...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

zaterdag 19 mei 2018

180519 - ZOZ - Van Handpan en Old Folks

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Zwervend door de Youtube-jungle werd mijn aandacht getrokken door een muziekgenre en een instrument in een combinatie die ik nog niet kende. Het instrument is al een paar keer langsgekomen in mijn blogs.
De HandPan Shop zegt: De HandPan drum: De HandPan drum is voor sommigen nog een onbekend instrument. Voor diegenen die hem wel kennen is het hét instrument van de 21e eeuw. En niet zonder reden: veel mensen worden geraakt door het unieke, warme geluid en de ongekende muzikale mogelijkheden van dit prachtige instrument.
Het genre is klassiek, en dat stuk is geschreven door J.S. Bach voor onbegeleide cello.
Het wordt gespeeld door Laurent Sureau (Facebook).

Laurent Sureau - J.S. Bach: Prelude Suite For Cello N°1 G Maj:


Toen ik dit beluisterde, verscheen in de zijbalk een bekende titel, die ik daarna maar even aanklikte uit nostalgische nieuwsgierigheid. De pianist was bij deze opname 14, meldt hij.

Luca Sestak - Swanee River Boogie Woogie:


Luca Sestak (de / Facebook) is inmiddels een stukje ouder, en heeft zijn beroep gemaakt van het pianospelen.
Hij geeft aan dat hij hier zijn eigen arrangement speelt van de klassieke Swanee River Boogie van Albert Ammons (nl) (1907 – 1949). Beide leerden op jonge leeftijd pianospelen.

De naam is afgeleid van de Suwannee River die in een toenmalige spelling voorkomt in de song Old Folks at Home van Stephen Foster (nl) (1826 - 1864), die ook wel "the father of American music" genoemd wordt.
Over Foster's leven is de film Swanee River gemaakt, waarin de in Litouwen uit een Russisch-Joodse vader geboren Al Jolson (nl) gegrimeerd als zwarte optreedt.

Niet een live-video, maar wel beelden van Albert Ammons, waarin hij drie versies van Swanee River Boogie speelt in de studio; de derde werd op de markt gebracht in 1946.

Albert Ammons - Swanee River Boogie:


zaterdag 12 mei 2018

180512 - ZOZ - Van kikkers en huizen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Ik weet niet of hij vanonder Trees' "kikkerknop" vandaan kwam, maar ineens was hij daar weer: Clarence "Frogman" Henry (nl).
Die ouwe song, I Don't Know Why I Love You But I Do (nl), die in 1961 onder verschillende titels is uitgebracht, hoorde ik voor het eerst op mijn kamertje via de Engelstalige Radio Luxemburg terwijl ik zat te ploeteren op de schriftelijke cursus Radiotechniek van PBNA, die ik uiteindelijk niet heb afgemaakt.
Ik woonde toen bij mijn grootouders en had mijn eerste baantje. Mijn leeftijd was, zoals we dat soms op het platteland zeggen, "tussen big en zwien", maar dan in een gevorderd stadium. Mijn liefdesleven was wisselvallig, zoals dat dan gaat, en daar paste dit lied soms wonderwel bij. Nou ja, later was die titel soms actueel, maar dan minder heftig, filosofischer.
Ik vond een videoclip van een live-optreden; ik had hem alleen nog op foto's gezien.

Clarence "Frogman" Henry - I Don't Know Why I Love You But I Do:


Hoe die man aan die gekke bijnaam komt? Blijkbaar heeft hij ooit, in 1955 (hé, toen was ik 12!), toen hij nog volstrekt onbekend was, een liedje met wat gekke stemmetjes gedaan, en herkende een platenbobo daar een kikkerstem in. Dat leverde hem een platendeal op!
Die song was: Ain't Got No Home. Hij vertelt er zelf over: Clarence "Frogman" Henry - Talks about "Ain't Got No Home".
In de videoclip met tekst die ik koos, duikt een foto op van een blanke gitarist, waarvan ik geen idee heb wat die er mee te maken heeft, maar in een andere, korte en abrupt eindigende clip zingt The Frogman het live: Clarence 'Frogman' Henry: Ain't got a home.

Clarence Frogman Henry - Ain't got no home:


En de Frogman is nog niet vergeten: iemand die zich DJ not-I noemt, heeft een videoclip in elkaar geknutseld, waarin hij audio en videomateriaal van The Frogman heeft samengeknutseld met een clip van Queens of the Stone Age (nl) die daar niets mee te maken heeft: Queens Of The Stone Age - No One Knows (Live Jools Holland, 2002), en het resultaat doet een beetje denken aan het fameuze cross-over nummer: RUN DMC & Aerosmith - Walk this way.

DJ not-I (Clarence "Frogman" Henry / Queens Of The Stone Age) - Ain't Got kNOw Home:


Met dezelfde titel, Ain't Got No Home, maar in een heel ander genre een heel andere song van Woody Guthrie (nl), die veel invloed heeft gehad op o.a. Bob Dylan.

Woody Guthrie - I Ain't Got No Home In This World Anymore:


Bij de titel Ain't Got No (nl) dacht ik het eerst aan Nina Simone (nl):

Ain't Got No, I Got Life - Nina Simone:


vrijdag 11 mei 2018

180511 - Niklas - Van Klanken en Kleuren

Mensen die uitsluitend "Algemeen Beschaafd Nederlands" tot zich wensen te nemen, verzoek ik rechtsomkeert te maken.
Dit gaat namelijk over aspecten van mijn leven, waarin ik zowel in kerkelijke, wetenschappelijke, medische als ambachtelijke en volkse kringen heb vertoefd.
Soms is het taalgebruik dan minder salonwaardig, maar kan toch zeker geschaard worden onder Algemeen Begrijpelijk Nederlands.

's Morgens onder de douche stromen mijn gedachten vaak vrijuit. Zo trof mij nu de klankverwantschap tussen prisma en klysma.
De meeste mensen weten, denk ik, wat de optische werking van een prisma is, of kennen in elk geval het natuurverschijnsel regenboog.
Het ezelsbruggetje dat ik gebruik om de (volgorde van) de kleuren te onthouden, is: ROGGBIV - Rood, Oranje, Geel, Groen, Blauw, Indigo, Violet. Zo onthoud ik ook de volgorde van de vliegers in mijn grotendeels zelfgemaakte vliegertrein, hier in actie op Schiermonnikoog in april 2017.


Ik heb geen idee hoeveel mensen te maken hebben gehad met een klysma. Ook al werd in Patty's Fort destijds uitgebreid de darminhoud van deze "ster" via de TV aan den volke getoond, is een klysma nou typisch een medisch onderwerp.
Om die redenen heb ik er in mijn jonge jaren meermalen mee kennisgemaakt, en ik vond het niet aangenaam. Terugblikkend, door de nu ontdekte klankverwantschap met het prisma, associeerde ik het met de volkse kreet die ik ooit hoorde gebruiken om aan te geven hoe erg iemand in de penarie zat: "Hij scheet zeven kleuren stront!" En daar zit nog een parallel in: ook aan de regenboog worden zeven kleuren toegekend...

zaterdag 5 mei 2018

180505 - ZOZ - Van muziek en staal

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Ik weet niet meer waar ik naar zocht toen ik dit vond: een soort muziek waar ik altijd blij van word: steeldrum! (nl). Er zijn verschillende types instrumenten, waarvan hier een overzicht.

Er was ook een bijzonder verhaal bij: een mevrouw die op haar vierde al klassieke pianolessen had, en op haar elfde had ze les op trombone.
Maar: I love playing the steel drum. When I first heard this instrument, I was studying jazz trombone and concert euphonium performance in college in Southern California. There was a steel drum ensemble at my school and my feet lifted off the ground, and my ears carried me upstairs to where they were rehearsing. When I heard those Caribbean rythyms and the melody of pan music, everything else just seemed to float away. I said to the professor, Ray McNamara, "I want to do this. How do I learn to play this instrument? He said, "Join this steel band." The year was 1997. My life changed forever.

Ze heet Mollee Craven; lees haar verhaal op haar website, of op facebook. Ze is beroeps en speelt op bruiloften en partijen, soms solo, soms met een band of een andere muzikant.

Het eerste nummer dat ik hoorde was me bekend, althans qua melodie. Even opgezocht: het is bekend geworden met de titel Spanish Eyes, maar was oorspronkelijk een instrumental van het Duitse orkest van Bert Kaempfert (nl), en heette toen (1965) Moon Over Naples, Italië dus.
De eerste vocale versie (ook 1965) was van de Oostenrijkse zanger Freddy Quin (nl), met de titel "Spanish Eyes". De platenmaatschappijen van beide artiesten hebben er flink ruzie over gehad, maar in 1976 hebben ze het blijkbaar toch samen opgenomen.

Freddy Quinn & Orchester Bert Kaempfert - Blue Spanish Eyes:


Nou is dat natuurlijk dikke nostalgie voor mij, ook vanwege de vele covers, maar ik kwam hier via een vrolijker uitvoering, en die komt nu.
Deze opname is gemaakt bij een bruiloft in Californië in 2010. Mollee Craven op Steeldrum speelt samen met Ray McNamara - Cajon en Nick Moore - Ukulele. Ze maken alledrie deel uit van de Big Bamboo Steel Band, die naargelang de omstandigheden kan bestaan uit 2 tot 20 muzikanten...

Mollee Craven, Nick Moore & Ray McNamara - Spanish Eyes:


Voor de liefhebbers vond ik ook nog een Nederlandstalige uitvoering: Frans Bauer - Blue Spanish Eyes.

Een andere beroemde melodie is: Guantanamera, ook heel veel gecoverd. Hier eindigt het een beetje abrupt, maar ik ga er straks nog even op door.

Mollee Craven - Guantanamera (Steel Drums):


Uit Wikipedia over Guantanamera (nl): "(Spaans: vrouw van Guantánamo) is een Cubaans lied gecomponeerd in de jaren 20 van de vorige eeuw door radiomaker Joseíto Fernández. In 1958 deed de componist Julián Orbón enkele aanpassingen aan het lied zodat het paste bij een gedicht van de vrijheidsstrijder en dichter José Martí. In deze versie werd "Guantanamera" wereldbekend. De Engelse WP zegt (vertaald): "...waarschijnlijk het bekenste Cubaanse patriottische lied. In 1966 werd een versie van de Americaanse vocale groep The Sandpipers, gebaseerd op een arrangement van Pete Seeger, een internationale hit.
The Sandpipers - Guantanamera.

De meeste mensen zullen tegenwoordig bij het horen van de plaatsnaam Guantanamo (nl) waarschijnlijk geen blije gedachten hebben, maar meteen schakelen naar het beruchte gevangenkamp Guantanamo Bay, wat eigenlijk een Amerikaanse Marinebasis (nl) is.

Pete Seeger (nl) was een folkzanger en vredesactivist, die tot op hoge leeftijd actief bleef.
Zijn arrangement van Guantanamera was bedoeld om Cubanen en Amerikanen dichter bij elkaar te brengen.
Ik vind hem nog steeds de meest bezielende vertolker van dit lied, een onverdroten voorvechter met als wapens zijn muziekinstrumenten en zijn stem, naast de prachtige melodie waardoor zoveel muzikanten en hun toehoorders gegrepen zijn.

Pete Seeger - Guantanamera:


zaterdag 28 april 2018

180428 - ZOZ - Van en brothers en dochters

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


The Allman Brothers Band (nl) heeft een instrumentaal nummer opgenomen, Jessica.
Het nummer is geschreven door gitarist Dickey Betts. Hij werd geïnspireerd door zijn toen 1-jarige dochter Jessica, die door de kamer kroop, en hij probeerde haar doen en laten te vangen in de melodie.

In die periode was Betts gefascineerd door jazz-gitarist Django Reinhardt (nl), die opnieuw opnieuw gitaar had leren spelen nadat hij ernstig gewond was geraakt bij een brand in zijn woonwagen. De artsen wilden zijn ene been amputeren, maar dat weigerde hij. Zijn linkerhand was blijvend verminkt, zodat gitaarspelen onmogelijk leek. Maar door fanatiek oefenen leerde Django zichzelf weer gitaarspelen, op zijn eigen manier, en werd later erkend als een van de beste gitaristen in zijn genre. Hij leerde ook weer lopen met een stok.

Als eerbetoon aan Django Reinhardt schreef Dickey Betts het nummer Jessica zo, dat het met Django's verminkte linkerhand gespeeld zou kunnen worden.
In het (Engelstalige) artikel Dickey Betts on Writing the Timeless Classic, "Jessica" vertelt hij het allemaal zelf uitgebreider.

De naam Jessica is actueel voor ons, omdat het de roepnaam van mijn dochter is en ze vandaag 50 wordt. Ze is niet van plan het te vieren, appte ze.
Ze is, met dichterlijke vrijheid, naar haar beide oma's vernoemd: zeker de ene oma vond een rechtstreekse vernoeming niet zo'n goed idee.

...en dan schakel je ineens steeds tussen techniek en vaderschap;
op mijn werkplek kon ik haar niet over de vloer laten kruipen...

The Allman Brothers Band - Jessica (1/16/1982 - University Of Florida):


zaterdag 21 april 2018

180421 - ZOZ - Van oude mannen en rivieren

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Zoals in mijn vorige ZOZ aankondigde, ben ik inmiddels 75. We hebben mijn verjaardag doorgebracht in de omgeving van de Waal.


Zo kwam het thema Ol' Man River in mijn gedachten, het wereldbekende lied uit de musical Show Boat uit 1927, met muziek van Jerome Kern en tekst van Oscar Hammerstein II (nl).

De Cotton Blossom was een varend theater, en de musical volgt het leven van de artiesten, toneelknechten en dokwerkers aan boord, met thema's als raciale vooroordelen en tragische, langdurige liefde.
De musical laat het contrast zien tussen het harde, zware leven van Afro-Amerikanen en het eeuwige, onbezorgde stromen van de Mississipi (nl).
"Ol' Man River" wordt gezongen vanuit het gezichtspunt van een zwarte dokwerker.

De beroemdste versie werd gezongen door Paul Robeson (nl). Hij was een van de eerste zwarten op Rutgers College, en blonk uit zowel sportief als intellectueel. Hij studeerde vervolgens op Columbia University.
Hij werd beroemd door wat hij zowel op cultureel gebied bereikte als door zijn activisme voor burgerrechten. Dat laatste bezorgde hem ook een plaats op de "zwarte lijst" tijdens het McCarthyisme (nl).

Paul Robeson - Ol' Man River:


Een bas als solist was heel ongebruikelijk in een musical, meestal was het een tenor of een bariton, maar dit lied komt het best tot zijn recht met zo'n donkere stem. Veel zwarte zangers hebben het op hun repertoire, zoals Sammy Davis Jr. (nl): Sammy Davis Jr - Ol' Man River.

William Warfield heeft ook in een paar producties van Showboat gezongen: hier zingt hij "Ol' Man River" in het Duits en in het Engels op een Schiller Institute Conference, een internationale politieke en economische denk-tank, onderdeel van het politieke en culturele netwerk Larouche Movement.

William Warfield - Ol' Man River, sung in German!:


Een heel eigen interpretatie komt van Billy Stewart (nl): Billy Stewart - Ol' Man River.

Dat ook een vrouw dit lied soulful kan brengen, bewijst Aretha Franklin (nl) tijdens een bijeenkomst in 1994 met president Clinton.

Aretha Franklin - Ol' Man River:


De op 30-jarige leeftijd bij een vliegtuigcrash omgekomen folk/rock singer-songwriter Jim Croce (nl) heeft het ook opgenomen: Jim Croce - Ol' Man River.

Tot mijn verbazing vond ik een opname door een zangeres waarvan ik de naam nog ken van de plaatjes die in mijn jonge jaren bij kauwgum zaten. Ze was toen bekend als filmster: Rosemary Clooney (nl). Ze is, net als ik, ook wat ouder geworden: Rosemary Clooney Ol Man River.


Er zijn ook nogal wat instrumentale interpretaties opgenomen, die vinden we onder de algemene noemer jazz. Bijzonder virtuoos vind ik de versie van gitarist Django Reinhardt (nl), onmiskenbaar met zijn Quintette du Hot Club de France (nl), dat hij oprichtte samen met violist Stéphane Grappelli ( nl): Django Reinhardt - Ol' Man River - Paris, 14 November 1947.

Pianist Oscar Peterson (nl) speelde het ook, met zijn trio: Oscar Peterson: Ol' Man River.
Een orgel is geen algemeen gangbaar instrument in de jazz, maar Jimmy Smith (nl) is een uitzondering met zijn Hammond-orgel (nl), hier met orkest.

Jimmy Smith - Ol' Man River:


Ook de man waarmee ik mijn eerste Zwijmel plaatste, nam "Ol' Man River" op in zijn privé-studio. Voor mijn Zwijmeldebuut had ik al meermaals iets van hem op mijn blog laten horen: hij speelt "alle" gitaargroepen uit mijn jeugd na!

Eugene Mago - Ol' Man River (The Spotnicks variation):


En zo stroomde de muziek langs, zoals de rivier langsstroomde terwijl we genoten van een paar heerlijke dagen in de omgeving waar Marijke geboren is, waar oude en recente herinneringen aan lief en leed ons omringden. We hadden onze uitstapjes met ons tweeën, naar Persingen en plekken bij de rivier, naar het graf van Marijke's ouders.


En we hadden mensen om ons heen die ons dierbaar zijn. Zoals zwager Nico, die ons fotografeerde bij een niet-geplande, maar zeer gewaardeerde ontmoeting. We aten op mijn verjaardag bij Zarzuela, het restaurant van neef Hein, samen met Nico en (schoon)zus Yolande. Jammer dat we er niet dichterbij wonen...


Nu zijn we weer thuis en het is mooi weer, we zaten alweer tot donker in de tuin!
Merel, maan en vleermuizen:

zaterdag 14 april 2018

180414 - ZOZ - Van melancholie en raadsels

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Dezer dagen heb ik redenen om terug te kijken, want ik hoop de 75 jaren vol te maken, maar het wordt geen groot feest. Er is veel gebeurd, er zijn veel vragen onbeantwoord gebleven, en zullen ook altijd onbeantwoord blijven.
Nee, niet de vraag waarom juist mijn vader ziek moest worden en bijna een maand na mijn eerste verjaardag moest overlijden, een week voordat hij 28 werd: dat is het leven. Wel, hoe mijn leven geweest zou zijn als hij was blijven leven: dat het heel anders geweest zou zijn is evident, niet hoe anders.
Een vraag die misschien nog wel opgelost kan worden, gaat over het huis waar ik geboren ben. Na de begrafenis van mijn tante reden we langs een nostalgische route naar huis. Eerst langs het graf van mijn vader, dan langs zijn geboortehuis, en vervolgens langs mijn geboortehuis. Dat alles binnen 15 kilometer.

Mijn geboortehuis staat er nog, maar is in de loop der jaren uiteraard veranderd. Ik heb het wandbord met de foto van toen, en het telegram over mijn geboorte naar de ouders van mijn moeder is er ook nog.

Twee foto'tjes van mijn trotse ouders. Het is de enige foto waar ik met mijn vader op sta; ik vermoed dat hij hier al ziek was.

Ondanks de oorlog was het blijkbaar nog mogelijk om een aantal babyfoto's te maken.

Toen ik mijn eerste verjaardag vierde, lag mijn vader in het ziekenhuis. Hij stuurde mij een ansichtkaart, die mijn moeder uit mijn kinderknuistjes heeft gered en weer gladgestreken.
Ter gelegenheid van die verjaardag had mijn moeder voor mijn vader een "statiefoto" van me laten maken, met mijn babykrul. Daarna ging de babykrul er af.
De foto was mislukt, dus werd er een nieuwe gemaakt - zonder babykrul. Maar die was pas klaar toen mijn vader al was overleden...

Ik ging pas laat lopen. Mijn moeder vertelde dat een neef van haar op visite was, die vroeg of ik al kon lopen, ik was immers al meer dan een jaar? Nee, nog steeds niet, zei mijn moeder. Toen die oom wegfietste en nog net in de verte te zien was, deed ik mijn eerste zelfstandige stapjes, met een schaterlach!
Rond dat huis was het goed toeven. Kijken naar de geit en de konijnen die blijkbaar soms losliepen. Het huis was in tweeën gedeeld, het andere gezin - van Es of zo iets - had twee kinderen. Ze zitten op dat laatste foto'tje samen in de andere teil. Het meisje herinner ik me als Cobi, ik heb geen naam van haar broertje. Ik was 4 toen we van hier verhuisden. Ik heb de laatste jaren nog wel eens gezocht, maar geen aanknopingspunt gevonden.

Het huis ziet er inmiddels heel anders uit. Het was opgebouwd met witte bakstenen met randen rode baksteen ertussen. Nu is het geel gepeisterd. In de loop der jaren is het verborgen geweest achter grote coniferen, nu is het helemaal zichtbaar. Destijds was het in tweeën gedeeld, waarbij links "ons" pad naar de straat liep, met een hekje.

Ik had een tijd geleden gelezen, dat voor mijn geboortehuis een Stolperstein zou zijn geplaatst. Ik heb het nu met eigen ogen gezien, en waarom dacht ik meteen aan een preek uit 1938, die ooit op onduidelijke manier in mijn bezit gekomen is, en die ik bewaard heb als bedenkelijke curiositeit?

De gegevens die bij de Stolperstein horen, roepen vragen bij me op. Ik las op de site Joods Monument Hermann Stein hier gewoond heeft: Hermann Stein (Keulen, 7 januari 1908) was op 22 oktober 1923 in Essen getrouwd. Het echtpaar vluchtte in 1936 vanuit Essen naar Leek, waar ze woonden op het adres E 66, nu Hoofdstraat 241 in Oostwold. Om in zijn onderhoud te voorzien, trok Hermann Stein met een koffer met handelswaar in de omgeving rond. Zijn echtgenote heeft de oorlog overleefd.
Op de site van Museum "Het Joodse Schooltje" lees ik dat Hermann Stein behoorde een van de Joden was, die op 27 november 1942 rond 12 uur ’s nachts, op sjabbat-avond werden opgepakt. Ze werden gevangen gezet in het gemeentehuis van Leek en op 28 november naar Westerbork getransporteerd.
Zijn vrouw Ruth Issen werd in februari uit Westerbork gedeporteerd en heeft de kampen overleefd. Zij was de enige overlevende.

Hermann Stein werd op 1 juni 1943 vermoord in Blechhammer (nl), een groot dwangarbeiderskamp, vanaf april 1944 een subkamp van Auschwitz (nl).
Hoewel Stein er niet in genoemd wordt, vond ik een uitgebreid artikel over de omvangrijke Joodse gemeenschap in Leek.

Ik blijf achter met het raadsel of mijn ouders tegelijk met Hermann Stein en zijn vrouw in dat huis gewoond hebben: zij zijn in mei 1942 getrouwd en als toekomstig adres staat op hun trouwkaart: "Oostwold W.", waarbij de W staat voor "Westerkwartier". Was het huis toen ook al opgedeeld, en hebben mijn ouders van mei 1942 tot eind november 1942 dat huis gedeeld met Herman Stein en Ruth Issen?

Ik vond muziek die ik vind passen bij mijn stemming en bij deze geschiedenis. Marijke bracht me op het idee, doordat ze zich een lied van de Griekse zangeres Maria Farantouri (nl) herinnerde. Het is een gedicht, geschreven door Giorgos Seferis (nl), waarvan Wikipedia meldt: Zijn gedichten ademen een sfeer van diepe melancholie, die wordt veroorzaakt door het besef van het menselijk tekort en de machteloosheid ten aanzien van onderdrukking, machtsmisbruik, geweld en oorlog. Typerend voor zijn literair werk is de alomtegenwoordigheid van het verleden in het heden, niet het minst door de vele verwijzingen en citaten uit de klassieke en de moderne Griekse dichters.
Het is op muziek gezet door Mikis Theodorakis (nl), die we kennen van de Mauthausen cyclus, over het concentratiekamp Mauthausen (nl).

(De ondertiteling kun je aan of uit zetten met een soort pinpas-symbooltje, en met het tandwieltje voor de instellingen kun je de taal kiezen).

Maria Farantouri - Sto Perigiali:


zaterdag 7 april 2018

180407 - ZOZ - Van leven en sterven

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Gisteren begroeven we mijn tante Hilly. Niet zomaar een tante, ik heb 6 jaar lang elke werkdag 's middags bij haar en haar gezin mogen meegenieten van de warme maaltijd die zij had bereid. Het was de periode dat ik mijn eerste baan had en als 17-jarige de onhoudbare thuissituatie achter me had gelaten.
In een van de toespraken werd gerefereerd aan de soms pittige discussies die we aan tafel voerden. Dat was het domein van mijn oom, die ik beschouwde als de intellectueel onder de broers van mijn vader.
Na de afscheidsdienst werd dat onderwerp nog aangevuld met de herinnering aan het thema West Side Story (nl): was het wel wenselijk dat ik naar die film ging? En sowieso: naar een bioscoop?
Het was, samengevat, een film over een etnisch conflict tussen jeugdbendes en falende autoriteiten rond een Romeo & Julia verhaallijn, dus echt iets voor mij toen, en ik was al eens in een bioscoop verzeild tijdens een verregende schoolreis.
Hoe dan ook, ik vond het eigenlijk prettig dat er gediscussieerd kon worden, dat was ik ontgroeid.

Dit werd ook nog even duidelijk gemaakt: tante Hilly was niet van de woorden, maar van het zonder veel woorden verbinden, zonder aanzien des persoons, tot het laatst toe. Zo kregen de mannen van de plantsoenendienst koffie van haar, en dan kwamen ze haar b.v. 's middags een bos bloemen brengen. Haar kinderen hadden nu forsythia langs het pad naar de ingang van de kerk gelegd.

Ze was de laatste van die generatie, de broers en schoonzussen van mijn vader. Ze is met een heldere geest, maar afnemende lichamelijke gezondheid, 94 geworden. Op Goede Vrijdag was ze nog naar de kerkdienst geweest, op Stille Zaterdag is ze overleden. Haar laatste brief met haar laatste adres lag klaar, om haar nog eens op te zoeken.

Bij een van mijn Facebook-vrienden zag ik een passend lied: Gracias a la vida - Dank aan het leven. De volledige tekst met vertaling staat hier als .pdf bestand.
Dit is het laatste couplet:

Gracias a la vida, que me ha dado tanto,Dank aan het leven dat me zoveel heeft gegeven,
me ha dado la risa y me dado el llanto;het heeft me de lach en de traan gegeven;
asi yo distingo dicha quebranto,zo onderscheid ik geluk van verdriet,
los dós materiales que forman mi canto,de twee elementen die mijn lied vormen,
y el canto de ustedes que mismo canto,en jullie lied, dat eenzelfde lied is,
y el canto de todos que es mi proprio canto.en het lied van allen, dat mijn eigen lied is.
  
Gracias a la vida.Dank aan het leven.

Het lied is geschreven door de Chileense zangeres Violeta Parra (nl). De versie die ik zag was van de Argentijnse zangeres Mercedes Sosa (nl). Ik koos voor een duet van Mercedes Sosa met een oude bekende, Joan Baez (nl).

Mercedes Sosa & Joan Baez - Gracias A La Vida:


Ook was het deze week precies 50 jaar geleden dat ds. Martin Luther King Jr. (nl) werd vermoord:


Wie kent niet zijn beroemde toespraak: I Have a Dream (nl), uitgesproken tijdens de Mars naar Washington op woensdag 28 augustus 1963 om burgerrechten voor de zwarte Amerikanen af te dwingen?

De burgerrechtenbeweging werd gesteund door veel blanke Amerikanen. Er was wereldwijd een sfeer van verandering na de Tweede Wereldoorlog. Het was de tijd van protestsongs.
Op het Newport Folk Festival (26-28 juli 1963) zong Joan Baez, samen met Bob Dylan (nl), zijn iconische song With God On Our Side.
De tekst handelt over de neiging van landen, volken en groepen, om te geloven dat God aan hun kant staat, en zich verzet tegen hun tegenstanders, daarmee voorbijgaand aan de moraliteit van oorlogen en wreedheden door hun volk begaan; Dylan geeft daarbij een opsomming van historische gebeurtenissen.
We horen een nog jong duo, en zien een bijpassende foto.

Bob Dylan & Joan Baez - With God on our side:


Je kunt rustig stellen, dat zonder Martin Luther King Amerika nog langer op de eerste zwarte president had moeten wachten, maar het extreme blanke superioriteitsdenken is nog lang niet uitgeroeid: de schietpartij in een kerk in Charleston op 17 juni 2015 was slechts één van de racistische aanslagen. Dat de dader, Dylann Roof, nog maar 21 was, lijkt een sterk bewijs dat het giftige racisme van vorige generaties nog volop bestaat.
President Obama was bij de herdenkingsdienst voor de slachtoffers. Hij leek moeilijk de goede woorden te kunnen vinden, en zette een lied in:

President Obama sings Amazing Grace:


Joan Baez is nog steeds actief. In een Scandinavische TV-show zong ze onlangs over dat lied gezongen door Obama in de context van de gebeurtenissen in Charleston.

Joan Baez - The President Sang Amazing Grace:


Ze doet me wel een beetje aan mijn tante Hilly denken, die ook graag zong, maar dan in een koor: een mooie, actieve vrouw met een warme uitstraling en zilvergrijs haar, die haar hart liet spreken als ze iets zag dat beter kon...

dinsdag 3 april 2018

180403 - Niklas - Boswandeling


Ik zit op een bankje in het bos. Een windvlaag afgewisseld met een vleugje zon. Ergens hoog in de nog kale boomtoppen wiegelt een losse tak als een zwaard van Damocles. Op een afstand zie ik een donkere gestalte, half achter een boom, naar me kijken. Als ik wat langer die kant op kijk, lijkt zijn maraboe-snavel bijna onwaarneembaar langzaam naar beneden te draaien. Ondanks het in de verte doordaverende verkeer, dat het uitbundige vogelconcert overstemt, hoor ik geritsel in het bladerentapijt tussen de struiken achter mij. Zouden de wolven al tot hier zijn opgerukt…?

zaterdag 31 maart 2018

180331 - ZOZ - Van Apartheid en Smeltkroes

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Op mijn vorige ZOZ kwamen een paar reacties met als teneur: "ik bemoei me niet met politiek". Naar mijn idee bemoeit de politiek zich wèl met ons, en dan is het zaak zo goed mogelijk je grenzen aan te geven.

Een belangrijke rode draad in mijn verhaal was overigens: discriminatie. Een "partij" die als speerpunt discriminatie op godsdienst heeft, en impliciet ook op afkomst / kleur. En die door steeds zijn stokpaardjes luidruchtig de sporen te geven, aanleiding geeft tot het fysiek en/of verbaal molesteren van medemensen op straat, of stenen door de ruiten van woonhuizen te gooien.

In een paar reacties werd die rode draad wel gevonden. Ik maak me zorgen over recente, maatschappelijke ontwikkelingen, zoals iemand die zichzelf uitroept tot "belangrijkste intellectueel van Nederland" en probeert een schrikbeeld op te roepen met kreten als: "homeopatische verdunning van het blanke ras". Hij ziet er uit alsof hij regelmatig zonnige oorden (of een zonnebank) opzoekt om bij te kleuren… En dat andere kopstuk blondeert zich, om de etnische invloeden op zijn haarkleur te verbergen.

De claims omtrent de superioriteit van de blanke cultuur vind ik kortzichtig. Hoe een cultuur zich ontwikkelt is afhankelijk van zóveel variabelen, dat er moeilijk een eenduidige conclusie uit te trekken valt. En superioriteit, hoe meet je dat, welke maatstaven hanteer je?
Beschaving is toch vooral hoe mensen met elkaar omgaan? En "wij" hebben dan wel iets om over na te denken: het woord Apartheid (nl) is weliswaar een Afrikaander woord, maar het Zuid-Afrikaans is wel een erfenis uit de VOC-tijd (en).
Ik vond ook een waarschuwing om niet naar de andere kant door te slaan: Open brief aan Bij1 en Dipsaus...

Ach, alle religies en filosofiën streven in de kern toch naar een aangename samenleving voor iedereen? En in de biologie spreekt men tegenwoordig over het menselijk ras, en de indeling in verschillende mensenrassen wordt alleen nog gebruikt in de antropologie (en in de volksmond). Zie ook: Waarom de menseheid niet uit verschillende rassen bestaat.
Het woord "racisme" kan dus, denk ik, beter vervangen worden door "discriminatie".

Of je nu in een "scheppingsverhaal" gelooft of in evolutie, je komt er toch op uit, dat alle mensen nakomelingen zijn van gemeenschappelijke voorouders.
En zo kom ik uit bij mijn eerste keuze: de smeltkroes, oftewel: Melting Pot.

De Britse groep Blue Mink (nl) ontstond in 1969 met een aantal gerenommeerde studiomuzikanten, die we later ook her en der terug konden zien, onder andere, nu weer actueel, in de soundtrack van de film Jesus Christ Superstar (nl).

Blikvangers waren Madeline Bell (nl) en Roger Cook (nl).
Zuid-Afrika stond internationaal onder zware druk vanwege de Apartheidspolitiek, en hier hadden we te maken met "de roerige jaren '60".

Blue Mink - Melting Pot:


Zoekend naar "Melting Pot" vond ik ook deze video uit 1977 met toelichting: "Bij het actuele debat over immigratie en culturele assimilatie is deze video interessant. Ik zag deze cartoon als kind, en hoorde later op school dat Amerika geen "smeltkroes" was maar een "saladekom". Het debat gaat door. Het is nog steeds een geenkwaardig lied en een serieuze aanpak om kinderen te leren dat Amerika een natie van immigranten is".

Schoolhouse Rock - The Great American Melting Pot:


En toen kwam ik een grap tegen, die me deed denken aan een ander soort "smeltkroes":


Ik dacht aan Shawn Elliott, die het ooit tot hit maakte, maar die was al geplaatst door Robbert in ZOZ 246. Blijkbaar zijn veel artiesten gecharmeerd van deze song, want ik vond veel versies, zoals van Madness, en ook in het Frans door Dalida et Sacha Distel. Er zou zelfs een Nederlandstalige versie moeten zijn van De Maskers, maar ik vond er alleen het duo The Mounties mee.

Ik koos voor "de stem van de beweging voor de burgerrechten", Odetta (nl), ook bekend van There's a hole in the bucket samen met Harry Belafonte.
Ze had graag willen zingen bij de inauguratie van Barack Obama op 20 januari 2009, maar ze overleed op 2 december 2008 aan hartfalen.
Hier zingt ze live in een duet met Johnny Cash (nl).

Odetta & Johnny Cash - Shame And Scandal In The Family:


Voor de liefhebbers, hier meer wetenswaardigheden over de song Shame & Scandal (nl).

zaterdag 24 maart 2018

180324 - ZOZ - Van verkiezingen en "helden"

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Zo, de Gemeenteraadsverkiezingen zijn geweest, al zijn er her en der nog hertellingen aangevraagd. Bij het referendum over de Sleepwet-die-anders-heet heeft het "tegen"-kamp een heroverweging afgedwongen.
In Emmen trokken twee items de aandacht.
Ten eerste het meedoen van de PVV, als enige Drentse gemeente. Vooraf had dat al beroering teweeggebracht, omdat de foto van de beoogde lijsttrekker nogal deed denken aan ene Adolf H. Voor het enige lid van die "partij", Wilders, was het aanleiding om Emmen te bezoeken tijdens de Vrijdagmarkt. Paspoppen van winkeliers werden gecontroleerd, en bewoners konden hun afval niet kwijt, omdat de vuilniscontainers waren afgesloten. Een jongedame blijkt een ei richting het watersofperoxyde-kapsel gegooid te hebben, maar miste. Wilders' "eigen" (door u en mij betaalde) kleerkasten voerden hem onmiddellijk weg, en daar omheen vormde zich meteen een cordon van politiemensen. Zoveel, dat ik even dacht dat de hele Noordelijke politiemacht was opgetrommeld. Een beveiliger ontvouwde een kogelvrij scherm, om het witte kapsel te beschermen.


En wat heeft de PVV alhier toe te voegen? Het zwem-uurtje voor vrouwen moet worden afgeschaft, "want het is bedoeld voor Islamitische vrouwen" en "ze moeten zich maar aanpassen aan ons". Dat alle vrouwen (en kinderen) welkom zijn, en dat de meeste bezoeksters geen moslima zijn, is de lokale afdeling blijkbaar ontgaan. Tja...


Na de exit-polls riep de lijsttrekker dat de kiezer hen het vertrouwen had gegeven, want ze hadden 4 zetels. Het bleken er na de definitieve uitslag 3 te zijn.Maar misschien had hij toch wel een beetje gelijk.

De PvdA was aan het flyeren in de Noorderstraat, in de omgeving van het Brownies en Downies-restaurant, om aan te geven dat iedereen er volgens hen bijhoort.
Eén van de PvdA-kandidaten werd uitgescholden met vocabulair dat me niet vreemd voorkomt bij PVV-aanhang: "zwarte aap", "rot op naar Afrika", en "kopvoddenmongool". Dat laatste was misschien een "creatieve" combinatie van die plaats bij Brownies en Downies, en de hoofddoek van die kleurrijke dame. Dubbele hufterigheid. Het zal weinigen ontgaan zijn dat dit voorval zelfs de landelijke pers haalde.

Inmiddels weten we dat deze "helden" met hun achterlijke scheldpartijen een averechts effect hebben bereikt. De dame in kwestie is met voorkeurstemmen in de Gemeenteraad gekozen, terwijl ze op plaats 12 stond en er 7 plaatsen zijn voor de PvdA. De enige die, behalve PvdA wethouder / locoburgemeester Arends, meer dan 1000 voorkeurstemmen kreeg. De overigen met meer stemmen waren lijsttrekkers, die gewoonlijk de meeste stemmen krijgen.

Ik had in de media en op facebook het verhaal gevolgd, en las dat Ugbaad Kilincci in Somalië geboren is, en op 1-jarige leeftijd naar Nederland kwam. Ze spreekt waarschijnlijk beter Nederlands dan die scheldende, ogenschijnlijk mensachtige types en zet zich op meerdere manieren in voor de samenleving. Zo is ze voorzitter van de Stichting Maandeeq, die allerlei activiteiten organiseert om mensen met elkaar in contact te brengen en nieuwkomers te integreren. Maandeeq was in 2017 genomineerd als Consul van het Paleis van de verdraagzaamheid.
In een discussie bij een Facebook-vriend zag ik een reactie op de opmerking: "… ze is goed bezig in de samenleving. En wat hebben die klojo's bijgedragen…?"
Reactie: "Veelal niets, Ugbaad doet ontzettend veel positieve dingen in onze wijk. Ze is een wijs en sociaal mens, daar kunnen heel veel mensen wat van leren. Ik had weken geleden al bepaald dat mijn stem naar haar ging, Emmen heeft een mens als haar nodig in de Gemeenteraad." Iemand uit dezelfde wijk dus, en ik deel FB-vrienden met hem.
Hij blijkt muziek te maken onder de naam Troubadour Edgar Smit, en heeft een aantal mooie videoclips op zijn website staan. Ik kies een toepasselijke titel van hem, op YouTube: The Town I Loved So Well (tekst) van de Ierse zanger Phil Coulter (nl).

Troubadour Edgar Smit - The town i loved So well (Phil Coulter cover):


Op zoek naar Somalische muziek kwam ik er niet goed uit met authentiek werk, maar ik vond de Somalisch/Canadese zanger K'naan (nl), die van zijn nieuwe album Troubadour in de radiostudio een acoustische versie brengt van Wavin Flag (tekst).

K'naan - Wavin Flag:


En ik vond Maryam Mursal, een "rising star" in haar geboorteland Somalië, totdat ze door de burgeroorlog moest vluchten en in Denemarken terechtkwam. Nu woont ze in Engeland, maar ze beschrijft zichzelf als: "I'm black Danish", maar ze heeft ook Somalië niet vergeten.

Maryam Mursal - "Lei Lei [I Feel Alone]" :


Daarmee zijn we ook weer terug bij Ugbaad Kilincci, want die is hier betrokken bij de integratie van vluchtelingen. En, je kon er op wachten, er zijn natuurlijk wijsneuzen die in twijfel trekken of die scheldpartijen wel echt gebeurd zijn, want "er zijn geen getuigen". Tja, als de getuigen mededaders zijn, en als die "helden" nou eens gewoon bleven staan, of zichzelf melden, dan had het misschien zin om aangifte te doen...

zaterdag 17 maart 2018

180317 - ZOZ - Van 1984 en de sleepwet

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Woensdag mogen we de mensen kiezen die ons 4 jaar gaan vertegenwoordigen in de lokale Gemeenteraad. Tegelijk kunnen we stemmen in een raadgevend referendum over de Inlichtingenwet, ook wel sleepwet genoemd.

Ik vind dit soort referendum zoiets als een stuk gereedschap dat er op het eerste gezicht mooi uitziet, maar onbruikbaar is om nauwkeurig en effectief mee te werken, want er zit teveel speling in. Politieke vandalen slaan er echter graag woest mee om zich heen.
De onderwerpen zijn te complex om alle consequenties te overzien zonder je er uitgebreid in te verdiepen, en daarvoor heb ik niet de kennis, tijd en ambitie. Net als veel anderen.

Ik breng wel mijn stem uit, want als ik niet stem, bepalen anderen zonder mij wat de uitkomst wordt. Wat er ook mee gedaan zal worden, want het blijft een raadgevend referendum met een lage opkomstdrempel, zodat een minderheid van 30% van de kiesgerechtigden kan bepalen wat de meerderheid er van moet vinden.

Uit onderzoek blijkt: Groot deel inlichtingenwet onbekend bij kiezer, want: "Veertig procent van de Nederlanders weet niet dat de nieuwe Inlichtingenwet regelt dat inlichtingendiensten op grotere schaal, ongericht mogen aftappen."
Het artikel Dit zijn de voors en tegens van de Inlichtingenwet kan je op weg helpen, maar is voor veel mensen alweer te lang en ingewikkeld, vrees ik.
Ook blijkt uit onderzoek: Jongeren en ouderen verschillen flink van mening over nieuwe inlichtingenwet. Zou dat komen doordat jongeren meer te verbergen hebben of doordat jongeren beter beseffen hoe die digitale wereld werkt?

Ik ontdekte nu pas de "Sleepwet-kieswijzer van de onafhankelijke digitale burgerrechten-organisatie Bits Of Freedom, waarmee je in een paar stappen door het onderwerp wandelt.
De bediening was even wennen: je ziet telkens een balkje, waaronder je een geluidsfragment verwacht, maar als je op het driehoekige startsymbool klikt, ontvouwt zich een animatiefilmpje dat de gesproken tekst verduidelijkt.

Bij dit alles denkt menigeen aan het huiveringwekkende toekomstperspectief, dat George Orwell schetste in zijn boek uit 1948, Nineteen Eighty-Four, of (nl), 1984. Er zit 1984-1948=36 jaar tussen, maar hoe snel zijn de veranderingen gegaan?!
Orwell zag een toekomstbeeld, waarin het individu ten onder gaat in een kansloze strijd tegen een totalitair bewind. Het is een bittere satire op een politiek systeem dat de ziel van de mens en dus het hele mechanisme van liefde en haat beheerst, en zo de absolute controle heeft over het doen en laten van de onderdanen.

Dit soort dystopische (tegengestelde van utopische) schrikbeelden zijn vaker inspiratie voor schrijvers, zoals o.a. Brave New World (nl) (1932) van Aldous Huxley (nl), Fahrenheit 451 (nl) (1953) van Ray Bradbury (nl) en Blokken (1931) van "onze eigen" F. Bordewijk (en).

Ook in andere kunstvormen heeft "1984" zijn sporen nagelaten. Zo geeft de Wikipedia-pagina "Nineteen Eighty Four onder de subkop References in popular music veel verwijzingen.
Ik begin met toetsenist Rick Wakeman (nl), die we vooral kennen van de groep Yes (nl), maar ook veel solo-albums heeft gemaakt. Dit komt van zijn concept-album 1984 (nl).

Rick Wakeman - 1984:


Omdat de aankondiging 1½ minuut duurt,sluit ik deze clip niet in, maar voor de liefhebbers: DAVID BOWIE performing "1984" at the Dick Cavett Show, December 5th 1974.
Ook de Amerikaanse jazzmusicus en multi-instrumentalist Yusef Lateef (nl) bracht een album uit met de titel 1984. Van de titelsong vond ik geen geschikte video, maar voor wie het wil luisteren: Yusef Lateef - Soul Sister / 1984.

1984 (For the Love of Big Brother) is het soundtrack-album voor een film Nineteen Eighty-Four, gebaseerd op Orwell's boek, van Eurythmics (nl).
"De Partij" heeft in "1984" een eigen taal, "Newspeak", met o.a. de termen Goodsex en Sexcrime. Het eerste omvat wat de Partij moreel aanvaardbaar vindt: in feite alleen heterosexuele gemeenschap voor voortplanting, zonder sexueel of emotioneel plezier voor de vrouw. Al het andere is (de songtitel): Sexcrime (nl).

Eurythmics - Sexcrime (Nineteen Eighty Four):


De band van de van oorsprong Nederlandse broertjes Van Halen (nl) bedacht, dat je 1984 ook in Romeinse notatie kunt schrijven, en dus noemde ze hun in dat jaar verschenen album MCMLXXXIV. Het instrumentale titelnummer spelen ze voor een (weliswaar melodieuze) hardrock-band opmerkelijk subtiel!

Van Halen - 1984:


Meer in de stijl waarmee ze beroemd zijn geworden, een song van hetzelfde album.

Van Halen - Jump:


Iets van de persoonlijke filosofie van John Lennon en Yoko Ono zit in Lennon's song Only People. De zin: "We don't want no big brother scene!" komt een aantal keren terug, en kun je zien als een verwijzing naar de Big Brother uit 1984. De song komt van het album Mind Games. Er is een clip met tekst: John Lennon - Only People - Lyrics, maar ik koos voor bewegend beeld.

John Lennon - Only People:


zaterdag 10 maart 2018

180310 - ZOZ - Van Eurovisie en noodsignalen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Er zijn mensen die op de vlucht slaan als er sport op de televisie is, anderen doen dat bij soaps, of bijvoorbeeld bij talentenjachten en songfestivals. In mei staat ons weer het Eurovisiesongfestival 2018 te wachten. De Nederlandse inzending werd op de vorige Zwijmeldag bekendgemaakt.

Mijn Facebook-vriend Bertus ten Caat, die decennialang muziek gemaakt heeft met zijn band No Name, reageerde daarop op zijn FB-pagina. Daarover straks meer. Ik ben namelijk even heerlijk in de historie van No Name aan het grasduinen geweest, o.a. via de FB-pagina No Name Historie.
Daar lees ik dat de band voor het eerst onder die naam optrad op 19 juli 1969, en op 12 maart 2014 las ik: Drentse band No Name stopt na 45 jaar.
Behalve op bruiloften en partijen heeft No Name opgetreden voor diverse Nederlandse omroepen, meegedaan aan een hoorspel, en op meerdere festivals gestaan. Ze traden b.v. op bij dezelfde gelegenheden als Nick en Simon, die ooit een gitaar kapot hadden - ze kregen er een te leen van No Name, en waren gered!

No Name, van oefenen in 1970 tot groots 35-jarig jubileumfeest in 2005

In die periode zijn er uiteraard bezettingswisselingen geweest, en in de laatste bezetting vonden we vier leden uit het gezin ten Caat: vader Bertus (mede-oprichter), zoon Faeke en dochters Esther en Tamara ten Caat. Ze stopten omdat ze zagen dat feestmuziek nogal veranderd was en jongeren niet meer aansprak.

OPMERKING: her en der verschijnt "www.noname.nl", maar dat adres is nu van een bedrijf dat niets met de band te maken heeft.

De eerste beelden werden in 1969 gefilmd door een opbouwwerker. In 2005 werd, bij het 35-jarig jubileum, met de originele bezetting, dezelfde song gebracht van The Rolling Stones - Long Long While. Beide clips werden samengevoegd tot een historisch en nostalgisch document: No Name 1969/2005 - Long Long While.
Overigens is No Name niet pardoes helemaal gestopt met muziek maken; ze doen nu alleen nog wat zelf graag willen doen. Ze doen dat onder de naam The Emanon Project - zet de beide namen maar naast elkaar, en je ziet…?
Onder die naam, Faeke & The Emanon Project, had ik ze in mijn Kerst-ZOZ van 2016.

Zoals beloofd, Bertus reageerde als volgt op Waylon's bekendmaking:
Waylon maakte vrijdagavond bekend met welk liedje hij mee gaat doen aan het EurovisieSongfestival. Zijn eigen keuze en niet door een of andere jury of zogenaamde deskundigen bepaald. Dat leidde jaar na jaar tot niks...
Ooit kon iedereen liedjes inzenden die vervolgens door een jury van deskundigen (...) werden beoordeeld en een aantal daarvan werden dan uitgevoerd en daaruit werd dan het liedje gekozen dat mee zou doen. Wij stuurden ook een liedje in. Was het 2003, 2004 ? Ergens daaromtrent.
Fake had het liedje in de basis gecomponeerd, met elkaar maakten we er een arrangement van en namen dat op. Eén van de voorwaarden was dat het precies 3 minuten mocht duren. Daar hielden wij ons perfect aan. We maakten er met veel plezier een leuke opname van, noemden het met een knipoog naar ABBA: S.O.S. en eindigden het met een knipoog naar de laatste Nederlandse winnaar Teach In .
En toen was daar de dag dat bekend zou worden welke liedjes zouden gaan meedoen in de Nederlandse finale. Wie er niet bij zat was al ingelicht werd in de loop van de dag bekend gemaakt.
Wij hadden niets gehoord of gezien. Geen bericht gehad! Het zou toch niet waar zijn ? Jeemig!! Zenuwen door 7 bandlidkelen in de loop van de dag want 's avonds zouden de winnende liedjes bekend worden gemaakt. En wij hadden niks gehoord, dus.... Er waren 6 of 7 liedjes uitgekozen die mee gingen doen in de Nederlandse finale zo zagen we die avond op tv. En daar waren we niet bij... Teleurstelling uiteraard, maar hoe kwam het dan dat wij helemaal niets hadden gehoord? Ik belde er achteraan de volgende dag en kreeg te horen dat ze ons niet konden bereiken...
Volslagen flauwekul natuurlijk want we waren vrijwel permanent bereikbaar.
Toen in die finale ook nog eens 2 zogenaamde zangeressen bleken te zitten die gruwelijk vals een verschrikkelijk lied kweelden maar "toevallig" wel de dochters van een bekende producer o.i.d. waren wisten wij genoeg.
Ons liedje werd geen hit ;) Maar het was wel een leuk fris liedje en daarom heb ik er nu maar eens een clipje van gemaakt en kan het alsnog een wereldhit worden. Dus delen delen delen delen delen als mallen dan kan dat 15 jaar later alsnog! :)

(Let ook even op de morse-seinen; voorbeeld: SOS Morse Code)

No Name - S. O. S.:


Het was niet de enige keer dat de band zich met een songfestivallied bemoeide. We herinneren ons nog uit 2010 de alom verguisde Nederlandse inzending: Ik ben verliefd (sha-la-lie), gezongen door Sieneke. Ze werd daarmee in de halve finale 14de van de 17 deelnemers, en ging derhalve niet naar de finale.
Het lied was geschreven door Pierre Kartner, alias vader Abraham, die zijn werkzame leven begon als chocoladegieter, banketbakker en frietkraamuitbater.
Pierre moest nog wel, wegens plagiaat, even een deal sluiten met Dick van Altena, omdat het teveel leek op het door Dick geschreven: Arne Jansen - Angelien

Ook de keuze tijdens de finale van het Nationale Songfestival was een genante vertoning. Toen de stemmen staakten tussen NSF 2010: Sieneke - Ik Ben Verliefd (Sha-la-lie) en NSF 2010: Loekz - Ik Ben Verliefd (Sha-la-lie), moest Pierre Kartner de keuze maken. Met zichtbare tegenzin koos hij voor Sieneke. Achteraf waren de geruchten en beschuldigingen over "doorgestoken kaart" niet van de lucht.

Bij RTV Drenthe leggen Faeke en Bertus uit, dat het liedje in zijn genre eigenlijk helemaal niet zo slecht was, en "hoe het allemaal gekomen is", dat Faeke hun Engelse versie maakte. En hoeveel reuring hun Engelse versie veroorzaakte; toen het eenmaal op internet stond, vond je het overal terug, zoals van 538 tot NOS.

Faeke & the Emanon Project- ShaLaLi, de Clip (Engelse versie):


In het programma "En dan nog even dit!" van RTV Oost werd er ook aandacht aan besteed; Marga Bult en Youp van 't Hek reageerden positief. Pierre Kartner gaf op afstand zijn mening: Pierre Kartner reageert op Faeke & the Emanon Project.

Dat No Name / Emanon Project ook mooie songs kan maken van literair erfgoed, is mooi om te zien / horen. Het volgende nummer is gebaseerd op een verhaal van Albert Steenbergen (1814-1900), dat rond 1886 als feuilleton in enkele kranten verscheen. Steenbergen zou het uit een onvoltooid dagboek hebben, maar dat wordt betwijfeld.
Het is een verhaal over een intense doch tragische liefdesgeschiedenis, waarin standsverschil de liefde in de weg staat. Het behoort tot de canon van de Drentse literatuur. Het zou zich afspelen rond 1700 in Hollandscheveld.
Lees hier het verhaal van Albert Steenbergen Cilie de Nevelhekse, bewerkt door historicus Albert Metselaar.
No Name / The Emanon Project horen we hier in het Drents, maar als je het verhaal gelezen hebt is de strekking duidelijk.

No Name (The Emanon Project) - Cilie de Nevelhekse:


In mijn ZOZ's van 180217 en 180224 besteedde ik aandacht aan het schaatsen, en met name plaatsgenoot Kjeld Nuis. Kjeld is inmiddels warm verwelkomd in zijn straat, die door de bewoners was versierd en voor de gelegenheid omgedoopt tot Kjeld Nuislaan. RTV Drenthe deed verslag: Kjeld Nuis is thuis: Ik ben een trotse Emmenaar.

Drenthe heeft meer schaatskampioenen voortgebracht. Op fietsafstand van de thuisbasis van No Name waren dat er twee: Jan Bols in Hoogeveen (gestopt in 1974), en Piet Kleine in Kerkenveld.
Toen Piet Kleine zijn indrukwekkende schaatscarrière afsloot, zong No Name een ode, die ze op 3 januari 2001 live hebben uitgevoerd in het programma "Sport na elven" van Mart Smeets.

NO NAME - Jij was de grootste (ode aan schaatser Piet Kleine):


zaterdag 3 maart 2018

180303 - ZOZ - Van Kampen, Kelten en oren

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Op de regionale zender RTV Drenthe vind je 's avonds tussen het nieuws en wetenswaardigheden de rubriek "Drente's Muziekmix". Daar vind je afwisselend muziek van regionale artiesten, soms in streektaal (niet persé Drents), soms Nederlands, soms "buitenlandstalig".
Onlangs zag en hoorde ik er een band waar ik een notitie over maakte, omdat de muziek me aansprak. Scrum? Nooit van gehoord, als band…
Het woord "scrum" kende ik wel als rugbyterm, en er is ook een softwareontwikkelmethode met die naam, maar er zit geen band met de naam Scrum in Wikipedia.
Ook niet in de Engelstalige versie, die wel verwijst naar een track op het album Diabolus in Musica van de Trash-Metal band Slayer; voor de liefhebbers: Slayer - Scrum.

Maar even verder zoeken dus, en zo kreeg ik het idee dat de band Scrum uit Nederland zou kunnen komen. De muziek die ik gehoord had stond op YouTube, en de video sprak me ook wel aan. Nee, niet direct oer-Nederlandse muziek, eerder Keltisch.

Scrum - Hold My Hand:


Toen vond ik hun eigen website, SCRUM, toch ook daar geen fysiek adres, wel e-mail adressen met .nl, maar tenslotte vond ik de oplossing in een wekelijks huis-aan-huis blad, De Swollenaer: de band komt uit Kampen en de later toegetreden zanger uit Zwolle.
Info op de eigen site leert me, dat de band bestaat sinds 2004, en dat met het aantreden van de nieuwe zanger in 2015 een nieuwe koers is ingeslagen.
Er staat meer werk van Scrum op YouTube, waarschijnlijk ook werk met de vorige zanger; dat lijkt me "ook niet verkeerd".

Deze week zag ik op dezelfde TV-zender mijn oor voorbijkomen in een nieuwsprogramma. Dat wil zeggen, een afgietsel van mijn oor, met een Bluetooth "oortje".
Er werd een tentoonstelling aangekondigd in museum Collectie Brands over het bedrijf waar ik 34 jaar heb gewerkt. Er zijn diverse producten te zien die in de periode van 1955 tot bijna nu gemaakt zijn. Industrieel erfgoed, kun je zeggen.

Het familiebedrijf is kort na WOII begonnen in de buurt van Rotterdam met het importeren van "radio artikelen", en is niet lang daarna overgegaan tot het zelf produceren daarvan. De naam veranderde mee van "Nederlandse Import van Radio Artikelen" tot "Nederlandse Industrie van Radio Apparaten". Omstreeks 1956 vond de verhuizing naar Emmen plaats, vanwege gunstiger uitbreidingsmogelijkheden en beschikbaarheid van productiepersoneel.

Een van de eerste producten was de "pieper", waarmee bijvoorbeeld in een ziekenhuis artsen en verpleegsters opgeroepen konden worden. Daar hoorde dan natuurlijk nog een installatie bij, om het oproepsignaal van het knopje bij het bed of de centrale, naar de "pieper" over te brengen. Dit is jarenlang een wereldwijd succes geweest, waaraan ik in verschillende technische functies heb mogen meedoen.
In de jaren '80 is het familiebedrijf ingelijfd in het Zweedse Ericsson (vooral bekend van de telefoon), de stand van de techniek veranderde en de (behoefte aan) producten veranderden.
Er kwamen nieuwe producten die het niet haalden. En toen kwam Bluetooth.

Bluetooth werd in 1994 in Zweden, in dienst van Ericsson, bedacht door de Nederlander Jaap Haartsen, die vanaf 1998 in Emmen verder werkte aan zijn uitvinding. Ik heb nog een paar van zijn patentaanvragen administratief verwerkt in mijn laatste functie.
De bedrijfsnaam veranderde nog een aantal malen. Ericsson sloot "Emmen" helemaal, de groep ging zelfstandig verder, werd overgenomen door een Amerikaans bedrijf, dat het op een onzalig moment ook weer botweg sloot, en de kern krabbelt nu weer op en begint opnieuw een zelfstandig bedrijf.

Die kennis heb ik verkregen bij de opening van de tentoonstelling: Expositie over in Emmen ontworpen piepers en bluetooth: 'Gelukkig is dit bewaard gebleven’ (Fragment uit de TV-uitzending).

Gesprekken met oud-collega's, alsof het niet bijna 20 jaar geleden is, maar gisteren, dat we elkaar de vorige keer spraken. Ook over mijn oor. Een van de laatste curieuze gebeurtenissen in mijn actieve loopbaan was, dat van een groot aantal collega's afgietsels gemaakt werden van hun rechteroor, ter bepaling van de juiste constructie voor veel verschillende oren van een Bluetooth oorsetje.
Na afloop van dat proces vertelde iemand mij, dat mijn oor het grootste was in de collectie. Ooit had een collega gezegd, dat mijn oren leken op openstaande taxideuren. Toen ik vertelde dat ik een onderzoeksresultaat had gelezen, waaruit bleek dat intelligente mensen grote oren hebben, had hij, bij wijze van uitzondering, geen weerwoord...