...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

zaterdag 17 februari 2018

180217 - ZOZ - Van jaren trainen en momenten

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Ik weet dat veel mensen volstrekt allergisch zijn voor sport, vooral voor grote sportevenementen die de gemoederen bezig houden in de media. En dat ze balen van de mensen die daar enthousiast over zijn en "alles" willen zien en volgen.
Tja, iedereen heeft recht op z'n eigen afwijking… Niet dat ik zelf zo'n grote sporter (geweest) ben, en zeker geen wedstrijdsporter, maar ik kijk wel met trots terug op sommige sportieve prestaties: het fietsen van lange afstanden en tegen "bergen" op fietsen in Zuid-Limburg. Voor schaatsen had ik te zwakke enkels.
Ik heb me nu laten inspireren door de Nederlandse winnaars van Gouden Olympische medailles bij het schaatsen tot nu toe. Eén daarvan is zelfs een plaatsgenoot!


Na het publiceren van deze ZOZ zijn er nog een aantal wedstrijden te gaan, maar ik ga uit van de gouden medailles die tot nu toe door Nederlanders gewonnen zijn.
Niet alle sporters zijn ook actief in de muziek, dus ik kies voor namen gelijk aan die van onze sporters, of die daar veel op lijken. Als uitvoerende of als onderwerp.

za10-02-20183000 m vrCarlijn Achtereekte
zo11-02-20185000 m mSven Kramer
ma12-02-20181500 m vrIreen Wüst
di13-02-20181500 m mKjeld Nuis
wo14-02-20181000 m vrJorien ter Mors
vr16-02-20185000 m vrEsmée Visser

Bij Carlijn dacht ik meteen aan eeen song van Carlene Carter (nl), een telg uit de roemruchte Carter family, samen met Dave Edmunds, maar die had ik al twee keer geplaatst in ZOZ 131 en ZOZ 232: Carlene Carter and Dave Edmunds - Baby Ride Easy, maar omdat het bij zo'n race op alle kleine details aankomt, vind ik deze wel toepasselijk.

Carlene Carter - Every Little Thing:


Sven Kramer zal, door het mislukken van zijn 10 km, met gemengde gevoelens terugkijken op deze spelen, maar hij heeft wel goud op de 5 km! Daarom de Nederlandse band Sven Hammond, met een cover van de wereldberoemde Nederlandse top-DJ, Armin van Buuren (nl) met een passende titel: Armin van Buuren feat. Trevor Guthrie - This Is What It Feels Like.

Sven Hammond - This is what it feels like:


Voor Ireen Wüst dacht ik even aan de klassieker Goodnight Irene, waarvan de eerste opname is van Lead belly (nl): Lead Belly Sings "Goodnight Irene". Maar dat vond ik toch een tempootje te laag voor wervelwind Ireen.
Ik vond een passender geluid, maar geen relevante informatie over de band.

Neptune's Buffalo - Hurricane Irene:


Vanaf het begin heb ik me afgevraagd of Kjeld Nuis is vernoemd naar de helft van het Deense jongensduo Jan & Kjeld (de). De "oudere jongeren" onder ons kennen ze vast wel van hun hit van eind 50-er/begin 60-er jaren: Jan & Kjeld - Banjo Boy, maar ik kies voor een titel die ik beter vin passen bij de manier waarop "onze" Kjeld zich over het ijs beweegt. Degene die de clip op YouTube geplaatst heeft, heeft blijkbaar geen moeite gedaan om de (zeer beperkte) tekst op te zoeken...
Het is een nummer van een Amerikaans kwintet van blanke muzikanten die als eersten jazzmuziek opnamen in 1917, de Original Dixieland Jass Band (nl), maar daar speelde geen Kjeld in: Nick LaRocca and The Original Dixieland Jazz Band - Tiger Rag. Kjeld Nuis deed overigens langer over zijn 1500 meter (1:44:01) dan Jan & Kjeld over dit lied (1:11)!

Jan & Kjeld - Where's the tiger:


Jorien ter Mors zingt zelf een stukje mee op YouTube in een commercial voor een online drogisterij, maar ik raak meer aan het zwijmelen van haar schaatsen: Jan Wolters en schaatster Jorien ter Mors - Koopjesdrogisterijsong, daarom komt hier een Aziatisch klinkende versie van haar naam.
Jolene (nl) is geschreven door Dolly Parton (nl) en is een van haar grootste hits. In deze versie zingt ze het samen met de a-capellagroep Pentatonix (nl).

Pentatonix & Dolly Parton - Jolene:


De vrijdag bracht een grote verrassing: de jonge Olympische debutant Esmée Visser versloeg de absolute favoriet op de 5 km voor vrouwen, de sympathieke tweevoudig Olympisch kampioen Martina Sáblíková!
"Ik heb hier geen woorden voor" en "Ik heb lekker geschaatst!", zei Esmée...

De winnende finaliste van The Voice Kids van 2016 is dus ook jong, heet ook Esmée (Schreurs) en houdt ook van sport.
Ze won met een titel die ik er hier helemaal bij vind passen: A Moment Like This, die was geschreven als eerste single voor de winnaar van het eerste seizoen van American Idol: dat werd Kelly Clarkson (nl).

Esmée – A Moment Like This | The Voice Kids 2016:


Nou ja, wie weet welke medailles er nog bij komen voor Nederland, de Olympische Winterspelen 2018 zijn nog niet afgelopen...

zaterdag 10 februari 2018

180210 - ZOZ - Van zwarte magie en groene boom

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Mijn rondje begint deze keer met de titel: "Black Magic Woman". Veel mensen kennen dit nummer van Santana ( nl), de band die genoemd is naar Carlos Santana (nl). Santana heeft een eigen stijl ontwikkeld, die een mengsel is van rock, jazz, blues, Latijns-Amerikaanse en Afrikaanse invloeden.
De zang op de hitversie van Santana is van Gregg Rolie, die o.a. ook bekend is als (mede-)oprichter van de band Journey (nl).

Santana - Black Magic Woman, 1970, Tanglewood:


De song Black Magic Woman is niet geschreven door Santana, maar door Peter Green (nl). Peter Green is de oprichter van Fleetwood Mac (nl).


Peter Green was de opvolger van Eric Clapton (nl) als gitarist bij John Mayall & the Bluesbreakers (nl), de bakermat van heel veel Britse muzikale talenten, maar besloot zijn eigen band op te richten, die hij noemde naar de drummer en de bassist van Mayal, die met hem meegingen: Mick Fleetwood (nl), drums, en John Mc Vie (nl), bass.

Fleetwood Mac had in de beginperiode als bijzonderheid, dat er drie gitaristen waren, die hun rol afwisselden: Peter Green, Jeremy Spencer (nl), en Danny Kirwan (nl).

Met alledrie ging er later iets mis, waarbij misschien weer geldt dat genialiteit en gekte dicht bijelkaar liggen: Peter Green, geboren als Peter Allen Greenbaum, kreeg psychische problemen. Jeremy Spencer ging tijdens aan Amerikaanse tournee "even een tijdschrift kopen", maar kwam niet terug: hij bleek zich aangesloten te hebben bij de sekte Children of God (nl). Danny Kirwan vervreemde zich van de andere bandleden, en flipte volledig tijdens een ruzie vlak voor een optreden en werd uiteindelijk ontslagen.

Ik vond een lange versie van Black Magic Woman door Peter Green met Fleetwood Mac, Peter Green`s Fleetwood Mac - Black magic woman 1968, maar ik plaats hier de (veel kortere) "radio-versie".

Fleetwood Mac - Black Magic Woman:


Als ik één nummer zou moeten kiezen uit de beginperiode van Fleetwood Mac, dan werd dat het instrumentale Albatross (nl), maar dat is al twee keer "gezwijmeld", door Robbert (ZOZ 053) en Ria (ZOZ 267).
Zoals gezegd, stapte Peter Green uit Fleetwood Mac vanwege psychische problemen. Jammer, want hij werd alom geprezen door collega's, zoals Eric Clapton, als een van de beste gitaristen, en B.B.King (nl) zei: "He has the sweetest tone I ever heard; he was the only one who gave me the cold sweats."

Peter Green is jaren uit beeld geweest, maar werd door vrienden weer op de been geholpen, en midden jaren '90 begon hij, met die vrienden de Peter Green Splinter Group, waarvan in 1997 een album met die naam uitkwam. Hij was het spelen niet verleerd, en ik vond een acoustische versie van dat prachtige Albatross.

Peter Green Splinter Group - Albatross (Acoustic Set):


Nadat de drie genoemde gitaristen waren vertrokken, zochten "Fleetwood & Mac" vervangers, en na een paar wisselingen ging de "sound" een heel andere kant op. Er volgde een succesvolle periode, er werden hits gescoord en albums uitgebracht. Maar omdat binnen de band een paar stelletjes waren die uiteindelijk uit elkaar gingen, ontstonden er ook grote spanningen. Dat leidde dan wel weer tot het succesvolste Fleetwood Mac album: Rumours (nl), waarvoor ze een Grammy Award kregen!
Ondanks allerlei verwikkelingen en een onderbreking, bestaat Fleetwood Mac nog steeds, met vanaf het begin als fundament John McVie en Mick Fleetwood, en met ongeveer de bezetting uit de "Rumours"-periode.

Tenslotte een song met twee heel verschillende delen: Oh Well, Part 1 en Part 2.
Peter Green onthulde later in een interview, dat hij eerst Part 2 geschreven had. Geïnspireerd door Spaans gitaarspel dat hij op de radio had gehoord, kocht hij speciaal voor Oh Well Part 2 een Ramirez Spaanse gitaar. Kort daarna schreef hij een pittige blues-rock "wegwerp-gitaarriff" voor de B-kant van de single. Tegen zijn zin maakte de platenmaatschappij Part 1 de A-kant en dat werd een wereldwijde hit, die veelvuldig gecovered is. Ik plaats ze in de door Peter Green bedoelde / geschreven volgorde.

Fleetwood Mac - Oh Well Part 2:


De tekst van Part 1 ontlokte me een glimlach...

Oh Well, Part 1

I can't help about the shape I'm in
I can't sing, I ain't pretty and my legs are thin
But don't ask me what I think of you
I might not give the answer that you want me to

Oh well

Now, when I talked to God I knew he'd understand
He said, "Stick by my side and I'll be your guiding hand
But don't ask me what I think of you
I might not give the answer that you want me to"

Oh well

Fleetwood Mac - Oh Well, Part 1:


Deze keer dus allemaal composities van Peter Green, geboren als Peter Allen Greenbaum!

zaterdag 3 februari 2018

180203 - ZOZ - Van droom tot deal

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Ik begin met een "zwijmel" die werd aangedragen door Marijke. Ze vertelde me deze week, dat ze wakker was geworden uit een droom waarin een mysterieuze man een rol speelde.
Toen ze begon te vertellen, werd ik eerst een beetje achterdochtig, jaloers misschien. Maar ik was ontroerd toen ze vertelde hoe ze uiteindelijk mij daar vond, en de muziek die ze toen "hoorde" niet meer kwijtraakte.
Ze heeft dat verhaal uitgeschreven op haar eigen blog, Marijke's Poëzie en Proza. In dat verhaal heeft ze ook de video van die muziek geplaatst, met de tekst, die belangrijk is, in beeld.
Het is muziek van Kate Bush (nl), zelf ook wel enigszins mysterieus.



Kate Bush komt tot nu toe 5 keer voor in de "Zwijmellijst", twee keer met haar debuutsingle Wuthering Heights (nl), en een keer samen met Peter Gabriël (nl).

Uiteraard snuffel ik dan verder naar meer informatie. Zo ontdekte ik dat Kate ontdekt is door David Gilmour (nl) van Pink Floyd (nl).
Gilmour was in feite de vervanger van mede-oprichter, zanger, gitarist en songwriter van Pink Floyd Syd Barret (nl), die met zijn innovatieve en experimentele gitaartechniek veel gitaristen heeft beïnvloed, maar vrij plotseling helemaal uit de publieke muziekwereld verdween.

Het Pink Floyd album Wish You Were Here (nl) is grotendeels gewijd aan het gemis van Syd Barret. Zoals de titelsong, die ik ook plaatste als sluitstuk van, en uitgevoerd door hemzelf, de herdenking aan onze lieve vriend Willem Reitsema.
Dit eerbetoon, in akoestisch versie, aan Syd Barret is van zijn opvolger.

David Gilmour - Shine On You Crazy Diamond:


Terug naar waar ik mee begon: Kate Bush. Een andere clip, dezelfde song, die Marijke niet meer kwijtraakte. De titel vertegenwoordigt een gezegde dat ik ik van jongsaf heb onthouden: je moet altijd iets van de kwajongen in je bewaren! Kijk voor de clip met tekst op Marijke's Poëzie en Proza. Ik plaats hier zelf een live versie uit 1979.

Kate Bush - The Man with the Child in His Eyes (1979, Live):


Kate's relatie met David Gilmour komt bijvoorbeeld tot uiting in een gezamenlijke uitvoering van de Pink Floyd song Comfortably Numb (nl).

Kate Bush & Pink Floyd - Comfortably Numb:


Ook Kate Bush's Running Up That Hill (A Deal with God) (nl) is er in een versie samen met David Gilmour. De song is vaak verkeerd geïnterpreteerd, en de platenmaatschappij weigerde de oorspronkelijke titel. Kate zei er dit over (mijn vertaling):

Echt, wat ik probeerde te zeggen was, dat een man en een vrouw elkaar niet kunnen begrijpen, omdat we een man en een vrouw zijn. Als we nu eens van rol zouden kunnen wisselen, als we een tijdje in elkaars plaats zouden kunnen zijn, zouden we helemaal verrast zijn! [Lachjes] En ik denk dat het tot meer begrip zou leiden.
De enige manier die ik kon bedenken was eigenlijk... weet je, een deal met de duivel. En toen dacht ik, nou, waarom geen deal met God! Weet je, eigenlijk is het een veel krachtiger idee om God te vragen een deal met je te maken. Dus heet het voor mij nog steeds "Deal with God", dat was de titel.
Maar er werd ons verteld dat als we vasthielden aan deze titel, de song in geen enkel religieus land gespeeld zou worden. Italië, Frankrijk en Australië zouden het niet draaien. Ierland zou het niet draaien, en algemeen gesproken zouden we geboycot worden puur en alleen omdat het woord God in de titel stond.

Kate Bush & David Gilmour - Running Up That Hill (Live 1987):


Ach, dat zouden wij af en toe ook even kunnen gebruiken, en sluit in die zin wel weer mooi aan bij Marijke's droom...

vrijdag 2 februari 2018

180202 - Mama's ringen

Vandaag zou mijn moeder jarig zijn, ze zou 107 geworden zijn, maar 36 jaar geleden overleed ze in de vroege ochtend van haar eenenzeventigste verjaardag.

Mijn moeder droeg twee dunne gouden ringen aan één vinger. Twee trouwringen. Die van haarzelf en die van mijn vader. Toen mijn vader overleden was, heeft ze zijn ring passend laten maken voor haar. Dat was gebruikelijk in die tijd. Het is wat klungelig gedaan, naar mijn begrippen, want er is iets van een naad te zien. Maar het was in de tweede wereldoorlog. Trouwringen van toen waren smaller en dunner dan wat nu gangbaar is.
Mijn vader was bijna 28 toen hij overleed, mijn moeder was 33, en ik had net mijn eerste verjaardag beleefd, terwijl mijn vader in het ziekenhuis lag.

Ook toen mijn moeder hertrouwde (ze was toen 46) bleven die ringen waar ze waren. Ik heb nooit anders gezien, vanaf het moment dat ik glimmende dingen wist te benoemen tot aan haar dood. Die ringen hebben achtendertig jaren lang met hun tweeën om haar vinger gezeten.

Haar handen waren altijd bezig. Ze moet een heel fijn goudspoor hebben achtergelaten in al die jaren, want die dunne ringen zijn helemaal op elkaar ingesleten. Het leek een twee-eenheid, tot ze van haar hand werden afgehaald. De inscripties binnenin zijn vervaagd. De ene ring is aan de buitenkant afgeslepen, de andere aan de binnenkant. Door het slijten passen ze vlijmscherp tegen elkaar. Zolang ze samen om haar vinger zaten waren ze gaaf.

In normale omstandigheden worden ringen niet zo gedragen, maar hebben ze hun plaats elk aan hun eigen vinger. Dan zijn ze minder aan slijtage onderhevig.
Ze kon die ringen niet zomaar even afdoen, daar waren slimmigheidjes voor nodig. En ze zouden niet meer los van elkaar gebruikt kunnen worden, want dan leken ze beschadigd en incompleet.

Ze zien er nu versleten uit, maar ik heb ze nog - inclusief het (verkleurde) stukje dat uit de ring van mijn vader geknipt is om hem passend te maken voor mijn moeder. Ze heeft ook dat trouw bewaard. Deze drie zitten nu samen in een papieren zakje, vermoedelijk van de juwelier die de ring van mijn vader op maat heeft gemaakt voor mijn moeder's vinger.

zaterdag 27 januari 2018

180127 - ZOZ - Van muziekkamertje tot Grammy Awards

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


In de wachtkamer bij de huisarts zag ik, tussen de vele damesbladen en een paar glossies, één tijdschrift dat me wel interessant leek, over muziek. Nauwkeuriger: over jazz - maar jazz omvat tegenwoordig veel meer stromingen dan wat volgens "kenners" vroeger die naam mocht dragen.
Omdat ik bij nader inzien dat blad (uit 2016) bij een vorig consult ook in handen had gehad, ontdekte ik dat ik een ontdekking van toen, die ik had willen onthouden, vergeten was te noteren. Nee, niet de man van de voorpagina van Jazzism, Dr. Lonnie Smith, maar ergens binnenin: Jacob Collier (1994).


Jacob Collier noemt zichzelf "autodidact", maar komt uit een muzikale familie: zijn moeder en zijn opa verdien(d)en hun sporen met en in gerenommeerde orkesten.
Hij begon thuis, in zijn "muziekkamertje", met het inzingen van meerdere zangpartijen, die hij samenvoegde tot een video, en plaatste dat op Youtube (2011). In 2012 "ging dat viraal". Daar kreeg hij veel reacties op, onder andere van de bekende bandleider, producer en nog veel meer, Quincy Jones (nl).
Dit zou een van zijn eerste "producties" zijn op YouTube, een song van Stevie Wonder (nl).

Jacob Collier - Don't You Worry 'Bout A Thing:


Behalve zanger is Jacob Collier ook multi-instrumentalist, en gaan zijn muzikale ontdekkingstochten langs allerlei genres, van klassiek via folk en soul tot jazz.
Een student van het MIT Media Lab (nl), Ben Bloomberg, heeft Jacob daarna geholpen om "live" te kunnen optreden met zijn meerdere rollen in één performance.
In 2017 ontving hij twee Grammy Awards (nl), voor Best Arrangement, Instrumental Or A Cappella (voor Jacob Collier - You and I) en Best Arrangement, Instruments And Vocals (voor Jacob Collier - Flintstones).
Dat hield in, dat hij ook twee speeches moest houden: Jacob Collier - GRAMMY Speeches 2017.

Inmiddels treedt hij ook op met andere muzikanten en orkesten.
Een voorbeeld van een song, eerst alleen opgenomen in zijn "muziekkamertje", dan dezelfde song opgenomen op het North Sea Jazz Festival 2017 met het Metropole Orkest.

Jacob Collier - Hideaway:


Jacob Collier & Metropole Orkest - Hideaway:


Omdat het deze week ook Poëzieweek en Gedichtendag is, besluit ik met een op muziek gezet gedicht. Mijn (alweer oude: 1999 verschenen) bundel Hoeveel vormen kent vuur is nog steeds verkrijgbaar, en de eerste twee keer dat Gedichtendag in Emmen werd gevierd (2001 en 2002), was ik "het gezicht" van de organisatie, dus het past wel in mijn straatje.

Niet alleen omdat ik het een mooi gedicht vind, maar ook een fraaie observatie, koos ik The Road Not Taken (nl), van de Amerikaanse dichter en toneelschrijver Robert Frost (nl).
Ofschoon de gedichten van Frost in Engeland eerder werden gepubliceerd dan in Amerika, werd hij vier keer geëerd met de Pulitzerprijs voor Poëzie (nl).

Het gedicht is op muziek gezet en gespeeld door Jacob Collier: hij zet in zijn muziekkamer in zijn eentje een complete jazz-combo neer!

Wikipedia/nl: De spreker bevindt zich in een woud en staat voor een splitsing van twee wegen. Beide paden zijn even aantrekkelijk, en overdekt met een laag bladeren alsof ze nog niet betreden zijn. Maar de spreker moet een keuze maken. Hij kiest er een uit, en neemt zich voor om het andere pad later te verkennen. Hij beseft eigenlijk wel dat die gelegenheid zich niet meer zal voordoen. Ergens in de toekomst, zo weet hij nu al, zal hij terugkijken op deze dag en de weg die hij koos, en beseffen hoe beslissend deze keuze zal geweest zijn voor zijn verdere leven. En die dag zal hij beweren dat hij het minst begane pad koos. (Het rijmschema is: a b a a b).

The Road Not Taken

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I -
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference

Jacob Collier - The Road Not Taken:


Dit was weer een onderwerp waarbij ik me verschrikkelijk moest bedwingen, want hij heeft nog zóveel meer moois en interessants gemaakt. Wie geïnteresseerd geraakt is, kan gewoon gaan zoeken op YouTube, of op zijn eigen YouTube-kanaal: Jacob Collier Music...

zaterdag 20 januari 2018

180120 - ZOZ - Van slagvelden zonder oorlog

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Eind zestiger / begin zeventiger jaren was het aanbod TV-programma's al wat uitgebreider geworden dan Nederland 1 en 2, door de CAI (Centrale Antenne Inrichting), later uitgegroeid tot Kabeltelevisie. Omdat wij dicht bij de Duitse grens zaten, kregen wij ook Duitse zenders aangeboden. Ik keek ik vaak muziekprogramma's op NDR3, lokale TV van Noord-Duitsland. Daar hadden ze (echt waar) vaak wat progressievere muziek dan de Nederlandse omroepen, met uitzondering van de VPRO. NDR3 zit nu niet meer "in ons pakket", terwijl die "onze regionale buren" bedient.

Ik heb daar destijds een keer een "drum battle" gezien tussen twee bekende drummers, zoals er wel vaker duels "uitgevochten" zijn tussen instrumentalisten: ze haalden dan het beste in elkaar boven.
Dit duel ging tussen jazzdrummer Art Blakey (nl) (1919-1990) en rockdrummer Ginger Baker (nl) (1939). Dat duel heeft me nooit losgelaten. Met de komst van internet heb ik natuurlijk gezocht of die uitzending bewaard en gepubliceerd is. En ik heb iets gevonden! Ik weet niet of het dezelfde opname is, en de videokwaliteit is niet geweldig, maar het geluid is goed.

Art Blakey is vooral bekend als mede-oprichter en leider van de gedurende meer dan 35 jaar invloedrijke jazz-combo The Jazz Messengers, en mede-initiator van de Bebop (nl). Naast de Messengers speelde hij ook samen met veel anderen.

Ginger Baker ken ik vooral als drummer van de "supergroep" Cream (nl). Twee van hun nummers heb ik al eens geplaatst in een ZOZ: "White Room" en "Sunshine of Your Love". Hij was de eerste populaire drummer die in Afrika op zoek ging naar Afrikaanse ritme's, en heeft zich toen meer ontwikkeld als jazzdrummer.
Hij heeft ook in velerlei bands gespeeld, al of niet door hemzelf opgericht. Zijn genie als drummer lijkt echter te worden overschaduwd door zijn persoonlijkheid, die langdurige samenwerking onmogelijk maakt. Daarover is zelfs een documentaire gemaakt (2012): Beware of Mr. Baker.


Ik vond deze clip via een aan Art Blakey gewijde website met drum battles.
Beide drummers hebben een sigaret in hun mond, dat was toen nog "heel gewoon", en zal mij toen niet opgevallen zijn: ik was toen zelf een stevige roker (in 1980 gestopt).

Art Blakey & Ginger Baker - Drum battle:


Als we dan toch bezig zijn, doen we nog een drumduel, ook met twee bekende drummers.
Van de eerste wordt gezegd, dat zijn vader zijn talent voor ritme op 1-jarige leeftijd ontdekte, dat hij nooit echt drumles heeft gehad, en dat hij geen noot kon lezen. Maar heeft wel met vele groten der aarde gespeeld (zoals Frank Sinatra) en zijn eigen big bands gehad: Buddy Rich (nl) (1917-1987)

Zijn tegenspeler wordt vanwege zijn flamboyante stijl wel vergeleken met Keith Moon (The Who), Jon Bonham (Led Zeppelin) en met iemand die we net gezien en gehoord hebben, Ginger Baker (Cream). Daarmee deelt hij de woeste rode haardos, het rokkenjagen en de gewelddadige uitbarstingen. Ik heb het over de drummer van Dr. Teeth and The Electric Mayhem (nl: Dr. Gebit en de Electrische Chaos), de huisband van The Muppet Show (nl), alom bekend als Animal (nl).
Oorspronkelijk zou echter Steve Mitchell, een vriend van de bedenker van The Muppets, Jim Henson (nl) model hebben gestaan. Dat zou niet zo heel vreemd zijn, want hij is bekend (en onderscheiden met een Grammy Award) als studiomuzikant, die veel gedaan heeft met tekenfilms (zoals Snoopy).
De drumpartijen van Animal werden ingespeeld door een Britse jazzdrummer, Ronnie Verrell (nl).

Buddy Rich vs Animal - Drum Battle (The Muppets):


Overigens wordt van Buddy Rich beweerd dat die ook een kort lontje had, maar dat heeft hij hier lekker op z'n drumkit afgereageerd!


woensdag 17 januari 2018

180117 - Niklas - Eendjes

Het strand is leeg op een eenzame wandelaar na. Het sneeuwt licht.
Nelis laat zijn paraplu dicht, hij gebruikt 'm als wandelstok. De sneeuw bedekt zijn hoed met witte vlokken, en zijn jas kan ertegen.
Hij hoort een signaal van zijn smartphone. Hij heeft zich uiteindelijk laten overhalen zo'n ding te nemen. Het duurt even voor hij die heeft opgediept uit zijn binnenzak.
Een tekstbericht van zijn vrouw: haar vriendin, een bekende TV-ster, heeft in een #MeToo bericht een vroegere leraar beschuldigd, en daar heeft ze zelf ook les van gehad.
En of hij gauw naar huis komt, want ze is flink overstuur! Dat belooft hij.
Het is nog een heel eind lopen naar de strandopgang, en het lopen in het mulle zand gaat hem zo langzamerhand wat moeilijker af.

Zijn gedachten dwalen af naar zijn jeugd. Nu lopen kinderen als vanzelfsprekend met een telefoon rond, waarmee je internet kunt gebruiken op allerlei manieren, foto's maken, en bellen natuurlijk. Toen had misschien één van de tien huizen in de betere buurten een vaste telefoon, en moest je een verbinding aanvragen via een telefoniste.
Over sexualiteit werd niet gesproken en al helemaal niet als er kinderen bij waren. Als er twee mannen in één huis woonden, zonder vrouwen, werd er iets gemompeld over Sodom en Gomorra. Hij had destijds wel begrepen dat daar iets "zondigs" mee bedoeld werd, maar wat? Geen flauw idee, maar het moest wel heel erg zijn, want God had die steden verwoest, en Lot's vrouw, die tòch had omgekeken werd een zoutpilaar!

Nelis glimlachte: wat was er veel veranderd sinds die tijd! Hij had zijn ouders nooit bloot gezien, en ofschoon hij borstvoeding had gehad, had hij geen enkele herinnering aan zijn moeders blote borsten. 's Zomers lagen hier vrouwen topless te zonnen, en even verderop was het naaktstrand.
Zelf was hij vroeger samen met zijn kinderen in bad geweest en had ze gewassen. Hij had zich wel eens kwetsbaar gevoeld, als er weer een bericht was over verstoorde verhoudingen tussen ouders en kinderen: als hij ruzie zou krijgen met zijn kinderen zouden ze dan...
Zoals die politiechef van Schiermonnikoog, die met de rest van zijn gezin op spectaculaire wijze was gearresteerd, nadat een dochter hen vals had beschuldigd van incest.

Zo gleden zijn gedachten naar de plek waar hij was opgegroeid, aan de rand van het bos. Het was een heerlijke omgeving voor kinderen, aan de ene kant van de huizen een rustige straat met nauwelijks autobezitters. Leveranciers en de schillenboer kwamen eens per week langs met een bakfiets of paard en wagen.
Aan de andere kant was het bos, met brede brandgangen en smalle paadjes tussen het struikgewas. Alle kinderen uit de straat deden mee met blikspuit, verstoppertje, of "kojbojs en indianen".

Soms speelde Nelis er alleen. Op een keer, midden in de zomer, was hij daar in zijn eigen fantasiewereld bezig met takjes en dennenappels. Hij had de plattegrond van een huis getekend in het zand.
Er kwam een jonge man langs, die bleef staan kijken. Hij vroeg belangstellend aan Nelis wat hij aan het doen was, en zo ontspon zich een gesprek over het bos en de vogels die je er kunt horen.
De jonge man doet vogelgeluiden na, en laat Nelis raden wat het is.
"Eendjes", zegt Nelis enthousiast, "als we bij opa en oma zijn gaan we die altijd voeren met brood!"
"Wil je wel een nest met jonge eendjes zien?", vraagt de jonge man.
"Maar die zijn hier toch niet in het bos?"
"Jawel hoor, een eindje verderop weet ik een nest, bij een geheim vijvertje."
Nelis aarzelt: "Ik mag eigenlijk niet zo ver weg van mijn moeder."
"O, maar het is niet zo ver hoor! Maar we moeten wel heel voorzichtig zijn. De eendjes zijn alleen aan mij gewend. Kom maar."

Ze lopen langs een smal paadje.
"Nu komen we dichtbij," zegt de jongen man, "maar je moet eerst net zo ruiken als ik, want als ze iemand anders ruiken worden ze bang."
"Hoe moet dat dan?" vraagt Nelis. Hij is wel erg nieuwsgierig.
"Nou, ga hier maar op je buik in dat zachte mos liggen, dan ga ik bovenop je liggen, en dan ruik je straks net zo als ik", zegt de jonge man.
Nelis gaat liggen en de jonge man gaat op hem liggen, heel voorzichtig. Ze liggen zo een poosje, en Nelis voelt de warmte van de jonge man, die een beetje beweegt.
Dan gaan ze weer staan.
"Ik geloof dat het niet goed gelukt is", zegt de jonge man.
Nelis kijkt teleurgesteld.
"Misschien moeten we het morgen nog een keer doen," zegt de jonge man. "Maar je moet ons geheim aan niemand vertellen, hoor, want anders gaat iedereen naar de eendjes zoeken en dan gaan ze weg! Kom je morgen weer hier naartoe?"
"Ja goed", zegt Nelis, en gaat weer naar zijn takjes en dennenappels.

Hij is de volgende dag heel erg teleurgesteld als hij uren op dezelfde plek wacht, en de vriendelijke jonge man niet komt. Hij had zich zó verheugd op het geheime nest met eendjes. Misschien komt hij morgen... Maar hij verklapt niets!

Tja, denkt Nelis, dat geheim heb ik inderdaad nooit verklapt.
Zo, hier krijg ik weer vaste grond onder de voeten. Bovenop het duin is de weg verhard. Hij draait zich nog even om en ziet dat er nu meer mensen lopen op het strand. Langs de waterkant rennen strandlopertjes heen en weer, en op de golven drijven een paar meeuwen en een paar kleumende eenden.
Achter de duinen schrijft hij met de punt van zijn paraplu in de ongerepte sneeuw: #WieNiet