht zich verstaanbaar te kunnen maken. En hem uitgelegd, dat "die aardappelzak" met vrij weinig moeite zou kunnen communiceren tot halverweg Berlijn en halfweg in Denemarken. Want zó groot is het Nedersaksisch taalgebied, zoals Daniël Lohues al eens liet zien op zijn FB-pagina. Uiteraard niet als eigen verzinsel!

We hebben die Rotterdamse kwibus er nooit weer over gehoord. Hoogstens hadden we íets meer angst dat de straatklinkers van de parkeerplaats door onze ramen zouden vliegen als hij 's avonds terugreed naar huis, want in deze regio overnachten, dat kon toch niet... Overigens hebben zijn ICT-prestaties niet geleid tot het gewenste resultaat.

De nieuwe Randstedelijke vriendin hoorde het geïnteresseerd en geamuseerd aan.

Ik vind het lied Ego van streektaalzangeres Margaretha Kleine wel bij dit onderwerp passen.


Het is alweer lang geleden dat we haar nog wel eens zagen in café The Mutz (ook al lang weer gesloten) in Emmen. Ik organiseerde daar nog wel eens een poëzie-avond (b.v. met Gedichtendag), en zij trad er meermalen op, met alleen haar gitaar als begeleiding.
Zo zie ik haar, tijdens een algemeen feest in het centrum, zich nog de vingers rauw spelen en toch een sublieme performance geven, omdat de aflossende groep niet kwam opdagen. Het podium was een grote aanhangwagen buiten voor de kroeg, die op de eerste verdieping was. Een van de meiden van de bediening kwam haar toen nog ritmisch begeleiden met... twee lepels! En dat moet Daphne vaker gedaan hebben!

Overigens kan Margaretha ook goed uit de voeten met Nederlandse en Engelse songs. Ze is misschien niet zo bekend als Daniël Lohues, maar even reislustig.
Zo is ze in 2001 op toernee geweest met Dilana (nl) in Texas en New Orleans, en de samenwerking leidt nog steeds tot gezamenlijke toernees in het buitenland.
Overigens is Dilana ook een verhaal apart: geboren in Zuid Afrika, naar Emmen gekomen, hier begon haar carrière, en als ik het me goed herinner heeft een bevriende collega van me nog in haar eerste band hier gespeeld! En nu lijkt ze haar basis te hebben in Amerika.
Volgens de agenda-gegevens heeft Margaretha begin dit jaar door Canada en Zuid Afrika getoerd met Dilana, en zijn ze nu Europa aan het bespelen.
De clip die ik voor deze ZOZ gekozen heb, is op Youtube geplaatst door het Huus van de Taol, de officiële Drentse streektaalinstantie.
Het is een in intieme setting opgenomen lied met Margaretha op gitaar en zang, Peter Deiman op percussie en Richard Zoer op bas. Dit lied staat op het album "Thuus", opgenomen in de Flowertree Studio, ook al in deze omgeving.


Ik heb de Drentse tekst snel even uitgeschreven van de clip en (was het nodig?) vertaald:

Ego - Margaretha Kleine © (Drents)

D'r bent maor weinig mensen
die joen leven lang bij joe blieft
't is pappen en natholden
zolang a'j ze maor priest

ineens is daor de dag
da'j ziet wa'j nooit hebt zien
dat beeld giet nooit meer weg
soms is onwetenheid echt een zegen

Ie bent d'r nooit echt op verdacht
zo'n hiel groot ego op oen pad
ie hebt d'r heel wat wark met had
en toch he'j ze weer underschat


Zo giet 't een poosie goed
en dan denk ie ach 't kan wel weer
maor verdomd as 't niet zo is
daor he'j dat ego weer

ie kunt zeggen wat aj wilt
zo'n ego dut altied zeer
want ook al he'j geliek
zie geleuft oe echt nooit weer

dus zeg veural niet wat a'j denkt
zo'n heel groot ego is zó gekrenkt
dan komt de waore veur de dag
en dan gebeurt waor a'j nooit an dacht

Ie bent d'r nooit echt op verdacht
zo'n hiel groot ego op oen pad
ie hebt d'r heel wat wark met had
en toch he'j ze weer underschat
In "Algemeen Begrijpelijk Nederlands"

Er zijn maar weinig mensen
die je hele leven bij je blijven
het is pappen en nathouden
zolang je ze maar prijst

ineens is daar de dag
dat je ziet wat je nooit hebt gezien
dat beeld gaat nooit meer weg
soms is onwetendheid echt een zegen

Je bent er nooit echt op verdacht
zo'n heel groot ego op je pad
je hebt er heel wat werk van gehad
en toch heb je ze weer onderschat


Zo gaat het een poosje goed
en dan denk je het gaat wel weer
maar verdomd als 't niet zo is
daar heb je dat ego weer

je kunt zeggen wat je wilt
zo'n ego doet altijd pijn
want ook al heb je gelijk
ze geloven je echt nooit weer

dus zeg vooral niet wat je denkt
zo'n heel groot ego is zó gekrenkt
dan komt de ware voor de dag
en dan gebeurt waar je nooit aan dacht

Je bent er nooit echt op verdacht
zo'n heel groot ego op je pad
je hebt er heel wat werk van gehad
en toch heb je ze weer onderschat


Interessante informatie over Margaretha ook op de About pagina van haar website.

zaterdag 6 juni 2015

150606 - ZOZ 134 - Van cocktails, tongbrekende zinnen en pillen

Wie mee wil doen met (of luisteren bij de andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Ik kan de hele zin nog zonder haperen nazeggen: "Petronella Puinpoeiers Pure Pijnstillende Prima en Prettig in te nemen Pimpelpaarse Pil". Ik heb er, heel lang geleden, niet lang, maar wel geconcentreerd op geoefend, en dan blijkt het te blijven plakken. Zoals ik de namen van b.v. bloeddrukmedicijnen blijkbaar kan leren opzeggen.

Dit lied werd in 1962 uitgebracht door het Cocktail Trio. Van op afstand lijkt het me nogal een sneu verhaal hoe oprichter, leider en creatieve motor Ad van de Gein later, omstreeks 1979 na ziekte aan de kant is gezet door zijn companen. Anderzijds zou je kunnen zeggen dat hij te lief is geweest, en zijn zakelijke belangen onvoldoende heeft afgedekt. (Ik heb in mijn werk te maken gehad met merkenrecht enzo...)


Petronella Puinpoeiers Pure Pijnstllende Prima en Prettig in te nemen Pimpelpaarse Pil

Petronella Puinpoeiers Pillen , ja 't is om te gillen
Die genezen een mens van elke kwaal
Want wat verteert ze, beweert ze, en wat u ook mankeert
Een pil van haar geneest 't allemaal
Bent u soms veel te mager of jaren al zo dik
Dat u uw eigen schoenen niet kunt zien
Ik stuur u, als u zou willen, m'n doos paarse pillen
Zend mij de bon en negen gulden tien

refrein:
't Is uit met die nare hoest, en dat geproest
Genies, gepries, wie sukkelt met een kies
En voorgoed zich daarvan af helpen wil
Pakt Petronella Poenpoeiers Pure Pijnstillende Prima en Prettig in te nemen Pimpelpaarse Pil

Het is goed voor zwakke magen
Een ieder kan 't verdragen
Ja, je merkt niet eens dat je wat slikt
Dat paarse kleurtje, dat beurt je
Bij 't zien al zo op
Dat je dat slikken doodgewoon vertikt
Wilt u weer melk van de koeien
Uw haar weer doen groeien
Of zomaar iets voor op uw boekenplank
Nou, dan meteen geprobeert
Het helpt gegarandeerd
Al is het maar haar saldo op de bank

(refrein)

Pimpelpaarse pil
Pimpelpaarse pil
Pimpelpaarse pil
Pimpelpaarse pil
Pimpelpaarse pil
Pimpelpaarse pil
Pimpelpaarse pil

Maar wie wist dat dat een "hertaling" is van een song uit 1961 van Ray Stevens (nl): Jeremiah Peabody's Polyunsaturated Quick-Dissolving Fast-Acting Pleasant-Tasting Green and Purple Pills? Ik ontdekte het ook pas onlangs...


Jeremiah Peabody's Polyunsaturated Quick-Dissolving Fast-Acting Pleasant-Tasting Green and Purple Pill

Do you have that rundown feelin', does your head go reelin'?
Are you nervous, jumpy or on the edge?
Is it neuritis, neuralgia, a head cold or stress?
Or maybe it's your sinus drainage.

Do you have tired blood, beriberi?
Or maybe you're a little overweight?
You better make some correction in all this infection,
Just send in one dollar ninety eight.

Get ridda that runny nose (sniiiff), that naggin' cough (cough), that sneeze (achoo),
That wheeze (gasp) and other injuries.
Take the wonder drug that cures all your ills,
Take Jeremiah Peabody's polyunsaturated, quick dissolvin', fast actin',
Pleasant tastin' green and purple pills.

Oh yeah!

Well, it won't upset your stomach, it's good for arthiritis,
It soothes all your aches and pains.
Get ridda those hammers in your head,
Don't be a hyprakrondriac ,
Start feelin' better again.

Clear up that fungus amongus;
It's good for every ailment, includin' water on the knee.
And it's guaranteed to be just what you need
For quick, fast, speedy relief.

Get ridda that runny nose (sniiiff), that naggin' cough (cough), that sneeze (achoo),
That wheeze (gasp) and other injuries.
Take Jeremiah Peabody's polyunsaturated, quick dissolvin', fast actin',
Pleasant tastin' green and purple pills.

Oh, yeah! Little green and purple pills,
Oh, yeah, little green and purple pills.....

vrijdag 29 mei 2015

150530 - ZOZ - Van stoffige straten, koel water en foto's

Wie mee wil doen met (of luisteren bij de andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Ik had het weer eens: vanuit het niets een lang vergeten zin uit een liedje in m'n hoofd. Deze keer was het "The Streets Of Laredo", maar wie zong de versie die ik in m'n hoofd heb? De eerste die ik tegenkwam op internet was Eddy Arnold, maar er zijn er veel meer.

Het is een song met een indrukwekkende geschiedenis, ook bekend als "A cowboys lament", een triest verhaal over een stervende cowboy. Hij is in een goktent in zijn borst geschoten, en vertelt een passerende cowboy zijn verhaal en vraagt hem zijn begrafenis te regelen.
Ik heb gekozen voor een andere zanger, waar ik vroeger (en nog wel: "El Paso"!) bij kon wegzwijmelen, Marty Robbins (nl):


De oorsprong lijkt een Iers volksliedje, The Unfortunate Rake, over een jonge man die stervende is door syphilis. Vanuit dat lied zijn veel varianten ontstaan. Een andere bekende titel die ik vond was St. James Infirmary Blues , in Nederland een hit geweest van Johnny Kendall & the Heralds.

Hé, Eddy Arnold zingt ook "Cool Water", dat had ik ook op een van m'n eerste singles, ergens begin 60-er jaren gekocht in een uitdragerij, van mijn schamele maandloon van Fl. 130,00 bruto.
Maar dat was toch een andere zanger?
Het is ook weer zo'n "all time standard", uitgevoerd door veel artiesten, waaronder me in de lijst de naam van Leo Kottke opvalt.

Er dringt zich een naam op: Jack Scott. Kan dat? Ja, er bestaat een zanger met die naam, vind ik op 't web. Wacht eens, ik had destijds een lijst gemaakt van al mijn (later onze) grammofoonplaten; heb ik die nog? Ja, in een multomap, klein model, op zolder.
Hoe kan het dat ik daar niet eerder in gezocht heb bij mijn ZOZ-avonturen?

Het klopt: Top Rank 45 HTR575, Jack Scott. A-kant: It Only Happened Yesterday (Jack Scott); B-kant: Cool Water (Bob Nolan). Hij schijnt aan de overkant van de oceaan een "grote jongen" geweest te zijn en hier onbekend. Behalve bij mij. ;)


En wie kom ik op mijn zoektocht naar koel helder water ook tegen? Slim Whitman, de jodelende cowboy, vaak begeleid door o.a. een heerlijk jankende steel guitar!
Een van zijn bekendste songs is Indian Love Call


Deze song blijkt ook gebruikt te zijn in een "komische SF-film", Mars Attacks, waar de Marsmannetjes er mee bestreden kunnen worden.

Hé, Slim zong ook een andere "vergeten" song, waar ik weemoedige herinneringen aan heb: Valley of Tears vooral bekend van Buddy Holly, maar geschreven door Fats Domino en Dave Bartholomew. Mijn voormalige echtgenote had (bijna?) alles van Buddy Holly op vinyl, en ik kon zijn muziek zeker ook waarderen.
Hier een clip, waarin die song wordt voorafgegaan door een ingelast radiobericht, waarin wordt gemeld dat Buddy Holly (nl), Ritchie Valens (nl), en The Big Bopper (nl) zijn omgekomen bij een vliegtuigongeluk:


Terug bij de zanger die ik het eerst noemde, Eddy Arnold (nl), vind ik nog een verrassing, want het thema loopt parallel met mijn persoonlijke verhaal: My Daddy Is Only A Picture:


My Daddy Is Only A Picture
(Lyrics and music by Thomas C. Dilbeck)

I asked a little boy to call his daddy
He said he couldn't and sighed
And when I asked him what was wrong
Here's what the little boy replied.

My Daddy is only a picture,
In a frame that hangs on the wall
Each day I talk to my daddy,
But he never talks at all.

I tell him all of my secrets
And all of my little plans
And from the way he smiles at me,
I know he understands.

The angels took Daddy to heaven,
When I was just goin' on three
But I'll bet they never told him
How blue and lonesome we'd be.

I try to cheer up my mommie,
When the tears roll down her face
My daddy is only a picture,
But I'm tryin' to take his place.

Dat gooit me ook plompverloren terug naar mijn herontdekking van het Nedersaksisch als onderdeel van mijn emotionele "roots", 140816 - ZOZ - Ede Staal en Ede's taal, waarin ik het laidje "Boetenkaant" van Wia Buze wel noemde, maar niet plaatste. Voor wie wil meelezen, maar het Grunnings niet verstaat, klik hier voor de tekst met Nederlandse vertaling er naast:


Voor wie het niet wist, mijn vader overleed toen ik 1 jaar en bijna 1 maand oud was, een week voordat hij 28 werd.

zaterdag 23 mei 2015

150523 - ZOZ - Van Hendrikus en bloemen

Wie mee wil doen met (of luisteren bij de andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

We waren een weekje oppassen bij kleinkinderen in Tiel, dus dicht bij de Waal. Een ritje over de Waalbandijk naar Neerijnen en terug leverde een aantal foto's op van de omgeving.
Het pontje Hendrikus vaart tussen Tiel en Wamel. We staken nog wel eens over om in Het Veerhuis een versnapering te nuttigen, en ik heb er op mijn fietstochten ook gebruik van gemaakt.


Op de achtergrond zie je nog een ander "heen en weer"-schip, een riviercruiser. De Hendrikus is natuurlijk niet zo beroemd als de Ferry Cross The Mersey van Gerry & The Pacemakers uit 1965, maar het zal toch wel even wennen zijn als hij binnenkort vervangen wordt.


Onderweg naar de Waal kwam ik langs het Linge-Waalpark, dat schitterend in bloei stond:


Vaak als we een paar dagen in Tiel zijn, neem ik mijn racefiets mee, om hetzelfde tochtje te maken dat ik nu per auto deed. Deze keer weerhield een klein ongemak me ervan, maar ik ben telkens weer diep onder de indruk als ik zo'n machtige rivier zie met zijn omgeving, en het scheepvaartverkeer. Bij Varik is een plateau waar je met de auto tot dicht bij het water kunt rijden. Dit keer stond je dan vrijwel op hetzelfde niveau als het water. En ook hier is een pontje, de Neptunus, waarmee ik ook wel met de fiets ben overgestoken naar Heerewaarden, waar een interessant bezoekerscentrum De Grote Rivieren is. Varik is van afstand herkenbaar door zijn "dikke toren".


Vanaf het plateau zag ik aan de andere kant van een inham paarden grazen, terwijl aalscholvers bij het water rusten.


Verderop, bij Neerijnen, heb je een mooi uitzicht op de nieuwe brug bij Zaltbommel, genoemd naar de dichter Martinus Nijhof wiens bekendste gedicht is De moeder de vrouw, dat begint met de regel "Ik ging naar Bommel om de brug te zien". Aan deze kant van de brug ligt nog een spoorbrug.


Op de terugweg kon ik de foto maken die ik op de heenweg gemist had door een tegenligger op de smalle dijk. Dit ooievaarsnest is een vast aandachtspunt op mijn tochtjes hier. Nu was er een jong te zien!


Aan deze kant van de Waal, bij Heesselt, en aan de overkant, bij Herwijnen, staan twee heel hoge hoogspanningsmasten, om te zorgen dat de scheepvaart niet tegen de kabels vaart. In die mast aan de overkant zitten altijd een stuk of zes ooievaarsnesten. Met de verrekijker kon ik nu ook zien dat er daar levendig "gewoond" werd!

Op de heenweg had ik ook een portie bloemenpracht tegen het talud niet gefotografeerd vanwege een tegenligger. Ook dat heb ik op de terugweg ingehaald. Naar mijn idee een schitterend Betuws voorjaarsplaatje!


Ik reed vice-versa oftewel heen en weer, ook de pontjes gaan heen en weer. Wat past daar beter bij dan de sfeertekening "Veerpont" van Drs. P.?


Pontjes, veren... In 2010 deden Marijke en ik mee aan de wedstrijd Pontjespoëzie van de Vereniging Vrienden van de Voetveren. De aanstichter daarvan was zoon Frank, lid van de vereniging. Marijke is geboren in Nijmegen, aan de Waal, en toen haar kinderen geboren werden, woonde ze in Olst, aan de IJssel. Daarover gaat haar gedicht:

Veerpont Olst-Welsum

Navigerend tussen vroeger en nu
brengt de veerman mij
wanneer ik wil

naar oude gronden terug
Aan de overkant ben ik geboren
mijn kinderen aan deze

Tussen vertrek en aankomst
vaart hij mij

voor de wind varend, geruststellend

als een palindroom

van huis naar huis

en weer terug

© Marijke van der Scheer, 2010

Van Marijke's gedicht had blijkbaar het gedeelte na "vaart hij mij" op het omgevouwen deel van de geprinte e-mail gestaan en was niet afgedrukt, en desondanks goed genoeg bevonden voor de "wedstrijdbundel"! Voor haar was echter dat tweede deel essentieel, en terecht, zoals ook de jury beaamde.
De bundel is nog steeds verkrijgbaar en wordt geleverd met een erratumblad. Was het helderziendheid, dat ik geprinte exemplaren van onze gedichten bij me had tijdens de prijsuitreiking en presentatie, zodat iedereen naar huis kon gaan met een correcte kopie?
In elk geval heeft Marijke hierdoor minstens zoveel aandacht gekregen als de prijswinnaars, omdat ze de juiste versie mocht voordragen, na ruimhartige excuses van de organisatie. Misschien had ze moeten winnen...?

Mijn inzending was dit gedicht, zonder formele titel. Ik had wel wat lopen filosoferen maar ik schreef het op de laatste dag voor de deadline. Het kreeg de derde prijs ("eeuwige pontjesroem"):

Tot hier
droegen mij mijn voeten
ik sta - en wacht

de weg eindigt
waar water klotst
tegen de oever

En daar
op de andere oever
vervolgt mijn pad

of eindigt
van jou naar mij
jij staat - en wacht

tot het veer een oever bereikt.
Elkaar voorbijgaan
kan alleen aan land

© Gauke Zijlstra, 2010

Ach, laten we het laatste woord geven aan de grote meester, de TaalKunstenaar Drs. P. met een latere versie van het heen en weer, Veerpont, uit 1992: