...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

zaterdag 21 juli 2018

180721 - ZOZ - Van groente en fruit

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


We zijn weer eens beland in het land van Flipje en omgeving, waar de grote rivieren een vruchtbaar gebied omarmen.
Het fruit is weer rijp en onze hofleverancier van kersen had het behoorlijk druk.

Een mooie aanleiding om me vandaag in mijn muziekkeuze te laten leiden door de agrarische sector, afdeling groenten en fruit.
Deze omgeving inspireerde me daarin al vaker.

Heb je vroeger ook geleerd dat je niet mag spelen met je eten? Op straffe van "met blote voeten naar bed"?
Nou, ik heb een paar stouterds gevonden! Hier is de uitleg:

The Vegetable Orchestra - Literally Plays with Their Food:


Meer info op The Vegetable Orchestra. En zo klinkt hun live optreden:

The Vegetable Orchestra - Transplants:


Nu het fruit. Een live optreden van Pink Floyd, toen nog met Syd Barrett (nl), een van de oprichters van de groep. Deze live opname is gemaakt in 1967 in Los Angeles voor het programma American Bandstand. Bij een optreden een dag later in een andere TV-show weigerde Syd Barrett de zang te playbacken, en als compromis deed Roger Waters dat.

Pink Floyd met Syd Barrett - Apples & Oranges:


Korte tijd later trok Syd Barrett zich terug uit de openbaarheid en wijde zich aan de beeldende kunst. Misschien zou je kunnen zeggen dat hij geflipt is op de muziekbusiness...

zaterdag 14 juli 2018

180714 - ZOZ - Van trektochten en geschiedenis

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Ik ben lui. Nou ja, ik zit te puzzelen op andere onderwerpen dan muziek: familieverhalen uit de Tweede Wereldoorlog, naar aanleiding van informatie die ik zo nu en dan krijg van familieleden. Proberen antwoorden te vinden op vragen, waar we de betrokkenen niets meer over kunnen vragen.
Oude brieven die bewaard gebleven zijn, een adres op oude documenten waarvan nu pas doordringt dat het anders is dan verwacht. Een verhaal dat nét even anders blijkt te zijn. En informatie die tegenwoordig openbaar is op internet.
Zo blijken mijn moeder en een van haar zussen volgens hun persoonsbewijs omstreeks 1940 aan de Zuidzijde van een kanaal ingeschreven te zijn, terwijl ze beslist aan de Noordzijde gewoond hebben: rara...
Van een oom, die kort na de oorlog is overleden, kreeg ik "nieuwe" brieven onder ogen, waaruit blijkt dat hij veel zwaarder was toegetakeld door de Landwacht dan we wisten. Hij schreef, kort voor de bevrijding, vanuit een zorginstelling naar bevrijd gebied, en dat is dus blijkbaar gelukt. Bijkomstig moment van verwondering: ik heb ooit hand en spandiensten verricht voor een boek over die instelling, geschreven door twee vriendinnen...
Ik had al een brief van hem uit begin februari 1945, waarin hij beschrijft hoe hij, na de mishandeling door de Landwacht, de 30 kilometer naar zijn ouders in drie etappes heeft afgelegd met de fiets aan de hand, 's nachts, en door sneeuwstormen. Hij kon daar niet langer dan één dag blijven, en is blijkbaar daarna in die instelling verpleegd, waarschijnlijk in het geheim. In augustus 1945 is hij overleden.
En misschien is het raadsel opgelost wat er van zijn toenmalige verloofde is geworden, door het combineren van wat we al wisten met wat nu op internet te vinden is...

Het is misschien een beetje een vreemde sprong, maar de muziek die dezer dagen in mijn hoofd rondzwalkt, heeft ook met lopen te maken. Wel zonder de bizarre aanleiding, geheel vrijwillig en in zomerse omstandigheden.
Op RTV Drenthe wordt een reeks zomerprogramma's herhaald uit 2003, De Trektocht. Een team medewerkers loopt van plaats tot plaats door Drenthe, waarbij soms zoveel mogelijk een rechte lijn over de kaart wordt gevolgd. Daarbij moeten obstakels overwonnen worden, zoals sloten en kanalen. Het was een heel populair programma, met een gezellige sfeer er omheen!
En ja, ik schreef er al eerder over, met deze zelfde muziek, maar het zij zo...

Daniël Lohues - Trektochtlied "Laot mij mar lopen":


zaterdag 7 juli 2018

180707 - ZOZ - Van duimpje en hoop

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Ik zag op Facebook de aankondiging van een concert in de Melkweg van een artiest waarvan ik nog nooit gehoord had. Dat ik dat zag, kwam doordat een vriendin dat blijkbaar interessant vond, en er een duimpje bij gezet had.
Het concert is pas op 4 november, dus wie er naartoe wil, moet dat even in de agenda zetten en op tijd tickets bestellen.
Het gaat om de Israëlische bassist, zanger en componist Avishai Cohen. Hij speelde op jonge leeftijd piano, maar schakelde op zijn 14e over op basgitaar, geïnspireerd door jazz-bassist Jaco Pistorius, en later contrabas.
Hij verhuisde naar New York, speelde daar in kleine clubs en op straat. Later speelde hij met vele grootheden uit het genre, en begon vervolgens zijn eigen band en ging ook zingen.
Ik koos een titel van hem die me aanspreekt. Misschien wel omdat de FB-vriendin waardoor ik deze muziek vond moslima is, en hij in Israël geboren is.

Avishai Cohen - Song of Hope:


vrijdag 29 juni 2018

180630 - ZOZ - Van maan over Limburg en Texas

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Deze keer had ik iets in gedachten waarvoor ik nog geen tijd gehad heb, maar een eerder idee had ik zondagmorgen al. Toen stond ik overhemden te strijken met de radio aan. RTV Drenthe, met Jans Polling: Pollings Passie. Jans liet onder andere een juweeltje horen van Rowwen Hèze samen met de terecht wereldberoemde accordeonist Flaco Jiménez, hoewel die niet genoemd wordt in de titel van de video...

Rowwen Heze & Flaco Jiménez - The Moon Is Mine:


zaterdag 23 juni 2018

180623 - ZOZ - Van vinden zonder te zoeken

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Als ik YouTube open, kan het frustrerend zijn, omdat ik niet kan vinden wat ik in mijn hoofd hoor spelen.
Vaak gebeurt ook het tegengestelde: of ik nou naar iets zoek of niet, er kan iets staan wat interessant lijkt, en ook blijkt te zijn, en dan weer een feestelijke ontdekkingstocht oplevert. Met zijsprongen...
Zo ook nu. En mijn interpretatie van de tekstregel onder de clip bleek niet te kloppen. Ik dacht dat de naam van de band vooraan stond. Dat paste ook wel bij de soort muziek, toen ik het begin beluisterde. De titelregel suggereert een mix van Schotse en Indiase muziek, en dat intrigeerde me.

Afbeelding: Wikipedia.

Bij dat Indiase kon ik "The Snake Charmer" wel plaatsen, maar wat ik daarmee vond was als eerste een schilderij van Jean-Léon Gérôme, The Snake Charmer , origineel "Charmeur de serpents", te vertalen als De Slangenbezweerder.
Wikipedia zegt
Context: The painting was used as the front cover of Edward Said's book Orientalism, in which he draws attention to the undercurrent of sensuality dressed up as academic interest. An article by Linda Nochlin, "The Imaginary Orient", in Art in America, points out that the seemingly photorealistic quality of the painting allows Gérôme to present an unrealistic scene as if it were a true representation of the east. Nochlin considers it better a representation of the West's colonial ideology.
The highly finished style of the painting has also been evaluated within the context of Gerome's resolute opposition to French Impressionism.

Maar goed, terug naar de clip waar dit verhaal mee begon: Drowsy Maggie is niet de band, maar de songtitel, gespeeld door een jonge vrouw uit India, die zichzelf het bespelen van de in India niet zo bekende bagpipes of doedelzak heeft geleerd, in Keltische stijl. Ze noemt zich dus "The Snake Charmer"; ze heet Archy J., was al bekend als zangeres en gitariste voordat ze gecharmeerd raakte door de bagpipes.

Ik vind het een mooie clip, met prachtige dansers. Aan het eind maakt ze wat reclame voor zichzelf, omdat ze graag wil kunnen leven van haar muziek.
En o ja: "drowsy" betekent zoiets als slaperig, dommelig. Dromerig misschien, denk ik dan?

The Snake Charmer - Drowsy Maggie (Scottish Indian Punjabi Mix):


Ze zegt hierover :
When a 200 year old Traditional Scottish Folk song gets a Punjabi Dubstep revival by The Snake Charmer. A multi cultural music video with Britain's Castles, highland dancers, Bagpipes, Graffiti walls from India, punjabi folk, bhangra dancers, Russian violinist and a crazy dhol player get together to showcase the amazing diversity in the world and how we all have something in common and can contribute to each other despite the distance and differences. Enjoy this brand new Celtic punjabi mix with Bagpipes.

Inderdaad, muziek is een multiculturele taal! Ze noemt het een Schotse song, maar bij het zoeken naar info vond ik meer verwijzingen naar een Ierse oorsprong, zoals hier en hier.
Het wordt gespeeld als Reel, dus als volksdans, en de oorsprong van de reel zou dan weer Schots zijn. Tja… Evengoed blijft het aangename Keltische muziek.

Er werd ergens gezegd dat er 163 opnamen van bekend zijn met kleine verschillen in de schrijfwijze van deze titel - het wordt over de hele wereld gespeeld. En dan is het nummer ook nog onder een flink aantal andere titels bekend.
Ik heb gezien dat er bands zijn die zich naar dit nummer genoemd hebben en bands uit de meest onverwachte landen die dit nummer spelen.
Ik kan geen keuze maken, dus ik laat het hierbij deze keer, ik word een beetje drowsy, geloof ik… Veel plezier, mooi weekend!

zaterdag 16 juni 2018

180616 - ZOZ - Van vaderdag en Jansen en Jansen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Langs een omweg kwam ik bij een mooi stukje klassieke muziek, dat wel bij vaderdag past, vind ik: de titel is "O mio babbino caro", vertaald: "O mijn lieve vader". Het is een aria uit de opera Gianni Schicchi (1918) van Giacomo Puccini (nl). Floor Jansen zong het, begeleid op piano door Iris Hond, in "De Tiende van Tijl".

Floor Jansen - Puccini: O mio babbino caro:


Die omweg was een artikel in de Volkskrant, dat ik had uitgescheurd om eens een keer te gaan luisteren. De titel was: Floor Jansen is internationaal onze grootste popzangeres. Hoe kan het dan dat Nederland haar niet kent?. Ik weet niet of iedereen het kan lezen, wij hebben een digitaal abonnement...
Ik "kende" haar ook niet, vooral omdat ik meer in oudere muziek thuis ben, denk ik.

Uit het artikel blijkt dat ze meestal excelleert in een ander genre: Symphonic Metal, soms zegt men Gothic Metal. Maar ook in een dergelijke setting schuwt ze niet om deze aria aan het publiek op te dienen: hier is nog een akoestische versie op het Metal Female Voice Fest: O Mio Babbino Caro - ReVamp (Floor Jansen performing Puccini Cover). Hier trad ze op met de door haar opgerichte band ReVamp (nl).

Floor Jansen (nl) woont op een mooie plek in Zweden, met haar partner (drummer van een andere band) en hun dochtertje, maar wel dicht bij het vliegveld van Göteborg, om snel naar allerlei verplichtingen te kunnen reizen, zoals wereldtournees.

Ze had in Nederland in meerdere bands gezongen, toen de Finse groep Nightwish (nl) haar in 2012 vroeg om, wegens problemen, per direct de zangeres te komen vervangen. Ze kende het repertoire niet, maar ze deed het toch, en maakte met de band de lopende tournee af. Sinds 2013 is ze de vaste zangeres van Nightwish.

Ik kies voor Élan, de eerste song van het achtste album van Nightwish: Endless Forms Most Beautiful (nl), het eerste album met Floor Jansen als frontvrouw.
(Nuclear Blast is het platenlabel).

Nightwish - Élan:


Naast Nightwish is Floor Jansen ook te horen als gastzangeres in het project Ayreon (nl) van de Nederlandse componist en multi-instrumentalist Arjen Anthony Lucassen (nl). Het project werkt veel met gastmuzikanten, live optredens zijn daardoor onmogelijk. Wie niet van Science Fiction houdt, moet maar gewoon luisteren en het bekijken als Fantasy, of als een sprookje...

Ayreon - Star Of Sirrah (album: The Source, 2017):


Niet iedereen zal het verwachten bij een Metal-band, maar veel collega's waarmee Floor Jansen werkt hebben een behoorlijke muziekopleiding, tot conservatorium toe. Zelf is ze in 2003 afgestudeerd aan de Rockacademie in Tilburg. Ze gaf zelf ook zangles, en speelt meerdere instrumenten.
We begonnen met klassiek, hier is nog iets. Live, samen met zanger/bassist Marco Hietala (nl) van Nightwish. Wel eens eerder een Metal-band zó gehoord? En die begeleiding?

Marco Hietala & Floor Jansen - Ave Maria:


Voor wie denkt toch wel eens van haar gehoord te hebben: Floor Jansen in De Reunie in 2016, en op 3 juni was Nightwish met Floor Jansen de hoofdact op het festival Fortarock in Nijmegen.

zaterdag 9 juni 2018

180609 - ZOZ - Van leeuwen en rode wijn

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Het was even een beetje spannend. De "zelftest"van het Bevolkingsonderzoek Darmkanker gaf bij mij aanleiding tot een vervolgonderzoek. Dat is voor iedereen die opgeroepen wordt spannend, maar ik heb een voorgeschiedenis. Bij mij werden twee poliepen verwijderd en nader onderzocht. Dat duurt een week, en de uitslag was goed.
Redenen dus om "het leven te vieren", ook al door een extraatje dat we toegeschoven kregen.

We kozen ervoor om een bezoek te brengen aan de Menkemaborg in Uithuizen. Mijn moeder nam me als klein knulletje mee naar dergelijke instellingen om cultuur en historie te proeven, en ik denk dat de Menkemaborg de eerste was.
Voor de brug die toegang biedt tot de borg, staan twee vervaarlijk uitziende leeuwen, dus we vroegen ons even af of we welkom waren.


Bij de entree stelden ze ons echter gerust, dat de leeuwen er gevaarlijker uitzien dan ze zijn. Dat onderstreep ik dan maar met een song die in een andere uitvoering erg bekend is geworden.
Lees het verhaal achter Mbube (The Lion Sleeps Tonight) en luister naar deze versie die dicht bij zijn Afrikaanse roots ligt, door Miriam Makeba (nl).

Miriam Makeba - Mbube (North Sea Jazz Festival, 2004):


Ach, als je op de toegangsweg naar de Menkemaborg loopt, ziet de omgeving er bijzonder rustgevend uit, de leeuwen lijken helemaal niet zo groot, en je ziet hun vervaarlijke "gezichtsuitdrukking" niet.


In de borg zijn allerlei meubels en voorwerpen uit de glorietijd van de borg te zien. Heel veel vergelijkbare borgen zijn afgebroken, en hier zijn ook spullen uit die borgen terechtgekomen. Het geeft een goed indruk van het leven in die tijd.
Hier een greep, zoals een pijporgel in de muziekkamer en de bedsteden in de dienstbodenkamer.


We bezichtigden de prachtig aangelegde siertuinen. De borg is direct omringd door een gracht, en om de tuinen heen lopen nog twee grachten.


In vroeger tijden werd vanuit de borg natuurlijk de hele omgeving bestierd, en werden de landerijen rondom geëxploiteerd. Toch was er binnen de grachten ook ruimte voor boomgaarden, moes- en kruidentuinen voor de eigen behoefte. Een deel daarvan is er nog steeds.


Daarna gingen we luxueus dineren in het bijbehorende restaurant, het Schathoes. We hadden gereserveerd voor een 4-gangen menu. We dronken eerst een aperitief, heerlijk buiten op het terras. Een passend lied is dan natuurlijk Red Red Wine, vooral bekend van UB40, maar in een zwaarmoediger versie ooit geschreven door Neil Diamond.
Ik koos voor een instrumentale versie, om dat die zo sfeervol klinkt.

Dano's Island Sounds - Red Red Wine (UB40 cover):


Overigens was het geen wijn, maar een aangename ontdekking: vlierbessensap, alcoholvrij dus. Pas na een amuse en het eerste gerecht gingen we naar binnen voor de overige gangen. Er waren heerlijke, speciale broodjes bij met een bijzondere kruidenboter. Het smaakte voortreffelijk en het zag er zeer apetijtelijk uit.


Dan is het voorbij en sta je op om naar huis te gaan. Je loopt naar de uitgang van het landgoed, en dan zie je door de bomen het warme avondlicht, en, hoe kan het anders op die plaats, hoor je muziek. Ik weet dat deze muziek al vaker langskwam, in ZOZ 92 bij mij, en onlangs nog bij Matroos Dieneke in ZOZ 275 (met ook een versie voor Hollanders), maar een andere afsluiting van deze heerlijke dag is gewoon niet denkbaar!

Ede Staal - t Hogelaand:


We waren toch in de buurt, we hoefden er nauwelijks voor omrijden, en het was nog niet donker, dus gingen we nog even naar Noordpolderzijl. Daar te zijn is al bijna een vorm van mediteren, zonder poespas en hocus pocus - gewoon op z'n Grönnings.


donderdag 7 juni 2018

180607 - Niklas - Het meisje met de hoofddoek

Kan de symbolische "waarde" van een foto veranderen, als de informatie achter dat beeld anders blijkt te zijn dan eerder werd verteld of aangenomen?
Ik weet het wel zeker, want sinds de opkomst van de "sociale" media doen menigmaal beelden de ronde die uit hun context zijn gerukt en van een manipulatieve tekst voorzien.

Een ander geval is een foto, in feite een enkel beeldje uit een film, die ooit symbool stond voor de onmenselijkheid van de Jodenvervolging in de Tweede Wereldoorlog.

Foto: Wikipedia

Na onderzoek bleek, 50 jaar na haar dood, dat het afgebeelde "meisje met de hoofddoek" geen Joods meisje was, maar een zigeunermeisje, correcter gezegd: een Sinti-meisje, waarvan ook de naam werd achterhaald: Settela Steinbach.
Ter duiding in de huidige tijd: die hoofddoek droeg ze niet omdat ze moslima was, maar omdat ze kaalgeschoren was door de Nazi's.
Ook zij werd, op 10-jarige leeftijd, met haar moeder, vier broertjes en zusjes en nog vier andere familieleden, vergast in Auschwitz-Birkenau.
(Zie ook: Steinbach, Anna Maria (1934-1944))

Wordt die foto veel minder vaak gepubliceerd sinds de juiste gegevens bekend zijn geworden, of verbeeld ik me dat alleen maar?

Behalve ca. 6 miljoen Joden zijn door de Nazi's ook ca. 5 miljoen andere mensen vermoord.

zaterdag 2 juni 2018

180602 - ZOZ - Van lange haren en rare mannen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Het verhaal van deze week begint op Facebook. Een FB-vriend en oud-collega verving zijn profielfoto door een foto met een piraat-achtige versie van hemzelf uit zijn archief: bandana, zonnebrilletje en lang haar, als in: Beter langharig dan kortzichtig, een gevleugelde uitspraak uit die tijd.
Zelf heb ik ook de ontwikkeling doorgemaakt van "coupe pot aux fleurs", het enige model dat onze dorpskapper kende, via de Elvis-kuif, tot schouderlang.

Ik reageerde: "Tja, misschien een beetje gek, maar de vergelijking met recente foto's roept bij mij een associatie op met Simson en Delila..."
Daarop reageerde een andere FB-vriend / oud-collega met een video van Mouth & MacNeal, ongetwijfeld vooral vanwege het beeld.

De tekst waarmee Sjoukje begint te zingen, is tekenend:
I understand that all men can't be the same
But the way you treated me
When we met was more than strange

Hello' A - Mouth & MacNeal:


Het duo was succesvol, maar geen vrienden. Citaat uit een recensie van de biografie "Duo Tegen Wil En Dank": Mouth & MacNeal, op het oog een voorbeeldig paar, maar feitelijk konden Willem Duyn en Sjoukje van 't Spijker absoluut niet met elkaar door één deur, zo blijkt uit het boek van de fancluboprichter van destijds, Zaankanter Roel Smit.
Eén van de pijnpunten was de aankondiging die Willem deed als Sjoukje de bühne op kwam: 'Daar is de zangeres zonder borsten...'
Binnen de kortste keren nadat ze in 1971 door Hans van Hemert bij elkaar waren gebracht, scoorden ze hits in heel Europa en zelfs in Amerika: de forsgebouwde, zeg maar lompe, populistische zuipschuit Willem, echt een podiumbeest, en de tengere blonde zangeres Sjoukje, die kampte met een niet al te beste gezondheid.


De titel van het volgende lied past wel bij het beeld van die voormalige constructiebankwerker, zoals dat daar geschetst wordt...
Ik kan dat wel enigszins bevestigen, omdat Willem Duyn, geboren in Haarlem, na Twente in Drenthe terechtkwam, en mij ooit interviewde voor Radio Emmen (nu ZO!34). Niet dat hij onvriendelijk was, maar ik miste de subtiliteit die ik verwachtte bij het onderwerp waarvoor ik uitgenodigd was: poëzie.
Hier wordt hij aangekondigd door Harry Touw in een uitzending van VARA's Artistencafé.

Willem Duyn - Wat een rare man:


Ach, de rest van de tekst is zelfspot, het schijnt autobiografisch te zijn, net als Willem Duyn - Willem (wat heb je grote handen), maar bovenstaande titel paste beter bij mijn verhaal.
Willem Duyn heeft een lange loopbaan gehad in de muziek, in diverse combinaties en solo. Hij is op 67-jarige leeftijd overleden aan een hartstilstand, onderweg tussen zijn huis in Roswinkel en het ziekenhuis.

maandag 28 mei 2018

180528 - Niklas - Droomvlucht

Ik werd wakker uit een zware droom, waarin goed en kwaad, vriend en vijand elkaar zonder overgang aflosten in dezelfde personen, in absurde situaties die zonder enige logica in elkaar overliepen, waarin onbekende omgevingen zo vertrouwd leken.
Ik dacht dat ik kikkers hoorde, maar het waren de intieme nestgesprekken van de eksters in de top van de meidoorn achter in onze tuin, aan de bosrand. Ik hoorde gisteren een buurvrouw al klagen dat ze een ekster binnen had gehad in haar huis. De eksters hebben in onze tuin inmiddels twee merelnesten onbewoonbaar gemaakt…
De kikkers zaten nog in mijn oren van gisteren, waar we ze vanaf ons bankje langs het weggetje door het Scharreveld hoorden meezingen in het koor van kieviten, schapen en eenden. En leeuwerikken, waarvan ik er uiteindelijk één ontdekte tussen de vlekken die mijn ogen zelf projecteerden tegen de lucht.
De agrarische stapel verderop langs het weggetje, die zelfs met de verrekijker niet goed te ontleden was, bleek een motor te zijn, waar een verpozend stel kleding overheen gehangen had, alvorens luidruchtig op te krassen.
Geef mij maar kikkers, leeuwerikken en voor mijn part eksters.
Ik wil terug naar dat bankje, en laat in godsnaam ook dat verre verkeer stil zijn, zodat we ongestoord kunnen genieten van de kikkers en de vogels! Of ben ik gestoord als ik dat vraag?

vrijdag 25 mei 2018

180526 - ZOZ - Van voorjaar en gitaren

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Een intensieve week, en onverwachte maar welkome visite, daarom wat minder uitgebreide "research" dan anders.
Van een muziekstuk dat voor ons een bijzondere betekenis heeft, omdat we het ten gehore lieten brengen bij ons huwelijk, kwam ik een bijzondere versie tegen. Het betreft het Voorjaar (La Primavera ofwel Spring) uit de Vier Jaargetijden van Vivaldi.
In mijn Zwijmel van 14 maart 2015 had ik een versie van geplaatst van Nigel Kennedy met zijn eigen Orchestra of Life en met de Palestine Strings.

De versie die ik nu vond, wordt gespeeld op gitaren, daarom laat ik eerst Nigel Kennedy horen met een bekende "klassieker" van Beatle George Harrison: While My Guitar Gently Weeps.

Nigel Kennedy - While My Guitar Gently Weeps:


Nigel Kennedy is een violist die bekend werd door met een Punk-uiterlijk klassieke muziek te spelen, hier zien we een gitaar-orkest dat zich presenteert als "symphonisch": Sinfonity. Kies op hun site rechtsboven in het scherm voor English als je dat beter beheerst dan Spaans.

Sinfonity - Vivaldi`s Four Seasons "La primavera": Spring:


Mij valt het voorjaar tot dusver niet tegen, deze muzikale ode ook niet!

zaterdag 19 mei 2018

180519 - ZOZ - Van Handpan en Old Folks

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Zwervend door de Youtube-jungle werd mijn aandacht getrokken door een muziekgenre en een instrument in een combinatie die ik nog niet kende. Het instrument is al een paar keer langsgekomen in mijn blogs.
De HandPan Shop zegt: De HandPan drum: De HandPan drum is voor sommigen nog een onbekend instrument. Voor diegenen die hem wel kennen is het hét instrument van de 21e eeuw. En niet zonder reden: veel mensen worden geraakt door het unieke, warme geluid en de ongekende muzikale mogelijkheden van dit prachtige instrument.
Het genre is klassiek, en dat stuk is geschreven door J.S. Bach voor onbegeleide cello.
Het wordt gespeeld door Laurent Sureau (Facebook).

Laurent Sureau - J.S. Bach: Prelude Suite For Cello N°1 G Maj:


Toen ik dit beluisterde, verscheen in de zijbalk een bekende titel, die ik daarna maar even aanklikte uit nostalgische nieuwsgierigheid. De pianist was bij deze opname 14, meldt hij.

Luca Sestak - Swanee River Boogie Woogie:


Luca Sestak (de / Facebook) is inmiddels een stukje ouder, en heeft zijn beroep gemaakt van het pianospelen.
Hij geeft aan dat hij hier zijn eigen arrangement speelt van de klassieke Swanee River Boogie van Albert Ammons (nl) (1907 – 1949). Beide leerden op jonge leeftijd pianospelen.

De naam is afgeleid van de Suwannee River die in een toenmalige spelling voorkomt in de song Old Folks at Home van Stephen Foster (nl) (1826 - 1864), die ook wel "the father of American music" genoemd wordt.
Over Foster's leven is de film Swanee River gemaakt, waarin de in Litouwen uit een Russisch-Joodse vader geboren Al Jolson (nl) gegrimeerd als zwarte optreedt.

Niet een live-video, maar wel beelden van Albert Ammons, waarin hij drie versies van Swanee River Boogie speelt in de studio; de derde werd op de markt gebracht in 1946.

Albert Ammons - Swanee River Boogie:


zaterdag 12 mei 2018

180512 - ZOZ - Van kikkers en huizen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Ik weet niet of hij vanonder Trees' "kikkerknop" vandaan kwam, maar ineens was hij daar weer: Clarence "Frogman" Henry (nl).
Die ouwe song, I Don't Know Why I Love You But I Do (nl), die in 1961 onder verschillende titels is uitgebracht, hoorde ik voor het eerst op mijn kamertje via de Engelstalige Radio Luxemburg terwijl ik zat te ploeteren op de schriftelijke cursus Radiotechniek van PBNA, die ik uiteindelijk niet heb afgemaakt.
Ik woonde toen bij mijn grootouders en had mijn eerste baantje. Mijn leeftijd was, zoals we dat soms op het platteland zeggen, "tussen big en zwien", maar dan in een gevorderd stadium. Mijn liefdesleven was wisselvallig, zoals dat dan gaat, en daar paste dit lied soms wonderwel bij. Nou ja, later was die titel soms actueel, maar dan minder heftig, filosofischer.
Ik vond een videoclip van een live-optreden; ik had hem alleen nog op foto's gezien.

Clarence "Frogman" Henry - I Don't Know Why I Love You But I Do:


Hoe die man aan die gekke bijnaam komt? Blijkbaar heeft hij ooit, in 1955 (hé, toen was ik 12!), toen hij nog volstrekt onbekend was, een liedje met wat gekke stemmetjes gedaan, en herkende een platenbobo daar een kikkerstem in. Dat leverde hem een platendeal op!
Die song was: Ain't Got No Home. Hij vertelt er zelf over: Clarence "Frogman" Henry - Talks about "Ain't Got No Home".
In de videoclip met tekst die ik koos, duikt een foto op van een blanke gitarist, waarvan ik geen idee heb wat die er mee te maken heeft, maar in een andere, korte en abrupt eindigende clip zingt The Frogman het live: Clarence 'Frogman' Henry: Ain't got a home.

Clarence Frogman Henry - Ain't got no home:


En de Frogman is nog niet vergeten: iemand die zich DJ not-I noemt, heeft een videoclip in elkaar geknutseld, waarin hij audio en videomateriaal van The Frogman heeft samengeknutseld met een clip van Queens of the Stone Age (nl) die daar niets mee te maken heeft: Queens Of The Stone Age - No One Knows (Live Jools Holland, 2002), en het resultaat doet een beetje denken aan het fameuze cross-over nummer: RUN DMC & Aerosmith - Walk this way.

DJ not-I (Clarence "Frogman" Henry / Queens Of The Stone Age) - Ain't Got kNOw Home:


Met dezelfde titel, Ain't Got No Home, maar in een heel ander genre een heel andere song van Woody Guthrie (nl), die veel invloed heeft gehad op o.a. Bob Dylan.

Woody Guthrie - I Ain't Got No Home In This World Anymore:


Bij de titel Ain't Got No (nl) dacht ik het eerst aan Nina Simone (nl):

Ain't Got No, I Got Life - Nina Simone:


vrijdag 11 mei 2018

180511 - Niklas - Van Klanken en Kleuren

Mensen die uitsluitend "Algemeen Beschaafd Nederlands" tot zich wensen te nemen, verzoek ik rechtsomkeert te maken.
Dit gaat namelijk over aspecten van mijn leven, waarin ik zowel in kerkelijke, wetenschappelijke, medische als ambachtelijke en volkse kringen heb vertoefd.
Soms is het taalgebruik dan minder salonwaardig, maar kan toch zeker geschaard worden onder Algemeen Begrijpelijk Nederlands.

's Morgens onder de douche stromen mijn gedachten vaak vrijuit. Zo trof mij nu de klankverwantschap tussen prisma en klysma.
De meeste mensen weten, denk ik, wat de optische werking van een prisma is, of kennen in elk geval het natuurverschijnsel regenboog.
Het ezelsbruggetje dat ik gebruik om de (volgorde van) de kleuren te onthouden, is: ROGGBIV - Rood, Oranje, Geel, Groen, Blauw, Indigo, Violet. Zo onthoud ik ook de volgorde van de vliegers in mijn grotendeels zelfgemaakte vliegertrein, hier in actie op Schiermonnikoog in april 2017.


Ik heb geen idee hoeveel mensen te maken hebben gehad met een klysma. Ook al werd in Patty's Fort destijds uitgebreid de darminhoud van deze "ster" via de TV aan den volke getoond, is een klysma nou typisch een medisch onderwerp.
Om die redenen heb ik er in mijn jonge jaren meermalen mee kennisgemaakt, en ik vond het niet aangenaam. Terugblikkend, door de nu ontdekte klankverwantschap met het prisma, associeerde ik het met de volkse kreet die ik ooit hoorde gebruiken om aan te geven hoe erg iemand in de penarie zat: "Hij scheet zeven kleuren stront!" En daar zit nog een parallel in: ook aan de regenboog worden zeven kleuren toegekend...

zaterdag 5 mei 2018

180505 - ZOZ - Van muziek en staal

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Ik weet niet meer waar ik naar zocht toen ik dit vond: een soort muziek waar ik altijd blij van word: steeldrum! (nl). Er zijn verschillende types instrumenten, waarvan hier een overzicht.

Er was ook een bijzonder verhaal bij: een mevrouw die op haar vierde al klassieke pianolessen had, en op haar elfde had ze les op trombone.
Maar: I love playing the steel drum. When I first heard this instrument, I was studying jazz trombone and concert euphonium performance in college in Southern California. There was a steel drum ensemble at my school and my feet lifted off the ground, and my ears carried me upstairs to where they were rehearsing. When I heard those Caribbean rythyms and the melody of pan music, everything else just seemed to float away. I said to the professor, Ray McNamara, "I want to do this. How do I learn to play this instrument? He said, "Join this steel band." The year was 1997. My life changed forever.

Ze heet Mollee Craven; lees haar verhaal op haar website, of op facebook. Ze is beroeps en speelt op bruiloften en partijen, soms solo, soms met een band of een andere muzikant.

Het eerste nummer dat ik hoorde was me bekend, althans qua melodie. Even opgezocht: het is bekend geworden met de titel Spanish Eyes, maar was oorspronkelijk een instrumental van het Duitse orkest van Bert Kaempfert (nl), en heette toen (1965) Moon Over Naples, Italië dus.
De eerste vocale versie (ook 1965) was van de Oostenrijkse zanger Freddy Quin (nl), met de titel "Spanish Eyes". De platenmaatschappijen van beide artiesten hebben er flink ruzie over gehad, maar in 1976 hebben ze het blijkbaar toch samen opgenomen.

Freddy Quinn & Orchester Bert Kaempfert - Blue Spanish Eyes:


Nou is dat natuurlijk dikke nostalgie voor mij, ook vanwege de vele covers, maar ik kwam hier via een vrolijker uitvoering, en die komt nu.
Deze opname is gemaakt bij een bruiloft in Californië in 2010. Mollee Craven op Steeldrum speelt samen met Ray McNamara - Cajon en Nick Moore - Ukulele. Ze maken alledrie deel uit van de Big Bamboo Steel Band, die naargelang de omstandigheden kan bestaan uit 2 tot 20 muzikanten...

Mollee Craven, Nick Moore & Ray McNamara - Spanish Eyes:


Voor de liefhebbers vond ik ook nog een Nederlandstalige uitvoering: Frans Bauer - Blue Spanish Eyes.

Een andere beroemde melodie is: Guantanamera, ook heel veel gecoverd. Hier eindigt het een beetje abrupt, maar ik ga er straks nog even op door.

Mollee Craven - Guantanamera (Steel Drums):


Uit Wikipedia over Guantanamera (nl): "(Spaans: vrouw van Guantánamo) is een Cubaans lied gecomponeerd in de jaren 20 van de vorige eeuw door radiomaker Joseíto Fernández. In 1958 deed de componist Julián Orbón enkele aanpassingen aan het lied zodat het paste bij een gedicht van de vrijheidsstrijder en dichter José Martí. In deze versie werd "Guantanamera" wereldbekend. De Engelse WP zegt (vertaald): "...waarschijnlijk het bekenste Cubaanse patriottische lied. In 1966 werd een versie van de Americaanse vocale groep The Sandpipers, gebaseerd op een arrangement van Pete Seeger, een internationale hit.
The Sandpipers - Guantanamera.

De meeste mensen zullen tegenwoordig bij het horen van de plaatsnaam Guantanamo (nl) waarschijnlijk geen blije gedachten hebben, maar meteen schakelen naar het beruchte gevangenkamp Guantanamo Bay, wat eigenlijk een Amerikaanse Marinebasis (nl) is.

Pete Seeger (nl) was een folkzanger en vredesactivist, die tot op hoge leeftijd actief bleef.
Zijn arrangement van Guantanamera was bedoeld om Cubanen en Amerikanen dichter bij elkaar te brengen.
Ik vind hem nog steeds de meest bezielende vertolker van dit lied, een onverdroten voorvechter met als wapens zijn muziekinstrumenten en zijn stem, naast de prachtige melodie waardoor zoveel muzikanten en hun toehoorders gegrepen zijn.

Pete Seeger - Guantanamera:


zaterdag 28 april 2018

180428 - ZOZ - Van en brothers en dochters

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


The Allman Brothers Band (nl) heeft een instrumentaal nummer opgenomen, Jessica.
Het nummer is geschreven door gitarist Dickey Betts. Hij werd geïnspireerd door zijn toen 1-jarige dochter Jessica, die door de kamer kroop, en hij probeerde haar doen en laten te vangen in de melodie.

In die periode was Betts gefascineerd door jazz-gitarist Django Reinhardt (nl), die opnieuw opnieuw gitaar had leren spelen nadat hij ernstig gewond was geraakt bij een brand in zijn woonwagen. De artsen wilden zijn ene been amputeren, maar dat weigerde hij. Zijn linkerhand was blijvend verminkt, zodat gitaarspelen onmogelijk leek. Maar door fanatiek oefenen leerde Django zichzelf weer gitaarspelen, op zijn eigen manier, en werd later erkend als een van de beste gitaristen in zijn genre. Hij leerde ook weer lopen met een stok.

Als eerbetoon aan Django Reinhardt schreef Dickey Betts het nummer Jessica zo, dat het met Django's verminkte linkerhand gespeeld zou kunnen worden.
In het (Engelstalige) artikel Dickey Betts on Writing the Timeless Classic, "Jessica" vertelt hij het allemaal zelf uitgebreider.

De naam Jessica is actueel voor ons, omdat het de roepnaam van mijn dochter is en ze vandaag 50 wordt. Ze is niet van plan het te vieren, appte ze.
Ze is, met dichterlijke vrijheid, naar haar beide oma's vernoemd: zeker de ene oma vond een rechtstreekse vernoeming niet zo'n goed idee.

...en dan schakel je ineens steeds tussen techniek en vaderschap;
op mijn werkplek kon ik haar niet over de vloer laten kruipen...

The Allman Brothers Band - Jessica (1/16/1982 - University Of Florida):


zaterdag 21 april 2018

180421 - ZOZ - Van oude mannen en rivieren

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Zoals in mijn vorige ZOZ aankondigde, ben ik inmiddels 75. We hebben mijn verjaardag doorgebracht in de omgeving van de Waal.


Zo kwam het thema Ol' Man River in mijn gedachten, het wereldbekende lied uit de musical Show Boat uit 1927, met muziek van Jerome Kern en tekst van Oscar Hammerstein II (nl).

De Cotton Blossom was een varend theater, en de musical volgt het leven van de artiesten, toneelknechten en dokwerkers aan boord, met thema's als raciale vooroordelen en tragische, langdurige liefde.
De musical laat het contrast zien tussen het harde, zware leven van Afro-Amerikanen en het eeuwige, onbezorgde stromen van de Mississipi (nl).
"Ol' Man River" wordt gezongen vanuit het gezichtspunt van een zwarte dokwerker.

De beroemdste versie werd gezongen door Paul Robeson (nl). Hij was een van de eerste zwarten op Rutgers College, en blonk uit zowel sportief als intellectueel. Hij studeerde vervolgens op Columbia University.
Hij werd beroemd door wat hij zowel op cultureel gebied bereikte als door zijn activisme voor burgerrechten. Dat laatste bezorgde hem ook een plaats op de "zwarte lijst" tijdens het McCarthyisme (nl).

Paul Robeson - Ol' Man River:


Een bas als solist was heel ongebruikelijk in een musical, meestal was het een tenor of een bariton, maar dit lied komt het best tot zijn recht met zo'n donkere stem. Veel zwarte zangers hebben het op hun repertoire, zoals Sammy Davis Jr. (nl): Sammy Davis Jr - Ol' Man River.

William Warfield heeft ook in een paar producties van Showboat gezongen: hier zingt hij "Ol' Man River" in het Duits en in het Engels op een Schiller Institute Conference, een internationale politieke en economische denk-tank, onderdeel van het politieke en culturele netwerk Larouche Movement.

William Warfield - Ol' Man River, sung in German!:


Een heel eigen interpretatie komt van Billy Stewart (nl): Billy Stewart - Ol' Man River.

Dat ook een vrouw dit lied soulful kan brengen, bewijst Aretha Franklin (nl) tijdens een bijeenkomst in 1994 met president Clinton.

Aretha Franklin - Ol' Man River:


De op 30-jarige leeftijd bij een vliegtuigcrash omgekomen folk/rock singer-songwriter Jim Croce (nl) heeft het ook opgenomen: Jim Croce - Ol' Man River.

Tot mijn verbazing vond ik een opname door een zangeres waarvan ik de naam nog ken van de plaatjes die in mijn jonge jaren bij kauwgum zaten. Ze was toen bekend als filmster: Rosemary Clooney (nl). Ze is, net als ik, ook wat ouder geworden: Rosemary Clooney Ol Man River.


Er zijn ook nogal wat instrumentale interpretaties opgenomen, die vinden we onder de algemene noemer jazz. Bijzonder virtuoos vind ik de versie van gitarist Django Reinhardt (nl), onmiskenbaar met zijn Quintette du Hot Club de France (nl), dat hij oprichtte samen met violist Stéphane Grappelli ( nl): Django Reinhardt - Ol' Man River - Paris, 14 November 1947.

Pianist Oscar Peterson (nl) speelde het ook, met zijn trio: Oscar Peterson: Ol' Man River.
Een orgel is geen algemeen gangbaar instrument in de jazz, maar Jimmy Smith (nl) is een uitzondering met zijn Hammond-orgel (nl), hier met orkest.

Jimmy Smith - Ol' Man River:


Ook de man waarmee ik mijn eerste Zwijmel plaatste, nam "Ol' Man River" op in zijn privé-studio. Voor mijn Zwijmeldebuut had ik al meermaals iets van hem op mijn blog laten horen: hij speelt "alle" gitaargroepen uit mijn jeugd na!

Eugene Mago - Ol' Man River (The Spotnicks variation):


En zo stroomde de muziek langs, zoals de rivier langsstroomde terwijl we genoten van een paar heerlijke dagen in de omgeving waar Marijke geboren is, waar oude en recente herinneringen aan lief en leed ons omringden. We hadden onze uitstapjes met ons tweeën, naar Persingen en plekken bij de rivier, naar het graf van Marijke's ouders.


En we hadden mensen om ons heen die ons dierbaar zijn. Zoals zwager Nico, die ons fotografeerde bij een niet-geplande, maar zeer gewaardeerde ontmoeting. We aten op mijn verjaardag bij Zarzuela, het restaurant van neef Hein, samen met Nico en (schoon)zus Yolande. Jammer dat we er niet dichterbij wonen...


Nu zijn we weer thuis en het is mooi weer, we zaten alweer tot donker in de tuin!
Merel, maan en vleermuizen:

zaterdag 14 april 2018

180414 - ZOZ - Van melancholie en raadsels

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Dezer dagen heb ik redenen om terug te kijken, want ik hoop de 75 jaren vol te maken, maar het wordt geen groot feest. Er is veel gebeurd, er zijn veel vragen onbeantwoord gebleven, en zullen ook altijd onbeantwoord blijven.
Nee, niet de vraag waarom juist mijn vader ziek moest worden en bijna een maand na mijn eerste verjaardag moest overlijden, een week voordat hij 28 werd: dat is het leven. Wel, hoe mijn leven geweest zou zijn als hij was blijven leven: dat het heel anders geweest zou zijn is evident, niet hoe anders.
Een vraag die misschien nog wel opgelost kan worden, gaat over het huis waar ik geboren ben. Na de begrafenis van mijn tante reden we langs een nostalgische route naar huis. Eerst langs het graf van mijn vader, dan langs zijn geboortehuis, en vervolgens langs mijn geboortehuis. Dat alles binnen 15 kilometer.

Mijn geboortehuis staat er nog, maar is in de loop der jaren uiteraard veranderd. Ik heb het wandbord met de foto van toen, en het telegram over mijn geboorte naar de ouders van mijn moeder is er ook nog.

Twee foto'tjes van mijn trotse ouders. Het is de enige foto waar ik met mijn vader op sta; ik vermoed dat hij hier al ziek was.

Ondanks de oorlog was het blijkbaar nog mogelijk om een aantal babyfoto's te maken.

Toen ik mijn eerste verjaardag vierde, lag mijn vader in het ziekenhuis. Hij stuurde mij een ansichtkaart, die mijn moeder uit mijn kinderknuistjes heeft gered en weer gladgestreken.
Ter gelegenheid van die verjaardag had mijn moeder voor mijn vader een "statiefoto" van me laten maken, met mijn babykrul. Daarna ging de babykrul er af.
De foto was mislukt, dus werd er een nieuwe gemaakt - zonder babykrul. Maar die was pas klaar toen mijn vader al was overleden...

Ik ging pas laat lopen. Mijn moeder vertelde dat een neef van haar op visite was, die vroeg of ik al kon lopen, ik was immers al meer dan een jaar? Nee, nog steeds niet, zei mijn moeder. Toen die oom wegfietste en nog net in de verte te zien was, deed ik mijn eerste zelfstandige stapjes, met een schaterlach!
Rond dat huis was het goed toeven. Kijken naar de geit en de konijnen die blijkbaar soms losliepen. Het huis was in tweeën gedeeld, het andere gezin - van Es of zo iets - had twee kinderen. Ze zitten op dat laatste foto'tje samen in de andere teil. Het meisje herinner ik me als Cobi, ik heb geen naam van haar broertje. Ik was 4 toen we van hier verhuisden. Ik heb de laatste jaren nog wel eens gezocht, maar geen aanknopingspunt gevonden.

Het huis ziet er inmiddels heel anders uit. Het was opgebouwd met witte bakstenen met randen rode baksteen ertussen. Nu is het geel gepeisterd. In de loop der jaren is het verborgen geweest achter grote coniferen, nu is het helemaal zichtbaar. Destijds was het in tweeën gedeeld, waarbij links "ons" pad naar de straat liep, met een hekje.

Ik had een tijd geleden gelezen, dat voor mijn geboortehuis een Stolperstein zou zijn geplaatst. Ik heb het nu met eigen ogen gezien, en waarom dacht ik meteen aan een preek uit 1938, die ooit op onduidelijke manier in mijn bezit gekomen is, en die ik bewaard heb als bedenkelijke curiositeit?

De gegevens die bij de Stolperstein horen, roepen vragen bij me op. Ik las op de site Joods Monument Hermann Stein hier gewoond heeft: Hermann Stein (Keulen, 7 januari 1908) was op 22 oktober 1923 in Essen getrouwd. Het echtpaar vluchtte in 1936 vanuit Essen naar Leek, waar ze woonden op het adres E 66, nu Hoofdstraat 241 in Oostwold. Om in zijn onderhoud te voorzien, trok Hermann Stein met een koffer met handelswaar in de omgeving rond. Zijn echtgenote heeft de oorlog overleefd.
Op de site van Museum "Het Joodse Schooltje" lees ik dat Hermann Stein behoorde een van de Joden was, die op 27 november 1942 rond 12 uur ’s nachts, op sjabbat-avond werden opgepakt. Ze werden gevangen gezet in het gemeentehuis van Leek en op 28 november naar Westerbork getransporteerd.
Zijn vrouw Ruth Issen werd in februari uit Westerbork gedeporteerd en heeft de kampen overleefd. Zij was de enige overlevende.

Hermann Stein werd op 1 juni 1943 vermoord in Blechhammer (nl), een groot dwangarbeiderskamp, vanaf april 1944 een subkamp van Auschwitz (nl).
Hoewel Stein er niet in genoemd wordt, vond ik een uitgebreid artikel over de omvangrijke Joodse gemeenschap in Leek.

Ik blijf achter met het raadsel of mijn ouders tegelijk met Hermann Stein en zijn vrouw in dat huis gewoond hebben: zij zijn in mei 1942 getrouwd en als toekomstig adres staat op hun trouwkaart: "Oostwold W.", waarbij de W staat voor "Westerkwartier". Was het huis toen ook al opgedeeld, en hebben mijn ouders van mei 1942 tot eind november 1942 dat huis gedeeld met Herman Stein en Ruth Issen?

Ik vond muziek die ik vind passen bij mijn stemming en bij deze geschiedenis. Marijke bracht me op het idee, doordat ze zich een lied van de Griekse zangeres Maria Farantouri (nl) herinnerde. Het is een gedicht, geschreven door Giorgos Seferis (nl), waarvan Wikipedia meldt: Zijn gedichten ademen een sfeer van diepe melancholie, die wordt veroorzaakt door het besef van het menselijk tekort en de machteloosheid ten aanzien van onderdrukking, machtsmisbruik, geweld en oorlog. Typerend voor zijn literair werk is de alomtegenwoordigheid van het verleden in het heden, niet het minst door de vele verwijzingen en citaten uit de klassieke en de moderne Griekse dichters.
Het is op muziek gezet door Mikis Theodorakis (nl), die we kennen van de Mauthausen cyclus, over het concentratiekamp Mauthausen (nl).

(De ondertiteling kun je aan of uit zetten met een soort pinpas-symbooltje, en met het tandwieltje voor de instellingen kun je de taal kiezen).

Maria Farantouri - Sto Perigiali:


zaterdag 7 april 2018

180407 - ZOZ - Van leven en sterven

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Gisteren begroeven we mijn tante Hilly. Niet zomaar een tante, ik heb 6 jaar lang elke werkdag 's middags bij haar en haar gezin mogen meegenieten van de warme maaltijd die zij had bereid. Het was de periode dat ik mijn eerste baan had en als 17-jarige de onhoudbare thuissituatie achter me had gelaten.
In een van de toespraken werd gerefereerd aan de soms pittige discussies die we aan tafel voerden. Dat was het domein van mijn oom, die ik beschouwde als de intellectueel onder de broers van mijn vader.
Na de afscheidsdienst werd dat onderwerp nog aangevuld met de herinnering aan het thema West Side Story (nl): was het wel wenselijk dat ik naar die film ging? En sowieso: naar een bioscoop?
Het was, samengevat, een film over een etnisch conflict tussen jeugdbendes en falende autoriteiten rond een Romeo & Julia verhaallijn, dus echt iets voor mij toen, en ik was al eens in een bioscoop verzeild tijdens een verregende schoolreis.
Hoe dan ook, ik vond het eigenlijk prettig dat er gediscussieerd kon worden, dat was ik ontgroeid.

Dit werd ook nog even duidelijk gemaakt: tante Hilly was niet van de woorden, maar van het zonder veel woorden verbinden, zonder aanzien des persoons, tot het laatst toe. Zo kregen de mannen van de plantsoenendienst koffie van haar, en dan kwamen ze haar b.v. 's middags een bos bloemen brengen. Haar kinderen hadden nu forsythia langs het pad naar de ingang van de kerk gelegd.

Ze was de laatste van die generatie, de broers en schoonzussen van mijn vader. Ze is met een heldere geest, maar afnemende lichamelijke gezondheid, 94 geworden. Op Goede Vrijdag was ze nog naar de kerkdienst geweest, op Stille Zaterdag is ze overleden. Haar laatste brief met haar laatste adres lag klaar, om haar nog eens op te zoeken.

Bij een van mijn Facebook-vrienden zag ik een passend lied: Gracias a la vida - Dank aan het leven. De volledige tekst met vertaling staat hier als .pdf bestand.
Dit is het laatste couplet:

Gracias a la vida, que me ha dado tanto,Dank aan het leven dat me zoveel heeft gegeven,
me ha dado la risa y me dado el llanto;het heeft me de lach en de traan gegeven;
asi yo distingo dicha quebranto,zo onderscheid ik geluk van verdriet,
los dós materiales que forman mi canto,de twee elementen die mijn lied vormen,
y el canto de ustedes que mismo canto,en jullie lied, dat eenzelfde lied is,
y el canto de todos que es mi proprio canto.en het lied van allen, dat mijn eigen lied is.
  
Gracias a la vida.Dank aan het leven.

Het lied is geschreven door de Chileense zangeres Violeta Parra (nl). De versie die ik zag was van de Argentijnse zangeres Mercedes Sosa (nl). Ik koos voor een duet van Mercedes Sosa met een oude bekende, Joan Baez (nl).

Mercedes Sosa & Joan Baez - Gracias A La Vida:


Ook was het deze week precies 50 jaar geleden dat ds. Martin Luther King Jr. (nl) werd vermoord:


Wie kent niet zijn beroemde toespraak: I Have a Dream (nl), uitgesproken tijdens de Mars naar Washington op woensdag 28 augustus 1963 om burgerrechten voor de zwarte Amerikanen af te dwingen?

De burgerrechtenbeweging werd gesteund door veel blanke Amerikanen. Er was wereldwijd een sfeer van verandering na de Tweede Wereldoorlog. Het was de tijd van protestsongs.
Op het Newport Folk Festival (26-28 juli 1963) zong Joan Baez, samen met Bob Dylan (nl), zijn iconische song With God On Our Side.
De tekst handelt over de neiging van landen, volken en groepen, om te geloven dat God aan hun kant staat, en zich verzet tegen hun tegenstanders, daarmee voorbijgaand aan de moraliteit van oorlogen en wreedheden door hun volk begaan; Dylan geeft daarbij een opsomming van historische gebeurtenissen.
We horen een nog jong duo, en zien een bijpassende foto.

Bob Dylan & Joan Baez - With God on our side:


Je kunt rustig stellen, dat zonder Martin Luther King Amerika nog langer op de eerste zwarte president had moeten wachten, maar het extreme blanke superioriteitsdenken is nog lang niet uitgeroeid: de schietpartij in een kerk in Charleston op 17 juni 2015 was slechts één van de racistische aanslagen. Dat de dader, Dylann Roof, nog maar 21 was, lijkt een sterk bewijs dat het giftige racisme van vorige generaties nog volop bestaat.
President Obama was bij de herdenkingsdienst voor de slachtoffers. Hij leek moeilijk de goede woorden te kunnen vinden, en zette een lied in:

President Obama sings Amazing Grace:


Joan Baez is nog steeds actief. In een Scandinavische TV-show zong ze onlangs over dat lied gezongen door Obama in de context van de gebeurtenissen in Charleston.

Joan Baez - The President Sang Amazing Grace:


Ze doet me wel een beetje aan mijn tante Hilly denken, die ook graag zong, maar dan in een koor: een mooie, actieve vrouw met een warme uitstraling en zilvergrijs haar, die haar hart liet spreken als ze iets zag dat beter kon...

dinsdag 3 april 2018

180403 - Niklas - Boswandeling


Ik zit op een bankje in het bos. Een windvlaag afgewisseld met een vleugje zon. Ergens hoog in de nog kale boomtoppen wiegelt een losse tak als een zwaard van Damocles. Op een afstand zie ik een donkere gestalte, half achter een boom, naar me kijken. Als ik wat langer die kant op kijk, lijkt zijn maraboe-snavel bijna onwaarneembaar langzaam naar beneden te draaien. Ondanks het in de verte doordaverende verkeer, dat het uitbundige vogelconcert overstemt, hoor ik geritsel in het bladerentapijt tussen de struiken achter mij. Zouden de wolven al tot hier zijn opgerukt…?

zaterdag 31 maart 2018

180331 - ZOZ - Van Apartheid en Smeltkroes

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Op mijn vorige ZOZ kwamen een paar reacties met als teneur: "ik bemoei me niet met politiek". Naar mijn idee bemoeit de politiek zich wèl met ons, en dan is het zaak zo goed mogelijk je grenzen aan te geven.

Een belangrijke rode draad in mijn verhaal was overigens: discriminatie. Een "partij" die als speerpunt discriminatie op godsdienst heeft, en impliciet ook op afkomst / kleur. En die door steeds zijn stokpaardjes luidruchtig de sporen te geven, aanleiding geeft tot het fysiek en/of verbaal molesteren van medemensen op straat, of stenen door de ruiten van woonhuizen te gooien.

In een paar reacties werd die rode draad wel gevonden. Ik maak me zorgen over recente, maatschappelijke ontwikkelingen, zoals iemand die zichzelf uitroept tot "belangrijkste intellectueel van Nederland" en probeert een schrikbeeld op te roepen met kreten als: "homeopatische verdunning van het blanke ras". Hij ziet er uit alsof hij regelmatig zonnige oorden (of een zonnebank) opzoekt om bij te kleuren… En dat andere kopstuk blondeert zich, om de etnische invloeden op zijn haarkleur te verbergen.

De claims omtrent de superioriteit van de blanke cultuur vind ik kortzichtig. Hoe een cultuur zich ontwikkelt is afhankelijk van zóveel variabelen, dat er moeilijk een eenduidige conclusie uit te trekken valt. En superioriteit, hoe meet je dat, welke maatstaven hanteer je?
Beschaving is toch vooral hoe mensen met elkaar omgaan? En "wij" hebben dan wel iets om over na te denken: het woord Apartheid (nl) is weliswaar een Afrikaander woord, maar het Zuid-Afrikaans is wel een erfenis uit de VOC-tijd (en).
Ik vond ook een waarschuwing om niet naar de andere kant door te slaan: Open brief aan Bij1 en Dipsaus...

Ach, alle religies en filosofiën streven in de kern toch naar een aangename samenleving voor iedereen? En in de biologie spreekt men tegenwoordig over het menselijk ras, en de indeling in verschillende mensenrassen wordt alleen nog gebruikt in de antropologie (en in de volksmond). Zie ook: Waarom de menseheid niet uit verschillende rassen bestaat.
Het woord "racisme" kan dus, denk ik, beter vervangen worden door "discriminatie".

Of je nu in een "scheppingsverhaal" gelooft of in evolutie, je komt er toch op uit, dat alle mensen nakomelingen zijn van gemeenschappelijke voorouders.
En zo kom ik uit bij mijn eerste keuze: de smeltkroes, oftewel: Melting Pot.

De Britse groep Blue Mink (nl) ontstond in 1969 met een aantal gerenommeerde studiomuzikanten, die we later ook her en der terug konden zien, onder andere, nu weer actueel, in de soundtrack van de film Jesus Christ Superstar (nl).

Blikvangers waren Madeline Bell (nl) en Roger Cook (nl).
Zuid-Afrika stond internationaal onder zware druk vanwege de Apartheidspolitiek, en hier hadden we te maken met "de roerige jaren '60".

Blue Mink - Melting Pot:


Zoekend naar "Melting Pot" vond ik ook deze video uit 1977 met toelichting: "Bij het actuele debat over immigratie en culturele assimilatie is deze video interessant. Ik zag deze cartoon als kind, en hoorde later op school dat Amerika geen "smeltkroes" was maar een "saladekom". Het debat gaat door. Het is nog steeds een geenkwaardig lied en een serieuze aanpak om kinderen te leren dat Amerika een natie van immigranten is".

Schoolhouse Rock - The Great American Melting Pot:


En toen kwam ik een grap tegen, die me deed denken aan een ander soort "smeltkroes":


Ik dacht aan Shawn Elliott, die het ooit tot hit maakte, maar die was al geplaatst door Robbert in ZOZ 246. Blijkbaar zijn veel artiesten gecharmeerd van deze song, want ik vond veel versies, zoals van Madness, en ook in het Frans door Dalida et Sacha Distel. Er zou zelfs een Nederlandstalige versie moeten zijn van De Maskers, maar ik vond er alleen het duo The Mounties mee.

Ik koos voor "de stem van de beweging voor de burgerrechten", Odetta (nl), ook bekend van There's a hole in the bucket samen met Harry Belafonte.
Ze had graag willen zingen bij de inauguratie van Barack Obama op 20 januari 2009, maar ze overleed op 2 december 2008 aan hartfalen.
Hier zingt ze live in een duet met Johnny Cash (nl).

Odetta & Johnny Cash - Shame And Scandal In The Family:


Voor de liefhebbers, hier meer wetenswaardigheden over de song Shame & Scandal (nl).