...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

donderdag 20 juni 2019

190616 - Dwingelderveld en de VAM-berg

Zondagmorgen was het aardig weer, ideaal voor een fietstocht. Ik ben weer in training omdat kleinzoon Thimo in z'n hoofd heeft gezet dat 'ie nog een keer de Afsluitdijk met me wil fietsen. Tja, die is de komende drie jaar dicht voor fietsers, dus ik moet zo lang mijn conditie op peil proberen te houden. We gaan 's zondags er vaak even op uit, maar Marijke fietst niet zo ver. Wat we wel vaker gedaan hebben, we spreken een ontmoetingspunt af, Marijke gaat met de auto en ik op fiets. Zo ook nu, naar een bekende plek voor ons: bezoekerscentrum Dwingelderveld.


We hebben met de toenmalige dichtersgroep gedichten geschreven over het keuterijtje op de Benderse Berg, waar Anne de Vries inspiratie heeft opgedaan voor een aantal van zijn boeken, en, daarvoor al, Jac. P. Thijsse voor zijn rapport over de natuurwaarde van o.a. het Dwingelderveld. Helaas in het keuterijtje in 2018 afgebrand, en daarmee ook de map met onze gedichten.


Marijke was al gearriveerd. We namen eerst een ijsje, en wat later genoten we in de bloementuin van cappucino.


Eigenlijk zag ik het helemaal zitten om ook terug te fietsen, of tenminste eens te kijken bij de VAM-berg, die tegenwoordig toegankelijk is om op fiets je klimvermogen te testen. Glaskunstenaar Jacob Bos schreef onlangs op Facebook dat hij bij de Col du VAM geweest was, maar: "De VAM berg toch nog (f)iets te hoog gegrepen." Daarbij afgebeeld: een gewone damesfiets.
Dat is natuurlijk een uitdaging! Weliswaar ca. 25 jaar geleden, maar ik heb bijna alle roemruchte hellingen in Zuid-Limburg bedwongen: zou ik het nog kunnen?


De VAM-berg lag niet ver van de route naar huis, dus… Maar donkere wolken pakten zich samen, dus pakte ik de wielen uit mijn fiets zodat hij achter in de auto paste, en gingen we samen op weg naar huis.


Het begon inderdaad te regenen, maar we zaten droog en besloten dan maar even op deze manier te gaan kijken bij de VAM-berg. We reden er helemaal omheen, op zoek naar de toegangen. Toen we aankwamen bij de noordelijke toegang scheen de zon alweer. Een wandelingetje leek ons een goed idee. Op de parkeerplaats staan informatieborden, die wat mij betreft wat duidelijker hadden mogen zijn.


Er is meteen een mooi doorkijkje van het pad naar de top.


Er gaan veel makke schapen op een voormalige vuilstort; ze houden hier het gras kort. Dit beeld geeft ook een beetje een idee van de steilheid.


Op de top van de berg is een informatiecentrum over het ontstaan van de berg. Rechts zie je de rokende schoorstenen van de opvolger van de VAM (Vuilnis Afvoer Maatschappij), afvalverwerker Attero.


Voor wandelaars is van/naar de parkeerplaats een verkorte route: over stapstenen een afwatering oversteken. Terug gingen onze schaduwen ons voor.


Op de parkeerplaats is een koffiekiosk. Je kunt er ook terecht voor een eenvoudige doch voedzame maaltijd - ik nam een gehaktbalmenu en Marijke een kipfiletmenu. Niets op aan te merken, behalve dat het goed was.


Weer thuis heb ik toch maar mijn bergverzet met bijbehorend gereedschap opgezocht, een tandwielcassette waarmee het klimmen wat gemakkelijker is, en die ik sinds Zuid-Limburg niet meer gebruikt heb. En mijn conditie was toen ongetwijfeld beter…

En zie hier mijn rijwielwerkplaats, alwaar ik de standaard tandwielcassette heb vervangen door het bergverzet - ik was gelukkig vóór de buien klaar.


Binnenkort maar eens proberen weer echt te klimmen!

zaterdag 15 juni 2019

190615 - ZOZ - Van de Doctor en de piano

Nee, ik bedoel niet de pianospelende mr. dr. Thierry Henri Philippe Baudet, die, ofschoon zelf niet bepaald van "vreemde smetten vrij", alsmede afkomstig uit een wirwar van elitaire stambomen, ons - dwaze en dolende Nederlanders - wel even zou verlossen van het door hemzelf bedachte "partijkartel" en de bijbehorende "elite", benevens van de instroom van immigranten die onze cultuur "homeopatisch verdunnen".
Laten we hopen dat hij zijn piano (pardon: vleugel!) minder mishandelt dan de werkelijkheid en de klassieke composities minder verdraait dan de feiten!

Ik bedoel de op 6 juni overleden pianist Dr. John (nl), geboren als Malcolm John Rebennack Jr., kortweg Mac Rebennack, en o.a. ook bekend als Dr. John, The Night Tripper. Hij stierf op 77-jarige leeftijd aan een hartaanval.


Wellicht heb je hem horen spelen zonder het te weten, want hij is veelvuldig actief geweest als sessiemuzikant, zoals met Sonny & Cher, Canned Heat, Van Morrison, Christina Aguilera, B.B.King, en The Rolling Stones, om een paar bekende namen te noemen. Hij was lid van het los-vaste collectief van studiomuzikanten The Wrecking Crew, dat aan de basis stond van duizenden opnamen voor legio meer of minder bekende artiesten.

Dr. John kwam uit New Orleans (nl) en putte veel inspiratie uit de smeltkroes van culturen en muziekstijlen daar. Behalve de Europese immigranten, waaronder Franstaligen, en de oorspronkelijke bevolking, waren er de uit Afrika ontvoerde slaven. Dat leidde tot Afro-Amerikaanse religies (nl), vaak onterecht samengevat als Voodoo-cultuur. Dr. John liet zich er door inspireren.

Hij begon als gitarist, maar een kogel die voor iemand anders bestemd was beschadigde zijn hand. Hij koos toen voor de piano. Dr. John heeft het nooit tot supersterrenstatus weten te schoppen, maar wel veel onderscheidingen gekregen, zoals zes Grammy Awards (nl) en een eredoctoraat. In 2011 werd hij opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame (nl).

Uit het eigen oeuvre van deze ietwat excentrieke cultheld zijn een aantal opnamen tot hier doorgedrongen. Hij trad een aantal keren op in Nederland, waaronder op het eerste grote Nederlandse popfestival in Kralingen, 1970.
Wellicht herken je iets als je het hoort. Bijvoorbeeld de swingende muziek en het karakteristieke stemgeluid. Of als je de tekst kent of kunt verstaan, de zelfspot die hem niet geheel vreemd is.

Ach, ik begin met een instrumentale ode aan de originele Boogie Woogie Twins, Albert Ammons en Pete Johnson uit de film Boogie Woogie Dream uit 1944. Voor de liefhebbers een link naar het origineel: Albert Ammons & Pete Johnson - Boogie Woogie Twins.
Dr. John speelt, na een introductie in stijl, samen met pianist, zanger, componist en bandleider, Jools Holland (nl), die menigeen beter zal kennen als presentator van BBC-muziekprogramma's.

Doctor John & Jools Holland - Boogie Woogie Twins:


Een van Dr. Johns bekendste en meest gecoverde songs is denk ik Right Place, Wrong Time. Hier een versie uit 2012, met ter vergelijking een link naar een vroegere versie Dr. John - Right Place Wrong Time (Chicago 1982)

Dr. John - Right Place, Wrong Time (2012):


Tot slot de song die het stevigst in mijn geheugen zit: Iko Iko. Die is niet geschreven door Dr. John, maar is een traditional geworden bij Mardi Grass in New Orleans. Niet Rooms opgevoed, kostte het me wat tijd om verschillen en overeenkomsten uit te zoeken met Carnaval zoals dat hier gevierd wordt. Deze site hielp me daarbij. Mardi Grass is de laatste dag van Carnaval, hier te lande Vastenavond genoemd (blijkbaar heet het dan de hele dag avond te zijn).

In New Orleans worden blijkbaar optochten gehouden, met in ceremoniële uitdossing gestoken "stammen" Mardi Grass Indians, gebaseerd op Native Americans. De kreten die over en weer bij zo'n ontmoeting geroepen worden, zouden de oorsprong zijn van deze song, die zijn eerste versie vond in 1953 onder een andere titel. Een "nieuwe" versie verscheen in 1965 met als titel "Iko Iko", met juridisch geharrewar tengevolge, dat min of meer gesust werd. Later nam Dr. John de song op zijn repertoire.

Ik vond twee versies waartussen ik het heel moeilijk kiezen vond, dus ik plaats ze allebei. De eerste swingt heerlijk, net als de tweede, maar de muziek begint na een hilarische introductie, die ook nog wordt geacht enige toelichting te verstrekken. Deze opname zou komen uit The Super Session "Night Music" TV show 1988-1990.

Dr.John (with Sunday Night Band) - Iko Iko:


De tweede versie vind ik tonenswaardig om twee redenen: 1) Dr. John wordt aangekondigd door Ringo Starr, die meespeelt in de band met verder illustere namen als Levon Helm, Joe Walsh, Rick Danko, Clarence Clemens en Nils Lofgrin; en 2) Dr. John is hier uitbundig gekleed op de manier zoals het bij Mardi Grass in New Orleans hoort!

Dr John- Iko Iko:


Dank voor je muziek, Mac Rebennack alias Dr. John! R.I.P.



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


zaterdag 8 juni 2019

190608 - ZOZ - Van fietsen en zonnige gedachten

Soms zie en lees je van die merkwaardige zaken. Zoals over het akkefietje met DENK-kamerlid Öztürk, die SP-kamerlid Karabulut beschuldigt van steun aan een terroristische organisatie, als ze vragen stelt over de mensenrechten in Turkije.
Tja, als je weet dat Karabulut van Koerdische afkomst is en Öztürk blijkbaar het beleid van Erdogan prima vindt, die alles terroristisch vind dat niet ter meerdere glorie van hem is...

En het bericht over een nieuwe Netflix-serie, over een veelbesproken zaak van vijf jongens in de VS, die inslaat als een bom: gekleurde jongens die zonder bewijs worden veroordeeld voor de verkrachting van een blanke vrouw, en jarenlang onschuldig in de gevangenis zitten.
Niet alleen de grove juridische dwaling, maar ook de grote advertenties die, toen nog zakenman, Donald Trump naar aanleiding van deze zaak liet plaatsen om de doodstraf weer in te voeren.

Dat was op vrijdagmorgen voor Pinksteren. Ik hoorde de verwachting dat het aan het eind van de middag onweer verwacht werd, en ik had al een paar dagen mijn oude racefietsje niet van stal gehad. Goed om even de ellendige gedachten uit het hoofd te laten waaien - er werd windkracht 3 voorspeld, uit het zuid-oosten.


Ik begon strak zuidwaarts. Bij Schoonebeek is inmiddels de Luchtwachttoren opgeknapt, dus daar eerst maar een foto van gemaakt met mijn nieuwe telefoon.
Dan via Emlichheim naar Grosz-Ringe, en vandaar weer noordelijk. Bij een van mijn eetpauzes keek ik uit over een prachtig zonnig landschap, en spontaan kwam in mijn gedachten een stukje Duitse liedtekst, een ongekend verschijnsel:

Zeig mir den Platz an der Sonne
wo alle Menschen sich versteh'n


Dit lied kennen we van de Oostenrijkse componist, pianist en zanger Udo Jürgens (nl).

Udo Jürgens - Zeig mir den Platz an der Sonne (1971):


De uitdrukking Platz an der Sonne is overigens ook alweer voortgekomen uit een politieke discussie, zo leerde ik inmiddels...



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


zaterdag 1 juni 2019

190601 - ZOZ - Van Popie Jopie en Alias Ajax

Voor veel mensen was staking in het OV op 28 mei tegen een steeds hogere pensioenleeftijd lastig vanwege de gevolgen en het zoeken naar alternatieven. En zeg nou zelf, je wilt geen treinmachinist die het psychisch niet meer aan kan, en geen demente buschauffeur, en je gunt een stratenmaker die 40 jaar voor je op z'n knieën gelegen heeft een aangename oude dag.

Lastig was wel, dat Thimo, een van onze kleinzoons, op die dag een examen moest doen. Hij komt nog niet in aanmerking voor een rijbewijs, maar gelukkig was zijn moeder die dag vrij en kon hem brengen. De afstand was te groot om te fietsen. Alhoewel… een paar jaar geleden hebben we samen de Afsluitdijk gefietst.


Het herinnerde mij aan een dag in 1985, toen ik examen moest doen. Het was de vierde module van de zes voor het Praktijkdiploma PASCAL/FORTRAN. Die reeks examens werd altijd afgenomen in de Jaarbeurs in Utrecht, maar deze keer in Den Haag.
Dat was vanwege het Pastoraal bezoek van paus Johannes Paulus II aan Nederland, waar achteraf over het algemeen niet bepaald blijmoedig op werd teruggekeken: het vrijpostige Nederlands katholicisme contrasteerde nogal met de conservatieve clerus. Van het programma Andere Tijden staat een terugblik met tekst en video online.

Destijds had VARA-TV een satirisch programma, Pisa (later voortgezet bij Veronica als Verona), waarin Henk Spaan en Harry Vermeegen ("Kopje koffie glazenwasser?") de draak staken met "alles wat scheef was" in Nederland. Ze hadden een vaste rubriek met een vooruitblik op het pausbezoek, met de voortlevende titel Popie Jopie, dat in liedvorm ook hun grootste hite werd. Wikipedia: Spaan was verkleed als paus en kwam iedere aflevering in een vliegtuigje alvast poolshoogte nemen in dit vreemde landje. Vermeegen reed hem in de 'pausmobiel' rond en liet hem 'kennismaken met een aspect van Nederland'.

Pisa (Henk Spaan en Harry Vermeegen) - Popie Jopie (single):


Voor de liefhebbers staat er nog veel meer van deze twee op Youtube, zoek op Popie Jopie of op Spaan en Vermeegen. Ze blijken het véél langer samen volgehouden te hebben dan ik me herinner, maar zijn uiteindelijk gebrouilleerd ieder huns weegs gegaan.

Hier kwam ik op, omdat het destijds met het Openbaar Vervoer onmogelijk bleek om tijdig aanwezig te zijn bij de examenlocatie in Den Haag. Dat lukte bij de Jaarbeurs in Utrecht altijd wel, want de reistijd was korter en je liep van het station in een paar minuten naar de examenzaal. Nu moest je nog een eind met lokaal vervoer. Geld voor een hotel had ik niet.
Ik besloot de eerste 35 km naar het dichtstbijzijnde Intercity-station te gaan fietsen; de weersvoorspelling was redelijk, maar ik moest wel bizar vroeg opstaan. Het zij zo...
Het weer bleek goed, ik had zelfs een windje in de rug.

Halverwege de reis werd de wereld een beetje wit: sneeuw!
In Den Haag was het weer redelijk - je kon goed buiten verblijven. Dat was maar goed ook, want de zaal was niet op de juiste manier ingericht voor het examen - men was binnen bezig dat in allerijl te corrigeren en we moesten buiten wachten.
Het examen begon een uur later dan gepland, en dus zou ik met Openbaar Vervoer gewoon op tijd geweest kunnen zijn! Maar het lag niet aan mij...
Op de terugweg was er geen sneeuw meer. Het laatste stuk terug, op fiets, was het aangenaam weer en ik had zelfs weer de wind mee!

De Afsluitdijk is nu drie jaar dicht voor fietsers, maar Thimo wil die fietstocht nog een keer met mij doen, en nu niet alleen de dijk (ca. 30 km), maar tot aan zijn huis (ca. 70 km). Ik ben dus maar weer flink gaan trainen, want als ik het niet onderhoud, wordt het straks niks meer...
De dijk is dit jaar nog wel 4 zondagen open voor fietsers, maar dan zal het wel overvol zijn met tourclubs die hun jaarlijkse "Rondje IJsselmeer" willen doen en dergelijke...

Ik denk: we vragen Thimo eens welke muziek hij leuk vindt. Hij noemde een combinatie van genres die ik wel grappig vind: rappers en Nederlandstalig. Zoals Danny de Munk en Lil' Kleine.
Of Sevn Alias, en daar kom ik uit bij een andere favoriet van Thimo: Ajax! Sevn Alias maakte in samenwerking met Ajax het nummer "Herres". De spelersnamen worden er in genoemd en na kampioenschappen gaan de spelers er op uit hun bol in de kleedkamer.

Sevn Alias - Herres:


O ja, en André Hazes natuurlijk - of bedoelde hij nou André Hazes junior?
Ach we laten junior gewoon aan het woord over senior, en dat sluit dan mooi aan op onze vele herinneringsdata van de laatste tijd; op Hemelvaartsdag zou Marijke's vader 102 geworden zijn, en maandag herdenken we de sterfdag van haar moeder.

André Hazes Jr. - Hé Ouwe:




Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


zaterdag 25 mei 2019

190525 - ZOZ - Van herinneringen en aanvullingen

Het is voor mij een tijd van herinneringsdata, een wirwar van oude en nieuwe feiten, gedachten en emoties. Daarom betekent ZOZ deze keer meer: zie ommezijde (en dan bedoel ik: wat achter ons ligt), dan zwijmelen.
Op 14 mei waren Marijke en ik 15 jaar getrouwd en op die dag was het 75 jaar geleden dat mijn vader overleed. Op 22 mei zou hij 103 geworden zijn, en besloten we een kaars te brengen naar zijn laatste rustplaats, het graf waar nu mijn oom en tante liggen.
De herinnering aan mijn vader blijft zichtbaar aanwezig: toen mijn oom vroeg of zij dat graf mochten gebruiken, was dat mijn voorwaarde.
Op de eerste dag dat Marijke en ik definitief samen verder gingen, stonden we bij dat open graf voor de begrafenis van mijn oom.


Ik heb mijn vader niet bewust meegemaakt, zoals mijn vaste lezers inmiddels weten.
Op 28 mei zouden zouden mijn ouders 77 jaar getrouwd zijn. Ze stuurden elkaar in 1935 al ansichtkaarten; de een woonde in Hoogkerk bij Groningen, de ander in Nieuw-Amsterdam. Mijn vader was toen 19, mijn moeder 24, dus een ongebruikelijk leeftijdsverschil.


In mei 1942 trouwden ze, in april 1943 ben ik geboren, en in mei 1944 overleed mijn vader. Begin 1948, ik was nog net 4, verhuisden mijn moeder en ik naar Emmen, naar haar ouders. Toch heb ik heb ik herinneringen aan die tijd en omgeving nog bij me.
Na het plaatsen van de kaars zijn we langs het geboortehuis van mijn vader gereden, naar mijn geboortehuis, waar nu een Stolperstein voor ligt. Op zo'n mooie, zonnige dag, met melancholie over ouders die zielsveel van elkaar hielden en pas getrouwd daar woonden, en een vader die een mooie loopbaan voor zich leek te hebben, is het moeilijk voor te stellen wat zich daar destijds heeft afgespeeld.
Ik had al eens e-mail contact gehad met iemand die veel van de historie van die gemeente weet, en daaruit wist ik in welk huis hij woonde; daar woonde vroeger onze kruidenier. Daar heb ik nog herinneringen aan: het trage, statige tikken van de grote klok in zijn woonkamer, en het spelen bij de sloot langs zijn tuin, bewaakt door mijn moeder.

We parkeerden de auto om naar mijn geboortehuis te lopen, even voorbij het huis van de kruidenier. Bij dat huis stond iemand op een ladder te schilderen, en bij ingeving vroeg ik of hij degene was waarmee ik contact had gehad - dat klopte!

In gesprek, naast de vroegere vaarweg de Gave, en
Marijke voor de kastanjeboom bij de boerderij waar ik wel eens speelde.

Het werd een interessant gesprek, eerst over mijn herinneringen en zijn kennis van de geschiedenis van de omgeving. Zo bleek de "sloot" langs dat huis vroeger een belangrijke vaarverbinding geweest te zijn, inclusief personenvervoer, tussen Groningen en Friesland, genaamd De Gave. En de kerk, waar wij niet naartoe gingen omdat die van de verkeerde smaak was, is nu woonhuis. Mijn geboortehuis is tegenwoordig geel gepleisterd, dat vond hij ook niet mooi. Het was opgebouwd met "witte" kalkzandsteen en lagen rode baksteen ertussen.
Toen we kwamen te spreken over het huis, vertelde ik hem van mijn vragen naar aanleiding van die Stolperstein. Mijn ouders lijken in mei 1942 in dat huis te zijn gaan wonen.


In een eerder blog schreef ik:
De gegevens die bij de Stolperstein horen, roepen vragen bij me op. Ik las op de site Joods Monument Hermann Stein hier gewoond heeft: Hermann Stein (Keulen, 7 januari 1908) was op 22 oktober 1923 in Essen getrouwd. Het echtpaar vluchtte in 1936 vanuit Essen naar Leek, waar ze woonden op het adres E 66, nu Hoofdstraat 241 in Oostwold. Om in zijn onderhoud te voorzien, trok Hermann Stein met een koffer met handelswaar in de omgeving rond. Zijn echtgenote heeft de oorlog overleefd.
Op de site van Museum "Het Joodse Schooltje" lees ik dat Hermann Stein een van de Joden was, die op 27 november 1942 rond 12 uur ’s nachts, op sjabbat-avond werden opgepakt. Ze werden gevangen gezet in het gemeentehuis van Leek en op 28 november naar Westerbork getransporteerd.
Zijn vrouw Ruth Issen werd in februari uit Westerbork gedeporteerd en heeft de kampen overleefd. Zij was de enige overlevende.

Hermann Stein werd op 1 juni 1943 vermoord in Blechhammer (nl), een groot dwangarbeiderskamp, vanaf april 1944 een subkamp van Auschwitz (nl).

Ik vertelde dat, zoals ik het me herinnerde, het huis in tweeën was gedeeld, dat wij in het westelijke deel gewoond hadden en een ander gezin in het oostelijke deel. Mijn gesprekspartner dacht dat inderdaad de familie Stein in het oostelijke, kleinste deel had gewoond, voordat ze werden opgepakt.
Hij vertelde van een vrouw die als jong meisje tegenover ons huis had gewoond, en die nog heel lang last heeft gehad van het oppakken van de familie Stein: de man was nogal timide geweest, maar de vrouw had vreselijk gehuild en gegild.
De vrouw heeft het overleefd, maar is gehandicapt teruggekomen. Ze is later weer getrouwd, en is op hoge leeftijd nog een keer ter plaatse terug geweest. Ze was verschrikkelijk ontdaan geweest.

En nu spookt het in mijn hoofd: mijn ouders zijn er vlakbij geweest toen die mensen opgepakt werden, maar nu pas komen de beschreven feiten voor mij tot leven.
Er is nooit over gesproken - mijn vader kon er niet meer over praten, maar het kan zijn dat hij niet thuis was omdat hij werkte aan een bouwproject elders, en er een avondklok gold. Mijn moeder heb ik er nooit over gehoord, maar ze zal me te jong hebben gevonden, en later had ze genoeg aan d'r kop met dat nieuwe gezin en geen kans om vertrouwelijk met me te praten over dit deel van haar leven.
Het kan ook zijn dat het voor haar te erg was om er over te kunnen praten. Vanmorgen in bed, met zo'n halfslaperig hoofd, begon het patroon zich te ontvouwen.
28 Mei 1942 trouwden mijn ouders, 27/28 november 1942 werd de familie Stein opgepakt en afgevoerd naar Kamp Westerbork, april 1943 werd ik geboren: toen dit gebeurde was mijn moeder dus halverwege de zwangerschap van mij… Dat komt hard binnen...

Ik heb een song gevonden die me een idee geeft van wat ik gemist heb doordat mijn vader er niet was, en die draag ik ook op aan Hermann Stein, om het leven en de kinderen die hij niet heeft mogen hebben.
Ik kwam terecht bij Peter Gabriël (nl).

Father, Son

Father, son
Locked as one
In this empty room
Spine against spine
Yours against mine
Till the warmth comes through

Remember the breakwaters down by the waves
I first found my courage
Knowing daddy could save
I could hold back the tide
With my dad by my side

Dogs, plows and bows
We move through each pose
Struggling in our separate ways
Mantras and hymns
Unfolding limbs
Looking for release through the pain

And the yogi's eyes are open
Looking up above
He too is dreaming of his daddy's love
With his dad by his side
Got his dad by his side

Can you recall
How you took me to school
We couldn't talk much at all
It's been so many years
And now these tears
Guess I'm still your child

Out on the moors
We take a pause
See how far we have come
You're moving quite slow
How far can we go
Father and son

With my dad by my side
With my dad by my side
Got my dad by my side
With me

Peter Gabriel - Father, Son:




Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


zaterdag 18 mei 2019

190518 - ZOZ - Van Hendrix, Kennedy en Experience

Deze hele week had ik een melodie in mijn hoofd waarvan ik me maar niet kon herinneren waar die vandaan kwam. Ik wist dat ik het gehoord had, maar kon het niet thuisbrengen. Ik had het vermoeden dat ik die melodie op een andere manier gehoord had dan de uitvoering die ik oorspronkelijk gehoord zou moeten hebben, en dat ik nu maar een fragment gehoord had. Zonder tekst, dat maakt zoeken moeilijker.
Dat fragment moest al heel lang in mijn geheugen zitten, omdat het zo helder en duidelijk vast bleef zitten in het nu en hier, maar de herkomst...? Tot… wacht eens even…! De intro van Metallica, in mijn vorige ZOZ was toch geen standaard onderdeel van "Nothing Else Matters"? Ja! Dat is het fragment, maar waar komt het vandaan...?
Er zijn apps en sites die je zeggen te kunnen helpen met "melodie zoeken", maar mijn neuriën zal wel te vals geweest zijn. Uiteindelijk vond ik de hint in het commentaar van een andere video: het komt uit Third Stone From The Sun van Jimi Hendrix (nl)! Te lang geleden dat ik het gehoord heb...


Bij het optreden van Metallica werd het gespeeld door Kirk Hammett (nl). Deze Intro by Kirk Hammett is eigenlijk het instrumentale refrein of chorus van Hendix'"Third Stone From The Sun".

Het is een song die voortkomt uit Jimi Hendrix' interesse voor Science Fiction en zijn gevoel voor humor. De titel duidt op de plaats van de aarde als derde planeet vanaf de zon in ons zonnestelsel. Er komt een ruimteschip met "aliëns" langs, die hier rondkijken en het allemaal mooi vinden.
Als belangrijkste wezens zien ze kippen, maar die worden omringd door teringherrie: geschreeuw, sirenes, metro's, ratelende machinerie, gejank van cirkelzagen, ontploffingen, enzovoorts.

Hendrix haalt alles uit zijn muzikale mogelijkheden en komt zo o.a. langs psychedelische rock, blues en jazz. Daartoe heeft zijn driemansformatie The Jimi Hendrix Experience alles in huis. En er zit heel wat experimenteels in.
Het nummer is grotendeels instrumentaal, met wat gesproken tekst, die begint met een dialoog tussen Hendrix en Chas Chandler (nl), zijn ontdekker in Engeland en toenmalige manager, die we ook kennen als de bassist van The Animals (nl). Het doet een beetje denken aan Major Tom van David Bowie, maar waarschijnlijk was Hendrix er al eerder mee bezig.

Hendrix: Star fleet to scout ship, please give your position. Over.
Chandler: I am in orbit around the third planet of star called the Sun. Over.
Hendrix: You mean it's the Earth? Over.
Chandler: Positive. It is known to have some form of intelligent species. Over.
Hendrix: I think we should take a look.

Third Stone From The Sun

Strange beautiful grass of green,
With your majestic silver seas
Your mysterious mountains I wish to see closer
May I land my kinky machine?

Although your world wonders me,
With your majestic and superior cackling hen
Your people I do not understand,
So to you I shall put an end
And you'll never hear surf music again

De opname die ik vond is aangepast, originele opnamen van deze song lijken wereldwijd geblokkeerd. In deze video zijn de stemmen naar voren gehaald en daardoor herkenbaarder. Veel stemmen zijn met effecten bewerkt in het origineel, dat is zo gebleven.

Jimi Hendrix - Third Stone from The Sun (Enhanced):


Veel artiesten hebben covers gemaakt van Third Stone from The Sun, maar één daarvan is van de klassiek geschoolde violist Nigel kennedy (nl). We hebben muziek van hem laten horen toen we trouwden; dat was afgelopen week 15 jaar geleden.
Hij heeft, met een knipoog naar de Jimi Hendrix Experience, een tijd gespeeld met The Kennedy Experience en daarmee een gelijknamig album gemaakt met zijn interpretatie van de muziek van Jimi Hendrix.
Ik heb een live versie gekozen met een andere groep musici rond Nigel Kennedy.

Nigel Kennedy Quintet - 3rd Stone From The Sun (Live, BBC Proms 2008):




Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


zaterdag 11 mei 2019

190511 - ZOZ - Van gitaren en klimaat

Deze week waren we uithuizig vanwege ziekenbezoek dat positief afgesloten werd, en wordt dit een korte zwijmel.


Ik vond een mooie, klassiek aandoende uitvoering van een song waarvan ik in 2016 al een paar bijzondere covers heb geplaatst.
Deze keer een instrumentale versie van een Deense akoestische gitarist, Søren Madsen, live gespeeld in de kerk van het Deense Lystrup, Aarhus, in april 2018. Er zijn van hem ook veel andere arrangementen van populaire songs te vinden op Youtube.

Søren Madsen - Nothing Else Matters (Metallica):


Iedereen weet natuurlijk dat Nothing Else Matters (nl) een mooie ballad is van Metallica (nl), maar de tekst van dit nummer is ook geschikt om te zwijmelen: het is geschreven door de gitarist van de band voor zijn vriendin, om aan te geven dat het voor hun liefde geen verschil maakte hoever hij van huis was tijdens het touren.
Dat die jongens geen botte rouwdouwers zijn die het allemaal niets interesseert, moge ook blijken uit hun deelname aan "The Concert for a Climate in Crisis", Live Earth (nl), dat in 2007 gehouden werd op 11 plaatsen verspreid over de wereld. Metallica speelde in het Wembley Stadium in Londen, voor iets meer publiek dan Søren Madsen.

Metallica - Nothing Else Matters 2007 Live:




Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


woensdag 8 mei 2019

190524 - WE300 - Aanslag

PlatoOnline's WE-300 schrijfuitdaging: schrijf een verhaal van exact 300 woorden, waarin het thema-woord niet voorkomt! Themawoord = Aanslag

Ik verwacht dezer dagen een blauwe envelop van de Belastingdienst, met de definitieve mededeling of ik moet bijbetalen of, hopelijk, iets terugkrijg. Wel moet ik eerst mijn briefopener even oppoetsen, want die is enigszins verweerd, er ligt een grauwsluier over het lemmet: die wordt de laatste jaren steeds minder gebruikt, wat dus het bestaan van de Postbezorging in gevaar brengt.


Als ik moet bijbetalen, wat een fikse domper op mijn welbevinden zal zijn, zal ik mijn frustratie onderdrukken, en niet met deze stevige, scherpe briefopener de Belastinginspecteur opzoeken en hem bedreigen, of zelfs te lijf gaan.
Het gevolg zou kunnen zijn dat er pijnlijke consequenties volgen voor ons huishoudbudget, en mogelijk zal mijn vrijheid geruime tijd ernstig worden beknot. Dat laatste zal mijn bewegingsvrijheid zodanig beperken, dat mijn conditie daaronder zal lijden.

En dat terwijl ik al een tijd mijn best doe om bedreigingen van mijn gezondheid uit te bannen: ik ben, inmiddels bijna 39 jaar geleden, al gestopt met het op de proef stellen, door middel van het roken, van het incasseringsvermogen van mijn longen.

Ik kan me dan beter afreageren op de toetsen van onze piano: die is toch al vals omdat we hem niet tijdig hebben laten stemmen, zodat het een verdriet voor onze oren zal zijn. Dit instrument is helaas overigens al van een zodanige leeftijd dat het stemmen, door het spannen van de snaren, de constructie in gevaar zou kunnen brengen.

Ach, we zullen de hoop blijven koesteren dat meneer de Belastinginspecteur deze bedreiging van onze gemoedstoestand in milde vormen giet of ons zelfs een vrolijk hupje doet maken als we de blauwe envelop openen...

zaterdag 4 mei 2019

190504 - ZOZ - Van leugens en herdenking

Op 29 april melde het Dagblad van het Noorden dat volgens de fact-checkers van The Washington Post president Trump de grens van 10.000 onjuiste of misleidende uitspraken gepasseerd was. Hij had 601 dagen nodig gehad voor de eerste 5000, een gemiddelde van 8 leugens of halve waarheden per etmaal. Voor de volgende 5000 had hij slechts 226 dagen nodig, ruim 22 per dag. Hij zag onder andere kans om in een interview van drie kwartier 45 keer iets te zeggen dat niet klopte: één "alternatief feit" per minuut dus. Waar zou de teller nu staan?


Mijn tekst & melodiegeheugen duwde iets naar voren toen ik dat las. De tekst bevat veel toepasselijke elementen, maar het was vooral het refrein! De band ontstaat in de 60-er jaren in Amsterdam en heet The Outsiders onder aanvoering van Wally Tax. Hier een opname uit het programma Countdown - back to the sixties.

The Outsiders - Lying All The Time:




Dezer dagen gaan we nog iets verder terug dan de "sixties", vandaag is het 4 mei, Dodenherdenking. Mijn aandacht gaat naar al het leed dat toen is aangericht en dat zich voor mij concentreert op iemand die niet rechtstreeks aan oorlogsgeweld is overleden: oom Bertus, broer van mijn moeder. Ze kwamen uit een gezin met 10 kinderen, die nu allemaal overleden zijn. Van mijn generatie neven en nichten ben ik waarschijnlijk de enige aan wie hij een brief (mede-) geadresseerd heeft.

Emmen werd bevrijd op 10 april 1945, hij overleed op 5 augustus 1945. Ik had ooit gehoord dat hij besmet was met TBC tijdens het verplaatsen van onderduikers, maar ik kreeg van een neef nog een paar brieven van oom Bertus te zien die hij naar een andere broer had gestuurd. Daaruit bleek dat hij verpleegd is geweest in het "Zusterhuis" in Amsterdamscheveld, nu Weiteveen genoemd, als gevolg van ernstige mishandeling door de Landwacht in Stadskanaal.

Ik heb me wel eens afgevraagd wie er soms bloemstukjes en dergelijke op zijn graf plaatste, maar ik denk dat het zijn toenmalige verloofde geweest zal zijn. Ik heb haar vrijwel zeker na wat zoekwerk opgespoord, zij het dat zij inmiddels ook overleden is, en begraven in Brabant. Een broer van haar woonde nog in deze omgeving, dus had ze een aanleiding om hier te komen.

Ik heb al vaker over oom Bertus geschreven op dit blog, dat ga ik niet herhalen. Ik heb gisteren de informatie die ik over hem verzameld had, aan het Oorlogs- en Verzetscentrum Groningen, OVCG gezonden, waar ook het archief met correspondentie van mijn vader naartoe is gegaan. Er is informatie bij over verraad, arrestatie en mishandeling van twee ooms, Bertus en Flip, in oorlogstijd.
Zo was ik even weer intensief bezig met de Dodenherdenking en de Bevrijding van ons land, terwijl het overal in de wereld rommelt en onrustig is.

Ik ga nu ook even terug in de tijd op een andere manier: ik kom alleen nog in een kerk voor bezichtiging of familieaangelegenheden. Ik herinner me de heftige gesprekken tijdens familiebijeenkomsten tussen verschillende smaken gereformeerd, waarin vooral hiervoor genoemde oom Flip een buitenbeentje was. Daarom nu een video met een kerkorgel en samenzang in Stadskanaal, waar oom Flip en oom Bertus woonden en opgepakt werden door Landwachters - een lied over vrede. In de Evangelische Liedbundel staat het als nr. 270.
Het is samenzang in de Hervormde Oosterkadekerk te Stadskanaal. De organist is Dennis Wubs, die we in een eerder blog rock 'n roll hoorden spelen op een kerkorgel. Hij schrijft: Organist Dennis Wubs plaatst op zijn kanaal video's van samenzang die live zijn opgenomen in reguliere kerkdiensten. Hij bespeelt hierbij voornamelijk op historische orgels uit de provincie Groningen .

Ga nu heen in vrede

Ga nu heen in vrede, ga en maak het waar.
Wat wij hier beleden samen met elkaar.
Aan uw daag’lijks leven, uw gezin, uw werk.
Wilt u daaraan geven, daar bent u Gods kerk.
Ga nu heen in vrede, ga en maak het waar.

Ga nu heen in vrede, ga en maak het waar,
wat wij hier beleden samen met elkaar.
Neem van hieruit vrede, vrede mee naar huis,
dan is vanaf heden Christus bij u thuis.
Ga nu heen in vrede, ga en maak het waar.

Oosterkadekerk Stadskanaal - Ga nu heen in vrede:


Laten we trots en zuinig zijn op onze vrede en vrijheid, die zijn niet vanzelf gekomen...



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


zaterdag 27 april 2019

190427 - ZOZ - Van Staal en storm

Het was een feestelijke periode, sinds de vorige "zwijmeldag", en ook daarvoor al. Genoten van een rondrit door het ontluikende lentelandschap van "Tukkerije", en bij een verjaardag hoort gebak. Dat was Twents Eetcafé Melkbeernke wel toevertrouwd! Net als de lunch bij Landgoed Kaamps trouwens!
Pasen, logees, waarvan vader en zoon getrakteerd werden op een gewonnen wedstrijd van FC Emmen tegen FC Utrecht.
Op paasmaandag een tochtje de andere kant op, noordwaarts dus, zonder vooropgezet plan. Nou ja, waar gaan veel mensen op paasmaandag naartoe? Meubels kijken!
Bij ons roept dat associaties op met een reclamespot die al lang niet meer vertoond wordt, maar zó populair was dat hij, op verzoek, op Youtube is gezet. Gewoon lief door de simpelheid. De hoofdpersoon, Meneer Mulder, is waarschijnlijk inmiddels gepensioneerd. Maar het was er, op paasmaandag (!), volstrekt uitgestorven…!
We reden verder noordwaarts, het weidse, zonovergoten Groninger platteland op.


Zo kwamen we terecht bij het sluizencomplex van Nieuw Statenzijl (de), aan de Duitse grens.


Als je bovenop stond, kon je mooi de zon in het water zien schijnen, met onze schaduwen in de diepte.


De wegwijzer direct naast de sluis geeft aan hoe de afstanden zijn naar Nederlandse en Duitse plaatsen.


Omdat onze armen niet lang genoeg waren om een gezamenlijk selfie te maken met dat grote gele frame daar, hebben we daar achteraf maar een van gemaakt uit twee foto's, met dat uitzicht over de Dollard naar Emden.


Aan de andere kant naast de sluis staat een bord met een liedtekst van Ede Staal (nds, en) over deze plek, in het Gronings Nij Stoatenziel.


Ede Staal - Nij Stoatenziel:


Er zijn meerdere covers van, maar deze vond ik de moeite waard. Een Groninger bluegrass band, de Stroatklinkers, die ontstaan is uit een gelegenheidsoptreden! Mijn vaste lezers weten dat ik nogal gecharmeerd ben van de Dobro, vandaar...

Stroatklinkers - Nij Stoatenziel:


We hadden inmiddels wel een beetje trek, dus zetten we koers richting Termunten of Termunterzijl om een visje te gaan eten. Door de polders, zo dicht mogelijk langs de Dollard, en af en toe even over de dijk kijken. Er zijn mooie natuurgebieden, zoals de Punt van Reide. Marijke ging even de schapen op de dijk van dichterbij bekijken.


In Termunten en Termunterzijl zat alles tjokvol. Geen wonder op zo'n dag met zulk weer! Door naar Delfzijl dan maar. Het Eemshotel, waar we wel eens gedineerd hadden, leek ook vol te zitten. Ik meende me te herinneren dat er een eetgelegenheid was aan de weg langs de verladers, en dat was zo: De Kleine Zeemeermin, waar je af en toe schepen langs ziet varen en over de Dollard heen Duitsland ziet liggen "alsof je het aanraken kunt".


We kozen allebei de in roomboter gebakken schol, en het was prima voor elkaar en heerlijk.


De Kleine Zeemeermin stond altijd "met de poten in het water, maar nu is er langs de kade een strook zand opgespoten. De hekken behoeden onbevoegden voor drijfzand, denk ik.


Na al die feestelijkheden was het natuurlijk tijd voor wat lichaamsbeweging, dus haalde ik de volgende dag de fiets maar weer eens uit de schuur.


De dag die ik had uitgekozen was zonnig en goed van temperatuur, maar het waaide stevig. Dat merk je vooral als je op de vlakte komt. De pas geploegde akkers zorgden voor Sahara-achtige zandwolken.


Even pauze bij windkracht 5. Mijn tocht voerde me langs natuurgebied Bargerveen, alweer strak langs de Duitse grens. Mijn fiets stond tegen een picknickbank, maar waaide soms weg...


Het deed me denken aan een hit van lang geleden van Johnny & the Hurricanes (nl). Het nummer was ooit de tune van de Top 20 show van de British Forces Broadcasting Service in Duitsland.

Johnny and the Hurricanes - Sand Storm:


Toen ik weer thuis was en m'n sokken uit deed, kon je zien dat ik ongewild heel wat boerenerfgrond had ontvreemd. Het deel dat uit Duitsland was komen waaien is hun eigen schuld, hadden ze het maar geen uitreisvisum moeten geven!


Daarna was het goed uitrusten. Marijke heeft altijd gauw wat lekkers en warm drinken klaar. Wachten tot ik afgekoeld ben en dan douchen.
Toch nog even een mooie, toepasselijke cover van Ede Staal door iemand die bij mij al eerder voorbij kwam, Marlene Bakker.

Marlene Bakker - As't boeten störmt (Ede Staal cover):




Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


zaterdag 20 april 2019

190420 - ZOZ - Van galop en gekkigheid

Deze week ben ik maar weer eens aan het ramen wassen geweest, van de zolder tot beneden. Veurjoar in de kop zeg maar… En ik dacht aan dat onvergelijkbare talent Dorus (Tom Manders): "'k Ga trappie op en trappie af met emmers water" en "wat ik gezien heb deze week za'k u vertellen…", maar dat is meer de omlijsting van een conference.


Ik vond wel een ander hilarisch nummer van hem, een parodie op een destijds zeer populaire Nederlandse groep:

Tom Manders - The Galloping Comedians / Borstelnummer:


Wat je ziet zijn borstels waar ze op lijken te spelen, maar wat je hoort zijn Mondharmonica's. Een belangrijke fabrikant is Hohner, ook bekend van accordeons, maar het bedrijf begon met mondharmonica's.

De Hotcha's, begonnen als quintet, maar hun grootste succes hadden ze als het Hotcha Trio. Niet alleen in Nederland waren ze populair, ze traden in heel Europa op en verkochten platen in Amerika!.
Tom Manders was goed bevriend met de Hotcha's en ze traden ook samen op, ook de Hotcha's hadden komedie in hun shows. Een van hun nakomelingen heeft een biografie met foto's op zijn website, en in 1998 stond een lang artikel in de Volkskrant: Laatste echo's van het Hotcha Trio.
Het door Dorus geparodieerde nummer was hun succesvolste en bekendste nummer.

Hotcha Trio - Galloping Comedians (1951):


Deze muziek is van componist, muziekpedagoog en pianist Dmitri Kabalevski, en is onderdeel van The Comedians. Dat is geschreven als toneelmuziek voor een kindertoneelstuk, The Inventor and the Comedians, waarvan later delen zijn samengevoegd tot een concert suite. Galopping Comedians is daarvan het bekendst, en wordt qua herkenbaarheid wel vergeleken met Sabre Dance van Khachaturian.
Van klassieke muziek zal ook wel een klassieke uitvoering te vinden zijn, dacht ik, en vond deze. Daaruit blijkt dat ook orkesten die aan klassiek doen niet geheel gespeend hoeven zijn van humor.
Dit is een optreden van het Colorado Springs Youth Symphony Orchestra o.l.v. Maestro Gary Nicholson in İstanbul - Juni 2012.

Colorado Springs Youth Symphony Orchestra - Comedian's Gallop / Kabalevsky:




Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


zaterdag 13 april 2019

190413 - ZOZ - Van tulpen en toeristen

We waren door vrienden uitgenodigd voor een dagje Keukenhof. Dat leverde veel foto's op en mooie herinneringen aan die dag, dus combineer is dat met de "zwijmel" van deze week.
Ik plaats ook weer links (>> ) in plaats van het insluiten van video's. Ik kreeg vorige week een reactie over "bang zijn", maar ik ben voorlopig even voorzichtig: ik heb op een IPR-afdeling (Intellectual Property Rights) gewerkt. Noem het beroepsdeformatie als je wilt.

De gekozen datum was maandag 8 april: in het weekend was de te verwachten drukte veel groter. Gelukkig was het voortreffelijk weer voor zo'n expeditie vanuit, zoals men met gevoel voor overdrijving nog wel eens zegt, het hoge noorden.


Met een idee dat je vooral bollenvelden zult zien zit je er naast. Als je gearriveerd bent op de parkeerplaats, zie je vooral een enorm veld met auto's, en aan het eind van "ons" pad zag je er nog net een paar streepjes van de bollenvelden er tussendoor.


Eenmaal voorbij de ingang, zie je overal perken met een weelde aan bloemen in allerlei kleuren en vormen.


Het blijkt een groot park, met allemaal lanen waarlangs indrukwekkende bomen staan.


Er was volop zon, de temperatuur was aangenaam. Op diverse plaatsen zijn er vijvers en andere waterpartijen; Marijke was er helemaal in haar nopjes.


En zo tussen de bloemen komen er antieke Nederlandse liedjes terug, zoals deze van Helma en Selma (Selma was later een van de Selvera's).

>> 'k Heb mooie tulpen - Helma en Selma (1955)


Bomen staan vol bloesem en overal zijn er perken met planten en bloemen. De hoogteverschillen geven het geheel een extra dimensie.


Ik vond een lied met de titel Keukenhof, door een Nederlandse zangeres, die niet in de Nederlandse, maar wel in de Engelse Wikipedia staat: Patty Trossèl ofwel La Pat, en ze heeft een eigen pagina met een eigenzinnige La Pat / Biografie. Deze video is gemaakt door Erwin Olaf.

>> La Pat - Keukenhof, of kies La Pat (Patty Trossel) - Keukenhof (live in Soest, 2017)


Tussen de eenjarige en meerjarige planten op het onderste niveau en de kruinen van de hoge, oude bomen, is verrukkelijke bloesem op ooghoogte natuurlijk niet te missen!


Tussen al dat publiek gaat op deze maandag het onderhoud van het park gewoon door. Uitgebloeide bloemen worden er uit gehaald.


Hier zag ik in één beeld een waterpartij, een grillige boom, en een aantal kunstwerken, met nog een hoekje van een van de horecapaviljoens.


Maar de hoofdattractie blijft toch de pracht en praal in kleur, vorm en variatie van de bloemen.


Terwijl het op de ene plek bomvol is met toeristen en je bijna denkt in Japan of China te zijn, lijkt het op andere plekken heerlijk rustig.


Dan zien we dat het bezoek van John en Yoko aan het Amsterdam Hilton wordt herdacht. Een opstelling die herinnert aan hun "Hair Peace / Bed Peace" demonstratie tegen de Viëtnamoorlog. Ik was al verder, maar zag dat Marijke daar was blijven staan. Ze vertelde dat er een wand was, waaraan je een briefje kon hangen met een boodschap van wat of wie je houdt.


Het paviljoen met orchideeën had niet over gebrek aan belangstelling te klagen. Het was gelukkig niet te vol om foto's te maken, want er zijn zóveel varianten te zien! Sommige lijken gezichtjes, of viooltjes, anderen lijken hun tong tegen je uit te steken.


De Keukenhof is te groot om in één dag alles goed te bekijken. Je sjouwt heel wat af, en dan is af en toe een vrij bankje een genot. Het hondje zat me lief aan te kijken, maar elke keer als ik een foto wou maken keek 'ie de andere kant op.


Op dat bankje hadden we uitzicht op bloemen, uiteraard. En toen we weer opstonden zagen we nog veel meer kleurrijke perken.


In het laatste paviljoen dat we bezochten was ik gefascineerd door de lichtval, hoe de zon de kleuren van een aantal objecten omtoverde tot een kaleidoscoop, leek het wel.


Er was in dat paviljoen ook aandacht voor de Flower Power periode. De dames die toevallig bij deze wand stonden, hadden zich blijkbaar op voorhand voorzien van kleding in bijpassende kleuren. De dame links lijkt zich betrapt te voelen door mijn camera.


Maar deze dame poseert gewillig, ze is fan van dierenpark Wildlands. Deze olifant is trouwens een oude bekende. Hij was te zien tijdens de Elephant Parade in Emmen (van 5:58 tot 6:04) in 2010. Het (oude) Dierenpark Emmen bestond 75 jaar, dat werd gevierd met deze manifestatie, waar 150 olifanten, beschilderd door kunstenaars en bekende Nederlanders, te zien waren in het park en in de stad. Ze werden geveild om geld in te zamelen voor het redden van de Aziatische olifant. Ik vond een site waar 1335 ontwerpen uit velerlei plaatsen uit allerlei landen te zien zijn. De "onze" staat op Pagina 59, heet Poldermodel Georgie en is het werk van George Jurriaans (†2016).


En zo zijn we intussen de uitgang genaderd, en klinkt in mijn hoofd een lied over Tulpen uit Amsterdam, dat oorspronkelijk geschreven is door de Duitse zanger-schrijver Klaus Günter Neumann, die na een optreden in Amsterdam een uitstapje had gemaakt naar de bollenstreek, maar internationaal is Amsterdam bekender. (Hij schreef ook de wereldhit Wonderland By Night.)

De Nederlandse vertaling is van Lammy van den Hout en Johnny Steggerda, beide onder pseudoniem, geloof ik. De eerste die het in het Nederlands op de plaat zette was de Belg Jean Walter, en er zijn heel veel covers, maar ten onzent is er natuurlijk maar één artiest die bij dat lied hoort: omroeper, presentator en zanger Herman Emmink!

>> Herman Emmink - Tulpen uit Amsterdam

Uiteraard zien we nog tulpen langs de waterkant, en, bijna bij de uitgang, staat daar het beeld Luchtdans van Marina van der Kooi.


De omschrijving van het beeld door de kunstenares: De blijdschap van de koe die na de winter weer de wei in mag. Maar ook een verbeelding van ons aller overgeleverd zijn aan krachten die veel sterker zijn dan wijzelf.
Ik vond het wel genoeg, en fijn om weer naar huis te gaan, na een dag met enorm veel bloemen, mensen en indrukken...

O ja, vandaag, zaterdag 13 april 2019, is het Bloemencorso Bollenstreek 2019 - het zal wel lekker druk zijn tussen Noordwijk en Haarlem!



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.