...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

zaterdag 12 oktober 2019

191012 - ZOZ - Van Melody, Mozart, marsmuziek en Turken

Deze week verspreide zich al snel, van de ene blogger en facebooker naar de andere, het bericht dat Melody, was getroffen door een hartinfarct. Als een donderslag bij heldere hemel.
Ze is onder meer de huidige "centrale post" van het zaterdagse zwijmelwezen (Zwijmelen op Zaterdag).
Inmiddels blijkt ze weer zo ver terug, dat ze zelf verslag heeft gedaan van de gebeurtenissen en haar huidige toestand. Op haar blog, gelardeerd met prachtige foto's van de wandeling waar het haar overkwam. Weliswaar met pauze's, maar toch een teken van leven, met als titel: Mwèèhèhè. Ongetwijfeld een compacte omschrijving van het samenraapsel van gevoelens over wat haar is overkomen.
Of ze alweer in staat is om als verzamelpunt van zwijmels te fungeren weet ik niet, maar ik maak gewoon ook nu een blogje in deze categorie.

Het rumoer in de wereld roept niet bepaald op tot vrolijkheid, anderzijds kan muziek afleiding en soms ontspanning brengen, ofschoon de keuze waar ik voor vandaag op stuitte tot dubbele gevoelens kan leiden.
Dat dubbele realiseerde ik me pas later, toen ik meer zag dan dat het een compositie betrof van de hardwerkende componist Wolfgang Amadeus Mozart (nl) en tot me doordrong dat er een verwijzing in de titel van dit stuk zit naar een huidige, oplaaiende brandhaard: Turkije.

Het ziet er in mijn ogen naar uit, dat de nietsontziende obsessie van Erdogan tegenover alles wat niet vóór hem is, zich verder uitbreidt over het Miden-Oosten, en dat we straks de Amerikaanse president Trump medeplichtig kunnen verklaren aan genocide op de Syrische (en andere) Koerden, en het veroorzaken van de zoveelste vluchtelingenstroom in die regio.

Over het leven van Mozart is een film gemaakt, Amadeus (nl), die min of meer gebaseerd is op Mozart's laatste jaren. Ik lees over Tom Hulce, de de rol van Mozart speelde: Om het gedrag van Mozart goed te kunnen uitbeelden in de film, liet Hulce zich inspireren door de Amerikaanse tennisspeler John McEnroe. McEnroe stond in de tenniswereld bekend om zijn grillige gedrag en stemmingswisselingen. Regelmatig barstte hij uit in woedeaanvallen, vooral bij beslissingen van de scheids- en lijnrechters..
Ik zie wel een overeenkomst met de spanning die de twee eerder genoemde leiders oproepen in de wereld.

Het onderwerp van mijn blog is het derde deel uit Mozart's Pianosonate no. 11 (nl), ook wel genoemd Rondo Alla Turca, oftewel Turkse Mars.
In dit stuk wordt het geluid nagebootst van een Ottomaanse militaire band (nl); Turkse marsmuziek dus eigenlijk. Vandaar dat dubbele gevoel, nu de Turkse troepen Syrisch Koerdistan binnendringen.

Arif Pasha - Mehterhane, Military Band, 1839 (Wikipedia)

Er zijn heel veel uitvoeringen van dit nummer te vinden, en ik weet al niet eens meer welke ik het eerst aantrof. Klassiek-liefhebbers zijn natuurlijk allemaal naar de film geweest, ik geef toch de link naar die versie: Amadeus (film) - Rondo Alla Turca.

Verder kies ik drie versies, die alledrie op hun eigen manier virtuoos gespeeld worden. Eerst zien en horen we op marimba de klassiek geschoolde straatmuzikant Alex Jacobowitz.

Alex Jacobowitz - Rondo alla Turca:


Dan heel andere koek: een metal-gitarist die ik pas nog liet horen in mijn blog over El Condor Pasa, Charlie Parra del Riego. Hij heeft in de loop der jaren dit nummer vaker geplaatst, ik kies de versie van 2011.

Charlie Parra del Riego - Rondo Alla Turca (Wolfgang Amadeus Mozart):


Je zou de volgende uitvoering een diagonale tegenstelling kunnen noemen, al meen ik klankovereenkomsten te bespeuren tussen die gitaar en het volgende instrumentarium: een Glass Harp (nl).
De bespeler hier, Robert Tiso schrijft op zijn website: The glass harp is a musical instrument invented in 1741 by an Irish musician named Richard Pockridge. It consists in a set of wine glases tuned by adding water and played by rubbing the fingertips around the rims.
Je kunt dus gevoeglijk stellen, dat dit "instrument" uit dezelfde tijd komt als de muziek van Mozart!

Robert Tiso - Rondo alla Turca (Turkish March):


Tja, waren alle machthebbers zich maar bewust hoe subtiel de wereld beheerd moet worden, en waren ze daarin maar net zo virtuoos als deze musici, hoe verschillend ook...



Ik vermoed dat Melody nog een poosje verstek moet laten gaan, maar ik plaats mijn gewone blok met links, zodat eerdere bijdragen vanuit hier kunnen worden gevonden.
Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


dinsdag 8 oktober 2019

191006 - Van een afspraakje en een eekhoorn

Zaterdag had ik een afspraakje met Marijke in Bourtange. Met een buitenlandse omweg ging ik er naartoe. Het werd wel weer eens tijd en het weer leek niet al te slecht te worden, dus maar weer even het blitse tenue aangetrokken en de racefiets uit de schuur gehaald.
Aangezien een wat lagere temperatuur werd voorspeld, toch maar iets warmers aangetrokken, zonder meteen winterse thermospullen te kiezen.

Ik heb een app op mijn smartphone geïnstalleerd, waarmee je je hele route kunt traceren en analyseren wat je gepresteerd hebt: Strava (gedownload uit de Play Store). Vooral die route wil ik graag vastleggen, die prestaties geloof ik wel. Achteraf opzoeken via Google Maps is een klus, en lukt soms moeilijk, omdat je in Duitsland geen gebruik kunt maken van Street View om herkenningspunten terug te vinden.
Je kunt de app gebruiken voor zowel fietsen als lopen en wandelen.

Een tijdje geleden had ik die app al eens gebruikt. Ik reed toen in zuidelijke richting (ik ga altijd tegen de wind in weg), en kwam in Duitsland terecht. Onderweg maakte ik een noodstop van het lachen. Ik keerde om en maakte deze foto:


Door het rondje op straat, bij het omkeren, kon ik later met Strava precies de plek terugvinden waar deze "boerderij" staat, zo nauwkeurig werkt het.

Maar deze keer ging ik dus naar het noorden, omdat dat de windrichting was. Wel door Duitsland, waar ik al vrij veel gefietst heb, maar ook nog veel kan verkennen.

Na een paar kilometer kreeg ik een metgezel. Als je allebei in zo'n outfit op een fiets met krom stuur zit, het snelheidsverschil klein is en de richting hetzelfde, is al snel contact gemaakt. Ervaringen uitwisselen, het doel van je rit bespreken. We bleken een eindweegs dezelfde route te hebben.

Halverwege de grens belde Marijke, dat ze mijn locatie niet meer kon volgen - dat schakelen we in zodat ik teruggevonden kan worden als ik zoek raak of anderszins in het ongerede en opgehaald moet worden. Ik stopte om verstaanbaar te zijn via de telefoon, mijn metgezel reed door. Ik was een poosje aan het prutsen om het euvel te herstellen, en ging daarna verder.

Bij Barnflair de grens over, ik nam de eerste brug over het Haren-Rütenbrock-Kanal, en dan heet het daar ineens Barenfleer.
Het gebied aan beide kanten van de Nederlands/Duitse grens is voornamelijk agrarisch ingericht. De landweggetjes volgend kwam ik aan de Duitse kant langs de "groene grensovergang" bij het gehucht De Bruil (NL), waar bewoners van het grensgebied al ongecontroleerd de grens mochten passeren vóórdat de Schengen-akkoorden geactiveerd waren. Ik heb ook regelmatig gebruik gemaakt van dat fietsbruggetje.

Ik zag ergens een rij bomen, en op het eerste gezicht dacht ik, aan de stam te zien: heeft die boom een identiteitscrisis: weet 'ie niet meer of 'ie berk of eik wil zijn? Bij nader inzien bleek het een abeel.

Naar de lucht kijkend dacht ik aan de uitdrukking: die typische, schilderachtige Hollandse luchten. Ik stond op de grens, dus ik heb een foto gemaakt van de lucht boven Nederland en een van de lucht boven Duitsland. Zeg maar welke lucht van welk land is...


Even verderop was ik altijd rechtsaf gegaan, tussen de windmolens door. Er fietste iemand rechtdoor, en toen viel me voor het eerst dat bord op dat een doodlopende weg aangeeft, behalve voor voetgangers en fietsers.
Ook maar eens proberen dus. Te ver en niet slecht genoeg om terug te gaan, werd het een soort grindweg, dus doorfietsen. Desalniettemin een mooie omgeving!

Na een paar rechte einden met haakse bochten ertussen, kwam ik, bij een kruispunt, op een geasfalteerde weg. Hé, dat kruispunt komt me bekend voor - een tijd geleden kwam ik van de andere kant, en besloot toen om deze weg niet goed genoeg te vinden en sloeg af. Later kon ik op Google Maps deze route niet terugvinden door het ontbreken van herkenningspunten met Street View. Dat was een reden waarom ik Strava installeerde.

Verderop kwam deze weg met een flauwe bocht uit op een andere, iets bredere weg, halverwege een bocht. Bomen en struiken aan beide kanten vrij dicht aan de straat.
Een eindje voordat ik bij de kruising was, vroeg ik me af wat daar, precies in de bocht, op straat lag: een uit een boom gewaaid stuk hout? Maar niet overheen fietsen.
Dichterbij begon ik te twijfelen, en o, wat jammer, het was een verkeersslachtoffer. En niet zómaar een: een eekhoorn zonder uiterlijke schade...

Ik heb iets met eekhoorns: tijdens jeugdjaren waar ik met genoegen aan terugdenk, kwamen ze bij ons in de tuin. Bij ons, dat is de tuin van opa, waar achterin het bos al begon - wij woonden er bij in, mijn moeder en ik.
Een beetje boos was ik soms ook op de eekhoorns. Als de aarbeien rijp waren, achterin de tuin, kwamen ze er van snoepen, en ik vond ze zelf zo lekker!


Ik heb dat nog zo gaaf ogende beestje in de berm gelegd: ik moest er niet aan denken dat het helemaal te pletter zou worden gereden door auto's of een trekker met een dikke vracht erachter...

Verder maar weer. Aangezien ik geen wedstrijden aan het rijden ben, maar wel regelmatig eten en drinken moet als ik langere afstanden doe, stop ik even om te eten na elke ca. 10 km. Gewoon een stuk ontbijtkoek, geen dure sportvoeding. Drinken tijdens het rijden gaat wel, maar eten kost me teveel adem. Dat geeft ook tijd om eens nog beter om me heen te kijken dan ik al fietsend doe.
Kort voor Neudersum, toen ik al een eind langs de Nord-Süd-Straße reed, deed ik dat weer. Nu inspecteerde ik ook mijn locatie. Ik zag dat Strava blijkbaar mijn eerdere gepruts met mijn locatie had opgevat als pauzeren van mijn activiteit, en vroeg me om "Hervat" aan te tikken… shit! Ik had bij de eekhoorn een rondje gedraaid om de plek later te kunnen terugvinden! Nu vond ik een rechte lijn op de kaart van de plek waar het gestopt was naar hier, zonder de tussenliggende route te volgen.
Volgende keer beter opletten, weer wat geleerd. Het leven met apps gaat niet vanzelf.

Dit was wel weer bekend terrein, al is het alweer een tijd geleden dat ik regelmatig tot voorbij deze contreien kwam.
Op het Marktplein in de vesting Bourtange stond Marijke me al op te wachten. Ze had gezien dat ik dichtbij was, en wou een foto maken van mijn glorieuze aankomst.
Ze baalde stevig toen bleek dat op het moment suprême haar toestel in de selfie-stand was gesprongen. Dan maar een foto in stilstand.
Het bleek nog een gezellige drukte, met volle terrassen. Je moest er wel op gekleed zijn, dus ik heb eerst even een warme jas uit de auto gehaald. Toen zijn we lekker aan de cappuccino met gebak gegaan. Aardbeienkwark, dat wel.


De terugweg mocht mijn fiets uitrusten achterin de auto, en ik heb Marijke voorzover mogelijk mijn route van de heenweg laten zien, inclusief de eekhoorn. Die lag nog vredig in de berm.
Later, weer thuis, was er koffie met speculaas. Ik had het dierenbeschermingslepeltje met de eekhoorn, dat van Marijke's moeder is geweest.


zaterdag 5 oktober 2019

191005 - ZOZ - Van drums en staal en Bach

In een vorig blog kwam ik via Led Zeppelin bij een Japans klassiek strijkkwartet terecht, waarbij Google me hopelijk met de juiste vertaling van de voor mij onbegrijpelijke karakters ("lettertekens") heeft geholpen.
Ik kwam nu weer dergelijke tekens tegen bij een video die me intrigeerde, en ben dus weer bij Google Translate op bezoek geweest.


Uit de informatie onder de video blijkt, dat het een onderdeel is van een jubileumconcert van een Japans opleidingsinstituut voor muziek:  洗足学園音楽大学 ofwel  Senzoku Gakuen College of Music, en op de site staat een mooie overzichtstekening van de campus.
Er wordt gerept van docenten en studenten van over de hele wereld, maar daar kijk ik niet meer zo gek van op: we hebben in Emmen op het Hoger Onderwijs ook Aziatische studenten.

Ik heb maar niet geprobeerd uit te zoeken of het instituut alleen slagwerkinstrumenten onderwijst of dat het jubileum alleen die afdeling betreft. Het gaat in elk geval om een 35-jarig jubileum.
Er staat een heel programma beschreven, met het voorbehoud dat de verschillende video's niet persé overeenkomen met dat programma. Onder elke video die ik vond, staat dezelfde informatie.

Uitvoering: Percussie-ensemble 35-jarig jubileumconcert
Datum: 23 december 2014
Locatie: Senzoku Gakuen Maeda Hall

Ik heb voor de gein die locatie even opgezocht met Google Maps. Om te beginnen vlieg je van Amsterdam naar Japan; als je geluk hebt en een vlucht zonder tussenstop, doe ja daar blijkbaar ruim 13 uur over. Je moet in het conglomeraat Tokio zijn, en daarbinnen in de prefectuur Kanagawa. Ik snap niet goed hoe dat allemaal werkt, maar ik hoef de reis dan ook niet in het echt te maken. De metropool Tokio heeft meer dan twee keer het inwonertal van Nederland.
Met Maps is het natuurlijk gemakkelijk om op die campus terecht te komen.


Ik begin met de video waar ik aan bleef haken, wat voor mij een "typisch Japans" schouwspel is: een aantal grote drums met een groep drummers. Ik vind het een indrukwekkend geluid en ik zit geboeid te kijken hoe zo'n grote groep exact simultaan de ritmische patronen uitvoert! Maar ik kan me voorstellen dat je het moeilijk vindt om dit hele nummer (10:41) uit te zitten kijken / luisteren...

Wadaiko Ensemble - Eiji Hayashi / Vruchtbaarheid van de zee:


Via Maps kon je precies die Senzoku Gakuen Maeda Hall vinden waar deze uitvoering plaatsvond, met foto's van buiten en binnen.


Mijn reconstructie van het programma: Tja, ik ben nogal gecharmeerd van steelbands, en er zijn klassiekliefhebbers / kenners onder de zwijmelaars, dus uit het bovenstaande lijstje pik ik deze er nog even uit.

Steelband - Kleine Fuga in G mineur / J.S. Bach, arr. Keita Hayashi:


Ik hoop dat ik de tekstfragmenten op de juiste manier heb weergegeven via de interpretatie van de Google vertaling, ik heb mijn best gedaan.
De gebruikte afbeeldingen zijn van Google Maps en van de site van Senzoku Gakuen College of Music.



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


zaterdag 28 september 2019

190928 - ZOZ - Van milieu, vogels en muziek

Deze week kwam in het journaal een item voorbij waarbij een van de eerste woorden muziek opriep uit mijn geheugen. Niet omdat het zo'n feestelijk bericht was, integendeel.


Het bericht ging over de vondst van 34 door gif gedode  condors. Om nauwkeuriger te zijn: de Zuid-Amerikaanse Andescondors, de Noord-Amerikaanse soort is de Californische condor.
De Andescondor geldt als bedreigde diersoort. Er leven wereldwijd nog minder dan 10.000 exemplaren, maar een mannelijke condor wordt pas rond het vijfde of zesde jaar geslachtsrijp. Condors zijn monogaam. Een Andescondor kan eens per twee jaar 1 of 2 eieren leggen. Als het ei uitkomt voeren beide ouders het jong de eerste 6 maanden op de broedplaats, een ontoegankelijke rotsrichel, en nog eens 6 maanden wanneer het de broedplaats verlaten heeft.

Een natuurbeschermster over de vergiftigde condors: "We hebben de afgelopen 26 jaar 60 condors uitgebroed en grootgebracht om ze terug te zetten in de natuur. In twee jaar zijn we hetzelfde aantal verloren door toedoen van gif."
En het is geen eenmalig incident, ik vond ook al een bericht uit 2013: Wie heeft de condors in Chili vergiftigd?.
Waarschijnlijk zijn het boeren, die in de majestueuze vogels een bedreiging zien voor hun veestapel. Ik kan dat ook wel een beetje begrijpen, want met een spanwijdte van soms meer dan 3 meter is de vogel een imposante verschijning. Hij vliegt tot 200km om voedsel te zoeken en kan stijgen op warme luchtstromen tot 5000 meter hoogte zonder met zijn vleugels te klapperen.

De muziektitel waar ik meteen aan dacht is natuurlijk El Cóndor Pasa ("De Condor Vliegt") (nl).
En nee, de versie van Simon & Garfunkel (nl) is niet de oorspronkelijke.

Simon & Garfunkel - El Condor Pasa (If I Could):


Ook de (instrumentale) versie van Los Incas is niet het origineel - Simon & Garfunkel hoorden hun muziek en maakten er hun eigen tekst bij. S&G hebben nog wel wat problemen gehad over de auteursrechten van deze song; ze waren verkeerd geïnformeerd over de oorsprong.

Los Incas - El Condor Pasa:


Nee, de song is veel ouder, het komt uit een Zarzuela (nl), een vorm van opera / operette, met de titel El cóndor pasa, in 1913 geschreven door de Peruviaan Daniel Alomía Robles (1871 - 1942), en het piano-arrangement werd pas in 1933 officieel geregistreerd.

En die song is gebaseerd op een Peruviaans volksliedje uit de 18e eeuw dat over een andere vogel gaat: "Soy la paloma que el nido perdió" (Ik ben een duif die zijn nest verloor). De opera had als thema de strijd tussen de plaatselijke bevolking bestaande uit Indianen en hun overheersers in Cerro de Pasco, een mijnstad met zilvermijnen. De beide vogels staan voor de onbereikbare vrijheid.

Beknopte info via de Google-vertaling: Dit is een reconstructie van het originele stuk zoals geschreven en gecomponeerd door Daniel Alomía Robles. De zarzuela bestaat uit zeven delen, waarvan de drie muzikale delen hier te horen zijn. Het stuk werd niet voor Andes-instrumenten geschreven. De reconstructie werd uitgevoerd door musicoloog Luis Salazar Mejía, in samenwerking met muzikanten Claude Ferrier en Daniel Dorival. Het werd opgenomen in de studio van Mario Orozco Cáceres en in de Estudio Amigos. De zarzuela werd in het Mazzi Theater in Lima herhaald in november 2013 t.g.v. de herdenking van de premiere 100 jaar geleden. De algemene productie stond onder leiding van Mario Cerrón Fetta..

El Cóndor Pasa Única Versión Original, según la partitura de Daniel Alomía Robles:


Ook van deze song zijn legio covers gemaakt, zowel instrumentaal als vocaal. Ik heb er in zitten grasduinen en zou er best nog meer willen presenteren, maar ik hou het bij deze, zonder er verder informatie over op te diepen dan dat de zangeres op Facebook te vinden is: Pura Alcantara de Bystrom.

El Cóndor Pasa-Vírgenes del Sol, SOPRANO estilo YMA SUMAC 2018:


Tja, en nou lijkt El Cóndor Pasa zo'n heel bekend nummer, maar het staat nog maar één keer in het zwijmeloverzicht, en wel in een onbekende versie, in mijn blog van 2 april 2016 als bijvangst!
Toen ik dat nog weer beluisterde kreeg ik toch even weer kippevel. Ik schreef er toen bij: "Nu kan iemand tegenwerpen dat metal-gitaristen moeten afblijven van hun favoriete muziek, dan stel ik daar tegenover, dat deze Charlie Parra del Riego, alle recht heeft om een klassieker uit zijn vaderland, Peru, te spelen.". De song geldt als tweede volkslied, en cultureel erfgoed van Peru.

Charlie Parra del Riego - El Condor Pasa Heavy Metal Guitar:


Wat ik er toen in mijn blog ook bij schreef, was dat de naam Zarzuela me natuurlijk aansprak vanwege Restaurant Zarzuela in Nijmegen, waar we al meerdere keren heerlijk gegeten hebben. Het is voor ons helaas te ver uit de buurt om zomaar even langs te gaan...



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


dinsdag 24 september 2019

190924 Van Gorilla's, Visscher en Stip.

Vandaag zag ik dat de Inkspotprijs, voor de beste politieke tekening, weer is uitgereikt, deze keer aan Cartoonistencollectief Gorilla. Het onderwerp is het immigratiebeleid van Donald Trump. Deze tekening is gemaakt door Herman van Bostelen.

Ik had onmiddellijk een déjà vu: een vergelijkbare politieke prent, in 1983 getekend door Nico Visscher, als aanklacht tegen de honger in de wereld. Internationaal bekroond in 1984. De rijkdom van de "westerse" wereld tegenover zwarte handen die nèt niet bij het brood kunnen...


Over Nico Visscher is niet zo gemakkelijk informatie te vinden. Dat is raar voor een tekenaar die 50 jaar lang voor diverse tijdschriften tekeningen en illustraties heeft gemaakt. Hij is van 1933 en nu nog lid van de VOIC: de Verenigde Oostindische Inkt Compagnie.
Hij maakte veel sociaal bewogen politieke prenten voor landelijke bladen, maar ook jarenlang dagelijks een kleine, actuele cartoon op de voorpagina van het Nieuwsblad van het Noorden.


En niet te vergeten, een tijdlang dagelijks (!) de strip "Inde wolken", met kostelijke humor en soms ook wel nadenkertjes, samen met tekstschrijver en puntdichter Kees Stip, onder het gezamenlijke pseudoniem NiKe.
De strip die ik eigenlijk zocht heb ik niet gevonden, maar deze komt dichtbij.


Veel van zijn werk heeft Nico Visscher overgedragen aan de Groninger Archieven. In 2013 heeft RTV Noord een uitzending gewijd aan Nico Visscher's jubileum.
Laat ik maar gewoon zeggen dat ik bewonderaar ben van zowel Nico Visscher als Kees Stip.

zaterdag 21 september 2019

190921 - ZOZ - Van klassiek en/of klassiek

Ook in de wereld van de populaire muziek, zoals rock 'n roll, zijn er songs die je inmiddels met recht klassiek kunt noemen. In hun genre, maar dat blijft niet altijd beperkt tot het eigen genre.


Zo zag ik op YouTube een titel van Led Zeppelin (nl), toch bekend als hardrock-groep, uitgevoerd door het YAMATO String Quartet. Een degelijk klassiek instrumentarium, dat maakt nieuwsgierig!
Over dat gezelschap is geen Engelstalige (of anderszins door mij begrepen taal) te vinden, dus heb ik de hulp ingeroepen van Google Translate om tenminste een ietsje meer te weten te komen.
Zo leerde ik dat 25周年記念コンサート betekent: 25-jarig jubileumconcert. Geen beginnelingen dus. En als de rest van de vertalingen een beetje klopt, vieren Yasuo Ishida (viool), Tsunehiro Tsunehiro (viool), Takahiro Shishido (altviool), Hiroaki Sakata (cello) dat jubileum in 2019. Ze hebben elkaar ontmoet op diverse Japanse conservatoria, en spelen ook in andere ensembles en orkesten.
Het thema van het 25-jarig jubileumconcert is een keuze uit de "hoogtepunten uit het verleden". In september werd in Yokohama de "Angel Suite" van Astor Piazzolla (nl) gespeeld. In Tokio worden in november alle nummers gespeeld van het album "Crimson King's Palace" van King Crimson (nl). Beide zijn arrangementen van Kazuaki Kondo.

De titel van die Led Zeppelin-song associeer ik met een dessin, zoals dat van dat sjaaltje op de foto hierboven, dat ik graag draag: Kashmir (nl).
Kashmir (nl) is de naam van een (omstreden) gebied in het Noorden van India.

YAMATO String Quartet - Kashmir (Led Zeppelin / Arr. Kazuaki Kondo):


Zo weinig als ik kon vinden over die Japanse musici, zoveel te meer is te vinden over de jongens van Led Zeppelin, zanger Robert Plant (nl), gitarist Jimmy Page (nl), drummer John Bonham (nl), en bassist / toetsenist John Paul Jones (nl).
Stuk voor stuk worden ze door veel muzikanten genoemd als inspiratiebron en topper in hun vak.
Na het overlijden van John Bonham in 1980 is de band opgeheven: de overgebleven leden vonden dat ze niet zonder hem konden doorgaan met de band, omdat ze daarvoor een te hechte groep waren. Er zijn later wel samenwerkingen geweest tussen Robert Plant en Jimmy Page, en ook enkele reünieconcerten met de zoon van John Bonham, Jason (nl), als drummer.
John Bonham overleed op 32-jarige leeftijd, vermoedelijk aan een combinatie van medicijnen tegen angststoornissen en alcohol.
Ik kies voor een live-optreden met John Bonham op drums.

Led Zeppelin - Kashmir (Live at Knebworth 1979):


Voor de liefhebbers een link naar een live concert met Jason Bonham op drums, opgenomen in 2007 voor de concertfilm Celebration Day tijdens het Ahmet Ertegun Tribute Concert (nl): Led Zeppelin - Kashmir (Live from Celebration Day).

Wie er nog niet genoeg van heeft, kan op YouTube nog veel covers vinden in allerlei genre's. Ik vind het hier voor nu wel even genoeg.



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


donderdag 19 september 2019

190916 - Verslag van een zwerfdag

Vlak voordat we vertrokken werd een prachtig boeket bezorgd voor de jarige Marijke.


Onze eerste halte was vesting Bourtange.


We trakteerden onszelf op cappuccino met appelgebak als lunch. Gelukkig was hier horeca open op maandag.


We zijn hier al vaak geweest, het blijft ons trekken. Een rosmolen en een standerdmolen vind je hier vlak bij elkaar; indrukwekkende voorbeelden van oude techniek. Marijke ontdekte dat de mevrouw waar ze ooit stekjes van kaasjeskruid van kreeg er nog steeds woont.


Nog even mijmeren op de brug over de vestinggracht, en we gaan weer op weg. Waarheen?


We sloegen een weg in waar we nog niet eerder waren geweest. Het was een heerlijk rustige omgeving. Uiteindelijk reden we op smalle landbouwweggetjes, tot het opeens overging in een zandweg. Hm, goed berijdbaar en na zo'n 100 meter leken we weer op een andere weg uit te komen. Dat klopte ook, maar de straatnaambordjes waren ineens in het Duits. Nou ja, leve Schengen. Ook hier eerst een tijdje landbouweggetjes.
We kwamen wel weer "in de bewoonde wereld" uit, en na een paar keer op de gok een richting gekozen te hebben, zagen we wegwijzers richting Bunde. Die volgden we, en vervolgens reden we via Nieuweschans en Drieborg door de Groninger polders naar Nieuw Statenzijl, of op z'n Gronings, Nij Stoatenziel. Ook al zo'n vertrouwde locatie voor ons, die altijd weer boeit. De spuisluizen die belangrijk zijn voor de waterhuishouding.
Voor mensen die geen Nedersaksisch (Gronings, Drents etc.) kennen: ziel is de uitspraak van zijl, dat is een sluis.


Het is een flinke klim, maar als je boven bent zijn mooie vergezichten de beloning.


Landinwaarts zie je tussen de landerijen de Westerwoldse Aa, die de grens vormt tussen Nederland en Duitsland, de andere kant op kijk je uit over de Dollard.


Hier bovenop de dijk staat ook de liedtekst te lezen van Ede Staal over deze plek. Marijke kiekte me toen ik de clip opzocht, die je nergens beter kunt beluisteren dan hier.


Nij Stoatenziel - Ede Staal:


Nog even een geintje, of experiment: aan de overkant van de Dollard ligt Emden, een Duitse haven en industriestad. Daar zie je grote schepen, waar je zonder verrekijker geen details van kunt onderscheiden. Een van die schepen heb ik gefotografeerd via de verrekijker, en zag dat er GLOVIS op stond, een Koreaanse rederij.


Op een dijk bij de sluis is een "Waaiboei" geplaatst: hoe harder het waait, hoe verder die meebuigt met de wind.


Toen stonden we voor de keuze wat we verder zouden doen, het was inmiddels omstreeks vier uur. We zouden naar Lauwersoog kunnen gaan om een visje te eten, met het risico dat daar op maandag alles dicht zou zijn.
We kozen voor Noordpolderzijl, waar vrijwel zeker het enige café gesloten zou zijn, maar ook zo'n omgeving die nooit verveelt, en dan maar verder zien.
Gelukkig lijken de ambities om hier een toeristische attractie van te maken in de doofpot beland, want dat zou dodelijk zijn voor deze plek waar je zo heerlijk tot rust kunt komen en even de sleur en drukte ontvluchten. Weids uitzicht vanaf de dijk over het Groninger land, en over de kwelders en het Wad.


Natuurlijk een verjaardagsfoto met de getijdehaven en de kwelders.


Met aan de ene kant de haven, waarschijnlijk het begin van opkomend tij, en vogels die op het slik uitrusten. Aan het eind zou je zó de blubber in kunnen lopen, wat gezien de sporen net gedaan is door een groep kinderen die we zagen toen we aan kwamen rijden. Die zijn zeker een stukje wezen wadlopen, er waren begeleiders bij. Aan de andere kant de kwelder met koeien en paarden.


Als je bij goed zicht over de kwelder kijkt, kun je het Duitse eiland Borkum zien, dat helemaal volgebouwd lijkt met torenflats om toeristen te herbergen… Brrr!


Laten we het hier maar mooi rustig bij koetjes en kalfjes houden. Zo te zien houden sommige koeien ook van wadlopen.


Café 't Zielhoes was inderdaad gesloten, maar de sfeer er omheen is geruststellend. We werden begroet met een bloemenweelde, en op de muur zat een vlinder te genieten van het nazomerzonnetje.


Na hier weer lekker te hebben lopen lanterfanten en genieten, was het eigenlijk ook wel genoeg. We besloten naar huis te gaan nadat we wat gegeten zouden hebben. De stad Groningen lag op onze route, en we wisten zeker dat Ikea open was, dus besloten we daar te dineren. Dat was, op het laatste eindje rijden na, het slot van een mooie dag. En dat terwijl Marijke 's morgens nog gezegd had: zullen we de hele dag in bed blijven? Maar ik denk dat dat een geintje was...


zaterdag 14 september 2019

190914 - ZOZ - Van wandelen en rennen

Het was donderdag prachtig weer en we hadden de behoefte om er even op uit te trekken. Ik heb iets met bomen, en ik had op internet iets gezien over bijzondere bomen in natuurgebied Mantingerzand, ook bekend als Mantingerveld.
Dat gebied heeft een plaats in mijn herinnering. In de tijd dat ik op de LTS zat, hielp ik in mijn vrije tijd soms op de boerderij van een broer van mijn stiefvader. Die oom had onder andere een paar stukken land in de buurt van Mantinge, zo'n 13 km vanaf zijn boerderij. Je had toen nog veel kleine boeren met een gemengd bedrijf, en de stukken land waren via vererving verkregen.
Als we op dat land gingen werken, fietsten we over een pad dat toen nog dwars door het Mantingerveld liep.
Na een paar dagen hooien op dat verre land, moest de oogst naar huis gebracht. Oom en tante gingen dan aan het eind van de middag naar huis om te gaan melken. Mij werd dan toevertrouwd, als jochie van 14 á 15 jaar, om de oogst naar huis te brengen. Twee hoog opgetaste wagens met hooi, het paard er voor. O ja, de maaimachine moest ook mee naar huis, dus die werd er ook nog achter gekoppeld. Over die 13 km deed je wel een tijdje, maar het verkeer was nog lang niet zo druk als nu.


Er werd gewerkt aan een kunstproject; er stonden een aantal blauwe hekken.


We ontmoetten kunstenaar Rien Broekhuijsen terwijl hij daar bezig was, en vroegen wat het thema was. Bij het woord "vrijheid" was het alsof er ergens een deurtje open ging - een glaskunstwerk met dezelfde blauwe kleur en dat thema hadden mij ooit geïnspireerd tot een gedicht, met in het achterhoofd het lied: Klein Orkest - Over de Muur.
Dit kunstwerk, getiteld "De Reis Van De Landman", is onderdeel van een project van 6 kunstenaars uit de Gemeente Midden Drenthe (Culturele gemeente 2020), "6 Visies op Vrijheid". De opening is morgen, 15 september.

We gebruikten één van de objecten voor een dubbel dubbelportret.

Al met al had ik deze week nog helemaal niets gevonden voor mijn wekelijkse muziekblog, maar toen ik in mijn notities keek, zag ik de naam Yola staan, over wie even geleden een recensie in de Volkskrant had gestaan. Als ik me niet vergis is ze ook pas gepromoot in een talkshow. Ik ben op zoek gegaan, en tot mijn verrassing vond ik haar met een oude bekende, een song uit de jaren '60! Nu zong ze het live bij Ekdom in de Morgen.

Yola - Keep On Running:


Ze heeft overigens ook prachtige eigen songs, die ze met gerenommeerde artiesten heeft opgenomen in Nashville, als zwarte Engelse zangeres.

Keep On Running is oorspronkelijk geschreven en opgenomen door de Jamaicaanse zanger Jackie Edwards. Dat wist ik ook niet, maar zijn versie staat gewoon op Youtube!

Jackie Edwards - Keep On Running (From Original Vinyl):


De song is pas een grote hit geworden in de uitvoering van de Spencer Davis Group (nl), met de karakteristieke stem van Steve Winwood (nl).

Spencer Davis Group -- Keep on Running (1965):


Na onze wandeling hebben we onszelf getrakteerd op cappucino met heerlijk warm appelgebak bij de Voscheheugte. Daar keek ik uit op de weg waar ik zoveel jaren eerder met mijn "hooitrein" langsgekomen was.




Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


zaterdag 7 september 2019

190907 - ZOZ - Van methoden en fluitjes

Ik ben, tussen alles door, al maanden bezig met het opschrijven van mijn herinneringen aan de 34 jaren bij mijn laatste werkgever. Dat wil zeggen, ik ben binnen dat bedrijf twee keer naar een andere afdeling verhuisd, en dus van functie veranderd. Het bedrijf was eerst een familiebedrijf in de groei, dat opgesplitst werd, en later werd het overgenomen door een Zweedse international.

In al die jaren is de techniek rigoreus veranderd, en ook de manier van werken. In mijn tijd als ontwerper werd steeds meer papier en potlood en soldeerbout vervangen door beeldschermen en toetsenborden, en deden microprocessors met bijbehorende programmering hun intrede.
Het programmeren begon voor onze generatie met het vastleggen van onze ideeën hoe een apparaat moest werken, in zogenoemde machinetaal. Later kwamen er "hogere programmeertalen" en bedachten slimme jongens allerlei methoden om betere programma's te maken - dat was ook wel nodig, omdat die programma's steeds complexer werden. Ook voor ons was daar geen ontkomen aan.

In 1990 stond in ons personeelsblad daar iets over in de rubriek met korte mededelingen en humoristische opmerkingen.
'Gestructureerd ontwerpen' is een populair onderwerp. Iemand met een universitaire achtergrond (die zou er dus verstand van moeten hebben) zei daar onlangs het volgende over:
'Er zijn drie redenen om gestructureerde ontwerpmethoden in huis te halen:
1 - Je kunt er complexere onderwerpen mee aan, als je je tenminste aan de bijbehorende voorwaarden houdt, zoals het tevoren vaststellen van je ontwerpspecificaties.
2 - Mensen met een minder grote begaafdheid kunnen toch gecompliceerde opdrachten tot een goed einde brengen.
3 - Managers krijgen het idee dat ze beter begrijpen wat de techneuten aan het doen zijn.
De eerste is de reden geweest om de gestructureerde methoden te ontwerpen, en aan de tweede dankt de term 'gestructureerd' z'n populariteit. Maar de derde is de feitelijke reden waarom gestructureerde methoden worden ingevoerd'.

Mijn tekening uit een presentatie over ontwerpmethoden (1995).

Deze week herinnerde ik me een voorval, waarbij de afdelingschef van de afdeling Mechanische Ontwikkeling, Gert, ook op de afdeling Elektronische Ontwikkeling rond ging, om te inventariseren welke methodes er zoal in gebruik waren bij het ontwerpen. Die methodes werden gesierd met afkortingen, die uiteraard een buitenstaander niets zeiden.
Toen hij bij mij kwam, was ik net met een triviaal klusje bezig. Welke methode ik gebruikte, vroeg Gert, waarop ik antwoordde: "De JBF-methode!" "Daar heb ik nog nooit van gehoord, waar staat dat voor?" Gert voelde zich voor de gek gehouden toen ik zei: "Jan Boeren Fluitjes", maar hij was ook wel in voor een geintje.
Vanuit de afdeling Marketing kwamen, naar de stand van de techniek toen, nog wel eens onrealistische productwensen. We maakten relatief eenvoudige "piepertjes", waarmee bijvoorbeeld een verpleegster naar een patiënt werd verwezen. Er waren toen net de eerste mobiele telefoons op de markt, die we nu "van het model koelkast" noemen. Samen verzonnen we onderstaande prent voor het personeelsblad, Gert tekende beter, dus dat deed hij.


Bij deze gedachten zocht ik naar een passend muziekje. Het zoekwoord "method" leverde niets bruikbaars op, dus probeerde ik "systematic", en dat had wel een bevredigend resultaat. De Canadese groep Arkells, waarvan ik het bestaan zelfs niet vermoedde! (tekst Systematic.)

ARKELLS - Systematic:


En als we het dan toch over "boerenfluitjes" hebben, ik vond een vrolijk muziekje dat daar goed bij past. Ik krijg altijd zo'n warm en tegelijk melancholiek gevoel bij Cajun muziek (nl), en de setting in deze video is zo heerlijk relaxt.
Lee Benoit bespeelt een instrument dat ik nog nooit beter bekeken had, de Cajun accordion, en zingt over Lacassine, Louisana.

Lee Benoit - Lacassine Special:




Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


vrijdag 30 augustus 2019

190831 - ZOZ - Van vogeltranen, vis en Oekraïne

Donderdags komt elke week op een vast tijdstip een mevrouw langs met haar auto met vis en snacks. Klanten komen en gaan dan, het is altijd een gemoedelijk sfeertje daar.
Ik stond te wachten op mijn portie kibbeling.
Met een overbuurman babbelde ik wat over de grote en kleine dingen des levens. Omdat hij muziekliefhebber is, vertelde ik, dat ik per toeval een prachtig stuk muziek gevonden had. Een gitarist met een aardige vingervlugheid en een zoetgevooisde zangeres, die haar stem gebruikte als instrument, zonder tekst.
Op het moment dat ik vertelde dat die gitarist geboren is in Oekraïne, mengde een andere klant zich in het gesprek. Ik kon hem eerst niet verstaan door zijn zware accent, maar even later begreep ik dat hij reageerde op het woord Oekraïne. Zelf kwam hij uit Wit-Rusland en woonde hier al tien jaar. Hij vond mij wel iets Oekraïens hebben, zei hij, door mijn enthousiaste verteltrant over die muziek. Het gesprek hield daar ongeveer op, want mijn kibbeling was klaar en mijn eigenlijke gesprekspartner, die hem blijkbaar wel eerder gezien had, was al weg. Dimitri moest nog wachten op zijn lekkerbekjes.


De gitarist gaat door het leven onder de naam Estas Tonne, en is geboren in 1975 als Stanislav Tonne in Oekraïne, toen nog onderdeel van de Sovjet Unie (USSR).
Op 8-jarige leeftijd begon hij met klassieke gitaarlessen op de plaatselijke muziekschool. In 1990 verhuisde hij met zijn gezin mee naar Israël en stopte met gitaarspelen.
Elf jaar lang speelde hij niet, tot hij in september 2001 naar New York ging en weer begon te spelen; hij vormde een duo met violist en straatmuzikant Michael Shulman.
Vervolgens ging hij als solist overal ter wereld spelen: concerten, yoga- en kunstfestivals, op straat enzovoorts. Samenwerken met anderen deed hij dan ook vaak. Als volwassene zou hij nergens langer dan een jaar verblijven.

Tijdens zijn "Breath of Sound" tournee in de VS speelde hij in november 2018 in Oregon samen met de zangeres Peia Luzzi drie concerten. Dit is één song uit die reeks concerten.
Estas noemt Peia "a dear friend". Haar bijnaam schijnt te zijn: Peia "Bird" Luzzi - of dat iets te maken heeft met de titel…? Dit zou uitgevoerd en opgenomen zijn zonder repetitie!
Je moet wel even wachten voordat héél subtiel haar stem gaat meedoen.

Peia Luzzi, Estas Tonne - Bird's Teardrops (Ashland, Oregon 2018):


Als je de smaak te pakken hebt gekregen, Estas Tonne heeft een eigen website, Facebook en Youtube kanaal.
Ook Peia Luzzi heeft een eigen website, Facebook en Youtube kanaal.



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZoZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


zaterdag 24 augustus 2019

190824 - ZOZ - Van Canon, Ondergrond en Luipaard

Wie wat bewaart, heeft wat. Voor schaarse tijden bijvoorbeeld. Deze week had ik nog geen enkele gedachte gespendeerd aan de zaterdag "die ik wist dat zou komen", meestal heb ik in gedachten het verhaal al bijna klaar. Deze week was ik "te druk" met van alles.
En ik heb gisteren weer eens een lekkere, zonnige fietstocht gemaakt. Ik had het 2½ week verslonsd, na een paar mooie tochten tijdens de vakantie. We zitten hier niet al te ver van de grens, met daarachter een gebied met onder andere mooie glooiende landschappen, rondom Uelsen en het Feriengebiet Wilsumer Berge.


Ik heb dus maar even in mijn notities gekeken. Daar had ik ooit het woord "Pachelbel" genoteerd, dat me nu niets meer zei; het gaf me een associatie met Pipi Langkous - vraag me niet waarom. Misschien via een onbewust achterdeurtje met Pietje Bel?

Het blijkt te gaan om een klassieke compositie, Kanon und Gigue in D-Dur für drei Violinen und Basso Continuo van Johann Pachelbel (1653-1706), zijn bekendste werk.
Dat heb ik op de een of andere manier gevonden, en de link naar dit Wikipedia-item bewaard vanwege de lange lijst met nummers die van deze compositie zijn afgeleid: ongelooflijk! De Engelse versie geeft deze lijst niet, maar wel meer muziektheoretische uitleg.
Ik koos deze uitvoering, omdat die mij het puurst lijkt qua instrumentarium - er zijn er veel meer op Youtube.

Hochzeit Streichquartett - Pachelbel: Kanon und Gigue in D-Dur:


Eén titel uit die lange lijst met afgeleide melodiën sprak me vandaag aan: Ride Into The Sun van Velvet Underground, geschreven en ook wel solo uitgevoerd door Lou Reed. Hij schreef het in 1972 - het verscheen o.a. in een instrumentale versie op het verzamelalbum Another View uit 1986. Ik vond een site waar een overzicht van de ontwikkeling van deze song werd gegeven, waarvan helaas een versie die ik graag had willen beluisteren niet meer beschikbaar was. Ik koos deze.

Velvet Underground - Ride into the sun (demo with vocal, 1970):


Toen ik op de terugweg was, kreeg ik pech. Ik had, ver van bewoond gebied, al een paar keer gezocht naar de oorzaak van een tikkend geluid, maar kon niets vinden. Midden in Emlichheim voelde ik dat het helemaal mis was. Ik vroeg me af of de ketting stuk was, maar het bleek de derailleur: het boutje waarmee een tandwieltje vast moest zitten, was losgedraaid. Het tandwieltje was er uitgevallen: gelukkig lag het vlakbij.
Oeps, wat nu? Ik kan veel zelf repareren onderweg, maar hiervoor had ik het gereedschap niet bij me.
Men zegt wel eens: "Het geluk is met…" (kies de gewenste variant). Ik had mijn fiets tegen een lantaarnpaal gezet. Ik bleek voor het terrein van een mechanisatiebedrijf te staan, en een medewerker kwam informeren wat er aan de hand was. Een collega van hem, een monteur, heeft me fantastisch geholpen, zodat ik naar huis kon fietsen, want er bleek toch een onderdeeltje kwijtgeraakt! Hoefde ik dus niet naar huis te bellen om me op te halen.

Ik vond een video met dezelfde titel. Het blijkt niet dezelfde song te zijn - het is een heel ander genre en een andere tekst. Dat ik 'm plaats is omdat de naam van de groep, Def Leppard, me is bijgebleven, omdat de drummer, Rick Allen, zijn linkerarm mist. Ja, je leest het goed!
Bij een auto-ongeluk is zijn arm afgerukt toen hij uit de auto werd geslingerd. De arm is in eerste instantie nog weer aangezet, maar moest door een ontsteking alsnog weer geamputeerd. Twintig maanden na het ongeluk drumde hij weer bij de groep, en nu nog steeds.
Lees hier meer over de toedracht van het ongeluk.
Het nummer met de titel "Ride Into The Sun" stond op hun debuut EP: The Def Leppard E.P. uit 1978, dus vóór het ongeluk.

Def Leppard - Ride Into The Sun (1978):


Op mijn weg door de Duitse dreven zag ik een weg, die mij hoop gaf op hoger stijgen op de maatschappelijke ladder, maar het bleek gewoon een landweggetje van het ene eind naar het andere.


Daarom dacht ik, net over de grens en weer in Nederland: als ik nu al die Ja-knikkers achter me kan scharen, zou dat voldoende zijn om een nieuwe politieke partij te beginnen? Iedereen doet dat toch tegenwoordig?



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


zaterdag 17 augustus 2019

190817 - ZOZ - Van Parels, Morsen en Zwijnen

Lang geleden las ik in de Volkskrant een recensie over een groep die ik nooit intensief gevolgd heb, maar waarvan ik de naam gemakkelijk kon onthouden: Pearls Before Swine. Die recensie heb ik opgeslagen en kwam 'm nu weer tegen. Dat mijn aandacht er nu bij bleef hangen, komt mede door ons bezoek aan het Jheronimus Bosch Art Center in 's-Hertogenbosch tijdens onze vakantie, als herinnering aan ons bezoek aan de stad in 2011 met Marijke's in 2017 overleden zus Sylvia.

Daar hing niet alleen werk van Hieronymus Bosch, ook wel genoemd Jheronimus, of gewoon Jeroen Bosch , nu was er ook een expositie van "mail-art", met als thema "The Monk", waarin opgenomen een inzending van zwager Nico van Hoorn.

©Nico van Hoorn - Monk

Monnik, Bijbel en Jeroen Bosch, ze zijn niet van elkaar te scheiden. Jeroen Bosch met zijn op Bijbelse interpretaties berustende monumentale schilderstukken, waaraan een satirische knipoog niet vreemd is, werd ook wel genoemd: 'den duvelmakere' (de schepper van duivels).
Dat is een mooi bruggetje naar de muziek van dit blog: de groep Pearls Before Swine ontleent zijn naam aan een Bijbeltekst, uiteraard de Engelse versie: Matthew 7:6:
Give not that which is holy unto the dogs, neither cast ye your pearls before swine, lest they trample them under their feet, and turn again and tear you to pieces.
In de Nederlandse Statenvertaling:
Geeft het heilige den honden niet, noch werpt uw paarlen voor de zwijnen; opdat zij niet te eniger tijd dezelve met hun voeten vertreden, en zich omkerende, u verscheuren.

Over de juiste interpretatie van deze tekst lijken de geleerden nog niet uitgepraat. Ik speel graag even met de gedachte dat hoe ouder de vertaling, hoe dichter die wel eens bij de oorspronkelijke betekenis zou kunnen liggen. Moderne vertalingen worden gemaakt vanuit een leefwereld die zó anders is dan die van toen; de mens staat veel verder af van de basis van het bestaan, de meeste mensen van nu hebben bijvoorbeeld nog nooit zelf op een boerderij gewerkt, of gejaagd en de prooi geslacht.

De groep bedoelde: geef geen waardevolle dingen aan wie het niet begrijpt of waardeert. Ze maakten mystieke-, melancholieke- en protestsongs, zoals in die tijd meer artiesten. Ze vonden zichzelf ook niet zo fotogeniek en gaven niet of nauwelijks interviews, daarmee schiepen ze een mysterie rond de groep.

De verbinding van Pearls Before Swine naar Jeroen Bosch is ook een inkoppertje: voor de hoes van hun debuutalbum, One Nation Underground, kozen ze een uitsnede van het rechter paneel (en), het "hellepaneel", van Bosch's schilderij de Tuin der Lusten (en). Het schilderij hangt in het Museo Nacional del Prado in Madrid, maar de groep koos de uitsnede zoals die stond op de omslag van het boek The Hunger and Other Stories van schrijver Charles Beaumont.

Thomas (Tom) Rapp begon de groep met een paar vrienden van High School. Ze kregen snel een platencontract en namen hun debuutalbum op. Er werden zo'n 200.000 exemplaren verkocht, waar ze letterlijk nooit een cent voor ontvangen hebben. Daardoor werd de band ontbonden, maar Tom Rapp is met wisselende muzikanten doorgegaan, tot hij in 2018 overleed. Van dit album zijn er wel heruitgaves geweest, zoals waar de genoemde recensie over ging. Die versie was alleen fysiek te verkrijgen.

Omdat er weinig of helemaal geen live-beelden zijn, moeten we het deze keer doen met het hellepaneel van Jeroen Bosch als afbeelding. Ach, het gaat om de muziek. Ik denk dat er meer nummers van dit album interessant zijn, maar ik kies er twee. Het eerste is een akoestisch nummer. Ik las ergens dat ze geamuseerd de interpretaties van de tekst hebben gelezen.

Another time

Where have you been to?
Where did you go?
Did you follow the summer out
When the winter pushed its face in the snow?

Or have you come by again to die again?
Well, try again another time.

Did you follow
The crystal swan?
Did you see yourself
Deep inside the velvet pond?

Or have you come by again to die again?
Well, try again another time.

When you set to shape the world,
Was the shape the shape of you?
Or did you cast enchanting glances
Through the eye that all men use?

Or have you come by again to die again?
Well, try again another time.

Did you find that the universe
Doesn't care at all?
Did you find that if you don't care
This whole wrong world will fall?

Or have you come by again to die again?
Well, try again another time.

Did you ever capture
All those jewels in the sky?
Did you find that the world outside
Is all inside your mind?

Or have you come by again to die again?
Well, try again another time.

Pearls Before Swine - Another Time (1967):


Het tweede nummer bevat volgens de omschrijving "gecodeerde obsceniteiten". Dat wil zeggen, teksten die in Morse code (nl) verwerkt zijn in de song. De code die vrijwel iedereen associeert met het noodsignaal SOS (...---…), maar waarin complete berichten kunnen worden weergegeven. Nou zijn ze (publiekelijk) nogal preuts in Amerika, en dit is uitgebracht in een woelige tijd, met o.a. protesten tegen de Viëtnam-oorlog, door jonge kerels, dus hoe erg vinden wij het nu? Tja, wat "zeggen" ze dan eigenlijk?

Oh Dear, Miss Morse

Oh Dear, Miss Morse,
I want you,
Oh yes, I do,
I want you.

Chorus:
Dit Dit Dah Dit
Dit Dit Dah
Dah Dit Dah Dit
Dah Dit Dah

This may strike you
Odd-I-ly
But I want you
Bodily

Don't blame me dear,
Blame McLuhan
His media
Were your ruin

Ik gok dat ze in de tekst deze McLuhan bedoeld hebben.
Dit staat voor een punt, Dah voor een streepje in Morse, dus: Dit Dit Dah Dit = F; Dit Dit Dah = U; Dah Dit Dah Dit = C; Dah Dit Dah = K. Tja, van de woorden die ik nu te pas en te onpas om me heen hoor, daar zou ik vroeger een pak voor op m'n broek gekregen hebben...

Pearls Before Swine - (Oh Dear) Miss Morse:


Nog even over de Mail Art: De tentoonstelling in de toren van het Jheronimus Bosch Art Center in ’s-Hertogenbosch is tot 1 oktober 2019 te bezichtigen. Meer info: Jheronimus Bosch Art Center en het blog Monk Project.

En in Emmen is dit weekend het 31ste Internationaal Vliegerfestival.



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


zaterdag 10 augustus 2019

190810 - ZOZ - Van indianen en de rivier

De laatste weken heb ik weer de kans gehad langs onze grote rivieren te fietsen. Heerlijk over de dijken, waarbij je de ene kant uitkijkt over het land en aan de andere kant over het water, de schepen en de overkant.
Dan zie je ook de bochten in de rivieren, en uit mijn herinnering kwam een zin naar boven: "Begraaf mijn hart bij de bocht van de rivier". Dat inspireerde me tot een intensieve zoektocht waarvan ik veel leerde.

Melancholie, die te maken zal hebben met de actualiteit die ons toekomt waaien vanuit Amerika: de niet aflatende schietpartijen, waarbij haatgevoelens tegenover bevolkingsgroepen een rol spelen. Een president die die haat lijkt aan te wakkeren door immigranten weg te zetten als criminelen, drugsdealers en verkrachters.
Een president die, toegejuichd door zijn bijbelvaste aanhangers, roept dat hij zal bidden voor de slachtoffers van de schietpartijen, en dat de oorzaak ligt bij geesteszieke personen, maar één van de eerste dingen die hij deed als president, was het terugdraaien van een wet die het voor geesteszieke personen moeilijker maakte om wapens te kopen: Trump ended rule to block mentally ill from getting guns.

Die president is zelf een immigrantenkind, van zijn ouders en grootouders is zijn vader de enige die in Amerika geboren is. Twee van zijn drie echtgenotes zijn buiten Amerika geboren.

Afb. Trump en Sitting Bull: Wikipedia

"Begraaf mijn hart bij de bocht van de rivier" is de titel van een boek, vertaling van Bury My Heart at Wounded Knee van de historicus Dee Brown (nl), (niet te verwarren met thrillerschrijver Dan Brown)! Dat boek beschrijft de geschiedenis van de oorspronkelijke bevolking van Amerika, de indianen, of Native Americans, onderscheiden in 570 stammen, waarvan de helft in Indianenreservaten (nl) leeft.

Brown vertelt eerst de geschiedenis vanaf de ontdekking van Amerika in 1492 tot de Indiaanse onrust die begon in 1860. Hij benadrukt het aanvankelijk vreedzame gedrag van indianen ten opzichte van Europeanen, vooral gezien hun kennelijk gebrek aan weerstand tegen vroege koloniale inspanningen bij Europeanisering. Zo was bij de Indianen grondbezit een onbekend verschijnsel - de grond was gezamenlijk eigendom.
De bevolking werd steeds verder teruggedrongen in reservaten, meestal slechte grond en met te weinig ruimte voor hun eigen leefwijze. Ook waren de mensen niet bestand tegen geïmporteerde ziekten.
Het handelen van de regering wordt afgeschilderd als een voortdurende poging om de cultuur, religie en manier van leven van inheemse Amerikaanse volkeren te vernietigen. Zo kwam er een wet, de Indian Removal Act (nl), gedwongen verhuizingen van indianen en jarenlange oorlogvoering tegen de Indianen (nl) door de federale overheid van de Verenigde Staten.

In die sfeer kreeg een Indiaans spiritueel leider, Wovoka (nl), een hoopvol visioen. Hij was ook bekend als Jack Wilson, doordat hij vanaf zijn veertiende was opgevoed door een blank, christelijk gezin, nadat zijn vader was overleden.
Volgens dat profetische visioen, tijdens een zonsverduistering, zouden de geesten van de doden van zijn stam zich weer mengen met de levenden. De blanke heerschappij zou eindigen en die zouden verdwijnen van hun land. Daartoe moesten de Indianen een rechtschapen leven leiden, en moesten Indiaanse rituelen worden uitgevoerd, waaronder de traditionele Ghost Dance (nl).
De band Redbone (nl) met Indiaanse en Cajun achtergrond noemde een album Wovoka; dit is de titelsong.

Redbone - Wovoka:


De Ghost Dance verspreidde zich snel onder de indianenstammen, in diverse varianten.
Dit fenomeen werd door de autoriteiten opgevat als bedreigend. Waar Wovoka vooral vreedzaamheid voorstond, waren andere leiders gefrustreerd door de kolonisten en de overheid, die zich niet aan de verdragen hielden. Ook meenden ze onkwetsbaarheid te kunnen ontlenen aan de Ghost Dance.

The Ghost Dance of 1889–1891 by the Oglala Lakota at Pine Ridge.
Illustration by western artist Frederic Remington, 1890. (Wikipedia)

De Ghost Dance is terug te vinden in de muziek. De moeder van Robbie Robertson (nl), bekend van The Band (nl), was een Mohawk (nl). Hij schreef zijn eigen Ghost Dance song.

Ghost Dance
©Robbie Robertson

Crow has brought the message
to the children of the sun
for the return of the buffalo
and for a better day to come

You can kill my body
You can damn my soul
for not believing in your god
and some world down below

You don't stand a chance
against my prayers
You don't stand a chance
against my love
They outlawed the Ghost Dance
but we shall live again,
we shall live again

My sister above
She has red paint
She died at Wounded Knee
like a later day saint

You got the big drum in the distance
blackbird in the sky
That's the sound that you hear
when the buffalo cry

You don't stand a chance
against my prayers
You don't stand a chance
against my love
They outlawed the Ghost Dance
but we shall live again,
we shall live again

Crazy Horse was a mystic
He knew the secret of the trance
And Sitting Bull the great apostle
of the Ghost Dance

Come on Comanche
Come on Blackfoot
Come on Shoshone
Come on Cheyenne

We shall live again

Come on Arapaho
Come on Cherokee
Come on Paiute
Come on Sioux

We shall live again

Robbie Robertson - Ghost Dance:


Er zijn meer songs met verwijzingen, ik noem er twee: Jim Morrison (nl) met The Doors - The Ghost Song, en Patti Smith (nl) met haar Ghost Dance.

De ouderen onder ons kennen Redbone van de Europese hit We Were All Wounded at Wounded Knee. In Amerika wilden veel radiostations het niet draaien, omdat het een inktzwarte bladzij uit de Amerikaanse geschiedenis vertegenwoordigde: de massamoord bij Wounded Knee (nl). De doorlopende reeks confrontaties tussen kolonisten en het leger en de indianen mondde uit in een bloedbad toen de cavalerie de indianen wilde ontwapenen. De nauwelijks bewapende indianen werden beschoten met geweren en kanonnen. Er vielen enkele honderden slachtoffers onder de indianen, meest vrouwen en kinderen.

Redbone - We Were All Wounded at Wounded Knee:


Bury My Heart at Wounded Knee werd voor het eerst gepubliceerd in 1970, in een tijd van toenemend Amerikaans Indiaans activisme, en in 17 talen vertaald.
Kort daarvoor was de American Indian Movement (nl) opgericht.

De titel is ontleend aan de laatste zin van een gedicht uit 1927 getiteld American Names van Stephen Vincent Benét (nl). Het volledige citaat staat voorin Brown's boek:

I shall not be there. I shall rise and pass.
Bury my heart at Wounded Knee

Ik zal er niet zijn. Ik zal opstaan en voorbijgaan.
Begraaf mijn hart bij Wounded Knee.

Hoewel het gedicht van Benet niet over de benarde situatie van de indianen gaat, was Wounded Knee de locatie van de laatste grote confrontatie tussen het Amerikaanse leger en de indianen.
Het is ook de omgeving waar de ouders van opperhoofd Crazy Horse (nl) zijn hart en sommige van zijn beenderen begroeven nadat hij gedood werd in 1877.



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.