...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

zaterdag 23 juli 2016

160723 - ZOZ - Van zangers en schrijvers

Wie mee wil doen met (of luisteren bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Door een gedicht van Annie M.G. Schmidt bij een Facebookvriendin, kwam ik langs de wonderlijke wegen van associaties en herinneringen bij een mooi project uit vervlogen tijden, dat werd bedacht en georganiseerd door Ad Visser, destijds vooral bekend als presentator van het radioprogramma Superclean Dreammachine en het TV-programma Toppop.

Die vriendin plaatste dat gedicht omdat ze een buitentemperatuur gemeten had van 38°C!
Van dat gedicht vond ik een op locatie voorgedragen versie door deze jongedame, die ik te leuk vond om hier niet te plaatsen.

Roosje Somers - Pas op voor de hitte (Annie M.G. Schmidt):


"Zing je moerstaal" was een LP, die werd uitgebracht als boekenweekgeschenk in 1976, met nummers geschreven door Nederlandse literaire schrijvers en uitgevoerd door Nederlandse popmusici. De bedoeling zal geweest zijn om te laten horen en zien, dat Nederlands geschikt is voor meer dan oubolligheid en smartlappen.


Dat toverde in mijn brein een linkje tevoorschijn naar "Juffrouw Nifterink", geschreven door Simon Carmiggelt en gezongen door Robert Long; deze video komt uit een interview in het programma "Een Groot Uur U" met Simon Carmiggelt, ter gelegenheid van zijn 65ste verjaardag. (Meer op Schrijversinfo).

Robert Long - Juffrouw Nifterink (Simon Carmiggelt):


Dan een clip met Drs. P., die het begin zingt van "Sober Leven" van Nico Scheepmaker, en dan de LP aanprijst.
Drs. P. - Sober Leven (Nico Scheepmaker):


In de volgende clip ontmoet Ad Visser's Toppop, zijn project Zing je Moerstaal.
Focus - Avondrood (Jules Deelder):


Dan een lied dat ik muzikaal nog steeds één van de mooiste vind van dit project. In de tijd van Mouth & McNeal had Sjoukje al laten horen wat ze kon, maar solo kon ze het misschien wel beter. Mouth, oftewel Willem Duijn streek later in onze omgeving neer en heeft mij nog eens geïnterviewd over een actualiteit voor zijn programma bij Radio Emmen.



Tenslotte een combinatie die ik interessant en onverwacht vond, Hans Dorrestijn en Peter Koelewijn. Uiteraard een tekst met onvergelijkelijke Dorrestijnse humor.

Peter Koelewijn - Perpetuum mobile (Hans Dorrestijn):


Voor geïnteresseerden, hier een link naar de complete tracklist van de LP Zing je moerstaal.

zaterdag 16 juli 2016

160716 - ZOZ - Van Mensen en Multiculti

Wie mee wil doen met (of luisteren bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

In Emmen wordt jaarlijks het multiculturele Full Colour Festival georganiseerd. Dit keer werd het vroeger in het jaar gehouden vanwege slechte ervaringen met het weer op de traditionele tijd. Muziek, lekkere hapjes en drankjes, en gezelligheid uit alle windstreken.


Ergens eind '90-jaren heb ik op zo'n feestdag, die niet verregende, iets gedaan dat ik sinds mijn kindertijd niet meer gedaan had: achter de muziek aan lopen. Een muzieksoort waarvan ik om onverklaarbare redenen een ontiegelijk blij gevoel kan krijgen: een steelband. Een groep mensen die speelt op instrumenten die (oorspronkelijk) gemaakt zijn van olievaten, waarvan de bodem zodanig is bewerkt dat er verschillende klanken aan te ontlokken zijn door er op te slaan.
Destijds was het een wandelende steelband, maar helaas heb ik van die band geen gegevens meer kunnen achterhalen.

Nu was er de Bijlmer Steel Band. Niet wandelend, maar op een podium, met dezelfde blijmakende muziek. Dit was lange tijd de jongste steelband van Nederland. De wind was sterk, dat is af en toe te horen in deze clip.

Bijlmer Steel Band - You are not alone (Full Colour Festival Emmen 2010):


Dit nummer van Michael Jackson is in België onderwerp geweest van een heuse rechtszaak over plagiaat: het zou in belangrijke mate gekopieerd zijn van een melodie die twee Belgische broers hadden laten registreren bij de Belgische variant van BUMA/STEMRA. De procedure heeft 12 jaar geduurd, en (alleen) in België hebben de broers gelijk gekregen.
Raar? Auteursrecht valt in de categorie Intellectuele Eigendomsrechten, net als b.v. patenten. Wij hebben ooit een akkefietje gehad met een Amerikaans bedrijf, dat claimde dat een principe dat wij al heel lang toepasten, inbreuk maakte op hun patent. Om kort te gaan, onze octrooigemachtigde concludeerde, dat dat bedrijf geen poot had om op te staan. Toch adviseerde hij om een schikking te treffen met dat bedrijf, omdat de procedures waarschijnlijk veel geld zouden kosten, terwijl de uitslag twijfelachtig zou zijn vanwege de juryrechtspraak in Amerika, waarbij het chauvinisme sterker zou zijn dan de deskundigheid...

De Bijlmer Steelband heeft een breed repertoire, waaruit ik nu iets klassieks laat horen.
Bijlmer Steelband - Beethoven 5th:


Van oorsprong komt deze muziekvorm uit Trinidad & Tobago, ook de bakermat van de Calypso. (Leo Beenhakker is er bondscoach geweest!)

Ken je nog The Banana Boat Song, ook bekend als Day O (versie uit 1956) van Harry Belafonte?
Dit begint met een andere versie: de enige marcherende militaire steelband ter wereld, tijdens de Taptoe in Edinburgh in 2014.

Trinidad and Tobago steel marching band - Caribische medley:


Dat steeldrums voor allerlei soorten muziek bruikbaar zijn, laten twee uitvoeringen van songs van (ex-) Beatles (resp. John Lennon en George Harrison) horen.

Steel Band Cuba - Imagine:


Dover Steel Drum Band - Here Comes The Sun:


Van recenter datum is Daft Punk - Get Lucky (ft.Pharrell Williams & Nile Rodgers). Daarvan vond ik ook een cover van een steelband, uit Saint-Herblain in Bretagne.

Soda Steel Band - Get Lucky (Daft Punk):


Wat mij opviel bij het zoeken naar en bekijken van clips met steelbands, is, dat er zoveel jongeren enthousiast bezig zijn met deze muziekvorm!

Tot slot terug naar de Bijlmer. Mr. Steel is de artiestennaam van steeldrummer/entertainer Kenneth Goddard. Uit zijn biografie: Als kleine jongen maakte hij zijn eerste steeldrums van conservenblikken. Acht blikken met elk een andere klank, samen de toonladder van C, waarop hij zijn eerste liedjes speelde. Op het kerstfeest van de lagere school verbaasde hij het publiek door een heel kerstrepertoire op zijn zelfgemaakte instrument te spelen.
Humor heeft hij in elk geval, vind ik!

Mr. Steel - De duivel ging naar de Bijlmer:


Ach, de Bijlmer zal zijn charmes hebben, geef ons toch maar Emmen:

Marijke op het nieuwe centrumplein in "de slechtste stad om te wonen", hahaha!

vrijdag 15 juli 2016

1600714 - WE300 - Ontgroenen

Geschreven voor de WE300-uitdaging van PlatoOnline voor Juni/Juli 2016.
De uitdaging: een verhaal van precies 300 woorden met het woord 'Ontgroenen' als onderwerp.
Het themawoord mag in het stuk niet genoemd worden.


Nee, ik heb het niet over ouderejaarsstudenten die nieuwelingen meer of minder sadistisch vernederen, en dat ludiek noemen. Zoals op de Grote Markt met een aardappelschilmesje onkruid tussen de kleine basaltkeitjes weg laten krabben, zonder kniebescherming. Dat noemden ze dan een ludieke opdracht.

Ik ga het hebben over Herbert, die door het nog groene graan waadde, langs een spoor waar hij met de trekker gereden had. Daar liep het gemakkelijker, het graan kwam tot aan zijn navel. Waar het nog rechtop stond althans, want er waren stukken platgeslagen, dat had hij uit de verte al gezien. Dat vond hij vreemd, want zó slecht was het weer nou ook weer niet geweest, het leek steeds goed te groeien.


Hij kwam bij een groter platgeslagen gedeelte. Het lag echt helemaal vlak tegen de grond. Als het door het weer kwam, was er altijd variatie: soms een stuk plat maar ook stukken die maar half neergeslagen waren, een warrig, golvend geheel.
Zo'n plek had altijd grillige countouren - nu was er een abrupte overgang van rechtop staand en vlakliggend graan, met regelmatige omtrekken.

Herbert stond te laag om het hele veld te overzien, maar in zijn herinnering verschenen foto's uit de media: graancirkels...! Hij had erover gelezen, gehoopt dat zo'n oogstvernieling hem bespaard zou blijven. Of de oorzaak nou het weer was, of bezoek van buitenaardse wezens met UFO's.

Hij liep hoofdschuddend terug naar de rand van de akker. Hè? Hoorde hij vlakbij iemand niezen? Bewoog daar iets?
Met een paar stappen was hij bij die plek en stond tegenover een knaap in legergroen tenue. Hij greep de knaap bij zijn jas, maar die rukte zich los en struikelde er vandoor, terwijl hij riep: "Niburu! Niburu!". Met de groene jas in zijn hand mompelde Herbert: "Ik haal Castor, dan zoeken we die vandaal!"

zaterdag 9 juli 2016

160709 - ZOZ - Van keizers en boulevards

Wie mee wil doen met (of luisteren bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Onlangs plaatste mijn dochter een videoclip op Facebook, die ik zeer kon waarderen, maar mij door de titel eerst op het verkeerde been zette.
De (naam van de) band kende ik niet, en de titel associeerde ik met iets heel anders dan deze song: een festival, waarvan de omschrijving mij destijds nogal aansprak. Dat festival blijkt al geruime tijd geleden een andere naam te hebben gekregen.

Bij het zoeken naar informatie was het eerste dat ik las, dat de naam van de band niet moest worden verward met een Japanse nationale feestdag, die oorspronkelijk was gerelateerd aan de verjaardag van keizer Hirohito (nl).
Bij sommige Nederlanders, en met name Indische Nederlanders, wil het bloed nog weleens gaan koken bij het horen van die naam, vanwege zijn rol in de Tweede Wereldoorlog. De man schijnt overigens nogal wereldvreemd te zijn geweest, omdat hij nooit in aanraking kwam met "gewone mensen", en hij was erg gecharmeerd van planten.
De dag werd, na de troonsbestijging door de huidige keizer Akihito (nl), hernoemd van "verjaardag van de keizer" tot, op z'n Engels, Greenery Day, of op z'n Nederlands: Dag van het Natuurgroen, en in 2007 verplaatst naar een andere datum, 4 mei.

De band heet Green Day (nl), en de songtitel is " Boulevard Of Broken Dreams" (nl).
Green Day - Boulevard of Broken Dreams (Armstrong/Green Day):


Dat "Boulevard Of Broken Dreams" een titel is met potentie en aantrekkingskracht, mag blijken uit de lijst met mogelijke doorverwijzigingen, waarvan de eerste uit 1933! (In de Nederlandse Wikipedia kan de lijst toch echt summier genoemd worden...)

Ach ja, gaan we niet allemaal de wereld in met verwachtingen, die vaak eigenlijk dromen zijn? Die kunnen gemakkelijk stukvallen.

Het was ook de naam van een festival waaraan ik dacht. Het bestond van 1984 tot 1987 onder die naam, en heette daarna "De Parade". Momenteel doet De Parade Den Haag aan, zie het programma op de website.

Greenday's zanger Billie Joe Armstrong schreef zijn versie rond deze titel tijdens een onderbreking van de opnamen van het album "American Idiot". Tijdens een wandeling in New York zag hij een poster van James Dean, en daaraan ontleende hij de titel.
Die poster behoort tot een reeks schilderijen door Gottfried Helnwein (nl).
In eerste instantie schilderde hij Nighthawks van Edward Hopper na, maar met populaire showbizz-figuren: James Dean (nl), Humphrey Bogart (nl), Marilyn Monroe (nl) en Elvis Presley (nl). Ook de door hem geschilderde posters met James Dean en de iconische scene met Marilyn op het ventilatierooster van de Metro droegen de titel Boulevard of Broken Dreams.


Met die prenten heeft iemand een filmpje gemaakt, en daar een andere muzikale interpretatie bij gebruikt.
The Mule Newman Band - Boulevard of Broken Dreams (Newman):


Zoals genoemd, was de eerste verwijzing naar 1933, de song Boulevard of Broken Dreams, geschreven door Al Dubin (nl) en Harry Warren, in 1934 gezongen in de film Moulin Rouge door Constance Bennett. Die versie is niet op de plaat gezet.

Van de ruim 20 genoemde coverversies kies ik er een uit 1939 van Frances Langford (nl), o.a. bekend van haar tournees met Bob Hope (nl), om tijdens de Tweede Wereldoorlog militairen te verpozen. Ze zingt hier bij het orkest van Harry Sosnik.

Frances Langford - Boulevard of Broken Dreams (Dubin/Warren):


Een instrumentale, jazzy versie vond ik van Pete Smyser, waarvan ik bijzonder vind dat hij o.a. speelt op een 7-snarige gitaar.

Pete Smyser quartet - Boulevard of Broken Dreams (Dubin/Warren):


Tenslotte ga ik terug naar de Rock 'n Roll, met weer een andere interpretatie van de titel Boulevard of Broken Dreams. De schrijver Andy McCoy zegt hierover: "The song is about junk (drugs). Used to take 'em back in the day. It's about the illusions, with which it all starts, but eventually it leads to broken dreams, when you notice where using them has taken you."

Hanoi Rocks - Boulevard of Broken Dreams (Andy McCoy):


Andy McCoy is de artiestennaam van Antti Hulkko, lead guitarist en zanger van de Finse Rockband Hanoi Rocks, die actief was van 1979 tot 2009, met een onderbreking van 1985 tot 2001, nadat hun drummer was verongelukt.
Hun versie van Boulevard of Broken Dreams staat op hun album Two Steps From The Move.

zaterdag 2 juli 2016

160702 - ZOZ - Van Halen tot Fitzgerald

Wie mee wil doen met (of luisteren bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Ik ben niet zo in de stemming om te zwijmelen. Niet dat er deze week niets leuks of interessants langskwam, maar de balans hangt een beetje de andere kant op. Daarbij komt dat ik moe ben.
Je zou bijna kunnen zeggen dat het huilen me nader staat dan het lachen, ofschoon er geen sprake is van persoonlijk leed, maar wel leed dat "vlakbij" gebeurt. Dus maar bijpassende titels gezocht.

Als eerste kwam Van Halen (nl) bij me op, met een titel van hun debuutalbum.
De Amerikaanse band rond twee in Nederland geboren broers, gitarist Eddie (nl) en drummer Alex (nl) Van Halen.
Hun vader was saxofonist en klarinettist Jan van Halen, die tot 1962 in de Luchtmachtkapel speelde. Hun moeder Eugenie van Beers was een Indisch-Nederlandse van Javaanse afkomst. Ze kwam uit Rangkasbitung (nl), waar Multatuli, pseudoniem van Eduard Douwes Dekker, inspiratie opdeed voor zijn belangrijke boek Max Havelaar (nl).

In de wisselende bezettingen zijn Eddie en Alex vaste waarden. Zanger David Lee Roth (nl), die er in het begin bij was, maakt voor de derde keer deel uit van de groep. Bassist is momenteel Wolfgang Van Halen, zoon van Eddie.
Deze uitvoering is van de oorspronkelijke bezetting, met bassist Michael Anthony (nl).

Van Halen - Jamie's Cryin':


Een tweede titel die zich aan me opdrong, was Cry Me a River (nl), niet te verwarren met de gelijkluidende titel van Justin Timberlake.

De eerste die een succesvolle opname maakte van deze song was Julie London (nl). Deze clip is uit de filmklassieker "The Girl Can't Help It" uit 1956.

Julie London - Cry Me A River:



Veel artiesten hebben deze song opgenomen, zo ook iemand waar ik een zwak voor heb, Joe Cocker (nl), die het wat pittiger aanpakte.

Joe Cocker - Cry Me A River (Live in Dortmund):


Oorspronkelijk schreef Arthur Hamilton het als een jazzy blues-ballad voor een film, te zingen door Ella Fitzgerald (nl), maar de song haalde de film niet. Daarna maakte Julie London het dus tot een succes. Later nam Ella Fitzgerald de song toch op, en ik vind het de ontroerendste versie hier gepresenteerd. Als bewegend beeld alleen de tekst.

Ella Fitzgerald - Cry me a river:


Nou, wateroverlast genoeg voorlopig...

zaterdag 25 juni 2016

160625 - ZOZ - Van ingang en uitgang

Wie mee wil doen met (of luisteren bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Eerst wouden ze graag in de Europese gemeenschap, nu willen ze er weer uit, die Britten. Ik herinner me uit de 70er jaren de kop boven een artikel over de Britten, ik meen in de Panorama: "God's eigen gekken".

De Europese Economische Gemeenschap (EEG) werd opgericht met het Verdrag van Rome in 1957, zonder dat Engeland meedeed. Later, in 1963 en in 1967 opnieuw, probeerden ze er alsnog bij te komen, maar werden "ge-veto-d" door de Franse president De Gaulle, omdat "de Britse economie, arbeidsomstandigheden en landbouw, niet pasten bij Europa".

Uit 1962 komt de song Let Me In van The Sensations

The Sensations - Let Me In:


In 1973 trad de UK alsnog toe, maar al in 1975 dwong de oppositie een referendum af over gaan of blijven. Toen wou 67% blijven en 33% gaan.
Nu heet het de Europese Unie, en willen ze weg. Dat wil zeggen: een nipte meerderheid van de opgekomen kiezers.

Het begon natuurlijk met aankloppen of ze mochten meedoen: I'm Gonna Knock On Your Door (nl), hit geworden in 1961 door Eddie Hodges, destijds 14 jaar en al een ster.

Eddie Hodges - I'm Gonna Knock On Your Door (1961):


Ook op een leeftijd met grijs baardje zingt hij het nog steeds verdienstelijk: I'm gonna knock on your door - Eddie Hodges

Deze song was geschreven voor The Isley Brothers (nl), die ik voor het eerst hoorde in 1959 of begin 1960, toen we een muziekles hadden in het examenjaar op de LTS. Eén van de jongens had de single Shout meegenomen, in die tijd mocht dat een roodgloeiende sensatie genoemd worden!

The Isley Brothers - Shout:


Met dit nummer hadden ze wel succes, met "I'm Gonna Knock On Your Door", dat ze 2 jaar eerder dan Eddie Hodges hadden opgenomen, niet.

De Britten willen nu weer weg (ofschoon de Schotten een referendum overwegen om vanwege de Brexit uit het Verenigd Koninkrijk te stappen: ze zijn in meerderheid vóór de EU!).
Ook daar is muziek bij te vinden: We Gotta Get Out Of This Place (nl). Deze song is geschreven door het succesvolle songwriters-echtpaar Barry Mann and Cynthia Weil, en vooral bekend in de uitvoering van The Animals (nl).
De song was immens populair tijdens de Viëtnamoorlog (nl), onder de Amerikaanse soldaten die daar werden ingezet.
Tegelijk zag men in de tekst een verwijzing naar de afkomst van de leden van The Animals, uit de arbeidersklasse in Newcastle upon Tyne.

Animals - We Gotta Get Out Of This Place (1966):


Dit was overigens de eerste opname van The Animals na het vertrek uit de originele bezetting van medeoprichter en toetsenist Alan Price (nl), wiens orgelspel een cruciale rol speelde in hun grote hits, zoals The House Of The Rising Sun (nl).
De titel van de laatste single waarop Alan wèl meespeelde was ook wel toepasselijk; misschien wat het gevoel van de UIT-stemmers van nu eigenlijk het beste weergaf: Bring It On Home To Me.
Maar hebben we niet allemaal dat gevoel, dat we dingen die we die we niet begrijpen of niet kunnen overzien, teruggebracht zouden willen zien tot hapklare brokken?

The Animals - Bring It On Home To Me (1965):


Helaas en gelukkig is de huidige samenleving niet zo simpel. We willen goedkoop op vakantie naar Verweggistan zonder complicaties van veiligheid en geldwisselen, en we willen producten die gemaakt zijn in Derdewereldlanden omdat ze daar het goedkoopst gemaakt kunnen worden, "want wij hebben het financiëel zo moeilijk".
Bij dat laatste is het excuus dat we daarmee Ontwikkelingshulp bedrijven. Jaja, om er aan te verdienen. Tegelijk gaat daarmee, als we eerlijk handeldrijven, de levensstandaard in die contreien omhoog, en worden de producten duurder...

Een belangrijk punt bij de straatinterviews was de immigratie, die ze "door de strot gedrukt kregen door Brussel". Een belangrijk deel van de instroom in Great Britain is echter het gevolg van het koloniale verleden, dat mensen uit het voormalige "British Empire" aantrekt. Is dat een probleem dat door Europa veroorzaakt is?

De uitslag van het Brexit-referendum is ongelijk verdeeld: jongeren en hoger opgeleiden willen in meerderheid blijven. Een voorbeeld van: de beste demagoog wint...?

Ach, misschien komen ze terug naar Europa, al zal dat met het nodige wantrouwen gepaard gaan. Of misschien zingt een versterkt Europa ooit tegen de Britten: Bring it on home to me. Het is oorspronkelijk een song van Sam Cooke (nl), ook al een singer / songwriter die veel te jong in tragische omstandigheden aan zijn eind is gekomen.

Sam Cooke - Bring It On Home to Me (lyrics):