...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

zaterdag 10 november 2018

181110 - ZOZ - Van Stuyvesant tot Trump

Deze keer iemand die hier in Nederland vrij onbekend is, maar die ik al eens in het zonnetje zette in mijn bijdrage aan ZOZ 299.
Loudon Wainwright III (nl) is een rechtstreekse afstammeling van "onze eigen" Peter Stuyvesant (nl). Die volgde in 1645 Willem Kieft (nl) op, (niet te verwarren met de voetballer Wim Kieft!) als gouverneur van de kolonie Nieuw Nederland (nl), met als standplaats Nieuw Amsterdam (nl).
(Om verwarring te vermijden met het Nieuw Amsterdam waar mijn grootvader van 1907 tot 1940 Hoofd van de School met den Bijbel was, noemt men dat andere Nieuw Amsterdam nu New York.)
Peter Stuyvesant was meteen ook de laatste gouverneur van deze Nederlandse kolonie.

Ach, en van de laatste Nederlandse gouverneur naar de huidige president Donald Trump (nl) is het maar een klein bruggetje, want Stuyvesant was ook niet zo'n subtiel manneke.

Beide heren met hun wapenrusting

Dat ik vandaag Loudon Wainwright III plaats, heeft te maken met een song van hem die ik nu pas ontdekte, en die ik jullie niet wil onthouden. Hij schreef de song in maart 2016, had dus blijkbaar een helderziende blik: pas in juli 2016 werd Trump presidentskandidaat voor de Republikeinen! Ook een aantal namen die in dit lied voorkomen, kloppen...
Eerst de tekst:

I Had A Dream - Loudon Wainright III

I had a dream I don't know what it meant
But I dreamed Donald Trump was our president
And there on election night right by his side
His flunky Chris Christie along for the ride
But it gets worse just wait there's more
He made Jeff Sessions Secretary of War
And just like he promised he built him that wall
He blew up Cuba and he carpet bombed Montreal

I had a dream I woke up in a cold sweat
The Donald was elected in a huge upset
He made a bad deal with Putin a secret pact with Assad
Told the Pope where to go I swear to God
As for the Supreme Court he got to choose
He filled the vacancy up with Lyin' Ted Cruz
His face was bright orange and his hair was just weird
But we were made great again, embarrassed and feared

I had a dream here's how it went
I dreamed that the Trumpster was the president
His little finger on the button, he was doin' his thing
Our new national anthem was "my ding-a-ling"
We were bought and sold like in Monopoly
He had the most hotels in the land of the free
Locked up the opposition and the demonstrators too
That would be me and it might be you

I had a dream I'm not sure what it meant
When I dreamed Donald Trump was our president
And it wasn't even close he won it in a landslide
Our new hot First Lady she was beaming with pride
If you think that's cool don't fool yourself
He made Ben Carson Secretary of Health
And Sarah Palin Secretary of Stealth
If you think that's scary just you wait
He made Newt Gingrich the Secretary of State
And Rush Limbaugh the Secretary of Hate!!

Dreams come true and there's prophesy
And sometimes a nightmare is a reality

Dan nu de video, met Loudon's karakteristieke stemgeluid en humor: "Live at Fur Peace Ranch", opgericht door Jorma Kaukonen, gitarist van Jefferson Airplane.

Loudon Wainright III - I Had A Dream:




Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.

zaterdag 3 november 2018

181103 - ZOZ - Van goeden en minder goeden huize

We zaten wat melancholiek te filosoferen over onze ouders en (over)grootouders. In mijn familie komen, aan beide kanten, beroepen in het bouwbedrijf veel voor. Ik blogde er al eens over.
Mijn vader was als timmerman van de Ambachtsschool gekomen, en toen hij overleed was hij, bijna 28, bouwkundig opzichter via schriftelijke studie. Zijn vader was uitvoerder van bouwprojecten, en ik denk dat mijn vader ook zo ver door had willen gaan.

Uit een schetsboek van mijn vader.

De grootvader van mijn moeder had een aannemersbedrijf en was architect. Hij heeft meerdere kerken ontworpen, huizen die Rijksmonument zijn geworden, en, als noorderling, enkele panden in Amsterdam die er nu nog staan.

Door mijn overgrootvader ontworpen. (Google Maps)

Daarom koos ik deze keer als thema: huizen.
Om te beginnen Our House (nl) van Madness (nl). Rianne plaatste die al eens in ZOZ070, 15-3-2014, maar dat blog is verwijderd. Nietzomaarzooo had deze versie in ZOZ183, 14-5-2016. Ik kies een versie waar we de tekst kunnen meelezen.

Madness - Our House:


Het geeft soms verwarring, als er verschillende songs zijn met dezelfde titel, maar als je begint te luisteren is dat vaak meteen voorbij, bijvoorbeeld met Our House (nl), bekend van Crosby, Stills & Nash (& Young ) (nl).
Die song is geschreven door Graham Nash (nl), en ik vond een interessante video waarin Graham Nash uitlegt hoe de song is ontstaan, toen hij een relatie had met Joni Mitchell (nl): Crosby, Stills, Nash & Young - Our House | The story behind the song.

Deze song was ook al eens geplaatst in ZOZ086, 5-7=2014 op het verwijderde blog van Rianne, en in ZOZ103, 1-11-2014 plaatste Corry deze versie.

In een vrij recente video (2014) bewijzen de jongens a) dat ze het nog steeds live kunnen, en b) dat ook zij ouder worden: het laatste deel neemt Graham Nash zijn kleindochter op schoot terwijl hij piano speelt.

Crosby, Stills & Nash - Our House / Live in Concert 2014:


Dan hebben we natuurlijk Martine Bijl, die in het bos een te koop staand sloophuisje ontdekt, maar dat uiteindelijk een heel ander lot beschoren blijkt. En deze was nog nooit geplaatst.

Martine Bijl - De makelaar van Schagen:


Een ander lied over een huis dat te koop staat is House For Sale van Margriet Eshuijs met de groep Lucifer.
Deze versie werd in ZOZ109 13-12-2014 geplaatst door Corry.
Ik kies deze keer voor een bewerking uit de serie Ali B Op Volle Toeren met rapper RB Djan (Arbi Hakopians), bekend geworden met de groep Tuindorp Hustler Click (nl.

RB Djan House For Sale FT Ali B:


En vanwege de indrukwekkende stem van Eric Burdon (nl), die er met The Animals (nl) een succes van maakte, eindig ik met een door velen uitgevoerde klassieker: The House Of The Rising Sun (nl)
Geesje had 'm geplaatst in ZOZ016, 2-3-2013, maar dat blog is verwijderd. In ZOZ030, 8-6-2013 had Trees op haar oude blog deze versie: Anna Christine - House Of the Rising Sun (America's Got Talent 8).

The Animals - The House of the Rising Sun:



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.

vrijdag 26 oktober 2018

181027 - ZOZ - Van IJsland en kattekwaad

Soms kom je geheel onverwacht iets tegen, waarvan je denkt: hé, wat is dat? Even besnuffelen!
Zoals nu. Moderne muziek uit IJsland…? Kan dat…? Jazeker, een aantal weken geleden was ik al een eind in die richting: 180901 - ZOZ - Van Faeröer en Eivør.

IJsland op de Carta Marina uit 1539 en 's winters vanuit de ruimte (NASA/Wikipedia)

De groep heet Sigur Rós (nl). Die naam is een woordspeling: in het IJslands betekenen de woorden Sigur en Rós, Overwinning en Roos, maar de naam is een verwijzing naar het zusje van zanger/gitarist Jónsi, Sigurrós Elín, dat geboren werd een paar dagen voordat de band werd opgericht. Dat was in 1994, dus ze spelen al een tijdje, zij het met bezettingswisselingen.
Bijzonderheden van de groep zijn o.a., dat ze in het IJslands zingen, een eigen "klanktaal" gebruiken, en dat Jónsi zijn gitaar bespeelt met een strijkstok.

De song verscheen in 2005 op hun vierde studioalbum Takk... (nl) ("Bedankt…") en heet Hoppípolla (nl), te vertalen als "springen in plassen".
Het verhaal: In de muziekvideo zien we een groep ouderen die kattekwaad uithalen. Je ziet steeds enkele ouderen in plassen springen, vandaar de titel. Het begint met vier ouderen die over een pad lopen en een rotje gooien naar een jongen die zijn fiets aan het repareren is. Met sjablonen wordt graffiti op een muur gespoten, en wordt er belletje getrokken. De ouderen stelen fruit en enkele voorwerpen bij een winkel. Dan bereidt de groep zich voor op een matpartij met een andere groep ouderen. Ze maken houten zwaarden en één man gebruikt een vergiet als helm. De twee groepen ontmoeten elkaar op een kerkhof, er wordt met waterballonnen gegooid, gevochten met de zwaarden en wat geduwd onderling. Tijdens een stoeipartij valt één van de ouderen en krijgt een bloedneus. Als de tegenpartij dat merkt, rent die van schrik weg, waarna de anderen de overwinning vieren.

In de video zijn alle vier de Sigur Rós-leden van toen te zien:

Sigur Rós - Hoppípolla:


Heerlijk idee, nu de herfst eindelijk echt lijkt te beginnen, raak ik weer helemaal in de stemming voor kattekwaad zoals hier vertoond. Pure nostalgie!
En eerlijk gezegd, ik vond het zó'n kostelijk filmpje, dat ik echt nog een paar keer opnieuw moest luisteren om de muziek goed te laten doordringen en op waarde te schatten...


Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


zaterdag 20 oktober 2018

181020 - ZOZ - Van nieuwe media en oude muziek

We zijn intussen helemaal gewend dat we op onze computer, laptop of telefoon allerlei muziek naar keuze kunnen beluisteren, op elk moment dat we dat willen.
Trees stelde voor om deze keer voor onze zaterdagse "zwijmels" muziek uit de jaren '60 te kiezen. Ook daarvan is een ruime keuze aanwezig op internet.
In de jaren van verschijning van die muziek, was je aangewezen op de radio, of het kopen van "platen", meestal singles van zwart vinyl. De keus was veel minder ruim dan nu, en de momenten dat ik mijn favoriete muziek kon horen waren nogal beperkt.


Daar kwam bij dat wat toen fatsoenlijk werd geacht, nu wel heel erg benepen overkomt. De radio was alleen voor actualiteiten, het weer, en stichtelijke toespraken. Ik schreef er al eens over: 170819 - ZOZ - Van mijn eerste single en een voorspelling.
Op de vaderlandse radio was het eerste programma met popmuziek Tijd voor Teenagers, zo vertelt hier regisseur Co de Kloet. Het startte op 11 september 1959. Er mocht toen nog heel veel niet qua tekst en platenkeuze.

Ik luisterde in de zestiger jaren veel naar de Engelstalige uitzendigen van Radio Luxemburg (nl). Dan had ik de hele avond terwijl ik bezig was met mijn schriftelijke cursus. Ik hield toen een tijdlang vaak een soort logboek bij, welke muziek ik gehoord had. Een paar van die schriftjes heb ik nog, en daar zal ik nu een keus uit maken.
De invloed van Radio Luxemburg bleek bijvoorbeeld, toen het instrumentale nummer Nut Rocker van B Bumble and The Stingers de Britse Top Tien binnenkwam zonder dat het ook maar één keer gedraaid was door de BBC!

Een van de populairste DJ's was Sir Jimmy Saville (nl). De naam van zijn programma was de TTDC, de Teen and Twenty Disc Club, op waarvan ook Elvis Presley lid was, member number 11321".
Later ging Savile naar de BBC. Hij vond dat zijn programma geschikt was voor TV, maar de BBC vond die naam te lang en maakte er Top of the Pops (nl).
Savile was een invloedrijke, extravagante figuur in de Britse showbusiness, geridderd voor zijn werk.
Na zijn dood werd hij beschuldigd van jarenlang veelvuldig ernstig sexueel wangedrag, waar velen van wisten, maar door niemand aangepakt.

Ik pak mijn logboek, daar staat: 22:36 RL 17-1-'62. Die song kwam die maand nogal eens langs op Radio Luxemburg. Het paste denk ik wel bij mijn stemming toen: als 18-jarige een goed heenkomen gezocht uit de omgeving van mijn stiefvader, ingekwartierd bij grootouders waarmee een onoverbrugbare generatiekloof, en niet veel geluk in de liefde, tja… Gelukkig had ik plezier in mijn eerste baan.
Eén van de mooiste stemmen van die tijd, vind ik Wanda Jackson (nl). Ze kwam uit de Country-hoek, maar was ook één van de pittigste Rock 'n Roll zangeressen; Trees had "Let's Have a Party" van haar in ZOZ 242.

Wanda Jackson - In The Middle Of A Heartache:


Dan een notitie 1:38 RL 23-5-'63. Laat gemaakt dus. In mei 1963 zat ik niet meer bij mijn grootouders, maar op een kamer "in Stad", de generatiekloof was toch te diep en te breed. Als ik daar op zaterdagavond om middernacht de radio nog hoorbaar aan had, stond prompt oma onder aan de trap (zij sliepen beneden) te roepen: "Het is al Zondag!"...
Deze notitie vermeldt als artiest Eddie Cochran (nl), alweer een artiest die verongelukte toen hij nog maar 21 was, onderweg in een taxi na een optreden. Ook hij heeft pittiger songs dan dit. Veel van zijn songs zijn na zijn overlijden uitgebracht.

Eddie Cochran - Three Steps To Heaven:


Ach, er staan nog veel meer songs in mijn logboek die ik zou willen laten horen omdat ik ze nog steeds mooi vind...


Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


zaterdag 13 oktober 2018

181013 - ZOZ - Van kadaverdiscipline en poëzie

We raken langzamerhand omringd door herfstkleuren, al lijkt het alsof de zomer nog graag een poosje zou willen blijven. Vanmorgen keken we uit het raam, de tuin in, en genoten.


Nou staat die prachtige song Autumn Leaves, in 1945 oorspronkelijk verschenen als Les Feuilles mortes (nl), al vijfmaal in het Zwijmeloverzicht (4x Engels, 1x Frans). Zelf heb ik, begeleid door mijn vriend Jan de Wilde op saxofoon met deze melodie, gedichten voorgedragen, maar daar zijn geen opnamen van.

Een goed alternatief vind ik "Summer's Almost Gone" van The Doors (nl). Ik ben hoe dan ook liefhebber van de muziek van The Doors en de stem en poëzie van Jim Morrison.

The Doors - Summer's Almost Gone:


Sommige mensen zien Jim Morrison (nl) slechts als een "losbandig type", dat uiteindelijk te gronde ging aan alcohol en drugs, en verachten hem daarom. Hij overleed in Parijs, op 27-jarige leeftijd, net als een aantal andere artiesten. Die zijn samengebracht op een lijst, die de 27-club (nl) wordt genoemd, met o.a. ook Brian Jones, Janis Joplin, Jimi Hendrix, Kurt Cobain en Amy Winehouse. Deze inmiddels lange lijst vermeldt doodsoorzaken variërend van verkeersongelukken, diabetes en hartfalen tot overdoses.

Jim Morrison's vader was "Rear Admiral" (vgl. Schout bij Nacht) bij de US Navy, en daardoor verhuisde het gezin vaak en wisselden de kinderen vaak van school. De ouders deden niet aan lijfstraffen, zoals slaan, maar brachten volgens militaire traditie hun kinderen discipline bij door tegen ze te schreeuwen en tieren tot ze huilden en hun tekortkomingen toegaven.
Toch interesseerde Jim Morrison zich al vroeg voor filosofie, literatuur en poëzie.
Toen hij zijn studie had afgerond, verbrak hij het contact met zijn familie, en vertelde dat hij enig kind was en dat zijn ouders waren overleden. Zijn vader beweerde na Jim's dood, dat Jim dat gedaan had om zijn familie te beschermen tegen indringende publiciteit.

Die publicitaire aandacht trok Jim Morrison inderdaad wel, door zijn turbulente leven, maar ik denk er het mijne van. Die "militairistische opvoedkunde" zal zijn sporen hebben nagelaten, en als ik dat lees, gaan mijn nekharen steil overeind staan!
Mensen die hem kenden zeiden, dat Jim twee kanten had: ontwikkeld, vriendelijk, meegaand, maar als hij ontremd raakte, leken alle verzamelde frustraties er uit te komen.
Overigens werd 39 jaar na Jim's dood een veroordeling wegens "indecent exposure" tijdens een optreden, herroepen...

Ook in zijn relaties schijnt Jim Morrison nogal een wildebras geweest te zijn. Er waren vluchtige maar ook langere relaties, ook tegelijkertijd.
Pamela Courson en Jim Morrison leerden elkaar op jongere leeftijd kennen. Zij is een steeds terugkerende factor in zijn leven geweest, ze stimuleerde hem om te schrijven, maar ook bij hen kon het tumultueus toegaan.
Na zijn "vlucht" naar Parijs woonde hij met haar in een appartement. Zij was het die hem vond, in een badkuip. Autopsie was niet verplicht, en als doodsoorzaak is hartfalen genoteerd.
In onderstaande video, met die subtiele, bij het najaar passende song, zien we foto's van Pamela en Jim. (De song is al een keer geplaatst, andere video.)

The Doors - Indian Summer:


Jim Morrison had in zijn testament Pamela Courson aangewezen als zijn enige erfgenaam. Het kostte een aantal jaren met rechtszaken voordat ze daarvan de vruchten kon plukken. Niet eens zo lang daarna overleed ze zelf aan een overdosis. Haar as werd bijgezet in een columbarium, en haar ouders lieten op de plaquette zetten: Pamela Susan Morrison. Hoewel ze nooit formeel getrouwd waren geweest, werd hun relatie bestempeld als Common-law marriage. Haar ouders waren daarmee haar erfgenamen, maar na een aantal juridische veldslagen deelden ze de erfenis met Jim Morrisons ouders.

Nadat Jim Morrison was overleden, probeerden toetsenist Ray Manzarek (nl), gitarist Robby Krieger (nl), en drummer John Densmore (nl) verder te gaan met The Doors, maar hoe goed ze ook waren, het succes was voorbij.


Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


zaterdag 6 oktober 2018

181006 - ZOZ - Van foto's, muziek en brandende bruggen

Deze week zag ik een fantastisch mooie foto op Facebook, die meteen muziek opdiepte uit mijn oeroude herinneringen. Het is een song uit de tijd dat ik mijn eerste baan had en ik denk dat mijn toenmalige vriendinnetje mij net in de steek gelaten had voor een stoerdere vent, omdat die in uniform liep terwijl ik afgekeurd was. Of zoiets.
Ik zat 's avonds meestal op mijn kamertje te studeren met Radio Luxemburg (nl) aan, de Engelstalige uitzendingen, want de enige Nederlandstalige muziek was toen, wat je nu levenslied of piratenmuziek noemt, en niet aan mij besteed.

De titel van de song wist ik meteen, want die paste naadloos bij de foto, en ook de titel, die de maker aan de foto had meegegeven, zal goed gepast hebben bij mijn stemming van toen.

Foto: ©Henk Kersten - "Welkom in het vagevuur...."

De foto staat op de Facebook-pagina Streetview024, waar stadsfotografen uit Nijmegen hun werk plaatsen. Klik hier voor de foto rechtstreeks en in volle glorie op Facebook.
Nijmegen is ook mijn stad geworden sinds ik met Marijke ben, die daar geboren is.

Maar wie was de zanger ook alweer, van "mijn" versie van die song Burning Bridges, want deze verwijspagina laat me kiezen uit 33 namen of items die met muziek te maken hebben, en nog 9 andere, zoals films, documentaires en boeken...
Ik vond hem op YouTube, het was een Canadees, geboren als Giovanni Domenico Scafone, Jr., beter bekend onder zijn artiestennaam Jack Scott (nl). Ik had al eerder iets van hem geplaatst in ZOZ 133, 150530 - ZOZ - Van stoffige straten, koel water en foto's.
De schrijver van deze versie van Burning Bridges heet Walter Scott, maar Wikipedia kent Walter W. Scott blijkbaar niet. Ik vond toch nog een klein beetje info over hem. Ik vond geen live-video, dus koos ik er een met de tekst in beeld.

Burning Bridges - Jack Scott:


Toen zocht ik naar een lied over de Waal, want op die prachtige foto zie je de iconische Waalbrug bij Nijmegen. Het land van Maas en Waal is al meermalen in een Zwijmel verschenen, dus dat wordt 'm niet, en specifiek over de Waal vond ik niets. Maar wel een mooi lied over de rivier, stroomopwaarts waar het nog de Rijn heet en de Waal nog niet afgesplitst is.

Ik heb ook al eerder iets van deze zanger geplaatst, Paul Mulder, in ZOZ 195, 160806 - ZOZ - Van fietsen en rivieren. Hij komt uit het plaatsje Tolkamer dat op 1 km. van Lobith ligt, in de Gelderse streek de Liemers. Hier zingt hij in de Liemerse streektaal, waarvan ik denk dat die niet al te moeilijk te verstaan is.

Van Tolkamer naar de Nijmeegse Waalbrug is ca. 20 km. (Google Maps)

Paul Mulder - Rivier:



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


zaterdag 29 september 2018

180929 - ZOZ - Voor wie er niet meer zijn

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Ik denk dat iedereen wel iemand mist, die overleden is. Voor de een komt dat eerder in het leven dan voor een ander. Ik heb een Facebook-vriend, Bertus ten Caat (FB), waarmee ik (behalve vaak dezelfde opvattingen) deel, dat onze vaders in hetzelfde jaar, 1916, geboren zijn, en dat wij allebei jong waren toen ze overleden. Ze zouden allebei dit jaar 102 geworden zijn, maar mijn vader overleed in 1944, bijna 28 jaar, een maand na mijn eerste verjaardag. Bertus' vader overleed in 1956, bijna 40, Bertus was net 4 geworden.


Ik heb één foto waar ik met mijn vader op sta, Bertus kent ook maar één foto waar hij en zijn vader allebei op staan; het verschil is, dat Bertus' broertjes en zusjes er ook op staan, en ik had geen broertjes en zusjes (ik kreeg later in één keer 9, niet-biologische broers en zussen).

Er zijn ook ruimschoots verschillen tussen Bertus en mij. Hij heeft al heel lang een eigen bedrijf, en ik ben tot mijn pensionering altijd in loondienst geweest.
Verder luister ik muziek en schrijf er over, en Bertus maakt muziek. Soms krijg ik het idee dat hij met drumstel en microfoon geboren is, want onlangs bestond zijn band 45 jaar.
De bezetting is in de loop van al die jaren veranderd, ik besteedde in maart al een hele ZOZ aan de band No Name waarin naast Bertus nu zijn zoon Fake, en zijn dochters Esther en Tamara ten Caat meedoen.
Fake is een begenadigd musicus vind ik, na wat ik van hem gehoord heb. Vooral het lied hier onder vind ik aangrijpend, en dat komt weer door de overeenkomst tussen Bertus en mij, liever gezegd: het jong overlijden van onze vaders. Ik laat Bertus zelf vertellen waar het lied over gaat.

25 juni. Ik kan me niet herinneren dat ik de verjaardag van mijn vader heb gevierd. In 1955 werd hij 39 op die dag en was ik net 3. Van de maanden daarna heb ik wat vage herinneringen.
Mijn vader heette Fake ten Caat. Hij was de oudste zoon van Lambert ten Caat en Janna Kats, geboren in 1916, overleden in 1956.

Mijn zoon heet Fake ten Caat. Een heel bewuste keuze voor de naam Fake , bijna 34 jaar geleden. Een emotionele keuze ook.

En mijn zoon Fake maakte een prachtig lied voor of over mijn vader Fake. Elke keer als ik het beluister - meestal diep in de nacht als niemand me ziet… - ontroert het me.
En als ik dan zijn foto zie denk ik, wat zou ik toch graag eens met die "ouwe" Fake willen praten, willen lachen, willen bekvechten, zoals ik dat met de jonge doe.

Op 25 juni was het 102 jaar geleden dat mijn vader, Fake ten Caat, werd geboren.

Bertus stuurde me ook de tekst:

I wonder who you are
©Fake ten Caat

His heart goes out to you
But he's lost in your footsteps
He just can't find you
Anywhere, but inside

The sorrow that he's wearing
As a jacket all his life
You can't throw that away
Because colours don't fit the time

I'm looking at your pictures
I am staring at this young love
I am looking at your faces
Parents being young

And I wonder who you are
Who you would have been
If tears could build a stairway
Memories a lane
I'd walk right up to where you are
Bring you home again

I'm looking at your pictures
I am staring at this young love
I am looking at your faces
Parents being young

And i wonder who you are
Who you would have been
If tears could build a stairway
Memories a lane
I'd walk right up to where you are
Bring you home again

We carry you in our hearts and minds
Follow you in our dreams
We hold eachother tight
Yeah, we, carry you in our hearts and minds
Follow you in our dreams
We hold eachother tight

Cuz i wonder who you are
Who you would have been
If tears could build a stairway
Memories a lane
I'd walk right up to where you are
Bring you home again

Fake ten Caat - I wonder who you are


Bertus vertelde dat dit lied (nog) niet op YouTube staat, omdat deze versie eigenlijk nog een "demo" is, dus ik hoop dat ik het goed gekoppeld heb. Ik vind deze versie al ontroerend mooi weergeven hoe Fake ook mijn gevoel verklankt - "If tears could build a stairway"...

Bertus heeft nog beelden in zijn geheugen van zijn vader, ik was daar te jong voor. Wat ik weet van mijn vader heb ik uit de tweede hand, en uit zijn bewaard gebleven correspondentie. Op de leeftijd die we nu hebben, komt het gevoel dat we niet bewust afscheid hebben kunnen nemen, omdat we te jong waren, bovendrijven.
Het is iets dat terugkomt; in mijn ZOZ 199 van 3 september 2016 plaatste ik een song met de gedachte aan zo'n gesprek met mijn vader, dat ik heb moeten missen: Dougie MacLean - Talking With My Father...



Dat gevoel, geen afscheid te hebben kunnen nemen, wordt ook verwoord in een song van Anouk, waarmee Marijke deze week een paar keer emotioneel overvallen werd, tijdens het boodschappen doen in de supermarkt.

Anouk - One Word:


En intussen zijn we zelf de oudste generatie geworden. We kunnen niet meer tellen hoeveel uitvaarten Marijke en ik al hebben meegemaakt sinds we begin 2001 samen verder gingen. Op de eerste dag was de begrafenis van mijn oom, die bijgezet werd in het graf van mijn vader. Precies 60 jaar na mijn vader's overlijden zijn we getrouwd.

maandag 24 september 2018

180924 - Niklas - Artefact?


Artefact: opzettelijk vervaardigd (gebruiks)voorwerp - Van Dale

Op 2 september bracht ons zondagse uitstapje ons naar het dit voorjaar afgebrande keuterijtje op het Dwingelderveld, de Benderse Berg, waaraan we zo onze herinneringen hebben.
Nu iets wat niet in het verslag van ons bezoek stond. Toen we terugliepen naar het bezoekerscentrum zag ik op de zandweg die langs de plaats des onheils loopt, iets dat ik op de eerste blik voor een verdwaalde pad hield, maar bij nader inzien was het een steen met een bijzondere groen/bruinachtige kleur, matglanzend in de zon.
We waren al enkele tientallen meters onderweg, toen ik besloot om toch terug te gaan, en de steen nader te bekijken. En ik nam hem mee. Gedurende onze wandeling van bijna 2 kilometer hield ik de steen steeds in mijn hand. Het was alsof de steen en mijn hand elkaar vonden in een bepaalde natuurlijke houding.
Nu is er momenteel weer veel aandacht voor wijlen de amateurarcheoloog Tjerk Vermaning, middels een tentoonstelling in het Drents Museum en een locatietheatervoorstelling van PeerGrouP.
Vermaning deed ook allerlei vondsten, waarvan later de echtheid in twijfel werd getrokken, maar de discussie is nog steeds niet geheel verstomd.
Maar zou mijn steen ook een vuistbijl kunnen zijn? Het paste zó natuurlijk, zij het dat de steen misschien bedoeld was voor iets kleinere handen dan de mijne...


zaterdag 22 september 2018

180922 - ZOZ - Van september en eikels

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Het is september, de eikels vallen weer, en in 2008 schreef ik een gedicht over dit jaargetijde, met een knipoog naar Prinsjesdag. Deze week, dinsdag, was het weer zo ver.
Terwijl ik dit schrijf zijn de Algemene Beschouwingen naar aanleiding van de rijksbedroting in alle heftigheid bezig, en lopen de oppositiepartijen zich stuk op de metersdikke teflonlaag van Mark Rutte omtrent de alom verguisde afschaffing van de Dividendbelasting.

September

Lage zon verdrijft de eerste kou
met zachte schreden nadert herfst
hard groen kiest warme kleuren

ik snoep kastanjes in het bos
rolschaats op gevallen eikels
Prinsjesdag, ik tel de zwammen

overvallen door een eerste hagelbui
mijn regenjas vergeten in de kast
forse stormen zijn voorspeld

maar nu nog Indian Summer
ik steek veren in mijn haar
doe toch nog een anti-regendans

© Gauke Zijlstra, 2008
(Gepubliceerd in Drents Letterkundig Tiedschrift Roet, Winter 2008-2009,
en op onze website; zie ook Septembris van Marijke)

Toen ik op YouTube September intikte als zoekterm, kwam als eerste Earth, Wind & Fire - September tevoorschijn, maar daar had ik geen zin in.
Daarna zag ik tot mijn verrassing staan: Opening Ericsson Emmen - 8 september 1990! De nieuwbouw van het bedrijf waar ik vanaf 1966 in totaal 34 jaar gewerkt heb.
Ter gelegenheid van die opening had mijn naaste collega een fietstocht georganiseerd langs alle toenmalige Ericsson-vestigingen in Nederland. Met een groep van ruim 40 man reden we 500 km in twee dagen. Ik schreef er al eens over in mijn blog van september 2012.

Start fietstocht op 6-9-1990 om 06:00 uur; ik sta links voor, witte helm.

De volgende video die Youtube aanbood, was "September Rain", iets met Japanse "letters" er bij. Hé, best aangenaam om naar te luisteren, vond ik. Het komt van een solo-album van Makoto Matsushita, die meer bekend is van de Japanse band AB'S Dat album heet First Light, maar dat is een veelgebruikte titel voor van alles en nog wat.

Makoto Matsushita - September Rain:


Maar de titel waar ik het eerst aan dacht bij het woord "september" was uiteraard It Might as Well Rain Until September. Deze song is oorspronkelijk geschreven voor Bobby Vee (nl) door de succesvolste songschrijfster van de 20ste eeuw, Carole King (nl), samen met haar toenmalige echtgenoot Gerry Goffin (nl). De song is heel veel gecovered, maar ik koos deze versie, die in mijn jonge jaren soms mijn liefdesverdriet min of meer bevestigde en daarmee draaglijk maakte.
Daarbij speelde mee, dat ik de stem van Helen Shapiro (nl) graag hoorde.

Helen Shapiro - It might as well rain until september:


Maar Helen wist me ook wel weer op te vrolijken: Marja had deze song in 2013 al eens geplaatst, maar hier is 'ie nog een keer.

Helen Shapiro - Walking Back To Happiness:


En nu maar hopen dat de politici wat van al die mooie beloften waarmaken, en nu eindelijk ons een beetje pecuniaire happiness gunnen, in plaats van buitenlandse aandeelhouders...

zaterdag 15 september 2018

180915 - ZOZ - Van een Hole in One

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Nee, ik had geen successlag met golfen, ik speel geen golf. Trump wel, die was niet welkom bij de uitvaart van John McCain, en ging toen maar golfen op een van zijn ressorts. Doet hij blijkbaar vaker in plaats van belangrijke zaken.
Ik wil het hier hebben over meer alledaagse dingen van gewone mensen.

Over de gewoonste onderwerpen kun je een liedje maken, of een gedicht. En bij dat laatste denk ik meteen aan de poëtische spil van onze toenmalige dichtersgroep, die met een knipoog dit gedicht schreef:

ALLEDAAGS

Over alledaagse dingen
verzen maken
hoe je met je voet
op de vaatdoek
de keukenvloer dweilt

het is toch knap
als je dat kan.

©Joke Rhebergen (*1933 †2012)

Ik heb het vandaag over mijn instappers, een paar prettige, gemakkelijke schoenen, vooral voor 's zomers, die ik al zó lang heb, dat ik niet meer precies weet hoe ik er aan gekomen ben. Waar ik ze gekocht heb, of dat ik ze van iemand gekregen heb die er minder tevreden over was dan ik. In één ervan zit een gat. En daardoor zit er al de hele week een liedje in mijn hoofd.


Hole in my shoe

I looked to the sky
Where an elephant's eye
Was looking at me
From a bubblegum tree
And all that I knew was
The hole in my shoe
Was letting in water (letting in water)

I walked through a field
That just wasn't real
Where one-hundred tin soldiers
Would shoot at my shoulder
And all that I knew was
The hole in my shoe
Was letting in water (letting in water)

I climbed on the back of a giant albatross
Which flew through a crack in the cloud
To a place where happiness reigned all year round
Where music played ever so loudly


I started to fall
And suddenly woke
And the dew on the grass
It stuck to my coat
And all that I knew was
The hole in my shoe
Was letting in water (letting in water)

Traffic - Hole in my Shoe (1967):


De groep Traffic (nl) werd opgericht door vier rasmuzikanten, die al behoorlijk actief waren geweest in andere bands: Steve Winwood (nl), Jim Capaldi (nl), Chris Wood (nl) en Dave Mason (nl).

Het geluid van de Sitar (nl) van Dave Mason is prominent aanwezig. Dat was destijds een populair instrument, door de interesse voor Oosterse cultuur. The Beatles waren b.v. een tijdlang intensief bezig met de Transcendente Meditatie van Maharishi Mahesh Yogi (nl).

Deze song was niet, zoals ik dacht, geschreven en gezongen door Steve Winwood, maar door Dave Mason. Het zou eerst bedoeld zijn geweest als een "nursery rhyme", een kinderliedje of sprookje.
De tekst in het midden werd gesproken door de toen zesjarige Francine Heimann, stiefdochter van platenbaas Chris Blackwell, oprichter van Island Records (nl).
Dave Mason gaf er de voorkeur aan om in z'n eentje songs te schrijven, en de andere groepsleden te vertellen hoe hij het hebben wou, in tegenstelling tot de anderen die veel samen schreven. Dat leidde er toe dat Mason een paar keer uit de groep stapte, en vervangen werd door invallers. De overige drie waren de vaste kern van de groep.

Steve Winwood is degene die het stevigst in mijn geheugen verankerd is. Dat begon met mijn kennismaking met de Spencer Davis Group (nl), waar hij als 14 of 15-jarige begon op keyboards en zang. Daarvoor speelde hij al vanaf zijn achtste met zijn vader en zijn oudere broer in een band, waarbij de piano zó geplaatst werd, dat niet zou opvallen dat er een te jong knulletje zat te spelen.

Steve Winwood's manier van zingen is wel eens vergeleken met Ray Charles (nl), oordeel zelf bij deze video, waar Steve Winwood als 15-jarige de blues-standard Nobody knows you when you're down and out zingt. Het is geschreven in 1923 door Jimmy Cox en werd vooral bekend door Bessie Smith (nl).

Steve Winwood - Nobody knows you when you're down and out:



zaterdag 8 september 2018

180902 - Van brand en publieke geheimen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


In aansluiting op mijn vorige blog: Van brand en herinneringen, gaat deze zwijmel ook over een brandend huis. Het is een song, geschreven door country singer/songwriter Dick Feller, die nu door het leven gaat als Deena Kaye Rose. Ik schreef al eerder over hem/haar en de geslachtsverandering, en over de prachtige muziek die meestal onder de naam Dick Feller bekend is: 170513 - ZOZ - Van zangers en geslachten. In dat blog ook een voorbeeld van een bijzondere kijk op de wereld in de song Dick Feller - Daisy Hill, met de volledige tekst erbij.


De song die ik nu plaats, geeft ook een voorbeeld van zo'n bijzondere kijk. Het gaat over "Miss Nancy Ann's Hotel For Single Girls", waar een verpieterd opschrift aan de deur hangt met de tekst: “Single Rooms for Single Girls…No Men Allowed”. Maar er breekt brand uit...

De song is dus geschreven door Dick Feller. De eerste die het opnam, in 1971, was Tex Williams (nl). Nog een paar mensen namen het op, en in 2001 nam Dick Feller het zelf ook op.

The Night Miss Nancy Ann's Hotel For Single Girls Burned Down
Writer: Dick Feller  © Cyberphonic Publishing

Miss Nancy Ann ran a boarding house with a fade sign that read
"Single Rooms For Single Girls. No Men Allowed." It said
But rumor had it that a gentleman with a yen for love for a fee
Could always go to Nancy Ann's for some feminine company
Well one night in June in the Billiard Room was I chalking up with a friend
He was set to break when the door burst open and Leo James rushed in
He yelled "There's a fire that's just broke out and it's down at Nancy Ann's!"
So we dropped our cues on the pool room floor and down the street we ran

Chorus:
Though the flames were hot and the smoke was thick not a single life was lost
And the reason for the blaze was never found
But it long will be remembered in our local history
As the fire that fairly scandalized the town
The night Miss Nancy Ann's Hotel For Single Girls burned down


When we got to the place the front was a blaze and so was the second floor
So we cut around the side and up the alley and stopped aside the back door
We were catching our breath when the door flew open and knocked poor Leo flat
And out through the smoke ran Mayor Wills wearing nothing but a black silk hat
And right behind him with his shirt tail afire came the local chief of police
And banker Jones with the red-haired girl he always said was his niece
And then I spied Miss Nancy Ann herself helping someone else out of the fire
Her arm around the red bald head of old Judge McEntire
A deacon, a dentist, a deputy sheriff and one state congress-man
The county physician, the city mortician
Out through the flames they ran
The grand parade of girls in gowns and hat claid gentlemen
Through the thick gray smoke that certainly smelled like french perfume and gin

Chorus

Everybody was out at the girl's hotel by the time the roof caved in
We were heading back to the billiard hall when Leo turned to my friend
He said "I believe that's the funniest show I've ever seen in town"
"The so called elite caught out in the street with their pompous purity down"

Chorus

The night Miss Nancy Ann's hotel for single girls burned down

Tex Williams - The Night Miss Nancy Ann's Hotel For Single Girls Burned Down:


Dan de versie van Dick Feller zelf, op de CD "Centaur of Attention" uit 2001. Let ook even op het gitaarspel.

Dick Feller - The Night Miss Nancy Ann's Hotel For Single Girls Burned Down:



P.S.: Deze week overleed Hollywood-acteur Burt Reynolds (nl), voluit Burton Leon Reynolds Jr.
Een deel van zijn roem ontleende hij aan de succesvolle actie-komedie Smokey and the bandit (nl), en daarin zit muziek die (mede)geschreven is door Dick Feller, de hoofdpersoon van deze ZOZ.
"The Bandit" is geschreven door Dick Feller, en samen met Jerry Reed (voluit Jerry Reed Hubbard), "West Bound And Down" en de hit "East Bound and Down", gezongen door Jerry Reed.

vrijdag 7 september 2018

180902 - Van brand en herinneringen

Ons zondagse uitstapje bracht ons deze keer naar het Dwingelderveld. Geen onbekend reisdoel, dat herinneren mijn vaste lezers zich waarschijnlijk wel. We hebben iets met dat Natuurmonument.
De ca. 45 km. er naartoe heb ik een aantal keren gefietst, en soms ook teruggefietst, andere keren mee teruggereden in de auto. Heerlijk!

Maar de band is nauwer. In het Bezoekerscentrum van Natuurmonumenten, bij de manifestatie "Wandelen voor de natuur" in februari 2011 heb ik gedichten voorgedragen, muzikaal begeleid door Jan de Wilde en Ger Vandewall.


Al eerder, in 2006, was er in het bezoekerscentrum een tentoonstelling, gewijd aan de van oorsprong Drentse schrijver Anne de Vries, vooral bekend van zijn boeken over Bartje, ook vertaald in het Duits, Zweeds, Fins, Deens, Noors, Tsjechisch en Hongaars. En in 1972 verschenen als TV-serie.
Overigens schreef hij véél meer, ook onder pseudoniem, zie de bibliografie op Schrijversinfo!

Waarom die tentoonstelling dáár? Anne de Vries heeft een tijdje gewoond in het keuterijtje (kleine boerderij) midden op het Dwingelderveld, de Benderse Berg. Hij heeft daar inspiratie opgedaan voor zijn boeken.


Voor de opening van die tentoonstelling was de dichtersgroep, waarin Marijke en ik toen zaten, uitgenodigd om gedichten te schrijven over dat "Hutje op de hei". We zijn er toen, ter voorbereiding voor de groep, foto's wezen maken. Er scheen een prachtig zonnetje, maar er stond een harde, gure wind. Gelukkig bleek onze kleding goed genoeg gekozen.



De opening van de Anne de Vries-tentoonstelling op 31 maart 2006, met de presentatie van onze gedichten, was in het bezoekerscentrum. Er waren kinderen van Anne de Vries aanwezig bij die opening.
Onze gedichten waren groot geprint en gelamineerd. Een paar waren opgehangen, de rest was gebundeld in een grote houtenklapper, waarin later alle gedichten bewaard werden. Ieder droeg zijn/haar eigen gedicht voor. Geen van ons had het onderwerp van onze gedichten, dat keuterijtje, van binnen gezien.
Marijke poseerde met Anne de Vries Jr., zoon van, en ook schrijver.


Voorin die klapper met onze gedichten stond deze tekst:
Benderse Berg, een hutje op de hei, inspireerde velen tot het schrijven van verhalen, liedjes en gedichten. Anderen maakten foto's, aquarellen of pentekeningen. Zo beschreef Jac. P. Thijsse de Benderse Berg in zijn reisverhalen. Anne de Vries verbleef er jarenlang en inspireerde een aantal boeken op het verblijf in zijn jachthut. Het Drentse duo Tiny Klomp en Janke Bulthuis bezong 'de barg' in een liedje. Ruinens vrijetijdskunstenaar Harm Echten maakte diverse etsen van het huisje. Daarnaast zullen vele passerende fietsers en wandelaars een foto hebben genomen of misschien geïnspireerd zijn geraakt om 'het hutje op de hei' vast te leggen.

In het kader van de wisselexpositie over de Benderse Berg is aan de schrijverskamer de Clique uit Emmen gevraagd een aantal gedichten te maken over de Benderse Berg. De leden van de Clique hebben zich laten inspireren door de plek, het huisje, de historie en de omringende heide. In dit boek leest u de geschreven gedichten.

Later werd de klapper met onze gedichten verplaatst naar het onderwerp, het hutje op de hei, en daar opgeborgen. Daar hebben we hem nog eens teruggezien, op bezoek bij de tijdelijke bewoner van dat moment. Ik schreef er al eens uitgebreid over in mijn blog: Dwingelderveld, Benderse Berg, actueel en herinneringen. Het was een prettige ontmoeting, waarbij we nu eindelijk dat huisje van binnen konden bekijken. Het was wel gespeend van comfort: alleen een ouderwetse pomp voor water, geen elektriciteit en geen verwarming.
Marijke poseerde met de klapper, die nu voor ons even toegankelijk was. En het werd nog een lang gesprek met koffie en al!


In mei 2017 beschreef ik in mijn blog Van jachthut en hemelriek hoe we aan het boek "De man in de jachthut" van Anne de Vries kwamen. Dat was geïnspireerd door zijn verblijf op de Benderse Berg. Zo bleven we er mee bezig, en tussendoor gingen we nog wel eens spontaan naar het Dwingelderveld.

Toen kwam dit voorjaar het bericht dat het huisje afgebrand was, op 9 april 2018.
Anne de Vries huisje afgebrand op Dwingelderveld:


Dat was slikken! Een vast rustpunt in onze gedachtenwereld vernield… Ik had er direct wel willen gaan kijken, maar Marijke vond het te emotioneel. En daar kon ik me eigenlijk ook wel bij aansluiten: wat zouden we daar aantreffen? Tja, alleen een puinhoop; geen schijn van kans dat er van onze klapper met gedichten nog iets terug te vinden is. Maar goed, van de originele teksten hebben een back-up.

Van het Anne de Vries huisje is niet veel meer over. Foto: RTV Drenthe

De regionale media hebben er veel aandacht aan besteed, dat toont de betekenis van dit huisje voor veel mensen.
Anne de Vries Jr. is op nieuwjaarsdag 2018 overleden , hij heeft de brand niet meer hoeven meemaken.

Nu is er alleen een kale "vloerplaat" over van het huisje, en de vraag is of het nog weer wordt opgebouwd. Het weidse uitzicht over het grootste natte heidegebied van Europa is gebleven, maar toch ontbreekt er voor ons nu iets. Terwijl Marijke weemoedig toekijkt (met de gerestaureerde radiotelescoop op de achtergrond), geef ik met mijn hand aan waar onze klapper ongeveer lag, op een plank of een kastje tegen de muur die daar op de vloer rustte...


zaterdag 1 september 2018

180901 - ZOZ - Van Faeröer en Eivør

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Zomaar een mooie vrouwenstem vinden die een bekende song van een grootmeester durft te coveren, en dat alleszins acceptabel doet, de sfeer weet te pakken, dat overkomt je niet elke dag.
Ik had nog nooit van haar gehoord, maar ze komt dan ook uit een afgelegen plaats op aarde: de Faeröer eilanden (en). Dat is een zelfstandige natie binnen het Deense koninkrijk. Niet te verwarren met het Zweedse eiland Fårö in de Oostzee, de stad Faro in Portugal of met Fair Isle dat boven Schotland ligt, tussen de Orkney- en Shetland eilanden.

Sneeuw op de Faeröer? Eilanden omringd door heel veel zee...

De song is Famous Blue Raincoat van Leonard Cohen (nl). De tekst bevat verwijzingen naar de song "Lili Marlene", naar Scientology, en naar Clinton Street in Manhattan, waar Cohen in de jaren 1970 woonde, toen het een levendige Latino-wijk was. De jas was Cohen's eigendom.
De zangeres is Eivør Pálsdóttir (nl). Ze is geboren in het dorp Syðrugøta, met die opvallende letter: ð.

Eivør - Famous Blue Raincoat (Leonard Cohen):


De verleiding is groot om er een clip van de grote meester zelf onder te ztten, maar ik geef alleen twee links. De eerste toont een jongere Leonard Cohen, live in een Duitse TV-uitzending. De tekst staat zowel in de video als onder "meer weergeven": Leonard Cohen - Famous Blue Raincoat. De tweede lijkt me veel recenter: Leonard Cohen - Famous Blue Raincoat (Live in Dublin).

Eivør is een oude Noordse vrouwennaam. Ze had op haar 13e haar eerste TV-optreden. De Faeröer waren het laatste gebied in Europa dat een eigen publiek televisiekanaal kreeg. Dat heet nu: Kringvarp Føroya. Ze begon met klassieke Faeröerse ballades, maar heeft haar repertoire enorm uitgebreid in allerlei genres, inclusief jazz, rock en klassiek. Ze zingt in het Faeröers, IJslands, Engels, Noors en Zweeds.
Van haar Faeröerse album Slør koos ik dit lied waarvan de tekst voor mij onbegrijpelijk is, ware het niet dat iemand zo vriendelijk is geweest om op YouTube in de reacties onder de clip een vertaling te geven; daartoe 2x klikken op "meer weergeven".

Eivør - Verð Mín (Lyric Video):


Wie graag meer wil horen raad ik aan eens rond te snuffelen op Eivør's YouTube-kanaal.

Via Eivør's Faeröerse platenlabel TUTL records stuitte ik op nog een andere zangeres die me raakte, Lea Kampmann. Ik kopieer gewoon even wat TUTL over haar schrijft: "A new, talented singer-songwriter emerges. Lea Kampmann grew up in Copenhagen, where she was raised with classical music from early childhood. In her teenage years, her love for song-writing started growing, and when she moved back to her homeland, the Faroe Islands, at the age of 18, she got inspired to write songs for the EP, Common Blue. Lea Kampmann has since then played a lot of concerts in different venues in the Faroe Islands." Oordeel zelf.

Lea Kampmann - Moonsick:



Update: Naar aanleiding van een uitdrukking in Famous Blue Raincoat, "to go clear", vond ik dit artikel: Going Clear: Leonard Cohen & Scientology, dat veel breder is dan de titel doet vermoeden, op een site waar nog veel meer te vinden is.

zaterdag 25 augustus 2018

180825 - ZOZ - Van kinderspel en grote mensen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Afgelopen weekend was is Emmen voor de dertigste (30e) keer het Internationale Vliegerfeest, georganiseerd door de Stichting Vliegerfeest Emmen.
We denken vaak nog dat vliegeren kinderspel is. In de zin van spelende (ook grote) kinderen klopt dat helemaal. Wel is er sinds mijn jeugd veel veranderd op het gebied van vliegers. Het beeld van toen vind je een beetje terug in een scene uit Mary Poppins.

David Tomlinson - Let's Go Fly A Kite (uit: Mary Poppins):


In Aziatische landen is het vliegeren al veel ouder dan hier, en is onder andere het vechtvliegeren populair. Het vliegertouw wordt dan ingesmeerd met lijm en b.v. glassplinters, en probeer je elkaars touw door te snijden. Ik vond een animatie met een leuk kinderliedje in het Hindi, met zo'n heerlijke begeleiding.

Hindi Kids Song - Chali Re Meri Patang (Animated Song by Jingle Toons):


Ik kan me niet herinneren dat ik "ons" vliegerfeest ooit heb gemist, al ben ik vroeger veel actiever geweest. Toen was ik ook lid van de vliegerclub Stijgkracht, waarvan de leden als vrijwilligers optreden. Het feest is van een ééndaags gebeuren uitgegroeid tot een weekend, van vrijdag 17:00 uur tot zondag 17:00 uur (en vooraf opbouwen en naderhand opruimen). Vaak steek ik nog wel even een hand uit om te helpen als ik er toch ben. Deze keer bleef ons bezoek beperkt tot de eerste helft van zondagmiddag.
Toen we arriveerden was er nog niet zoveel publiek, maar er stonden al veel vliegers in de lucht; prachtige exemplaren, al of niet zelfvliegend.


Heel bijzonder vond ik een soort kronkelende wormen, die had ik nog niet eerder gezien.


Een verzameling draken was een absolute blikvanger. Ze werden de lucht in geholpen door een vlieger in de vorm van een Manta. Denk je eens in hoeveel werk er in zit om zo'n collectie te bedenken en te maken!


Naast de vliegers zien we ook steeds meer grappige dingen verschijnen die bewegen in de wind en op het water, want het vliegerfeest is bij de Grote Rietplas, waar ook een strand is.


Dat vliegeren niet altijd geschikt is voor kleine kinderen, maar wel om het kind in volwassen kerels nog even de kans te geven, kun je zien bij de "vliegertrein": hier zijn 25 zogeheten Flexifoils achter elkaar bevestigd. Dat zijn bestuurbare vliegers van een soort "matras"-model. Als dat de lucht in gaat, kan het door één man bestuurd worden, maar er is wel minimaal een zware personenauto nodig om de trekkracht op te vangen. Als er teveel wind staat, heb je minstens een stevige truck nodig. Ik heb zelf twee van die dingen, maar dat sleept je al mee bij windkracht 4!
Zo'n trein kost wat voorbereiding, daarom heb ik maar weer even geholpen. ;)


Marijke filmde intussen hoe het een aantal pogingen kostte om het geheel de lucht in te krijgen, en hoe het vervolgens vloog.


Om met muziek te eindigen, het is een minder bekende song, met een passende titel, van een heel bekende band. Ik heb 'm al eens eerder geplaatst, in een andere versie, ook t.g.v. een vliegerfeest.

U2 - Kite (Slane Castle Live):


Vorig weekend het vliegerfeest, vandaag herdenken we in kleine kring dat mijn schoonzusje Sylvia een jaar geleden overleed. Toen wijdde ik mijn ZOZ daar aan: Van sterfelijkheid en herinneringen.

zaterdag 18 augustus 2018

180818 - ZOZ - Van opvoeding en oorwurmen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Mijn vaste lezers weten natuurlijk dat ik een Gereformeerde opvoeding heb genoten; niet van de zwaarste categorie, maar toch. Daar blijft altijd iets van hangen, hoe ver je ook afdrijft van dat oorspronkelijk met de paplepel ingegeven gedachtengoed.
Zo zaten er deze week ineens twee zinnen in mijn hoofd te oorwurmen, met muzikale begeleiding: koorzang ondersteund door orgelspel:
Ieder woelt hier om verand'ring
Wenst terug 't geen hij eens zag
Het bleef bij die twee zinnen, waarmee ik buiten de kerkelijke context ook wel iets kan. Maar was het nou een Psalm of een Gezang? Want dat maakte toch nogal wat verschil in liturgisch aanzien!

Ach, tegenwoordig hoef je geen bibliotheken meer door te bladeren om iets terug te vinden. Volgens Google was het Gezang 179 uit de Hervormde bundel. Ja, want let op: het is nog niet zo lang dat een groot deel van de Gereformeerde en Hervormde kerken zijn samengegaan in de PKN, de Protestantse Kerken Nederland, en dat er een algemeen Liedboek voor de Kerken is verschenen, dat inmiddels ook alweer blijkt opgevolgd.
Ik heb het lied even opgezocht in mijn oude zakbijbeltje: het is Gezang 53 in de los toegevoegde uitbreiding van het aantal gezangen, uitgegeven in 1959. Daarmee werd het aantal door de synode goedgekeurde Gezangen uitgebreid van 29 tot wel 59! (Het Liedboek kende er 491)

Uiteraard was het lied langer dan die twee zinnen. Ze bleken de eerste en laatste zin van een vier-regelig couplet, dat het tweede was van drie coupletten. Hier de Hervormde versie van de tekst:

Gezang 179  (Oude Hervormde Bundel - 1938)

 1 "Rust mijn ziel uw God is Koning"
 heel de wereld zijn gebied.
 "Alles wisselt op zijn wenken"
 maar Hij zelf verandert niet.
  
 2 Ieder woelt hier om verand'ring
 "en betreurt ze dag aan dag"
 "hunkert naar hetgeen hij zien zal"
 wenst terug 't geen hij eens zag.
  
 3 "Rust mijn ziel uw God is Koning!"
 Wees tevreden met uw lot!
 "Zie hoe alles hier verandert"
 en verlang alleen naar God!

In mijn Gereformeerde bundeltje is de tekst weer nèt even anders. Marijke verzuchtte nog, dat ze er niets van snapte, die verschillen tussen Gereformeerd en Hervormd. Laat staan de verschillen tussen de verschillende soorten Gereformeerd en de verschillende soorten Hervormd. Haar vader was Hervormd en haar moeder bleef eigenlijk Rooms Katholiek, waardoor bij haar thuis het geloof niet zo gestructureerd werd beoefend.


Ik vond een "live"-versie van dit lied: Nederland Zingt: Rust mijn ziel uw God is koning door Mannenkoor de Lofstem en Mirjam Feijer, in de Grote- of Lebuïnuskerk in Deventer, maar dat vond ik nogal saai gezongen en met een compleet orkest erbij, en dat is niet zoals het in mijn hoofd klonk. Daarom kies ik een andere versie zonder bewegend beeld, maar met een link naar mijn eigen verleden: de organist is Willem Hendrik Zwart (1925 - 1997; desalniettemin ook op Facebook!), waarvan ik nog muziekles heb gehad, in dat ene jaar dat ik op de Chr. HBS zat. Daar heb ik de blokfluit "jammerhout" leren noemen. Maar orgelspelen, dàt kon hij!

Urker Visserskoor Crescendo - Rust mijn ziel uw God is Koning:


Ik vermoed dat aan de Gereformeerde versie (afb. Gezang 53), met name de laatste zin, de aanvulling te danken is: "maar zet zelf je fiets op slot"...

zaterdag 11 augustus 2018

180811 - ZOZ - Van twee broers en muziek

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Een gezin dat de buurt wel eens verbaasde. Als jonge jongens pakten ze samen met hun vader soms de tent in om te gaan kamperen als er sneeuw lag. En er werd door het gezin veel gedaan voor vluchtelingen en andere hulpbehoevenden.
De vader overleed, op relatief jonge leeftijd, kort nadat ik tegenover hen kwam wonen bij mijn lief.

Beide jongens "gingen in de muziek". Over de jongste, Willem, heb ik het al een paar keer gehad in een blog, in het kader van"Zwijmelen Op Zaterdag" (ZOZ): ZOZ-084 (2 juni 2014), ZOZ-124 (28 maart 2015), en ZOZ-261 (11 november 2017). Die laatste keer was naar aanleiding van het overlijden van Willem op 58-jarige leeftijd. (Helaas zijn sommige clips van YouTube verwijderd).

Kamperen deed broer Erik nog steeds: op Facebook verschenen zijn foto's van- en rond de tent op Vlieland. En veel ingeklede wijsheden, en grappen en grollen.

Maandag is Erik op 60-jarige leeftijd overleden, op de dag af 9 maanden na zijn 19 maanden jongere broer. Op ons vakantieadres werden we ingeseind dat Erik ernstig ziek was, met een heel slechte prognose. Voordat we weer thuis waren was hij overleden.
Voor ons was Erik meer op de achtergrond, maar de regelende kracht in het gezin. Voor heel veel vrienden was Erik een markante persoon, zoals Willem een markante persoon was in het straatbeeld van Emmen. Erik's rol in de muziek lijkt meer op de achtergrond, maar was belangrijk: hij speelde bas, en trad op als techneut. De broers speelden zowel samen als apart van elkaar in bands.
Voor hun oude moeder, die haar man en zonen heeft overleefd, en veel van hun vrienden is het duidelijk dat ze nu weer samen verdergaan met muziek maken.


Ik koos een video die ik al eens eerder plaatste, omdat daarin beide broers te zien zijn, en ook een vaste waarde in hun leven, zanger Elias de Vries, waarmee Willem als duo doorging als Mr. Jones Band, nadat eerdere reïncarnaties van de band waren uiteengevallen. Ook Erik speelde daarin mee, en bij deze en andere opnamen speelde hij bas en maakte de opnamen. Het laat ook en glimp van hun humor zien; ook iets waardoor we ze niet zullen vergeten...

Mr Jones - Friday I'm in Love (The Cure):