...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

zaterdag 14 januari 2017

170114 - ZOZ - Van senioren en kinderliedjes

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Er spookte ineens een kinderliedje door mijn hoofd dat mijn moeder vroeger voor me zong. Ze kreeg dan een schalkse blik in haar ogen, want ze schijnt zich in haar jeugd niet onbetuigd te hebben gelaten bij de avonturen en het kattekwaad, dat zij met haar broers en zussen, vriendjes en vriendinnen uitspookte.
Zo heeft ze op haar vierde een arm gebroken, doordat ze van een hek viel waar ze opgeklommen was. Ze was de derde van het tiental dat mijn grootouders voortbrachten.

Eén van de spannende verhalen, gaat over een muziekuitvoering, op een muziekkoepel in het dorp, wat later op de avond.
Terwijl het publiek aandachtig toehoorde, hield de veldwachter een oogje in het zeil op de achterste rij. Ontspannen, met de handen op de rug. Mijn moeder vertelde, hoe de kwajongens een nog smeulende sigarettenpeuk opraapten. Die legden ze in de handen van de diender, die in een reflex zijn handen dichtkneep. In zijn schrikmoment zagen de daders kans om te ontsnappen zonder herkend te worden...!

Zelf was ik nogal braaf. Ik speelde wel met andere kinderen op straat of in het omringende bos. Tikkertje, cowboys en indianen, blikspuit. Maar hooguit een beetje zand aan de kleren. Verder veel met de mecanodoos.

Toen ik voor het eerst thuiskwam met een winkelhaak in mijn broek doordat ik me voorzichtig had gewaagd aan boompje klimmen, dacht ik dat ik op mijn kop zou krijgen. Of beter gezegd: met de mattenklopper op mijn billen. Maar toen ik met een bedrukt gezicht vertelde wat er aan de hand was, barstte mijn moeder uit in een schaterlach...!

Misschien dat het die herinnering is, waardoor ik die twee regels uit dat liedje maar niet kwijtraak! En zoals de reactie van mijn moeder het tegengestelde was van wat ik verwachtte, zit die tekst ook verkeerd-om in mijn hoofd. Maar mogelijk komt dat door klankgevoel (om het maar even een naam te geven):

Jij komt vanavond de deur niet meer uit,
Je hempie is gescheurd en je broekie steekt er uit!

Nou is het wèl zo, ik vond op Seniorplaza dat er nogal wat tekstvarianten van dat liedje zijn.
De officiële titel schijnt te zijn "Drommelse Jongen" (mooie archaïsche aanduiding!), maar "Jij komt vanavond de deur niet meer uit" is een effectieve zoekterm.
Ik heb niet eenduidig gevonden door wie dit liedje geschreven is, en wie het als eerste heeft uitgevoerd. Het was al bekend in mijn jongere jeugd, dus het moet meer dan 60 jaar oud zijn - ik vermoed nog ouder.
Ik vond er, tot mijn verbazing, op YouTube veel video's van in meerdere uitvoeringen, waarvan ik er twee heb gekozen. De eerste ligt muzikaal het dichtst bij de sfeer van mijn herinneringen. Over de band Mascot Rouge was dit nog de meest informatieve link. De plaat is blijkbaar opgenomen in 1977 in de Flowertree Studio (FB) in Nieuw Amsterdam... de geboorteplaats van mijn moeder!

Mascot Rouge - Drommelse Jongen (wat heb je gedaan):


De tweede is van een koor, dat zichzelf zó omschrijft: Anders dan normaal is een actief pretkoor uit Genemuiden met een indrukwekkend Nederlandstalig repertoire begeleid door veelzijdige muzikanten. Daarmee krijg je in iedere gelegenheid beweging maar dan wel Anders dan normaal!

Anders dan normaal - Drommelse Jongen:


Ik denk dat mijn moeder dit wel had kunnen waarderen: zo lang ik me herinner zong ze in een koor, tot een paar maanden voor haar overlijden. Hier een foto met het koor waarin ze destijds zong, dirigent S. Heinsma, en waarmee ze te horen geweest is via de NCRV-radio.


Naar aanleiding van deze ingang in de wereld van de muziek dacht ik aan de prent bovenaan dit blog. Die gaf me ook meteen de inspiratie voor een andere blog-activiteit: de uitdaging om in 6 woorden en 1 beeld een verhaal te vertellen.
Het thema was deze keer "ceremonie"; dit was mijn bijdrage.

vrijdag 13 januari 2017

170113 - 6 WmB - Ceremonie

Kijk voor meer "6 woorden met beeld"-uitdagingen en uitwerkingen bij Marion!
Het thema is deze keer: Ceremonie

Ceremoniële straf: in de hoek staan!

Deze prent hing in de hal bij mijn grootouders. Opa was hoofd ener School met den Bijbel van 1907 tot 1940. Mijn moeder en ik zijn bij hen gaan wonen nadat mijn vader was overleden, van mijn 4e tot mijn 14e. Later is mij deze prent ten deel gevallen, en die hangt nu bij ons in de hal.
De ZOZ die ik morgen zal publiceren, sluit aardig aan bij dit verhaal.

zaterdag 7 januari 2017

170107 - ZOZ - Van Moeders en conflicten

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Gistermorgen bracht me weer een videoclip waarvan ik nog nooit gehoord had maar toch meteen wist dat dat mijn ZOZ van vandaag zou zijn. Het kwam weer via de verbinding van Marijke met haar vriendin Fenneke.
We hebben een jaar met rare verrassingen achter ons (en toch gaat het ook weer beter met ons land, al merkt niet iedereen dat direct, en zijn er politici die proberen te profiteren van het aanwakkeren van onvrede), een goede reden om dit nieuwe jaar te beginnen met een idealistisch, positief geluid.

Eén van de ogenschijnlijk meest onoplosbare conflictgebieden is het midden-oosten, waarin de Israëlisch-Palestijnse confrontatie waarschijnlijk gevoelsmatig het dichtst bij "ons" staat.
Ik herinner me harde confrontaties met familieleden, die geen enkele kritische noot dulden over de houding van de staat Israël tegenover Palestijnen: de Joden hadden immers zó zwaar geleden onder Hitler? Dat Nederland voorheen bepaald geen frisse geur verspreide omtrent antisemitisme, kreeg geen poot aan de grond, evenmin als gedachten dat de staat Israël zich onfrisse ideeën veroorloofde tegenover Palestijnen. Nuance schijnt hier beperkt te zijn tot zwart/wit - grijstonen zijn uit den boze.

Soms zijn er geluiden die de hoop blijven in stand houden dat er een betere uitweg is. Zoals vaker, zijn er vrouwen die in kwalijke situaties initiatieven nemen in een, mijns inziens, hoopvolle richting. "You may say / I'm a dreamer / but I'm not the only one", zong John Lennon. En uit menige goede droom is iets moois voortgekomen.

Het lied "Gebed van de Moeders", ontstond uit de samenwerking van singer-songwriter Yael Deckelbaum met een groep moedige vrouwen, die de beweging “Women Wage Peace” leiden. De beweging ontstond in de zomer 2014 tijdens de escalatie van het geweld tussen Israël en de Palestijnen door een militaire operatie.

Op 4 oktober 2016, begonnen Joodse en Arabische vrouwen met het gezamenlijke 'March of Hope "-project. Duizenden vrouwen marcheerden uit het noorden van Israël naar Jeruzalem, in een oproep tot vrede: de helft van hen Palestijns, de helft Israëlisch.
Diezelfde avond protesteerden 15.000 vrouwen voor het huis van de premier in Jeruzalem.

Aan de marsen werd o.a. deelgenomen door de Nobelprijs voor de Vrede winnaar Leymah Gbowee, die meehielp aan het einde van de Tweede Liberiaanse Burgeroorlog in 2003, door de gezamenlijke kracht van vrouwen.
In het lied, samplede Yael een opname van Leymah uit een video waarin ze haar steun betuigde aan de beweging.
Al met al een indrukwekkend muzikaal verzoek om vrede, aangezien elkaar om de oren blijven slaan tot niets leidt, behalve meer ellende voor alle partijen...

Yael Deckelbaum - Prayer of the Mothers:


En volg de links als je meer wilt weten!

UPDATE: Toen ik de clip bekeek, was er een Engelstalige ondertiteling. Die blijkt niet automatisch meegekomen te zijn.
Start de video en ga met de muis op de video staan. In het balkje onderaan zie je iets dat lijkt op een creditcard, als je daarop klikt schakel je de ondertiteling aan of uit. Door op het "tandwieltje" daar naast te klikken kun je kiezen voor een paar talen, o.a. Engels en Duits.
Via DEZE LINK kom je op een webpagina van Yael Deckelbaum, waar de Hebreeuwse, Arabische teksten en Engelse vertaling staan, plus de akkoorden. Je kunt er ook het bestand prayer of the mothers, chords, phonetic and translation.pdf downloaden, waar de talen in verschillende kleuren zijn weergegeven.

zaterdag 31 december 2016

161231 - ZOZ - Van vuurwerk en stilte

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de lijst en de links bij Marja.

Ik had al een paar ideeën voor deze speciale ZOZ op Oudjaarsdag, o.a. "muzikaal vuurwerk" maar ik begin heel ergens anders.
Eergisteren begon de reguliere verkoop van oudjaarsvuurwerk, en dat is te merken. De tijd dat het mag worden afgestoken is beperkt, maar wie zal, en hoe kun je dat handhaven, als ieder die daar zin in heeft, alom verspreid over stad en land, het tóch doet?

Op een site van een vuurwerk-webwinkel ("We verzenden in neutrale verpakking via PostNL"... eh...: vuurwerk verzenden per post is toch verboden?!) lees ik in een zure tekst:
Vanaf hoe laat mag je vuurwerk afsteken?
Sinds 2014 zijn de afsteektijden waarin je vuurwerk mag afsteken veranderd. Voorheen mocht je altijd vanaf 10 uur ’s ochtends tot 2 uur ’s nachts ongehinderd stoken. De regering heeft dit echter gewijzigd vanwege de vele klachten van zeurende mensen die overal iets op aan te merken hebben. Vanaf vorig jaar mag je pas om zes uur ’s avonds je vuurwerk gaan afsteken.
De officiële tijden waarop je vuurwerk mag afsteken in Nederland in 2016 zijn dus van: Oudejaarsdag 18.00 uur tot Nieuwjaarsnacht 02.00 uur.

Tja, handel vóór alles, nietwaar? Mensen die zich dagenlang steeds de pleuris schrikken door bijna Aleppo-achtige knallen, dieren die onder de kalmeringsmiddelen zitten, allemaal gezeur, toch? En geen woord over het knallen alom vanaf het moment (29 december 's ochtends) dat het eerste bommetje over de toonbank is gegaan...

Even blozen. Tja, ik heb als puber zelf ook mijn aandeel geleverd... Wie boter op zijn hoofd heeft, krijgt vet haar. Als hij haar heeft...

Dus leek me het thema "Stilte" voor deze aflevering gepast. En door te zoeken op een bekend stuk dat ik associeerde met dat thema, leerde ik direct iets bij. Ik dacht namelijk aan John Cage (nl), en zijn bekendste compositie 4'33" (nl) uit 1952.


Ik werd meteen terechtgewezen: de inhoud van het stuk is niet: "4 minuten en 33 seconden stilte", zoals ik (en velen met mij) veronderstelden, doch de "spontane" omgevingsgeluiden, zonder het uitvoeren van vooropgezette klankpatronen.
Zijn filosofie was om geluiden "van buitenaf" niet slechts te tolereren, maar zelfs als wezenlijke muzikale elementen in zijn composities op te nemen.

Ik koos voor deze uitvoering:

Sinfónica Conservatorio Nacional Quito-Ecuador - 4' 33'' (John Cage):


John Cage kwam voort uit een streng christelijke familie. Hij hield zich eerst niet veel bezig met muziek en dacht schrijver te willen worden. In zijn bekroonde eindscriptie van de High School stelde hij het idee voor van een "dag van stilte". Hij raakte geboeid door Indiase filosofie. Na een zeer gevarieerde studietijd in Amerika (hij begon met theologie) en Europa was hij begonnen te componeren, en onder de indruk geraakt van gelijktijdige visuele en akoestieke belevenissen, waarin hij kansen voor theater zag.
Ik zou de hele Wikipedia-hoofdstukken over deze boeiende man kunnen overschrijven, maar wie geïnteresseerd is kan het daar zelf wel lezen.

Een mooie woordspeling vind ik wel, dat John Cage (cage = kooi) in feite een grote omwenteling heeft bewerkstelligd in het denken over (klassieke) muziek.

"Onze eigen", in de moderne klassieke muziek niet te missen Reinbert de Leeuw (en) kon het mooi uitleggen, dat 4'33" geen grap was, en hoe John Cage gefascineerd was door leegte, stilte, het minimale. Hoe hij zich in een geluiddichte kamer liet opsluiten, en in die "absolute stilte" luisterde naar zijn hartslag en bloedsomloop. Marijke vind via het literaire blog Hanta dit fragment uit DWDD met Reinbert de Leeuw, waar hij in het meest dynamische programma dit werk heeft uitgevoerd. Als ik het goed begrijp is dit aan de orde geweest in "zijn" aflevering van Zomergasten.

Tot mijn blijde verrassing vond ik een uitvoering van John Cage's compositie uit misschien wat onverwachte hoek. Een Oostenrijkse Metalband met de Mitglieder Matthias Bieregger - Gesang, Robin Grabenberger - Gitarre, Michael Renzl - Gitarre, Markus Itzenberger - Bass, und Christoph Brandstötter - Schlagzeug. Ze noemen zich: Dead Territory. Druk de stopwatch maar in als ze klaar zijn met hun korte intro.

Dead Territory - John Cage : 4' 33'' (Death Metal Cover):


Als je nou denkt: het was helemaal niet stil, ik kuchte, snoof, of mijn partner, of ik hoorde de ventilator van de computer, dat hoort ook, zoals John Cage het bedoeld heeft, bij de omgevingsgeluiden bij het beluisteren...

Prettige jaarwisseling en alle goeds gewenst voor 2017!

zaterdag 24 december 2016

161224 - ZOZ - Van Bach tot Rock

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de lijst en de links bij Marja.

Ik stond in de keuken te afwassen toen ik een klassiek stuk hoorde waarvan zelfs ik de (Engelse) titel wist. Marijke beluisterde het op Facebook bij haar vriendin Fenneke - haar koor gaat dit met Kerst zingen: Bach - BWV 147 - 4 - Wohl mir, daß ich Jesum habe, hier gedirigeerd door Nikolaus Harnoncourt. (Bach-Werke-Verzeichnis - of afgekort BWV - is het nummeringssysteem waarin de composities van Johann Sebastian Bach zijn geordend).

Mijn geheugen zei me, dat een aantal pop/rock-musici ook Bach-liefhebbers zijn. Dat was mijn trigger om eens te gaan zoeken welke informatie over en versies van deze muziek te vinden zijn, en ik begon met de titel Jesu, Joy of Man's Desiring, terwijl de originele titel wel Duits moest zijn.

Ronddolend in deze (voor mij niet alledaagse) klassieke wereld, ontdekte ik dat dit een onderdeel is van een groter geheel: Herz und Mund und Tat und Leben (de / nl).

Voortbordurend op de gevonden informatie vond ik op deze site, dat de oorspronkelijke melodie van dit onderdeel niet is gecomponeerd door Bach, maar door Johann Schop, op een tekst van Johann Rist, waarmee hij vaak samenwerkte. Aannemelijk is, dat Bach tenminste een versie van deze melodie kende.

Op zoek naar pop/rock-uitvoeringen, leverde de zoekopdracht: ["jesu joy of man's desiring" (metal OR rock OR pop)] wel wat keuze's op, maar niet degene aan wie ik het eerst dacht: Ritchie Blackmore uit de oorspronkelijke bezetting van Deep Purple (nl), die bekend staat als Bach-liefhebber. Wel een mooie, ingetogen en virtuoos gespeelde uitvoering van zijn opvolger in de huidige bezetting, Steve Morse (nl), ook al is hij een beetje slordig met de aankondiging.Hij heeft meer met de melodie dan met de tekst...

Steve morse - Jesu, Joy of Man's Desiring:


De Britse groep Apollo 100 scoorde een hit met de afgekorte titel Apollo 100 - Joy, maar dat was noot voor noot gekopieerd van de eerder uitgebrachte versie door Jig Saw : Jigsaw - Jesu Joy Of Man`s Desiring.

"Onze eigen" Ekseption (en), dat klassieke muziek ging herinterpreteren nadat Rick van der Linden toetrad, had internationaal succes, en speelde het ook, in eigen arrangement.

Ekseption - Jesu Joy:


Dat is eigenlijk in de omgekeerde richting van een onderdeel in mijn ZOZ 117, wat ik in mijn jongere jaren niet voor mogelijk had gehouden: Dennis Wubs - Rock and Roll op het kerkorgel bij het uitgaan van de dienst in de Gereformeerde kerk Vrijgemaakt te Schildwolde!

Nu maar weer ingetogen vocaal, door Celtic Woman (nl), met prachtige stemmen en een Keltische sfeer.

Celtic Woman - Jesu Joy of Man's Desiring (live):


Er zijn, denk ik, best veel versies door instrumentalisten die graag hun virtuositeit laten zien, vooral gitaristen.
Zoals Stuart Smith, met zijn Heaven and Earth Band, die lieflijk begint in een klassieke setting en gaat dan elektriek van aquit: Heaven and Earth Band - Jesu, Joy of Man's Desiring, of Mauro Stella, waarvan ik, met mijn gebrek aan Itakiaans, begreep dat hij muziekdocent is, en die alle instrumenten in deze clip speelt. Dat is achterelkaar te zien: - Mauro Stella - BWV 147 : Corale "Jesus bleibet meine Freude" (J. S. Bach).

Zelfs Brian Wilson, Brian Wilson (nl) van The Beach Boys (nl) ontkwam niet aan de bekoring van deze melodie: The Beach Boys - Lady Lynda - "Good Timin': Live At Knebworth".

Maar ik geef hier een ereplaats aan het speelplezier van Lim Jeong-hyun, ook bekend als Funtwo.
Niet zomaar een obscure Zuid-Koreaanse gitarist, maar iemand die een rock-interpretatie van het klassieke Pachelbel's Canon (nl) speelde met een van de grootste gitaristen van deze tijd (o.a. tijdelijk Deep Purple), Joe Satriani (nl); hun gezamelijke live-optreden met: Joe Satriani and Funtwo - Canon Rock.
Terug naar ons thema.

Funtwo - Jesu, Joy of Man's Desiring:


Ik eindig met orgelspel, met een textuele sfeer die niet meer tot mijn domein behoort, maar waarvan de muziek behoort tot mijn afkomst, en de locatie de geboorteplaats is van onze vriendin waarmee ik begon, die hier straks ergens in de regio dit lied gaat zingen. Daarbij herinnerend dat mijn moeder zolang ik weet in koren heeft gezongen.

Het Mense Ruiter orgel in de Regenboogkerk in Nijverdal, wordt bespeeld door Gert van Hoef.

Gert van Hoef, orgel - Jesu bleibet meine freude /Jesu Joy of Man's Desiring: