...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

zaterdag 12 oktober 2019

191012 - ZOZ - Van Melody, Mozart, marsmuziek en Turken

Deze week verspreide zich al snel, van de ene blogger en facebooker naar de andere, het bericht dat Melody, was getroffen door een hartinfarct. Als een donderslag bij heldere hemel.
Ze is onder meer de huidige "centrale post" van het zaterdagse zwijmelwezen (Zwijmelen op Zaterdag).
Inmiddels blijkt ze weer zo ver terug, dat ze zelf verslag heeft gedaan van de gebeurtenissen en haar huidige toestand. Op haar blog, gelardeerd met prachtige foto's van de wandeling waar het haar overkwam. Weliswaar met pauze's, maar toch een teken van leven, met als titel: Mwèèhèhè. Ongetwijfeld een compacte omschrijving van het samenraapsel van gevoelens over wat haar is overkomen.
Of ze alweer in staat is om als verzamelpunt van zwijmels te fungeren weet ik niet, maar ik maak gewoon ook nu een blogje in deze categorie.

Het rumoer in de wereld roept niet bepaald op tot vrolijkheid, anderzijds kan muziek afleiding en soms ontspanning brengen, ofschoon de keuze waar ik voor vandaag op stuitte tot dubbele gevoelens kan leiden.
Dat dubbele realiseerde ik me pas later, toen ik meer zag dan dat het een compositie betrof van de hardwerkende componist Wolfgang Amadeus Mozart (nl) en tot me doordrong dat er een verwijzing in de titel van dit stuk zit naar een huidige, oplaaiende brandhaard: Turkije.

Het ziet er in mijn ogen naar uit, dat de nietsontziende obsessie van Erdogan tegenover alles wat niet vóór hem is, zich verder uitbreidt over het Miden-Oosten, en dat we straks de Amerikaanse president Trump medeplichtig kunnen verklaren aan genocide op de Syrische (en andere) Koerden, en het veroorzaken van de zoveelste vluchtelingenstroom in die regio.

Over het leven van Mozart is een film gemaakt, Amadeus (nl), die min of meer gebaseerd is op Mozart's laatste jaren. Ik lees over Tom Hulce, de de rol van Mozart speelde: Om het gedrag van Mozart goed te kunnen uitbeelden in de film, liet Hulce zich inspireren door de Amerikaanse tennisspeler John McEnroe. McEnroe stond in de tenniswereld bekend om zijn grillige gedrag en stemmingswisselingen. Regelmatig barstte hij uit in woedeaanvallen, vooral bij beslissingen van de scheids- en lijnrechters..
Ik zie wel een overeenkomst met de spanning die de twee eerder genoemde leiders oproepen in de wereld.

Het onderwerp van mijn blog is het derde deel uit Mozart's Pianosonate no. 11 (nl), ook wel genoemd Rondo Alla Turca, oftewel Turkse Mars.
In dit stuk wordt het geluid nagebootst van een Ottomaanse militaire band (nl); Turkse marsmuziek dus eigenlijk. Vandaar dat dubbele gevoel, nu de Turkse troepen Syrisch Koerdistan binnendringen.

Arif Pasha - Mehterhane, Military Band, 1839 (Wikipedia)

Er zijn heel veel uitvoeringen van dit nummer te vinden, en ik weet al niet eens meer welke ik het eerst aantrof. Klassiek-liefhebbers zijn natuurlijk allemaal naar de film geweest, ik geef toch de link naar die versie: Amadeus (film) - Rondo Alla Turca.

Verder kies ik drie versies, die alledrie op hun eigen manier virtuoos gespeeld worden. Eerst zien en horen we op marimba de klassiek geschoolde straatmuzikant Alex Jacobowitz.

Alex Jacobowitz - Rondo alla Turca:


Dan heel andere koek: een metal-gitarist die ik pas nog liet horen in mijn blog over El Condor Pasa, Charlie Parra del Riego. Hij heeft in de loop der jaren dit nummer vaker geplaatst, ik kies de versie van 2011.

Charlie Parra del Riego - Rondo Alla Turca (Wolfgang Amadeus Mozart):


Je zou de volgende uitvoering een diagonale tegenstelling kunnen noemen, al meen ik klankovereenkomsten te bespeuren tussen die gitaar en het volgende instrumentarium: een Glass Harp (nl).
De bespeler hier, Robert Tiso schrijft op zijn website: The glass harp is a musical instrument invented in 1741 by an Irish musician named Richard Pockridge. It consists in a set of wine glases tuned by adding water and played by rubbing the fingertips around the rims.
Je kunt dus gevoeglijk stellen, dat dit "instrument" uit dezelfde tijd komt als de muziek van Mozart!

Robert Tiso - Rondo alla Turca (Turkish March):


Tja, waren alle machthebbers zich maar bewust hoe subtiel de wereld beheerd moet worden, en waren ze daarin maar net zo virtuoos als deze musici, hoe verschillend ook...



Ik vermoed dat Melody nog een poosje verstek moet laten gaan, maar ik plaats mijn gewone blok met links, zodat eerdere bijdragen vanuit hier kunnen worden gevonden.
Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


dinsdag 8 oktober 2019

191006 - Van een afspraakje en een eekhoorn

Zaterdag had ik een afspraakje met Marijke in Bourtange. Met een buitenlandse omweg ging ik er naartoe. Het werd wel weer eens tijd en het weer leek niet al te slecht te worden, dus maar weer even het blitse tenue aangetrokken en de racefiets uit de schuur gehaald.
Aangezien een wat lagere temperatuur werd voorspeld, toch maar iets warmers aangetrokken, zonder meteen winterse thermospullen te kiezen.

Ik heb een app op mijn smartphone geïnstalleerd, waarmee je je hele route kunt traceren en analyseren wat je gepresteerd hebt: Strava (gedownload uit de Play Store). Vooral die route wil ik graag vastleggen, die prestaties geloof ik wel. Achteraf opzoeken via Google Maps is een klus, en lukt soms moeilijk, omdat je in Duitsland geen gebruik kunt maken van Street View om herkenningspunten terug te vinden.
Je kunt de app gebruiken voor zowel fietsen als lopen en wandelen.

Een tijdje geleden had ik die app al eens gebruikt. Ik reed toen in zuidelijke richting (ik ga altijd tegen de wind in weg), en kwam in Duitsland terecht. Onderweg maakte ik een noodstop van het lachen. Ik keerde om en maakte deze foto:


Door het rondje op straat, bij het omkeren, kon ik later met Strava precies de plek terugvinden waar deze "boerderij" staat, zo nauwkeurig werkt het.

Maar deze keer ging ik dus naar het noorden, omdat dat de windrichting was. Wel door Duitsland, waar ik al vrij veel gefietst heb, maar ook nog veel kan verkennen.

Na een paar kilometer kreeg ik een metgezel. Als je allebei in zo'n outfit op een fiets met krom stuur zit, het snelheidsverschil klein is en de richting hetzelfde, is al snel contact gemaakt. Ervaringen uitwisselen, het doel van je rit bespreken. We bleken een eindweegs dezelfde route te hebben.

Halverwege de grens belde Marijke, dat ze mijn locatie niet meer kon volgen - dat schakelen we in zodat ik teruggevonden kan worden als ik zoek raak of anderszins in het ongerede en opgehaald moet worden. Ik stopte om verstaanbaar te zijn via de telefoon, mijn metgezel reed door. Ik was een poosje aan het prutsen om het euvel te herstellen, en ging daarna verder.

Bij Barnflair de grens over, ik nam de eerste brug over het Haren-Rütenbrock-Kanal, en dan heet het daar ineens Barenfleer.
Het gebied aan beide kanten van de Nederlands/Duitse grens is voornamelijk agrarisch ingericht. De landweggetjes volgend kwam ik aan de Duitse kant langs de "groene grensovergang" bij het gehucht De Bruil (NL), waar bewoners van het grensgebied al ongecontroleerd de grens mochten passeren vóórdat de Schengen-akkoorden geactiveerd waren. Ik heb ook regelmatig gebruik gemaakt van dat fietsbruggetje.

Ik zag ergens een rij bomen, en op het eerste gezicht dacht ik, aan de stam te zien: heeft die boom een identiteitscrisis: weet 'ie niet meer of 'ie berk of eik wil zijn? Bij nader inzien bleek het een abeel.

Naar de lucht kijkend dacht ik aan de uitdrukking: die typische, schilderachtige Hollandse luchten. Ik stond op de grens, dus ik heb een foto gemaakt van de lucht boven Nederland en een van de lucht boven Duitsland. Zeg maar welke lucht van welk land is...


Even verderop was ik altijd rechtsaf gegaan, tussen de windmolens door. Er fietste iemand rechtdoor, en toen viel me voor het eerst dat bord op dat een doodlopende weg aangeeft, behalve voor voetgangers en fietsers.
Ook maar eens proberen dus. Te ver en niet slecht genoeg om terug te gaan, werd het een soort grindweg, dus doorfietsen. Desalniettemin een mooie omgeving!

Na een paar rechte einden met haakse bochten ertussen, kwam ik, bij een kruispunt, op een geasfalteerde weg. Hé, dat kruispunt komt me bekend voor - een tijd geleden kwam ik van de andere kant, en besloot toen om deze weg niet goed genoeg te vinden en sloeg af. Later kon ik op Google Maps deze route niet terugvinden door het ontbreken van herkenningspunten met Street View. Dat was een reden waarom ik Strava installeerde.

Verderop kwam deze weg met een flauwe bocht uit op een andere, iets bredere weg, halverwege een bocht. Bomen en struiken aan beide kanten vrij dicht aan de straat.
Een eindje voordat ik bij de kruising was, vroeg ik me af wat daar, precies in de bocht, op straat lag: een uit een boom gewaaid stuk hout? Maar niet overheen fietsen.
Dichterbij begon ik te twijfelen, en o, wat jammer, het was een verkeersslachtoffer. En niet zómaar een: een eekhoorn zonder uiterlijke schade...

Ik heb iets met eekhoorns: tijdens jeugdjaren waar ik met genoegen aan terugdenk, kwamen ze bij ons in de tuin. Bij ons, dat is de tuin van opa, waar achterin het bos al begon - wij woonden er bij in, mijn moeder en ik.
Een beetje boos was ik soms ook op de eekhoorns. Als de aarbeien rijp waren, achterin de tuin, kwamen ze er van snoepen, en ik vond ze zelf zo lekker!


Ik heb dat nog zo gaaf ogende beestje in de berm gelegd: ik moest er niet aan denken dat het helemaal te pletter zou worden gereden door auto's of een trekker met een dikke vracht erachter...

Verder maar weer. Aangezien ik geen wedstrijden aan het rijden ben, maar wel regelmatig eten en drinken moet als ik langere afstanden doe, stop ik even om te eten na elke ca. 10 km. Gewoon een stuk ontbijtkoek, geen dure sportvoeding. Drinken tijdens het rijden gaat wel, maar eten kost me teveel adem. Dat geeft ook tijd om eens nog beter om me heen te kijken dan ik al fietsend doe.
Kort voor Neudersum, toen ik al een eind langs de Nord-Süd-Straße reed, deed ik dat weer. Nu inspecteerde ik ook mijn locatie. Ik zag dat Strava blijkbaar mijn eerdere gepruts met mijn locatie had opgevat als pauzeren van mijn activiteit, en vroeg me om "Hervat" aan te tikken… shit! Ik had bij de eekhoorn een rondje gedraaid om de plek later te kunnen terugvinden! Nu vond ik een rechte lijn op de kaart van de plek waar het gestopt was naar hier, zonder de tussenliggende route te volgen.
Volgende keer beter opletten, weer wat geleerd. Het leven met apps gaat niet vanzelf.

Dit was wel weer bekend terrein, al is het alweer een tijd geleden dat ik regelmatig tot voorbij deze contreien kwam.
Op het Marktplein in de vesting Bourtange stond Marijke me al op te wachten. Ze had gezien dat ik dichtbij was, en wou een foto maken van mijn glorieuze aankomst.
Ze baalde stevig toen bleek dat op het moment suprême haar toestel in de selfie-stand was gesprongen. Dan maar een foto in stilstand.
Het bleek nog een gezellige drukte, met volle terrassen. Je moest er wel op gekleed zijn, dus ik heb eerst even een warme jas uit de auto gehaald. Toen zijn we lekker aan de cappuccino met gebak gegaan. Aardbeienkwark, dat wel.


De terugweg mocht mijn fiets uitrusten achterin de auto, en ik heb Marijke voorzover mogelijk mijn route van de heenweg laten zien, inclusief de eekhoorn. Die lag nog vredig in de berm.
Later, weer thuis, was er koffie met speculaas. Ik had het dierenbeschermingslepeltje met de eekhoorn, dat van Marijke's moeder is geweest.


zaterdag 5 oktober 2019

191005 - ZOZ - Van drums en staal en Bach

In een vorig blog kwam ik via Led Zeppelin bij een Japans klassiek strijkkwartet terecht, waarbij Google me hopelijk met de juiste vertaling van de voor mij onbegrijpelijke karakters ("lettertekens") heeft geholpen.
Ik kwam nu weer dergelijke tekens tegen bij een video die me intrigeerde, en ben dus weer bij Google Translate op bezoek geweest.


Uit de informatie onder de video blijkt, dat het een onderdeel is van een jubileumconcert van een Japans opleidingsinstituut voor muziek:  洗足学園音楽大学 ofwel  Senzoku Gakuen College of Music, en op de site staat een mooie overzichtstekening van de campus.
Er wordt gerept van docenten en studenten van over de hele wereld, maar daar kijk ik niet meer zo gek van op: we hebben in Emmen op het Hoger Onderwijs ook Aziatische studenten.

Ik heb maar niet geprobeerd uit te zoeken of het instituut alleen slagwerkinstrumenten onderwijst of dat het jubileum alleen die afdeling betreft. Het gaat in elk geval om een 35-jarig jubileum.
Er staat een heel programma beschreven, met het voorbehoud dat de verschillende video's niet persé overeenkomen met dat programma. Onder elke video die ik vond, staat dezelfde informatie.

Uitvoering: Percussie-ensemble 35-jarig jubileumconcert
Datum: 23 december 2014
Locatie: Senzoku Gakuen Maeda Hall

Ik heb voor de gein die locatie even opgezocht met Google Maps. Om te beginnen vlieg je van Amsterdam naar Japan; als je geluk hebt en een vlucht zonder tussenstop, doe ja daar blijkbaar ruim 13 uur over. Je moet in het conglomeraat Tokio zijn, en daarbinnen in de prefectuur Kanagawa. Ik snap niet goed hoe dat allemaal werkt, maar ik hoef de reis dan ook niet in het echt te maken. De metropool Tokio heeft meer dan twee keer het inwonertal van Nederland.
Met Maps is het natuurlijk gemakkelijk om op die campus terecht te komen.


Ik begin met de video waar ik aan bleef haken, wat voor mij een "typisch Japans" schouwspel is: een aantal grote drums met een groep drummers. Ik vind het een indrukwekkend geluid en ik zit geboeid te kijken hoe zo'n grote groep exact simultaan de ritmische patronen uitvoert! Maar ik kan me voorstellen dat je het moeilijk vindt om dit hele nummer (10:41) uit te zitten kijken / luisteren...

Wadaiko Ensemble - Eiji Hayashi / Vruchtbaarheid van de zee:


Via Maps kon je precies die Senzoku Gakuen Maeda Hall vinden waar deze uitvoering plaatsvond, met foto's van buiten en binnen.


Mijn reconstructie van het programma: Tja, ik ben nogal gecharmeerd van steelbands, en er zijn klassiekliefhebbers / kenners onder de zwijmelaars, dus uit het bovenstaande lijstje pik ik deze er nog even uit.

Steelband - Kleine Fuga in G mineur / J.S. Bach, arr. Keita Hayashi:


Ik hoop dat ik de tekstfragmenten op de juiste manier heb weergegeven via de interpretatie van de Google vertaling, ik heb mijn best gedaan.
De gebruikte afbeeldingen zijn van Google Maps en van de site van Senzoku Gakuen College of Music.



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


zaterdag 28 september 2019

190928 - ZOZ - Van milieu, vogels en muziek

Deze week kwam in het journaal een item voorbij waarbij een van de eerste woorden muziek opriep uit mijn geheugen. Niet omdat het zo'n feestelijk bericht was, integendeel.


Het bericht ging over de vondst van 34 door gif gedode  condors. Om nauwkeuriger te zijn: de Zuid-Amerikaanse Andescondors, de Noord-Amerikaanse soort is de Californische condor.
De Andescondor geldt als bedreigde diersoort. Er leven wereldwijd nog minder dan 10.000 exemplaren, maar een mannelijke condor wordt pas rond het vijfde of zesde jaar geslachtsrijp. Condors zijn monogaam. Een Andescondor kan eens per twee jaar 1 of 2 eieren leggen. Als het ei uitkomt voeren beide ouders het jong de eerste 6 maanden op de broedplaats, een ontoegankelijke rotsrichel, en nog eens 6 maanden wanneer het de broedplaats verlaten heeft.

Een natuurbeschermster over de vergiftigde condors: "We hebben de afgelopen 26 jaar 60 condors uitgebroed en grootgebracht om ze terug te zetten in de natuur. In twee jaar zijn we hetzelfde aantal verloren door toedoen van gif."
En het is geen eenmalig incident, ik vond ook al een bericht uit 2013: Wie heeft de condors in Chili vergiftigd?.
Waarschijnlijk zijn het boeren, die in de majestueuze vogels een bedreiging zien voor hun veestapel. Ik kan dat ook wel een beetje begrijpen, want met een spanwijdte van soms meer dan 3 meter is de vogel een imposante verschijning. Hij vliegt tot 200km om voedsel te zoeken en kan stijgen op warme luchtstromen tot 5000 meter hoogte zonder met zijn vleugels te klapperen.

De muziektitel waar ik meteen aan dacht is natuurlijk El Cóndor Pasa ("De Condor Vliegt") (nl).
En nee, de versie van Simon & Garfunkel (nl) is niet de oorspronkelijke.

Simon & Garfunkel - El Condor Pasa (If I Could):


Ook de (instrumentale) versie van Los Incas is niet het origineel - Simon & Garfunkel hoorden hun muziek en maakten er hun eigen tekst bij. S&G hebben nog wel wat problemen gehad over de auteursrechten van deze song; ze waren verkeerd geïnformeerd over de oorsprong.

Los Incas - El Condor Pasa:


Nee, de song is veel ouder, het komt uit een Zarzuela (nl), een vorm van opera / operette, met de titel El cóndor pasa, in 1913 geschreven door de Peruviaan Daniel Alomía Robles (1871 - 1942), en het piano-arrangement werd pas in 1933 officieel geregistreerd.

En die song is gebaseerd op een Peruviaans volksliedje uit de 18e eeuw dat over een andere vogel gaat: "Soy la paloma que el nido perdió" (Ik ben een duif die zijn nest verloor). De opera had als thema de strijd tussen de plaatselijke bevolking bestaande uit Indianen en hun overheersers in Cerro de Pasco, een mijnstad met zilvermijnen. De beide vogels staan voor de onbereikbare vrijheid.

Beknopte info via de Google-vertaling: Dit is een reconstructie van het originele stuk zoals geschreven en gecomponeerd door Daniel Alomía Robles. De zarzuela bestaat uit zeven delen, waarvan de drie muzikale delen hier te horen zijn. Het stuk werd niet voor Andes-instrumenten geschreven. De reconstructie werd uitgevoerd door musicoloog Luis Salazar Mejía, in samenwerking met muzikanten Claude Ferrier en Daniel Dorival. Het werd opgenomen in de studio van Mario Orozco Cáceres en in de Estudio Amigos. De zarzuela werd in het Mazzi Theater in Lima herhaald in november 2013 t.g.v. de herdenking van de premiere 100 jaar geleden. De algemene productie stond onder leiding van Mario Cerrón Fetta..

El Cóndor Pasa Única Versión Original, según la partitura de Daniel Alomía Robles:


Ook van deze song zijn legio covers gemaakt, zowel instrumentaal als vocaal. Ik heb er in zitten grasduinen en zou er best nog meer willen presenteren, maar ik hou het bij deze, zonder er verder informatie over op te diepen dan dat de zangeres op Facebook te vinden is: Pura Alcantara de Bystrom.

El Cóndor Pasa-Vírgenes del Sol, SOPRANO estilo YMA SUMAC 2018:


Tja, en nou lijkt El Cóndor Pasa zo'n heel bekend nummer, maar het staat nog maar één keer in het zwijmeloverzicht, en wel in een onbekende versie, in mijn blog van 2 april 2016 als bijvangst!
Toen ik dat nog weer beluisterde kreeg ik toch even weer kippevel. Ik schreef er toen bij: "Nu kan iemand tegenwerpen dat metal-gitaristen moeten afblijven van hun favoriete muziek, dan stel ik daar tegenover, dat deze Charlie Parra del Riego, alle recht heeft om een klassieker uit zijn vaderland, Peru, te spelen.". De song geldt als tweede volkslied, en cultureel erfgoed van Peru.

Charlie Parra del Riego - El Condor Pasa Heavy Metal Guitar:


Wat ik er toen in mijn blog ook bij schreef, was dat de naam Zarzuela me natuurlijk aansprak vanwege Restaurant Zarzuela in Nijmegen, waar we al meerdere keren heerlijk gegeten hebben. Het is voor ons helaas te ver uit de buurt om zomaar even langs te gaan...



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


dinsdag 24 september 2019

190924 Van Gorilla's, Visscher en Stip.

Vandaag zag ik dat de Inkspotprijs, voor de beste politieke tekening, weer is uitgereikt, deze keer aan Cartoonistencollectief Gorilla. Het onderwerp is het immigratiebeleid van Donald Trump. Deze tekening is gemaakt door Herman van Bostelen.

Ik had onmiddellijk een déjà vu: een vergelijkbare politieke prent, in 1983 getekend door Nico Visscher, als aanklacht tegen de honger in de wereld. Internationaal bekroond in 1984. De rijkdom van de "westerse" wereld tegenover zwarte handen die nèt niet bij het brood kunnen...


Over Nico Visscher is niet zo gemakkelijk informatie te vinden. Dat is raar voor een tekenaar die 50 jaar lang voor diverse tijdschriften tekeningen en illustraties heeft gemaakt. Hij is van 1933 en nu nog lid van de VOIC: de Verenigde Oostindische Inkt Compagnie.
Hij maakte veel sociaal bewogen politieke prenten voor landelijke bladen, maar ook jarenlang dagelijks een kleine, actuele cartoon op de voorpagina van het Nieuwsblad van het Noorden.


En niet te vergeten, een tijdlang dagelijks (!) de strip "Inde wolken", met kostelijke humor en soms ook wel nadenkertjes, samen met tekstschrijver en puntdichter Kees Stip, onder het gezamenlijke pseudoniem NiKe.
De strip die ik eigenlijk zocht heb ik niet gevonden, maar deze komt dichtbij.


Veel van zijn werk heeft Nico Visscher overgedragen aan de Groninger Archieven. In 2013 heeft RTV Noord een uitzending gewijd aan Nico Visscher's jubileum.
Laat ik maar gewoon zeggen dat ik bewonderaar ben van zowel Nico Visscher als Kees Stip.

zaterdag 21 september 2019

190921 - ZOZ - Van klassiek en/of klassiek

Ook in de wereld van de populaire muziek, zoals rock 'n roll, zijn er songs die je inmiddels met recht klassiek kunt noemen. In hun genre, maar dat blijft niet altijd beperkt tot het eigen genre.


Zo zag ik op YouTube een titel van Led Zeppelin (nl), toch bekend als hardrock-groep, uitgevoerd door het YAMATO String Quartet. Een degelijk klassiek instrumentarium, dat maakt nieuwsgierig!
Over dat gezelschap is geen Engelstalige (of anderszins door mij begrepen taal) te vinden, dus heb ik de hulp ingeroepen van Google Translate om tenminste een ietsje meer te weten te komen.
Zo leerde ik dat 25周年記念コンサート betekent: 25-jarig jubileumconcert. Geen beginnelingen dus. En als de rest van de vertalingen een beetje klopt, vieren Yasuo Ishida (viool), Tsunehiro Tsunehiro (viool), Takahiro Shishido (altviool), Hiroaki Sakata (cello) dat jubileum in 2019. Ze hebben elkaar ontmoet op diverse Japanse conservatoria, en spelen ook in andere ensembles en orkesten.
Het thema van het 25-jarig jubileumconcert is een keuze uit de "hoogtepunten uit het verleden". In september werd in Yokohama de "Angel Suite" van Astor Piazzolla (nl) gespeeld. In Tokio worden in november alle nummers gespeeld van het album "Crimson King's Palace" van King Crimson (nl). Beide zijn arrangementen van Kazuaki Kondo.

De titel van die Led Zeppelin-song associeer ik met een dessin, zoals dat van dat sjaaltje op de foto hierboven, dat ik graag draag: Kashmir (nl).
Kashmir (nl) is de naam van een (omstreden) gebied in het Noorden van India.

YAMATO String Quartet - Kashmir (Led Zeppelin / Arr. Kazuaki Kondo):


Zo weinig als ik kon vinden over die Japanse musici, zoveel te meer is te vinden over de jongens van Led Zeppelin, zanger Robert Plant (nl), gitarist Jimmy Page (nl), drummer John Bonham (nl), en bassist / toetsenist John Paul Jones (nl).
Stuk voor stuk worden ze door veel muzikanten genoemd als inspiratiebron en topper in hun vak.
Na het overlijden van John Bonham in 1980 is de band opgeheven: de overgebleven leden vonden dat ze niet zonder hem konden doorgaan met de band, omdat ze daarvoor een te hechte groep waren. Er zijn later wel samenwerkingen geweest tussen Robert Plant en Jimmy Page, en ook enkele reünieconcerten met de zoon van John Bonham, Jason (nl), als drummer.
John Bonham overleed op 32-jarige leeftijd, vermoedelijk aan een combinatie van medicijnen tegen angststoornissen en alcohol.
Ik kies voor een live-optreden met John Bonham op drums.

Led Zeppelin - Kashmir (Live at Knebworth 1979):


Voor de liefhebbers een link naar een live concert met Jason Bonham op drums, opgenomen in 2007 voor de concertfilm Celebration Day tijdens het Ahmet Ertegun Tribute Concert (nl): Led Zeppelin - Kashmir (Live from Celebration Day).

Wie er nog niet genoeg van heeft, kan op YouTube nog veel covers vinden in allerlei genre's. Ik vind het hier voor nu wel even genoeg.



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


donderdag 19 september 2019

190916 - Verslag van een zwerfdag

Vlak voordat we vertrokken werd een prachtig boeket bezorgd voor de jarige Marijke.


Onze eerste halte was vesting Bourtange.


We trakteerden onszelf op cappuccino met appelgebak als lunch. Gelukkig was hier horeca open op maandag.


We zijn hier al vaak geweest, het blijft ons trekken. Een rosmolen en een standerdmolen vind je hier vlak bij elkaar; indrukwekkende voorbeelden van oude techniek. Marijke ontdekte dat de mevrouw waar ze ooit stekjes van kaasjeskruid van kreeg er nog steeds woont.


Nog even mijmeren op de brug over de vestinggracht, en we gaan weer op weg. Waarheen?


We sloegen een weg in waar we nog niet eerder waren geweest. Het was een heerlijk rustige omgeving. Uiteindelijk reden we op smalle landbouwweggetjes, tot het opeens overging in een zandweg. Hm, goed berijdbaar en na zo'n 100 meter leken we weer op een andere weg uit te komen. Dat klopte ook, maar de straatnaambordjes waren ineens in het Duits. Nou ja, leve Schengen. Ook hier eerst een tijdje landbouweggetjes.
We kwamen wel weer "in de bewoonde wereld" uit, en na een paar keer op de gok een richting gekozen te hebben, zagen we wegwijzers richting Bunde. Die volgden we, en vervolgens reden we via Nieuweschans en Drieborg door de Groninger polders naar Nieuw Statenzijl, of op z'n Gronings, Nij Stoatenziel. Ook al zo'n vertrouwde locatie voor ons, die altijd weer boeit. De spuisluizen die belangrijk zijn voor de waterhuishouding.
Voor mensen die geen Nedersaksisch (Gronings, Drents etc.) kennen: ziel is de uitspraak van zijl, dat is een sluis.


Het is een flinke klim, maar als je boven bent zijn mooie vergezichten de beloning.


Landinwaarts zie je tussen de landerijen de Westerwoldse Aa, die de grens vormt tussen Nederland en Duitsland, de andere kant op kijk je uit over de Dollard.


Hier bovenop de dijk staat ook de liedtekst te lezen van Ede Staal over deze plek. Marijke kiekte me toen ik de clip opzocht, die je nergens beter kunt beluisteren dan hier.


Nij Stoatenziel - Ede Staal:


Nog even een geintje, of experiment: aan de overkant van de Dollard ligt Emden, een Duitse haven en industriestad. Daar zie je grote schepen, waar je zonder verrekijker geen details van kunt onderscheiden. Een van die schepen heb ik gefotografeerd via de verrekijker, en zag dat er GLOVIS op stond, een Koreaanse rederij.


Op een dijk bij de sluis is een "Waaiboei" geplaatst: hoe harder het waait, hoe verder die meebuigt met de wind.


Toen stonden we voor de keuze wat we verder zouden doen, het was inmiddels omstreeks vier uur. We zouden naar Lauwersoog kunnen gaan om een visje te eten, met het risico dat daar op maandag alles dicht zou zijn.
We kozen voor Noordpolderzijl, waar vrijwel zeker het enige café gesloten zou zijn, maar ook zo'n omgeving die nooit verveelt, en dan maar verder zien.
Gelukkig lijken de ambities om hier een toeristische attractie van te maken in de doofpot beland, want dat zou dodelijk zijn voor deze plek waar je zo heerlijk tot rust kunt komen en even de sleur en drukte ontvluchten. Weids uitzicht vanaf de dijk over het Groninger land, en over de kwelders en het Wad.


Natuurlijk een verjaardagsfoto met de getijdehaven en de kwelders.


Met aan de ene kant de haven, waarschijnlijk het begin van opkomend tij, en vogels die op het slik uitrusten. Aan het eind zou je zó de blubber in kunnen lopen, wat gezien de sporen net gedaan is door een groep kinderen die we zagen toen we aan kwamen rijden. Die zijn zeker een stukje wezen wadlopen, er waren begeleiders bij. Aan de andere kant de kwelder met koeien en paarden.


Als je bij goed zicht over de kwelder kijkt, kun je het Duitse eiland Borkum zien, dat helemaal volgebouwd lijkt met torenflats om toeristen te herbergen… Brrr!


Laten we het hier maar mooi rustig bij koetjes en kalfjes houden. Zo te zien houden sommige koeien ook van wadlopen.


Café 't Zielhoes was inderdaad gesloten, maar de sfeer er omheen is geruststellend. We werden begroet met een bloemenweelde, en op de muur zat een vlinder te genieten van het nazomerzonnetje.


Na hier weer lekker te hebben lopen lanterfanten en genieten, was het eigenlijk ook wel genoeg. We besloten naar huis te gaan nadat we wat gegeten zouden hebben. De stad Groningen lag op onze route, en we wisten zeker dat Ikea open was, dus besloten we daar te dineren. Dat was, op het laatste eindje rijden na, het slot van een mooie dag. En dat terwijl Marijke 's morgens nog gezegd had: zullen we de hele dag in bed blijven? Maar ik denk dat dat een geintje was...