...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

zaterdag 11 augustus 2018

180811 - ZOZ - Van twee broers en muziek

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Een gezin dat de buurt wel eens verbaasde. Als jonge jongens pakten ze samen met hun vader soms de tent in om te gaan kamperen als er sneeuw lag. En er werd door het gezin veel gedaan voor vluchtelingen en andere hulpbehoevenden.
De vader overleed, op relatief jonge leeftijd, kort nadat ik tegenover hen kwam wonen bij mijn lief.

Beide jongens "gingen in de muziek". Over de jongste, Willem, heb ik het al een paar keer gehad in een blog, in het kader van"Zwijmelen Op Zaterdag" (ZOZ): ZOZ-084 (2 juni 2014), ZOZ-124 (28 maart 2015), en ZOZ-261 (11 november 2017). Die laatste keer was naar aanleiding van het overlijden van Willem op 58-jarige leeftijd. (Helaas zijn sommige clips van YouTube verwijderd).

Kamperen deed broer Erik nog steeds: op Facebook verschenen zijn foto's van- en rond de tent op Vlieland. En veel ingeklede wijsheden, en grappen en grollen.

Maandag is Erik op 60-jarige leeftijd overleden, op de dag af 9 maanden na zijn 19 maanden jongere broer. Op ons vakantieadres werden we ingeseind dat Erik ernstig ziek was, met een heel slechte prognose. Voordat we weer thuis waren was hij overleden.
Voor ons was Erik meer op de achtergrond, maar de regelende kracht in het gezin. Voor heel veel vrienden was Erik een markante persoon, zoals Willem een markante persoon was in het straatbeeld van Emmen. Erik's rol in de muziek lijkt meer op de achtergrond, maar was belangrijk: hij speelde bas, en trad op als techneut. De broers speelden zowel samen als apart van elkaar in bands.
Voor hun oude moeder, die haar man en zonen heeft overleefd, en veel van hun vrienden is het duidelijk dat ze nu weer samen verdergaan met muziek maken.


Ik koos een video die ik al eens eerder plaatste, omdat daarin beide broers te zien zijn, en ook een vaste waarde in hun leven, zanger Elias de Vries, waarmee Willem als duo doorging als Mr. Jones Band, nadat eerdere reïncarnaties van de band waren uiteengevallen. Ook Erik speelde daarin mee, en bij deze en andere opnamen speelde hij bas en maakte de opnamen. Het laat ook en glimp van hun humor zien; ook iets waardoor we ze niet zullen vergeten...

Mr Jones - Friday I'm in Love (The Cure):


zaterdag 4 augustus 2018

180804 - ZOZ - Van verdriet tot humor

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Het was weer zo'n samenloop: twee "oude bekenden", die (voor mij) betekenis en overeenkomsten hebben, die weer eens mijn aandacht werden binnengeschoven.


De zaterdagse Volkskrant had in het Zomermagazine een interview met Hans Dorrestijn, met als aankondiging: "Kijk, dat mag ook wel eens gezegd: Hans Dorrestijn is aan het eind van zijn werkzaam leven een optimist. En legt uit welke lange weg hij daartoe aflegde."
Uit een interview in Maarten! met Hans Dorrestijn: ‘Een beminnelijk mens’, noemt Maarten hem. [..] Hans Dorrestijn (72) heeft van zwartgallige humor zijn handelsmerk gemaakt. Een makkelijk leven heeft hij dan ook niet gehad. Zijn collega Jacques Klöters merkte ooit op dat ‘zelfs de boeken van Charles Dickens verbleken bij de jeugd van Dorrestijn. Hoewel dit wel veel schrijnende, maar buitengewoon geestige liedjes opleverde.’ Dorrestijns gevecht met een hardvochtige en gewelddadige stiefvader heeft hij tot 26 jaar na diens dood met zich meegedragen. Je zou me ervaringsdeskundige kunnen noemen, maar ik denk dat het voor Hans flink wat zwaarder is geweest, omdat het op jongere leeftijd begon, heftiger was en langer duurde.

En op Facebook werd mijn aandacht gevraagd voor Loudon Wainwright III (nl), een zanger die hier geloof ik niet zo bekend is, maar die ook van die songs schrijft met net even een andere, verwonderde kijk op het dagelijks bestaan.
Misschien kennen oudere TV-kijkers hem van zijn gastrol uit 1974/1975 als the singing surgeon Captain Calvin Spalding in de roemruchte serie M*A*S*H (nl), over een mobiel veldhospitaal in de Koreaanse oorlog, waar de dagelijkse horror wordt verdrongen met humor. In deze episode worden de verpleegsters geëvacueerd omdat een aanval van de vijand wordt verwacht.

Loudon Wainwright III (Capt. Calvin Spalding) - Unrequited to the Nth Degree/Oh, when I die (M*A*S*H):


Zelf kocht ik ooit zijn Album III, met daarop zijn bekendste song, Dead Skunk. Hij schreef het in een kwartier, nadat zo'n voorval werkelijk was gebeurd.

Loudon Wainwright III - Dead Skunk in the Middle of the Road:


Een overeenkomst tussen beide artiesten, behalve hun bijzondere gave om unieke liedjes te schrijven met (zwarte) humor en een verwonderde blijk op de wereld, is dat beiden perioden van depressiviteit kennen of hebben gekend.
Loudon Wainwright III maakte een album: Haven't Got the Blues (Yet), met daarop de song "Depression Blues", die begint met:
"Lightnin' 1) sings the blues. The Catholic goes to his confession. Now tell me what you plan to do about all of your depression. Oh, you tried old Sigmund's talking cure, you experienced its power. But that kind of talk ain't cheap, you know, at $180 an hour."  1) Lightnin' Hopkins
Maar ook in die sferen wist hij zijn humor in songs te gieten: Loudon Wainwright III - The Man Who Couldn't Cry.

Ook Hans Dorrestijn weet zijn jeugdtrauma's treffend uit te beelden, bijvoorbeeld over zijn geboorteplaats: Hans Dorrestijn - Ede (uit: Het Naakte Bestaan).
En de frustraties over dingen die zo goedbedoeld waren, maar niet in goede aarde vielen weet hij zo beeldend te verwoorden dat je het voor je ziet!

Hans Dorrestijn - Moederdag: