...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

maandag 24 september 2018

180924 - Niklas - Artefact?


Artefact: opzettelijk vervaardigd (gebruiks)voorwerp - Van Dale

Op 2 september bracht ons zondagse uitstapje ons naar het dit voorjaar afgebrande keuterijtje op het Dwingelderveld, de Benderse Berg, waaraan we zo onze herinneringen hebben.
Nu iets wat niet in het verslag van ons bezoek stond. Toen we terugliepen naar het bezoekerscentrum zag ik op de zandweg die langs de plaats des onheils loopt, iets dat ik op de eerste blik voor een verdwaalde pad hield, maar bij nader inzien was het een steen met een bijzondere groen/bruinachtige kleur, matglanzend in de zon.
We waren al enkele tientallen meters onderweg, toen ik besloot om toch terug te gaan, en de steen nader te bekijken. En ik nam hem mee. Gedurende onze wandeling van bijna 2 kilometer hield ik de steen steeds in mijn hand. Het was alsof de steen en mijn hand elkaar vonden in een bepaalde natuurlijke houding.
Nu is er momenteel weer veel aandacht voor wijlen de amateurarcheoloog Tjerk Vermaning, middels een tentoonstelling in het Drents Museum en een locatietheatervoorstelling van PeerGrouP.
Vermaning deed ook allerlei vondsten, waarvan later de echtheid in twijfel werd getrokken, maar de discussie is nog steeds niet geheel verstomd.
Maar zou mijn steen ook een vuistbijl kunnen zijn? Het paste zó natuurlijk, zij het dat de steen misschien bedoeld was voor iets kleinere handen dan de mijne...


zaterdag 22 september 2018

180922 - ZOZ - Van september en eikels

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Het is september, de eikels vallen weer, en in 2008 schreef ik een gedicht over dit jaargetijde, met een knipoog naar Prinsjesdag. Deze week, dinsdag, was het weer zo ver.
Terwijl ik dit schrijf zijn de Algemene Beschouwingen naar aanleiding van de rijksbedroting in alle heftigheid bezig, en lopen de oppositiepartijen zich stuk op de metersdikke teflonlaag van Mark Rutte omtrent de alom verguisde afschaffing van de Dividendbelasting.

September

Lage zon verdrijft de eerste kou
met zachte schreden nadert herfst
hard groen kiest warme kleuren

ik snoep kastanjes in het bos
rolschaats op gevallen eikels
Prinsjesdag, ik tel de zwammen

overvallen door een eerste hagelbui
mijn regenjas vergeten in de kast
forse stormen zijn voorspeld

maar nu nog Indian Summer
ik steek veren in mijn haar
doe toch nog een anti-regendans

© Gauke Zijlstra, 2008
(Gepubliceerd in Drents Letterkundig Tiedschrift Roet, Winter 2008-2009,
en op onze website; zie ook Septembris van Marijke)

Toen ik op YouTube September intikte als zoekterm, kwam als eerste Earth, Wind & Fire - September tevoorschijn, maar daar had ik geen zin in.
Daarna zag ik tot mijn verrassing staan: Opening Ericsson Emmen - 8 september 1990! De nieuwbouw van het bedrijf waar ik vanaf 1966 in totaal 34 jaar gewerkt heb.
Ter gelegenheid van die opening had mijn naaste collega een fietstocht georganiseerd langs alle toenmalige Ericsson-vestigingen in Nederland. Met een groep van ruim 40 man reden we 500 km in twee dagen. Ik schreef er al eens over in mijn blog van september 2012.

Start fietstocht op 6-9-1990 om 06:00 uur; ik sta links voor, witte helm.

De volgende video die Youtube aanbood, was "September Rain", iets met Japanse "letters" er bij. Hé, best aangenaam om naar te luisteren, vond ik. Het komt van een solo-album van Makoto Matsushita, die meer bekend is van de Japanse band AB'S Dat album heet First Light, maar dat is een veelgebruikte titel voor van alles en nog wat.

Makoto Matsushita - September Rain:


Maar de titel waar ik het eerst aan dacht bij het woord "september" was uiteraard It Might as Well Rain Until September. Deze song is oorspronkelijk geschreven voor Bobby Vee (nl) door de succesvolste songschrijfster van de 20ste eeuw, Carole King (nl), samen met haar toenmalige echtgenoot Gerry Goffin (nl). De song is heel veel gecovered, maar ik koos deze versie, die in mijn jonge jaren soms mijn liefdesverdriet min of meer bevestigde en daarmee draaglijk maakte.
Daarbij speelde mee, dat ik de stem van Helen Shapiro (nl) graag hoorde.

Helen Shapiro - It might as well rain until september:


Maar Helen wist me ook wel weer op te vrolijken: Marja had deze song in 2013 al eens geplaatst, maar hier is 'ie nog een keer.

Helen Shapiro - Walking Back To Happiness:


En nu maar hopen dat de politici wat van al die mooie beloften waarmaken, en nu eindelijk ons een beetje pecuniaire happiness gunnen, in plaats van buitenlandse aandeelhouders...

zaterdag 15 september 2018

180915 - ZOZ - Van een Hole in One

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Nee, ik had geen successlag met golfen, ik speel geen golf. Trump wel, die was niet welkom bij de uitvaart van John McCain, en ging toen maar golfen op een van zijn ressorts. Doet hij blijkbaar vaker in plaats van belangrijke zaken.
Ik wil het hier hebben over meer alledaagse dingen van gewone mensen.

Over de gewoonste onderwerpen kun je een liedje maken, of een gedicht. En bij dat laatste denk ik meteen aan de poëtische spil van onze toenmalige dichtersgroep, die met een knipoog dit gedicht schreef:

ALLEDAAGS

Over alledaagse dingen
verzen maken
hoe je met je voet
op de vaatdoek
de keukenvloer dweilt

het is toch knap
als je dat kan.

©Joke Rhebergen (*1933 †2012)

Ik heb het vandaag over mijn instappers, een paar prettige, gemakkelijke schoenen, vooral voor 's zomers, die ik al zó lang heb, dat ik niet meer precies weet hoe ik er aan gekomen ben. Waar ik ze gekocht heb, of dat ik ze van iemand gekregen heb die er minder tevreden over was dan ik. In één ervan zit een gat. En daardoor zit er al de hele week een liedje in mijn hoofd.


Hole in my shoe

I looked to the sky
Where an elephant's eye
Was looking at me
From a bubblegum tree
And all that I knew was
The hole in my shoe
Was letting in water (letting in water)

I walked through a field
That just wasn't real
Where one-hundred tin soldiers
Would shoot at my shoulder
And all that I knew was
The hole in my shoe
Was letting in water (letting in water)

I climbed on the back of a giant albatross
Which flew through a crack in the cloud
To a place where happiness reigned all year round
Where music played ever so loudly


I started to fall
And suddenly woke
And the dew on the grass
It stuck to my coat
And all that I knew was
The hole in my shoe
Was letting in water (letting in water)

Traffic - Hole in my Shoe (1967):


De groep Traffic (nl) werd opgericht door vier rasmuzikanten, die al behoorlijk actief waren geweest in andere bands: Steve Winwood (nl), Jim Capaldi (nl), Chris Wood (nl) en Dave Mason (nl).

Het geluid van de Sitar (nl) van Dave Mason is prominent aanwezig. Dat was destijds een populair instrument, door de interesse voor Oosterse cultuur. The Beatles waren b.v. een tijdlang intensief bezig met de Transcendente Meditatie van Maharishi Mahesh Yogi (nl).

Deze song was niet, zoals ik dacht, geschreven en gezongen door Steve Winwood, maar door Dave Mason. Het zou eerst bedoeld zijn geweest als een "nursery rhyme", een kinderliedje of sprookje.
De tekst in het midden werd gesproken door de toen zesjarige Francine Heimann, stiefdochter van platenbaas Chris Blackwell, oprichter van Island Records (nl).
Dave Mason gaf er de voorkeur aan om in z'n eentje songs te schrijven, en de andere groepsleden te vertellen hoe hij het hebben wou, in tegenstelling tot de anderen die veel samen schreven. Dat leidde er toe dat Mason een paar keer uit de groep stapte, en vervangen werd door invallers. De overige drie waren de vaste kern van de groep.

Steve Winwood is degene die het stevigst in mijn geheugen verankerd is. Dat begon met mijn kennismaking met de Spencer Davis Group (nl), waar hij als 14 of 15-jarige begon op keyboards en zang. Daarvoor speelde hij al vanaf zijn achtste met zijn vader en zijn oudere broer in een band, waarbij de piano zó geplaatst werd, dat niet zou opvallen dat er een te jong knulletje zat te spelen.

Steve Winwood's manier van zingen is wel eens vergeleken met Ray Charles (nl), oordeel zelf bij deze video, waar Steve Winwood als 15-jarige de blues-standard Nobody knows you when you're down and out zingt. Het is geschreven in 1923 door Jimmy Cox en werd vooral bekend door Bessie Smith (nl).

Steve Winwood - Nobody knows you when you're down and out:



zaterdag 8 september 2018

180902 - Van brand en publieke geheimen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


In aansluiting op mijn vorige blog: Van brand en herinneringen, gaat deze zwijmel ook over een brandend huis. Het is een song, geschreven door country singer/songwriter Dick Feller, die nu door het leven gaat als Deena Kaye Rose. Ik schreef al eerder over hem/haar en de geslachtsverandering, en over de prachtige muziek die meestal onder de naam Dick Feller bekend is: 170513 - ZOZ - Van zangers en geslachten. In dat blog ook een voorbeeld van een bijzondere kijk op de wereld in de song Dick Feller - Daisy Hill, met de volledige tekst erbij.


De song die ik nu plaats, geeft ook een voorbeeld van zo'n bijzondere kijk. Het gaat over "Miss Nancy Ann's Hotel For Single Girls", waar een verpieterd opschrift aan de deur hangt met de tekst: “Single Rooms for Single Girls…No Men Allowed”. Maar er breekt brand uit...

De song is dus geschreven door Dick Feller. De eerste die het opnam, in 1971, was Tex Williams (nl). Nog een paar mensen namen het op, en in 2001 nam Dick Feller het zelf ook op.

The Night Miss Nancy Ann's Hotel For Single Girls Burned Down
Writer: Dick Feller  © Cyberphonic Publishing

Miss Nancy Ann ran a boarding house with a fade sign that read
"Single Rooms For Single Girls. No Men Allowed." It said
But rumor had it that a gentleman with a yen for love for a fee
Could always go to Nancy Ann's for some feminine company
Well one night in June in the Billiard Room was I chalking up with a friend
He was set to break when the door burst open and Leo James rushed in
He yelled "There's a fire that's just broke out and it's down at Nancy Ann's!"
So we dropped our cues on the pool room floor and down the street we ran

Chorus:
Though the flames were hot and the smoke was thick not a single life was lost
And the reason for the blaze was never found
But it long will be remembered in our local history
As the fire that fairly scandalized the town
The night Miss Nancy Ann's Hotel For Single Girls burned down


When we got to the place the front was a blaze and so was the second floor
So we cut around the side and up the alley and stopped aside the back door
We were catching our breath when the door flew open and knocked poor Leo flat
And out through the smoke ran Mayor Wills wearing nothing but a black silk hat
And right behind him with his shirt tail afire came the local chief of police
And banker Jones with the red-haired girl he always said was his niece
And then I spied Miss Nancy Ann herself helping someone else out of the fire
Her arm around the red bald head of old Judge McEntire
A deacon, a dentist, a deputy sheriff and one state congress-man
The county physician, the city mortician
Out through the flames they ran
The grand parade of girls in gowns and hat claid gentlemen
Through the thick gray smoke that certainly smelled like french perfume and gin

Chorus

Everybody was out at the girl's hotel by the time the roof caved in
We were heading back to the billiard hall when Leo turned to my friend
He said "I believe that's the funniest show I've ever seen in town"
"The so called elite caught out in the street with their pompous purity down"

Chorus

The night Miss Nancy Ann's hotel for single girls burned down

Tex Williams - The Night Miss Nancy Ann's Hotel For Single Girls Burned Down:


Dan de versie van Dick Feller zelf, op de CD "Centaur of Attention" uit 2001. Let ook even op het gitaarspel.

Dick Feller - The Night Miss Nancy Ann's Hotel For Single Girls Burned Down:



P.S.: Deze week overleed Hollywood-acteur Burt Reynolds (nl), voluit Burton Leon Reynolds Jr.
Een deel van zijn roem ontleende hij aan de succesvolle actie-komedie Smokey and the bandit (nl), en daarin zit muziek die (mede)geschreven is door Dick Feller, de hoofdpersoon van deze ZOZ.
"The Bandit" is geschreven door Dick Feller, en samen met Jerry Reed (voluit Jerry Reed Hubbard), "West Bound And Down" en de hit "East Bound and Down", gezongen door Jerry Reed.

vrijdag 7 september 2018

180902 - Van brand en herinneringen

Ons zondagse uitstapje bracht ons deze keer naar het Dwingelderveld. Geen onbekend reisdoel, dat herinneren mijn vaste lezers zich waarschijnlijk wel. We hebben iets met dat Natuurmonument.
De ca. 45 km. er naartoe heb ik een aantal keren gefietst, en soms ook teruggefietst, andere keren mee teruggereden in de auto. Heerlijk!

Maar de band is nauwer. In het Bezoekerscentrum van Natuurmonumenten, bij de manifestatie "Wandelen voor de natuur" in februari 2011 heb ik gedichten voorgedragen, muzikaal begeleid door Jan de Wilde en Ger Vandewall.


Al eerder, in 2006, was er in het bezoekerscentrum een tentoonstelling, gewijd aan de van oorsprong Drentse schrijver Anne de Vries, vooral bekend van zijn boeken over Bartje, ook vertaald in het Duits, Zweeds, Fins, Deens, Noors, Tsjechisch en Hongaars. En in 1972 verschenen als TV-serie.
Overigens schreef hij véél meer, ook onder pseudoniem, zie de bibliografie op Schrijversinfo!

Waarom die tentoonstelling dáár? Anne de Vries heeft een tijdje gewoond in het keuterijtje (kleine boerderij) midden op het Dwingelderveld, de Benderse Berg. Hij heeft daar inspiratie opgedaan voor zijn boeken.


Voor de opening van die tentoonstelling was de dichtersgroep, waarin Marijke en ik toen zaten, uitgenodigd om gedichten te schrijven over dat "Hutje op de hei". We zijn er toen, ter voorbereiding voor de groep, foto's wezen maken. Er scheen een prachtig zonnetje, maar er stond een harde, gure wind. Gelukkig bleek onze kleding goed genoeg gekozen.



De opening van de Anne de Vries-tentoonstelling op 31 maart 2006, met de presentatie van onze gedichten, was in het bezoekerscentrum. Er waren kinderen van Anne de Vries aanwezig bij die opening.
Onze gedichten waren groot geprint en gelamineerd. Een paar waren opgehangen, de rest was gebundeld in een grote houtenklapper, waarin later alle gedichten bewaard werden. Ieder droeg zijn/haar eigen gedicht voor. Geen van ons had het onderwerp van onze gedichten, dat keuterijtje, van binnen gezien.
Marijke poseerde met Anne de Vries Jr., zoon van, en ook schrijver.


Voorin die klapper met onze gedichten stond deze tekst:
Benderse Berg, een hutje op de hei, inspireerde velen tot het schrijven van verhalen, liedjes en gedichten. Anderen maakten foto's, aquarellen of pentekeningen. Zo beschreef Jac. P. Thijsse de Benderse Berg in zijn reisverhalen. Anne de Vries verbleef er jarenlang en inspireerde een aantal boeken op het verblijf in zijn jachthut. Het Drentse duo Tiny Klomp en Janke Bulthuis bezong 'de barg' in een liedje. Ruinens vrijetijdskunstenaar Harm Echten maakte diverse etsen van het huisje. Daarnaast zullen vele passerende fietsers en wandelaars een foto hebben genomen of misschien geïnspireerd zijn geraakt om 'het hutje op de hei' vast te leggen.

In het kader van de wisselexpositie over de Benderse Berg is aan de schrijverskamer de Clique uit Emmen gevraagd een aantal gedichten te maken over de Benderse Berg. De leden van de Clique hebben zich laten inspireren door de plek, het huisje, de historie en de omringende heide. In dit boek leest u de geschreven gedichten.

Later werd de klapper met onze gedichten verplaatst naar het onderwerp, het hutje op de hei, en daar opgeborgen. Daar hebben we hem nog eens teruggezien, op bezoek bij de tijdelijke bewoner van dat moment. Ik schreef er al eens uitgebreid over in mijn blog: Dwingelderveld, Benderse Berg, actueel en herinneringen. Het was een prettige ontmoeting, waarbij we nu eindelijk dat huisje van binnen konden bekijken. Het was wel gespeend van comfort: alleen een ouderwetse pomp voor water, geen elektriciteit en geen verwarming.
Marijke poseerde met de klapper, die nu voor ons even toegankelijk was. En het werd nog een lang gesprek met koffie en al!


In mei 2017 beschreef ik in mijn blog Van jachthut en hemelriek hoe we aan het boek "De man in de jachthut" van Anne de Vries kwamen. Dat was geïnspireerd door zijn verblijf op de Benderse Berg. Zo bleven we er mee bezig, en tussendoor gingen we nog wel eens spontaan naar het Dwingelderveld.

Toen kwam dit voorjaar het bericht dat het huisje afgebrand was, op 9 april 2018.
Anne de Vries huisje afgebrand op Dwingelderveld:


Dat was slikken! Een vast rustpunt in onze gedachtenwereld vernield… Ik had er direct wel willen gaan kijken, maar Marijke vond het te emotioneel. En daar kon ik me eigenlijk ook wel bij aansluiten: wat zouden we daar aantreffen? Tja, alleen een puinhoop; geen schijn van kans dat er van onze klapper met gedichten nog iets terug te vinden is. Maar goed, van de originele teksten hebben een back-up.

Van het Anne de Vries huisje is niet veel meer over. Foto: RTV Drenthe

De regionale media hebben er veel aandacht aan besteed, dat toont de betekenis van dit huisje voor veel mensen.
Anne de Vries Jr. is op nieuwjaarsdag 2018 overleden , hij heeft de brand niet meer hoeven meemaken.

Nu is er alleen een kale "vloerplaat" over van het huisje, en de vraag is of het nog weer wordt opgebouwd. Het weidse uitzicht over het grootste natte heidegebied van Europa is gebleven, maar toch ontbreekt er voor ons nu iets. Terwijl Marijke weemoedig toekijkt (met de gerestaureerde radiotelescoop op de achtergrond), geef ik met mijn hand aan waar onze klapper ongeveer lag, op een plank of een kastje tegen de muur die daar op de vloer rustte...


zaterdag 1 september 2018

180901 - ZOZ - Van Faeröer en Eivør

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Zomaar een mooie vrouwenstem vinden die een bekende song van een grootmeester durft te coveren, en dat alleszins acceptabel doet, de sfeer weet te pakken, dat overkomt je niet elke dag.
Ik had nog nooit van haar gehoord, maar ze komt dan ook uit een afgelegen plaats op aarde: de Faeröer eilanden (en). Dat is een zelfstandige natie binnen het Deense koninkrijk. Niet te verwarren met het Zweedse eiland Fårö in de Oostzee, de stad Faro in Portugal of met Fair Isle dat boven Schotland ligt, tussen de Orkney- en Shetland eilanden.

Sneeuw op de Faeröer? Eilanden omringd door heel veel zee...

De song is Famous Blue Raincoat van Leonard Cohen (nl). De tekst bevat verwijzingen naar de song "Lili Marlene", naar Scientology, en naar Clinton Street in Manhattan, waar Cohen in de jaren 1970 woonde, toen het een levendige Latino-wijk was. De jas was Cohen's eigendom.
De zangeres is Eivør Pálsdóttir (nl). Ze is geboren in het dorp Syðrugøta, met die opvallende letter: ð.

Eivør - Famous Blue Raincoat (Leonard Cohen):


De verleiding is groot om er een clip van de grote meester zelf onder te ztten, maar ik geef alleen twee links. De eerste toont een jongere Leonard Cohen, live in een Duitse TV-uitzending. De tekst staat zowel in de video als onder "meer weergeven": Leonard Cohen - Famous Blue Raincoat. De tweede lijkt me veel recenter: Leonard Cohen - Famous Blue Raincoat (Live in Dublin).

Eivør is een oude Noordse vrouwennaam. Ze had op haar 13e haar eerste TV-optreden. De Faeröer waren het laatste gebied in Europa dat een eigen publiek televisiekanaal kreeg. Dat heet nu: Kringvarp Føroya. Ze begon met klassieke Faeröerse ballades, maar heeft haar repertoire enorm uitgebreid in allerlei genres, inclusief jazz, rock en klassiek. Ze zingt in het Faeröers, IJslands, Engels, Noors en Zweeds.
Van haar Faeröerse album Slør koos ik dit lied waarvan de tekst voor mij onbegrijpelijk is, ware het niet dat iemand zo vriendelijk is geweest om op YouTube in de reacties onder de clip een vertaling te geven; daartoe 2x klikken op "meer weergeven".

Eivør - Verð Mín (Lyric Video):


Wie graag meer wil horen raad ik aan eens rond te snuffelen op Eivør's YouTube-kanaal.

Via Eivør's Faeröerse platenlabel TUTL records stuitte ik op nog een andere zangeres die me raakte, Lea Kampmann. Ik kopieer gewoon even wat TUTL over haar schrijft: "A new, talented singer-songwriter emerges. Lea Kampmann grew up in Copenhagen, where she was raised with classical music from early childhood. In her teenage years, her love for song-writing started growing, and when she moved back to her homeland, the Faroe Islands, at the age of 18, she got inspired to write songs for the EP, Common Blue. Lea Kampmann has since then played a lot of concerts in different venues in the Faroe Islands." Oordeel zelf.

Lea Kampmann - Moonsick:



Update: Naar aanleiding van een uitdrukking in Famous Blue Raincoat, "to go clear", vond ik dit artikel: Going Clear: Leonard Cohen & Scientology, dat veel breder is dan de titel doet vermoeden, op een site waar nog veel meer te vinden is.

zaterdag 25 augustus 2018

180825 - ZOZ - Van kinderspel en grote mensen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Afgelopen weekend was is Emmen voor de dertigste (30e) keer het Internationale Vliegerfeest, georganiseerd door de Stichting Vliegerfeest Emmen.
We denken vaak nog dat vliegeren kinderspel is. In de zin van spelende (ook grote) kinderen klopt dat helemaal. Wel is er sinds mijn jeugd veel veranderd op het gebied van vliegers. Het beeld van toen vind je een beetje terug in een scene uit Mary Poppins.

David Tomlinson - Let's Go Fly A Kite (uit: Mary Poppins):


In Aziatische landen is het vliegeren al veel ouder dan hier, en is onder andere het vechtvliegeren populair. Het vliegertouw wordt dan ingesmeerd met lijm en b.v. glassplinters, en probeer je elkaars touw door te snijden. Ik vond een animatie met een leuk kinderliedje in het Hindi, met zo'n heerlijke begeleiding.

Hindi Kids Song - Chali Re Meri Patang (Animated Song by Jingle Toons):


Ik kan me niet herinneren dat ik "ons" vliegerfeest ooit heb gemist, al ben ik vroeger veel actiever geweest. Toen was ik ook lid van de vliegerclub Stijgkracht, waarvan de leden als vrijwilligers optreden. Het feest is van een ééndaags gebeuren uitgegroeid tot een weekend, van vrijdag 17:00 uur tot zondag 17:00 uur (en vooraf opbouwen en naderhand opruimen). Vaak steek ik nog wel even een hand uit om te helpen als ik er toch ben. Deze keer bleef ons bezoek beperkt tot de eerste helft van zondagmiddag.
Toen we arriveerden was er nog niet zoveel publiek, maar er stonden al veel vliegers in de lucht; prachtige exemplaren, al of niet zelfvliegend.


Heel bijzonder vond ik een soort kronkelende wormen, die had ik nog niet eerder gezien.


Een verzameling draken was een absolute blikvanger. Ze werden de lucht in geholpen door een vlieger in de vorm van een Manta. Denk je eens in hoeveel werk er in zit om zo'n collectie te bedenken en te maken!


Naast de vliegers zien we ook steeds meer grappige dingen verschijnen die bewegen in de wind en op het water, want het vliegerfeest is bij de Grote Rietplas, waar ook een strand is.


Dat vliegeren niet altijd geschikt is voor kleine kinderen, maar wel om het kind in volwassen kerels nog even de kans te geven, kun je zien bij de "vliegertrein": hier zijn 25 zogeheten Flexifoils achter elkaar bevestigd. Dat zijn bestuurbare vliegers van een soort "matras"-model. Als dat de lucht in gaat, kan het door één man bestuurd worden, maar er is wel minimaal een zware personenauto nodig om de trekkracht op te vangen. Als er teveel wind staat, heb je minstens een stevige truck nodig. Ik heb zelf twee van die dingen, maar dat sleept je al mee bij windkracht 4!
Zo'n trein kost wat voorbereiding, daarom heb ik maar weer even geholpen. ;)


Marijke filmde intussen hoe het een aantal pogingen kostte om het geheel de lucht in te krijgen, en hoe het vervolgens vloog.


Om met muziek te eindigen, het is een minder bekende song, met een passende titel, van een heel bekende band. Ik heb 'm al eens eerder geplaatst, in een andere versie, ook t.g.v. een vliegerfeest.

U2 - Kite (Slane Castle Live):


Vorig weekend het vliegerfeest, vandaag herdenken we in kleine kring dat mijn schoonzusje Sylvia een jaar geleden overleed. Toen wijdde ik mijn ZOZ daar aan: Van sterfelijkheid en herinneringen.

zaterdag 18 augustus 2018

180818 - ZOZ - Van opvoeding en oorwurmen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Mijn vaste lezers weten natuurlijk dat ik een Gereformeerde opvoeding heb genoten; niet van de zwaarste categorie, maar toch. Daar blijft altijd iets van hangen, hoe ver je ook afdrijft van dat oorspronkelijk met de paplepel ingegeven gedachtengoed.
Zo zaten er deze week ineens twee zinnen in mijn hoofd te oorwurmen, met muzikale begeleiding: koorzang ondersteund door orgelspel:
Ieder woelt hier om verand'ring
Wenst terug 't geen hij eens zag
Het bleef bij die twee zinnen, waarmee ik buiten de kerkelijke context ook wel iets kan. Maar was het nou een Psalm of een Gezang? Want dat maakte toch nogal wat verschil in liturgisch aanzien!

Ach, tegenwoordig hoef je geen bibliotheken meer door te bladeren om iets terug te vinden. Volgens Google was het Gezang 179 uit de Hervormde bundel. Ja, want let op: het is nog niet zo lang dat een groot deel van de Gereformeerde en Hervormde kerken zijn samengegaan in de PKN, de Protestantse Kerken Nederland, en dat er een algemeen Liedboek voor de Kerken is verschenen, dat inmiddels ook alweer blijkt opgevolgd.
Ik heb het lied even opgezocht in mijn oude zakbijbeltje: het is Gezang 53 in de los toegevoegde uitbreiding van het aantal gezangen, uitgegeven in 1959. Daarmee werd het aantal door de synode goedgekeurde Gezangen uitgebreid van 29 tot wel 59! (Het Liedboek kende er 491)

Uiteraard was het lied langer dan die twee zinnen. Ze bleken de eerste en laatste zin van een vier-regelig couplet, dat het tweede was van drie coupletten. Hier de Hervormde versie van de tekst:

Gezang 179  (Oude Hervormde Bundel - 1938)

 1 "Rust mijn ziel uw God is Koning"
 heel de wereld zijn gebied.
 "Alles wisselt op zijn wenken"
 maar Hij zelf verandert niet.
  
 2 Ieder woelt hier om verand'ring
 "en betreurt ze dag aan dag"
 "hunkert naar hetgeen hij zien zal"
 wenst terug 't geen hij eens zag.
  
 3 "Rust mijn ziel uw God is Koning!"
 Wees tevreden met uw lot!
 "Zie hoe alles hier verandert"
 en verlang alleen naar God!

In mijn Gereformeerde bundeltje is de tekst weer nèt even anders. Marijke verzuchtte nog, dat ze er niets van snapte, die verschillen tussen Gereformeerd en Hervormd. Laat staan de verschillen tussen de verschillende soorten Gereformeerd en de verschillende soorten Hervormd. Haar vader was Hervormd en haar moeder bleef eigenlijk Rooms Katholiek, waardoor bij haar thuis het geloof niet zo gestructureerd werd beoefend.


Ik vond een "live"-versie van dit lied: Nederland Zingt: Rust mijn ziel uw God is koning door Mannenkoor de Lofstem en Mirjam Feijer, in de Grote- of Lebuïnuskerk in Deventer, maar dat vond ik nogal saai gezongen en met een compleet orkest erbij, en dat is niet zoals het in mijn hoofd klonk. Daarom kies ik een andere versie zonder bewegend beeld, maar met een link naar mijn eigen verleden: de organist is Willem Hendrik Zwart (1925 - 1997; desalniettemin ook op Facebook!), waarvan ik nog muziekles heb gehad, in dat ene jaar dat ik op de Chr. HBS zat. Daar heb ik de blokfluit "jammerhout" leren noemen. Maar orgelspelen, dàt kon hij!

Urker Visserskoor Crescendo - Rust mijn ziel uw God is Koning:


Ik vermoed dat aan de Gereformeerde versie (afb. Gezang 53), met name de laatste zin, de aanvulling te danken is: "maar zet zelf je fiets op slot"...

zaterdag 11 augustus 2018

180811 - ZOZ - Van twee broers en muziek

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Een gezin dat de buurt wel eens verbaasde. Als jonge jongens pakten ze samen met hun vader soms de tent in om te gaan kamperen als er sneeuw lag. En er werd door het gezin veel gedaan voor vluchtelingen en andere hulpbehoevenden.
De vader overleed, op relatief jonge leeftijd, kort nadat ik tegenover hen kwam wonen bij mijn lief.

Beide jongens "gingen in de muziek". Over de jongste, Willem, heb ik het al een paar keer gehad in een blog, in het kader van"Zwijmelen Op Zaterdag" (ZOZ): ZOZ-084 (2 juni 2014), ZOZ-124 (28 maart 2015), en ZOZ-261 (11 november 2017). Die laatste keer was naar aanleiding van het overlijden van Willem op 58-jarige leeftijd. (Helaas zijn sommige clips van YouTube verwijderd).

Kamperen deed broer Erik nog steeds: op Facebook verschenen zijn foto's van- en rond de tent op Vlieland. En veel ingeklede wijsheden, en grappen en grollen.

Maandag is Erik op 60-jarige leeftijd overleden, op de dag af 9 maanden na zijn 19 maanden jongere broer. Op ons vakantieadres werden we ingeseind dat Erik ernstig ziek was, met een heel slechte prognose. Voordat we weer thuis waren was hij overleden.
Voor ons was Erik meer op de achtergrond, maar de regelende kracht in het gezin. Voor heel veel vrienden was Erik een markante persoon, zoals Willem een markante persoon was in het straatbeeld van Emmen. Erik's rol in de muziek lijkt meer op de achtergrond, maar was belangrijk: hij speelde bas, en trad op als techneut. De broers speelden zowel samen als apart van elkaar in bands.
Voor hun oude moeder, die haar man en zonen heeft overleefd, en veel van hun vrienden is het duidelijk dat ze nu weer samen verdergaan met muziek maken.


Ik koos een video die ik al eens eerder plaatste, omdat daarin beide broers te zien zijn, en ook een vaste waarde in hun leven, zanger Elias de Vries, waarmee Willem als duo doorging als Mr. Jones Band, nadat eerdere reïncarnaties van de band waren uiteengevallen. Ook Erik speelde daarin mee, en bij deze en andere opnamen speelde hij bas en maakte de opnamen. Het laat ook en glimp van hun humor zien; ook iets waardoor we ze niet zullen vergeten...

Mr Jones - Friday I'm in Love (The Cure):


zaterdag 4 augustus 2018

180804 - ZOZ - Van verdriet tot humor

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Het was weer zo'n samenloop: twee "oude bekenden", die (voor mij) betekenis en overeenkomsten hebben, die weer eens mijn aandacht werden binnengeschoven.


De zaterdagse Volkskrant had in het Zomermagazine een interview met Hans Dorrestijn, met als aankondiging: "Kijk, dat mag ook wel eens gezegd: Hans Dorrestijn is aan het eind van zijn werkzaam leven een optimist. En legt uit welke lange weg hij daartoe aflegde."
Uit een interview in Maarten! met Hans Dorrestijn: ‘Een beminnelijk mens’, noemt Maarten hem. [..] Hans Dorrestijn (72) heeft van zwartgallige humor zijn handelsmerk gemaakt. Een makkelijk leven heeft hij dan ook niet gehad. Zijn collega Jacques Klöters merkte ooit op dat ‘zelfs de boeken van Charles Dickens verbleken bij de jeugd van Dorrestijn. Hoewel dit wel veel schrijnende, maar buitengewoon geestige liedjes opleverde.’ Dorrestijns gevecht met een hardvochtige en gewelddadige stiefvader heeft hij tot 26 jaar na diens dood met zich meegedragen. Je zou me ervaringsdeskundige kunnen noemen, maar ik denk dat het voor Hans flink wat zwaarder is geweest, omdat het op jongere leeftijd begon, heftiger was en langer duurde.

En op Facebook werd mijn aandacht gevraagd voor Loudon Wainwright III (nl), een zanger die hier geloof ik niet zo bekend is, maar die ook van die songs schrijft met net even een andere, verwonderde kijk op het dagelijks bestaan.
Misschien kennen oudere TV-kijkers hem van zijn gastrol uit 1974/1975 als the singing surgeon Captain Calvin Spalding in de roemruchte serie M*A*S*H (nl), over een mobiel veldhospitaal in de Koreaanse oorlog, waar de dagelijkse horror wordt verdrongen met humor. In deze episode worden de verpleegsters geëvacueerd omdat een aanval van de vijand wordt verwacht.

Loudon Wainwright III (Capt. Calvin Spalding) - Unrequited to the Nth Degree/Oh, when I die (M*A*S*H):


Zelf kocht ik ooit zijn Album III, met daarop zijn bekendste song, Dead Skunk. Hij schreef het in een kwartier, nadat zo'n voorval werkelijk was gebeurd.

Loudon Wainwright III - Dead Skunk in the Middle of the Road:


Een overeenkomst tussen beide artiesten, behalve hun bijzondere gave om unieke liedjes te schrijven met (zwarte) humor en een verwonderde blijk op de wereld, is dat beiden perioden van depressiviteit kennen of hebben gekend.
Loudon Wainwright III maakte een album: Haven't Got the Blues (Yet), met daarop de song "Depression Blues", die begint met:
"Lightnin' 1) sings the blues. The Catholic goes to his confession. Now tell me what you plan to do about all of your depression. Oh, you tried old Sigmund's talking cure, you experienced its power. But that kind of talk ain't cheap, you know, at $180 an hour."  1) Lightnin' Hopkins
Maar ook in die sferen wist hij zijn humor in songs te gieten: Loudon Wainwright III - The Man Who Couldn't Cry.

Ook Hans Dorrestijn weet zijn jeugdtrauma's treffend uit te beelden, bijvoorbeeld over zijn geboorteplaats: Hans Dorrestijn - Ede (uit: Het Naakte Bestaan).
En de frustraties over dingen die zo goedbedoeld waren, maar niet in goede aarde vielen weet hij zo beeldend te verwoorden dat je het voor je ziet!

Hans Dorrestijn - Moederdag:


zaterdag 28 juli 2018

180728 - ZOZ - Van een klein instrument en brede muziek

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Er wordt over de Ukelele (nl) nog wel eens lacherig gedaan. Dit 4-snarige instrument wordt nog wel eens beschouwd als een kindergitaartje. Onterecht: het is een volwaardig instrument met een eigen plaats in de muziek. Vaak denk je dan als eerste aan Hawaii.

Bij toeval zag ik een videoclip van een jongedame, Brittni Paiva, met muziek die ik nooit geassocieerd zou hebben met een ukelele. Als ik het goed begrijp, begon ze op 11-jarige leeftijd te spelen op een ukelele die ze van haar grootvader kreeg. Lees meer in dit interview uit 2010 (ze was toen 21): The Brittni Paiva Interview: "The only limit you have is the limit of your mind.".
Zeg nou zelf: zou je ooit gedacht hebben dit nummer te horen spelen op een ukelele?

Brittni Paiva - Take Five (Live):


Ook met Counrty en Blues kan ze overweg: Tommy Emmanuel and Brittni Paiva - Workin' Men Blues (Merle Haggard), en ken je dit origineel nog: Santana - Europa (1982)? Brittni speelt het ook.

Brittni Paiva - Europa (Carlos Santana):


En wat denk je van een traditionele Hongaarse volksdans als de Csárdás (nl), maar dan op ukelele?

Brittni Paiva - Csardas (ukulele version):


Muziek die wel past bij dit warme weer toch?

zaterdag 21 juli 2018

180721 - ZOZ - Van groente en fruit

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


We zijn weer eens beland in het land van Flipje en omgeving, waar de grote rivieren een vruchtbaar gebied omarmen.
Het fruit is weer rijp en onze hofleverancier van kersen had het behoorlijk druk.

Een mooie aanleiding om me vandaag in mijn muziekkeuze te laten leiden door de agrarische sector, afdeling groenten en fruit.
Deze omgeving inspireerde me daarin al vaker.

Heb je vroeger ook geleerd dat je niet mag spelen met je eten? Op straffe van "met blote voeten naar bed"?
Nou, ik heb een paar stouterds gevonden! Hier is de uitleg:

The Vegetable Orchestra - Literally Plays with Their Food:


Meer info op The Vegetable Orchestra. En zo klinkt hun live optreden:

The Vegetable Orchestra - Transplants:


Nu het fruit. Een live optreden van Pink Floyd, toen nog met Syd Barrett (nl), een van de oprichters van de groep. Deze live opname is gemaakt in 1967 in Los Angeles voor het programma American Bandstand. Bij een optreden een dag later in een andere TV-show weigerde Syd Barrett de zang te playbacken, en als compromis deed Roger Waters dat.

Pink Floyd met Syd Barrett - Apples & Oranges:


Korte tijd later trok Syd Barrett zich terug uit de openbaarheid en wijde zich aan de beeldende kunst. Misschien zou je kunnen zeggen dat hij geflipt is op de muziekbusiness...

zaterdag 14 juli 2018

180714 - ZOZ - Van trektochten en geschiedenis

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Ik ben lui. Nou ja, ik zit te puzzelen op andere onderwerpen dan muziek: familieverhalen uit de Tweede Wereldoorlog, naar aanleiding van informatie die ik zo nu en dan krijg van familieleden. Proberen antwoorden te vinden op vragen, waar we de betrokkenen niets meer over kunnen vragen.
Oude brieven die bewaard gebleven zijn, een adres op oude documenten waarvan nu pas doordringt dat het anders is dan verwacht. Een verhaal dat nét even anders blijkt te zijn. En informatie die tegenwoordig openbaar is op internet.
Zo blijken mijn moeder en een van haar zussen volgens hun persoonsbewijs omstreeks 1940 aan de Zuidzijde van een kanaal ingeschreven te zijn, terwijl ze beslist aan de Noordzijde gewoond hebben: rara...
Van een oom, die kort na de oorlog is overleden, kreeg ik "nieuwe" brieven onder ogen, waaruit blijkt dat hij veel zwaarder was toegetakeld door de Landwacht dan we wisten. Hij schreef, kort voor de bevrijding, vanuit een zorginstelling naar bevrijd gebied, en dat is dus blijkbaar gelukt. Bijkomstig moment van verwondering: ik heb ooit hand en spandiensten verricht voor een boek over die instelling, geschreven door twee vriendinnen...
Ik had al een brief van hem uit begin februari 1945, waarin hij beschrijft hoe hij, na de mishandeling door de Landwacht, de 30 kilometer naar zijn ouders in drie etappes heeft afgelegd met de fiets aan de hand, 's nachts, en door sneeuwstormen. Hij kon daar niet langer dan één dag blijven, en is blijkbaar daarna in die instelling verpleegd, waarschijnlijk in het geheim. In augustus 1945 is hij overleden.
En misschien is het raadsel opgelost wat er van zijn toenmalige verloofde is geworden, door het combineren van wat we al wisten met wat nu op internet te vinden is...

Het is misschien een beetje een vreemde sprong, maar de muziek die dezer dagen in mijn hoofd rondzwalkt, heeft ook met lopen te maken. Wel zonder de bizarre aanleiding, geheel vrijwillig en in zomerse omstandigheden.
Op RTV Drenthe wordt een reeks zomerprogramma's herhaald uit 2003, De Trektocht. Een team medewerkers loopt van plaats tot plaats door Drenthe, waarbij soms zoveel mogelijk een rechte lijn over de kaart wordt gevolgd. Daarbij moeten obstakels overwonnen worden, zoals sloten en kanalen. Het was een heel populair programma, met een gezellige sfeer er omheen!
En ja, ik schreef er al eerder over, met deze zelfde muziek, maar het zij zo...

Daniël Lohues - Trektochtlied "Laot mij mar lopen":


zaterdag 7 juli 2018

180707 - ZOZ - Van duimpje en hoop

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Ik zag op Facebook de aankondiging van een concert in de Melkweg van een artiest waarvan ik nog nooit gehoord had. Dat ik dat zag, kwam doordat een vriendin dat blijkbaar interessant vond, en er een duimpje bij gezet had.
Het concert is pas op 4 november, dus wie er naartoe wil, moet dat even in de agenda zetten en op tijd tickets bestellen.
Het gaat om de Israëlische bassist, zanger en componist Avishai Cohen. Hij speelde op jonge leeftijd piano, maar schakelde op zijn 14e over op basgitaar, geïnspireerd door jazz-bassist Jaco Pistorius, en later contrabas.
Hij verhuisde naar New York, speelde daar in kleine clubs en op straat. Later speelde hij met vele grootheden uit het genre, en begon vervolgens zijn eigen band en ging ook zingen.
Ik koos een titel van hem die me aanspreekt. Misschien wel omdat de FB-vriendin waardoor ik deze muziek vond moslima is, en hij in Israël geboren is.

Avishai Cohen - Song of Hope:


vrijdag 29 juni 2018

180630 - ZOZ - Van maan over Limburg en Texas

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Deze keer had ik iets in gedachten waarvoor ik nog geen tijd gehad heb, maar een eerder idee had ik zondagmorgen al. Toen stond ik overhemden te strijken met de radio aan. RTV Drenthe, met Jans Polling: Pollings Passie. Jans liet onder andere een juweeltje horen van Rowwen Hèze samen met de terecht wereldberoemde accordeonist Flaco Jiménez, hoewel die niet genoemd wordt in de titel van de video...

Rowwen Heze & Flaco Jiménez - The Moon Is Mine:


zaterdag 23 juni 2018

180623 - ZOZ - Van vinden zonder te zoeken

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Als ik YouTube open, kan het frustrerend zijn, omdat ik niet kan vinden wat ik in mijn hoofd hoor spelen.
Vaak gebeurt ook het tegengestelde: of ik nou naar iets zoek of niet, er kan iets staan wat interessant lijkt, en ook blijkt te zijn, en dan weer een feestelijke ontdekkingstocht oplevert. Met zijsprongen...
Zo ook nu. En mijn interpretatie van de tekstregel onder de clip bleek niet te kloppen. Ik dacht dat de naam van de band vooraan stond. Dat paste ook wel bij de soort muziek, toen ik het begin beluisterde. De titelregel suggereert een mix van Schotse en Indiase muziek, en dat intrigeerde me.

Afbeelding: Wikipedia.

Bij dat Indiase kon ik "The Snake Charmer" wel plaatsen, maar wat ik daarmee vond was als eerste een schilderij van Jean-Léon Gérôme, The Snake Charmer , origineel "Charmeur de serpents", te vertalen als De Slangenbezweerder.
Wikipedia zegt
Context: The painting was used as the front cover of Edward Said's book Orientalism, in which he draws attention to the undercurrent of sensuality dressed up as academic interest. An article by Linda Nochlin, "The Imaginary Orient", in Art in America, points out that the seemingly photorealistic quality of the painting allows Gérôme to present an unrealistic scene as if it were a true representation of the east. Nochlin considers it better a representation of the West's colonial ideology.
The highly finished style of the painting has also been evaluated within the context of Gerome's resolute opposition to French Impressionism.

Maar goed, terug naar de clip waar dit verhaal mee begon: Drowsy Maggie is niet de band, maar de songtitel, gespeeld door een jonge vrouw uit India, die zichzelf het bespelen van de in India niet zo bekende bagpipes of doedelzak heeft geleerd, in Keltische stijl. Ze noemt zich dus "The Snake Charmer"; ze heet Archy J., was al bekend als zangeres en gitariste voordat ze gecharmeerd raakte door de bagpipes.

Ik vind het een mooie clip, met prachtige dansers. Aan het eind maakt ze wat reclame voor zichzelf, omdat ze graag wil kunnen leven van haar muziek.
En o ja: "drowsy" betekent zoiets als slaperig, dommelig. Dromerig misschien, denk ik dan?

The Snake Charmer - Drowsy Maggie (Scottish Indian Punjabi Mix):


Ze zegt hierover :
When a 200 year old Traditional Scottish Folk song gets a Punjabi Dubstep revival by The Snake Charmer. A multi cultural music video with Britain's Castles, highland dancers, Bagpipes, Graffiti walls from India, punjabi folk, bhangra dancers, Russian violinist and a crazy dhol player get together to showcase the amazing diversity in the world and how we all have something in common and can contribute to each other despite the distance and differences. Enjoy this brand new Celtic punjabi mix with Bagpipes.

Inderdaad, muziek is een multiculturele taal! Ze noemt het een Schotse song, maar bij het zoeken naar info vond ik meer verwijzingen naar een Ierse oorsprong, zoals hier en hier.
Het wordt gespeeld als Reel, dus als volksdans, en de oorsprong van de reel zou dan weer Schots zijn. Tja… Evengoed blijft het aangename Keltische muziek.

Er werd ergens gezegd dat er 163 opnamen van bekend zijn met kleine verschillen in de schrijfwijze van deze titel - het wordt over de hele wereld gespeeld. En dan is het nummer ook nog onder een flink aantal andere titels bekend.
Ik heb gezien dat er bands zijn die zich naar dit nummer genoemd hebben en bands uit de meest onverwachte landen die dit nummer spelen.
Ik kan geen keuze maken, dus ik laat het hierbij deze keer, ik word een beetje drowsy, geloof ik… Veel plezier, mooi weekend!

zaterdag 16 juni 2018

180616 - ZOZ - Van vaderdag en Jansen en Jansen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Langs een omweg kwam ik bij een mooi stukje klassieke muziek, dat wel bij vaderdag past, vind ik: de titel is "O mio babbino caro", vertaald: "O mijn lieve vader". Het is een aria uit de opera Gianni Schicchi (1918) van Giacomo Puccini (nl). Floor Jansen zong het, begeleid op piano door Iris Hond, in "De Tiende van Tijl".

Floor Jansen - Puccini: O mio babbino caro:


Die omweg was een artikel in de Volkskrant, dat ik had uitgescheurd om eens een keer te gaan luisteren. De titel was: Floor Jansen is internationaal onze grootste popzangeres. Hoe kan het dan dat Nederland haar niet kent?. Ik weet niet of iedereen het kan lezen, wij hebben een digitaal abonnement...
Ik "kende" haar ook niet, vooral omdat ik meer in oudere muziek thuis ben, denk ik.

Uit het artikel blijkt dat ze meestal excelleert in een ander genre: Symphonic Metal, soms zegt men Gothic Metal. Maar ook in een dergelijke setting schuwt ze niet om deze aria aan het publiek op te dienen: hier is nog een akoestische versie op het Metal Female Voice Fest: O Mio Babbino Caro - ReVamp (Floor Jansen performing Puccini Cover). Hier trad ze op met de door haar opgerichte band ReVamp (nl).

Floor Jansen (nl) woont op een mooie plek in Zweden, met haar partner (drummer van een andere band) en hun dochtertje, maar wel dicht bij het vliegveld van Göteborg, om snel naar allerlei verplichtingen te kunnen reizen, zoals wereldtournees.

Ze had in Nederland in meerdere bands gezongen, toen de Finse groep Nightwish (nl) haar in 2012 vroeg om, wegens problemen, per direct de zangeres te komen vervangen. Ze kende het repertoire niet, maar ze deed het toch, en maakte met de band de lopende tournee af. Sinds 2013 is ze de vaste zangeres van Nightwish.

Ik kies voor Élan, de eerste song van het achtste album van Nightwish: Endless Forms Most Beautiful (nl), het eerste album met Floor Jansen als frontvrouw.
(Nuclear Blast is het platenlabel).

Nightwish - Élan:


Naast Nightwish is Floor Jansen ook te horen als gastzangeres in het project Ayreon (nl) van de Nederlandse componist en multi-instrumentalist Arjen Anthony Lucassen (nl). Het project werkt veel met gastmuzikanten, live optredens zijn daardoor onmogelijk. Wie niet van Science Fiction houdt, moet maar gewoon luisteren en het bekijken als Fantasy, of als een sprookje...

Ayreon - Star Of Sirrah (album: The Source, 2017):


Niet iedereen zal het verwachten bij een Metal-band, maar veel collega's waarmee Floor Jansen werkt hebben een behoorlijke muziekopleiding, tot conservatorium toe. Zelf is ze in 2003 afgestudeerd aan de Rockacademie in Tilburg. Ze gaf zelf ook zangles, en speelt meerdere instrumenten.
We begonnen met klassiek, hier is nog iets. Live, samen met zanger/bassist Marco Hietala (nl) van Nightwish. Wel eens eerder een Metal-band zó gehoord? En die begeleiding?

Marco Hietala & Floor Jansen - Ave Maria:


Voor wie denkt toch wel eens van haar gehoord te hebben: Floor Jansen in De Reunie in 2016, en op 3 juni was Nightwish met Floor Jansen de hoofdact op het festival Fortarock in Nijmegen.

zaterdag 9 juni 2018

180609 - ZOZ - Van leeuwen en rode wijn

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Het was even een beetje spannend. De "zelftest"van het Bevolkingsonderzoek Darmkanker gaf bij mij aanleiding tot een vervolgonderzoek. Dat is voor iedereen die opgeroepen wordt spannend, maar ik heb een voorgeschiedenis. Bij mij werden twee poliepen verwijderd en nader onderzocht. Dat duurt een week, en de uitslag was goed.
Redenen dus om "het leven te vieren", ook al door een extraatje dat we toegeschoven kregen.

We kozen ervoor om een bezoek te brengen aan de Menkemaborg in Uithuizen. Mijn moeder nam me als klein knulletje mee naar dergelijke instellingen om cultuur en historie te proeven, en ik denk dat de Menkemaborg de eerste was.
Voor de brug die toegang biedt tot de borg, staan twee vervaarlijk uitziende leeuwen, dus we vroegen ons even af of we welkom waren.


Bij de entree stelden ze ons echter gerust, dat de leeuwen er gevaarlijker uitzien dan ze zijn. Dat onderstreep ik dan maar met een song die in een andere uitvoering erg bekend is geworden.
Lees het verhaal achter Mbube (The Lion Sleeps Tonight) en luister naar deze versie die dicht bij zijn Afrikaanse roots ligt, door Miriam Makeba (nl).

Miriam Makeba - Mbube (North Sea Jazz Festival, 2004):


Ach, als je op de toegangsweg naar de Menkemaborg loopt, ziet de omgeving er bijzonder rustgevend uit, de leeuwen lijken helemaal niet zo groot, en je ziet hun vervaarlijke "gezichtsuitdrukking" niet.


In de borg zijn allerlei meubels en voorwerpen uit de glorietijd van de borg te zien. Heel veel vergelijkbare borgen zijn afgebroken, en hier zijn ook spullen uit die borgen terechtgekomen. Het geeft een goed indruk van het leven in die tijd.
Hier een greep, zoals een pijporgel in de muziekkamer en de bedsteden in de dienstbodenkamer.


We bezichtigden de prachtig aangelegde siertuinen. De borg is direct omringd door een gracht, en om de tuinen heen lopen nog twee grachten.


In vroeger tijden werd vanuit de borg natuurlijk de hele omgeving bestierd, en werden de landerijen rondom geëxploiteerd. Toch was er binnen de grachten ook ruimte voor boomgaarden, moes- en kruidentuinen voor de eigen behoefte. Een deel daarvan is er nog steeds.


Daarna gingen we luxueus dineren in het bijbehorende restaurant, het Schathoes. We hadden gereserveerd voor een 4-gangen menu. We dronken eerst een aperitief, heerlijk buiten op het terras. Een passend lied is dan natuurlijk Red Red Wine, vooral bekend van UB40, maar in een zwaarmoediger versie ooit geschreven door Neil Diamond.
Ik koos voor een instrumentale versie, om dat die zo sfeervol klinkt.

Dano's Island Sounds - Red Red Wine (UB40 cover):


Overigens was het geen wijn, maar een aangename ontdekking: vlierbessensap, alcoholvrij dus. Pas na een amuse en het eerste gerecht gingen we naar binnen voor de overige gangen. Er waren heerlijke, speciale broodjes bij met een bijzondere kruidenboter. Het smaakte voortreffelijk en het zag er zeer apetijtelijk uit.


Dan is het voorbij en sta je op om naar huis te gaan. Je loopt naar de uitgang van het landgoed, en dan zie je door de bomen het warme avondlicht, en, hoe kan het anders op die plaats, hoor je muziek. Ik weet dat deze muziek al vaker langskwam, in ZOZ 92 bij mij, en onlangs nog bij Matroos Dieneke in ZOZ 275 (met ook een versie voor Hollanders), maar een andere afsluiting van deze heerlijke dag is gewoon niet denkbaar!

Ede Staal - t Hogelaand:


We waren toch in de buurt, we hoefden er nauwelijks voor omrijden, en het was nog niet donker, dus gingen we nog even naar Noordpolderzijl. Daar te zijn is al bijna een vorm van mediteren, zonder poespas en hocus pocus - gewoon op z'n Grönnings.


donderdag 7 juni 2018

180607 - Niklas - Het meisje met de hoofddoek

Kan de symbolische "waarde" van een foto veranderen, als de informatie achter dat beeld anders blijkt te zijn dan eerder werd verteld of aangenomen?
Ik weet het wel zeker, want sinds de opkomst van de "sociale" media doen menigmaal beelden de ronde die uit hun context zijn gerukt en van een manipulatieve tekst voorzien.

Een ander geval is een foto, in feite een enkel beeldje uit een film, die ooit symbool stond voor de onmenselijkheid van de Jodenvervolging in de Tweede Wereldoorlog.

Foto: Wikipedia

Na onderzoek bleek, 50 jaar na haar dood, dat het afgebeelde "meisje met de hoofddoek" geen Joods meisje was, maar een zigeunermeisje, correcter gezegd: een Sinti-meisje, waarvan ook de naam werd achterhaald: Settela Steinbach.
Ter duiding in de huidige tijd: die hoofddoek droeg ze niet omdat ze moslima was, maar omdat ze kaalgeschoren was door de Nazi's.
Ook zij werd, op 10-jarige leeftijd, met haar moeder, vier broertjes en zusjes en nog vier andere familieleden, vergast in Auschwitz-Birkenau.
(Zie ook: Steinbach, Anna Maria (1934-1944))

Wordt die foto veel minder vaak gepubliceerd sinds de juiste gegevens bekend zijn geworden, of verbeeld ik me dat alleen maar?

Behalve ca. 6 miljoen Joden zijn door de Nazi's ook ca. 5 miljoen andere mensen vermoord.

zaterdag 2 juni 2018

180602 - ZOZ - Van lange haren en rare mannen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Het verhaal van deze week begint op Facebook. Een FB-vriend en oud-collega verving zijn profielfoto door een foto met een piraat-achtige versie van hemzelf uit zijn archief: bandana, zonnebrilletje en lang haar, als in: Beter langharig dan kortzichtig, een gevleugelde uitspraak uit die tijd.
Zelf heb ik ook de ontwikkeling doorgemaakt van "coupe pot aux fleurs", het enige model dat onze dorpskapper kende, via de Elvis-kuif, tot schouderlang.

Ik reageerde: "Tja, misschien een beetje gek, maar de vergelijking met recente foto's roept bij mij een associatie op met Simson en Delila..."
Daarop reageerde een andere FB-vriend / oud-collega met een video van Mouth & MacNeal, ongetwijfeld vooral vanwege het beeld.

De tekst waarmee Sjoukje begint te zingen, is tekenend:
I understand that all men can't be the same
But the way you treated me
When we met was more than strange

Hello' A - Mouth & MacNeal:


Het duo was succesvol, maar geen vrienden. Citaat uit een recensie van de biografie "Duo Tegen Wil En Dank": Mouth & MacNeal, op het oog een voorbeeldig paar, maar feitelijk konden Willem Duyn en Sjoukje van 't Spijker absoluut niet met elkaar door één deur, zo blijkt uit het boek van de fancluboprichter van destijds, Zaankanter Roel Smit.
Eén van de pijnpunten was de aankondiging die Willem deed als Sjoukje de bühne op kwam: 'Daar is de zangeres zonder borsten...'
Binnen de kortste keren nadat ze in 1971 door Hans van Hemert bij elkaar waren gebracht, scoorden ze hits in heel Europa en zelfs in Amerika: de forsgebouwde, zeg maar lompe, populistische zuipschuit Willem, echt een podiumbeest, en de tengere blonde zangeres Sjoukje, die kampte met een niet al te beste gezondheid.


De titel van het volgende lied past wel bij het beeld van die voormalige constructiebankwerker, zoals dat daar geschetst wordt...
Ik kan dat wel enigszins bevestigen, omdat Willem Duyn, geboren in Haarlem, na Twente in Drenthe terechtkwam, en mij ooit interviewde voor Radio Emmen (nu ZO!34). Niet dat hij onvriendelijk was, maar ik miste de subtiliteit die ik verwachtte bij het onderwerp waarvoor ik uitgenodigd was: poëzie.
Hier wordt hij aangekondigd door Harry Touw in een uitzending van VARA's Artistencafé.

Willem Duyn - Wat een rare man:


Ach, de rest van de tekst is zelfspot, het schijnt autobiografisch te zijn, net als Willem Duyn - Willem (wat heb je grote handen), maar bovenstaande titel paste beter bij mijn verhaal.
Willem Duyn heeft een lange loopbaan gehad in de muziek, in diverse combinaties en solo. Hij is op 67-jarige leeftijd overleden aan een hartstilstand, onderweg tussen zijn huis in Roswinkel en het ziekenhuis.