...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

zaterdag 24 augustus 2019

190824 - ZOZ - Van Canon, Ondergrond en Luipaard

Wie wat bewaart, heeft wat. Voor schaarse tijden bijvoorbeeld. Deze week had ik nog geen enkele gedachte gespendeerd aan de zaterdag "die ik wist dat zou komen", meestal heb ik in gedachten het verhaal al bijna klaar. Deze week was ik "te druk" met van alles.
En ik heb gisteren weer eens een lekkere, zonnige fietstocht gemaakt. Ik had het 2½ week verslonsd, na een paar mooie tochten tijdens de vakantie. We zitten hier niet al te ver van de grens, met daarachter een gebied met onder andere mooie glooiende landschappen, rondom Uelsen en het Feriengebiet Wilsumer Berge.


Ik heb dus maar even in mijn notities gekeken. Daar had ik ooit het woord "Pachelbel" genoteerd, dat me nu niets meer zei; het gaf me een associatie met Pipi Langkous - vraag me niet waarom. Misschien via een onbewust achterdeurtje met Pietje Bel?

Het blijkt te gaan om een klassieke compositie, Kanon und Gigue in D-Dur für drei Violinen und Basso Continuo van Johann Pachelbel (1653-1706), zijn bekendste werk.
Dat heb ik op de een of andere manier gevonden, en de link naar dit Wikipedia-item bewaard vanwege de lange lijst met nummers die van deze compositie zijn afgeleid: ongelooflijk! De Engelse versie geeft deze lijst niet, maar wel meer muziektheoretische uitleg.
Ik koos deze uitvoering, omdat die mij het puurst lijkt qua instrumentarium - er zijn er veel meer op Youtube.

Hochzeit Streichquartett - Pachelbel: Kanon und Gigue in D-Dur:


Eén titel uit die lange lijst met afgeleide melodiën sprak me vandaag aan: Ride Into The Sun van Velvet Underground, geschreven en ook wel solo uitgevoerd door Lou Reed. Hij schreef het in 1972 - het verscheen o.a. in een instrumentale versie op het verzamelalbum Another View uit 1986. Ik vond een site waar een overzicht van de ontwikkeling van deze song werd gegeven, waarvan helaas een versie die ik graag had willen beluisteren niet meer beschikbaar was. Ik koos deze.

Velvet Underground - Ride into the sun (demo with vocal, 1970):


Toen ik op de terugweg was, kreeg ik pech. Ik had, ver van bewoond gebied, al een paar keer gezocht naar de oorzaak van een tikkend geluid, maar kon niets vinden. Midden in Emlichheim voelde ik dat het helemaal mis was. Ik vroeg me af of de ketting stuk was, maar het bleek de derailleur: het boutje waarmee een tandwieltje vast moest zitten, was losgedraaid. Het tandwieltje was er uitgevallen: gelukkig lag het vlakbij.
Oeps, wat nu? Ik kan veel zelf repareren onderweg, maar hiervoor had ik het gereedschap niet bij me.
Men zegt wel eens: "Het geluk is met…" (kies de gewenste variant). Ik had mijn fiets tegen een lantaarnpaal gezet. Ik bleek voor het terrein van een mechanisatiebedrijf te staan, en een medewerker kwam informeren wat er aan de hand was. Een collega van hem, een monteur, heeft me fantastisch geholpen, zodat ik naar huis kon fietsen, want er bleek toch een onderdeeltje kwijtgeraakt! Hoefde ik dus niet naar huis te bellen om me op te halen.

Ik vond een video met dezelfde titel. Het blijkt niet dezelfde song te zijn - het is een heel ander genre en een andere tekst. Dat ik 'm plaats is omdat de naam van de groep, Def Leppard, me is bijgebleven, omdat de drummer, Rick Allen, zijn linkerarm mist. Ja, je leest het goed!
Bij een auto-ongeluk is zijn arm afgerukt toen hij uit de auto werd geslingerd. De arm is in eerste instantie nog weer aangezet, maar moest door een ontsteking alsnog weer geamputeerd. Twintig maanden na het ongeluk drumde hij weer bij de groep, en nu nog steeds.
Lees hier meer over de toedracht van het ongeluk.
Het nummer met de titel "Ride Into The Sun" stond op hun debuut EP: The Def Leppard E.P. uit 1978, dus vóór het ongeluk.

Def Leppard - Ride Into The Sun (1978):


Op mijn weg door de Duitse dreven zag ik een weg, die mij hoop gaf op hoger stijgen op de maatschappelijke ladder, maar het bleek gewoon een landweggetje van het ene eind naar het andere.


Daarom dacht ik, net over de grens en weer in Nederland: als ik nu al die Ja-knikkers achter me kan scharen, zou dat voldoende zijn om een nieuwe politieke partij te beginnen? Iedereen doet dat toch tegenwoordig?



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


zaterdag 17 augustus 2019

190817 - ZOZ - Van Parels, Morsen en Zwijnen

Lang geleden las ik in de Volkskrant een recensie over een groep die ik nooit intensief gevolgd heb, maar waarvan ik de naam gemakkelijk kon onthouden: Pearls Before Swine. Die recensie heb ik opgeslagen en kwam 'm nu weer tegen. Dat mijn aandacht er nu bij bleef hangen, komt mede door ons bezoek aan het Jheronimus Bosch Art Center in 's-Hertogenbosch tijdens onze vakantie, als herinnering aan ons bezoek aan de stad in 2011 met Marijke's in 2017 overleden zus Sylvia.

Daar hing niet alleen werk van Hieronymus Bosch, ook wel genoemd Jheronimus, of gewoon Jeroen Bosch , nu was er ook een expositie van "mail-art", met als thema "The Monk", waarin opgenomen een inzending van zwager Nico van Hoorn.

©Nico van Hoorn - Monk

Monnik, Bijbel en Jeroen Bosch, ze zijn niet van elkaar te scheiden. Jeroen Bosch met zijn op Bijbelse interpretaties berustende monumentale schilderstukken, waaraan een satirische knipoog niet vreemd is, werd ook wel genoemd: 'den duvelmakere' (de schepper van duivels).
Dat is een mooi bruggetje naar de muziek van dit blog: de groep Pearls Before Swine ontleent zijn naam aan een Bijbeltekst, uiteraard de Engelse versie: Matthew 7:6:
Give not that which is holy unto the dogs, neither cast ye your pearls before swine, lest they trample them under their feet, and turn again and tear you to pieces.
In de Nederlandse Statenvertaling:
Geeft het heilige den honden niet, noch werpt uw paarlen voor de zwijnen; opdat zij niet te eniger tijd dezelve met hun voeten vertreden, en zich omkerende, u verscheuren.

Over de juiste interpretatie van deze tekst lijken de geleerden nog niet uitgepraat. Ik speel graag even met de gedachte dat hoe ouder de vertaling, hoe dichter die wel eens bij de oorspronkelijke betekenis zou kunnen liggen. Moderne vertalingen worden gemaakt vanuit een leefwereld die zó anders is dan die van toen; de mens staat veel verder af van de basis van het bestaan, de meeste mensen van nu hebben bijvoorbeeld nog nooit zelf op een boerderij gewerkt, of gejaagd en de prooi geslacht.

De groep bedoelde: geef geen waardevolle dingen aan wie het niet begrijpt of waardeert. Ze maakten mystieke-, melancholieke- en protestsongs, zoals in die tijd meer artiesten. Ze vonden zichzelf ook niet zo fotogeniek en gaven niet of nauwelijks interviews, daarmee schiepen ze een mysterie rond de groep.

De verbinding van Pearls Before Swine naar Jeroen Bosch is ook een inkoppertje: voor de hoes van hun debuutalbum, One Nation Underground, kozen ze een uitsnede van het rechter paneel (en), het "hellepaneel", van Bosch's schilderij de Tuin der Lusten (en). Het schilderij hangt in het Museo Nacional del Prado in Madrid, maar de groep koos de uitsnede zoals die stond op de omslag van het boek The Hunger and Other Stories van schrijver Charles Beaumont.

Thomas (Tom) Rapp begon de groep met een paar vrienden van High School. Ze kregen snel een platencontract en namen hun debuutalbum op. Er werden zo'n 200.000 exemplaren verkocht, waar ze letterlijk nooit een cent voor ontvangen hebben. Daardoor werd de band ontbonden, maar Tom Rapp is met wisselende muzikanten doorgegaan, tot hij in 2018 overleed. Van dit album zijn er wel heruitgaves geweest, zoals waar de genoemde recensie over ging. Die versie was alleen fysiek te verkrijgen.

Omdat er weinig of helemaal geen live-beelden zijn, moeten we het deze keer doen met het hellepaneel van Jeroen Bosch als afbeelding. Ach, het gaat om de muziek. Ik denk dat er meer nummers van dit album interessant zijn, maar ik kies er twee. Het eerste is een akoestisch nummer. Ik las ergens dat ze geamuseerd de interpretaties van de tekst hebben gelezen.

Another time

Where have you been to?
Where did you go?
Did you follow the summer out
When the winter pushed its face in the snow?

Or have you come by again to die again?
Well, try again another time.

Did you follow
The crystal swan?
Did you see yourself
Deep inside the velvet pond?

Or have you come by again to die again?
Well, try again another time.

When you set to shape the world,
Was the shape the shape of you?
Or did you cast enchanting glances
Through the eye that all men use?

Or have you come by again to die again?
Well, try again another time.

Did you find that the universe
Doesn't care at all?
Did you find that if you don't care
This whole wrong world will fall?

Or have you come by again to die again?
Well, try again another time.

Did you ever capture
All those jewels in the sky?
Did you find that the world outside
Is all inside your mind?

Or have you come by again to die again?
Well, try again another time.

Pearls Before Swine - Another Time (1967):


Het tweede nummer bevat volgens de omschrijving "gecodeerde obsceniteiten". Dat wil zeggen, teksten die in Morse code (nl) verwerkt zijn in de song. De code die vrijwel iedereen associeert met het noodsignaal SOS (...---…), maar waarin complete berichten kunnen worden weergegeven. Nou zijn ze (publiekelijk) nogal preuts in Amerika, en dit is uitgebracht in een woelige tijd, met o.a. protesten tegen de Viëtnam-oorlog, door jonge kerels, dus hoe erg vinden wij het nu? Tja, wat "zeggen" ze dan eigenlijk?

Oh Dear, Miss Morse

Oh Dear, Miss Morse,
I want you,
Oh yes, I do,
I want you.

Chorus:
Dit Dit Dah Dit
Dit Dit Dah
Dah Dit Dah Dit
Dah Dit Dah

This may strike you
Odd-I-ly
But I want you
Bodily

Don't blame me dear,
Blame McLuhan
His media
Were your ruin

Ik gok dat ze in de tekst deze McLuhan bedoeld hebben.
Dit staat voor een punt, Dah voor een streepje in Morse, dus: Dit Dit Dah Dit = F; Dit Dit Dah = U; Dah Dit Dah Dit = C; Dah Dit Dah = K. Tja, van de woorden die ik nu te pas en te onpas om me heen hoor, daar zou ik vroeger een pak voor op m'n broek gekregen hebben...

Pearls Before Swine - (Oh Dear) Miss Morse:


Nog even over de Mail Art: De tentoonstelling in de toren van het Jheronimus Bosch Art Center in ’s-Hertogenbosch is tot 1 oktober 2019 te bezichtigen. Meer info: Jheronimus Bosch Art Center en het blog Monk Project.

En in Emmen is dit weekend het 31ste Internationaal Vliegerfestival.



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


zaterdag 10 augustus 2019

190810 - ZOZ - Van indianen en de rivier

De laatste weken heb ik weer de kans gehad langs onze grote rivieren te fietsen. Heerlijk over de dijken, waarbij je de ene kant uitkijkt over het land en aan de andere kant over het water, de schepen en de overkant.
Dan zie je ook de bochten in de rivieren, en uit mijn herinnering kwam een zin naar boven: "Begraaf mijn hart bij de bocht van de rivier". Dat inspireerde me tot een intensieve zoektocht waarvan ik veel leerde.

Melancholie, die te maken zal hebben met de actualiteit die ons toekomt waaien vanuit Amerika: de niet aflatende schietpartijen, waarbij haatgevoelens tegenover bevolkingsgroepen een rol spelen. Een president die die haat lijkt aan te wakkeren door immigranten weg te zetten als criminelen, drugsdealers en verkrachters.
Een president die, toegejuichd door zijn bijbelvaste aanhangers, roept dat hij zal bidden voor de slachtoffers van de schietpartijen, en dat de oorzaak ligt bij geesteszieke personen, maar één van de eerste dingen die hij deed als president, was het terugdraaien van een wet die het voor geesteszieke personen moeilijker maakte om wapens te kopen: Trump ended rule to block mentally ill from getting guns.

Die president is zelf een immigrantenkind, van zijn ouders en grootouders is zijn vader de enige die in Amerika geboren is. Twee van zijn drie echtgenotes zijn buiten Amerika geboren.

Afb. Trump en Sitting Bull: Wikipedia

"Begraaf mijn hart bij de bocht van de rivier" is de titel van een boek, vertaling van Bury My Heart at Wounded Knee van de historicus Dee Brown (nl), (niet te verwarren met thrillerschrijver Dan Brown)! Dat boek beschrijft de geschiedenis van de oorspronkelijke bevolking van Amerika, de indianen, of Native Americans, onderscheiden in 570 stammen, waarvan de helft in Indianenreservaten (nl) leeft.

Brown vertelt eerst de geschiedenis vanaf de ontdekking van Amerika in 1492 tot de Indiaanse onrust die begon in 1860. Hij benadrukt het aanvankelijk vreedzame gedrag van indianen ten opzichte van Europeanen, vooral gezien hun kennelijk gebrek aan weerstand tegen vroege koloniale inspanningen bij Europeanisering. Zo was bij de Indianen grondbezit een onbekend verschijnsel - de grond was gezamenlijk eigendom.
De bevolking werd steeds verder teruggedrongen in reservaten, meestal slechte grond en met te weinig ruimte voor hun eigen leefwijze. Ook waren de mensen niet bestand tegen geïmporteerde ziekten.
Het handelen van de regering wordt afgeschilderd als een voortdurende poging om de cultuur, religie en manier van leven van inheemse Amerikaanse volkeren te vernietigen. Zo kwam er een wet, de Indian Removal Act (nl), gedwongen verhuizingen van indianen en jarenlange oorlogvoering tegen de Indianen (nl) door de federale overheid van de Verenigde Staten.

In die sfeer kreeg een Indiaans spiritueel leider, Wovoka (nl), een hoopvol visioen. Hij was ook bekend als Jack Wilson, doordat hij vanaf zijn veertiende was opgevoed door een blank, christelijk gezin, nadat zijn vader was overleden.
Volgens dat profetische visioen, tijdens een zonsverduistering, zouden de geesten van de doden van zijn stam zich weer mengen met de levenden. De blanke heerschappij zou eindigen en die zouden verdwijnen van hun land. Daartoe moesten de Indianen een rechtschapen leven leiden, en moesten Indiaanse rituelen worden uitgevoerd, waaronder de traditionele Ghost Dance (nl).
De band Redbone (nl) met Indiaanse en Cajun achtergrond noemde een album Wovoka; dit is de titelsong.

Redbone - Wovoka:


De Ghost Dance verspreidde zich snel onder de indianenstammen, in diverse varianten.
Dit fenomeen werd door de autoriteiten opgevat als bedreigend. Waar Wovoka vooral vreedzaamheid voorstond, waren andere leiders gefrustreerd door de kolonisten en de overheid, die zich niet aan de verdragen hielden. Ook meenden ze onkwetsbaarheid te kunnen ontlenen aan de Ghost Dance.

The Ghost Dance of 1889–1891 by the Oglala Lakota at Pine Ridge.
Illustration by western artist Frederic Remington, 1890. (Wikipedia)

De Ghost Dance is terug te vinden in de muziek. De moeder van Robbie Robertson (nl), bekend van The Band (nl), was een Mohawk (nl). Hij schreef zijn eigen Ghost Dance song.

Ghost Dance
©Robbie Robertson

Crow has brought the message
to the children of the sun
for the return of the buffalo
and for a better day to come

You can kill my body
You can damn my soul
for not believing in your god
and some world down below

You don't stand a chance
against my prayers
You don't stand a chance
against my love
They outlawed the Ghost Dance
but we shall live again,
we shall live again

My sister above
She has red paint
She died at Wounded Knee
like a later day saint

You got the big drum in the distance
blackbird in the sky
That's the sound that you hear
when the buffalo cry

You don't stand a chance
against my prayers
You don't stand a chance
against my love
They outlawed the Ghost Dance
but we shall live again,
we shall live again

Crazy Horse was a mystic
He knew the secret of the trance
And Sitting Bull the great apostle
of the Ghost Dance

Come on Comanche
Come on Blackfoot
Come on Shoshone
Come on Cheyenne

We shall live again

Come on Arapaho
Come on Cherokee
Come on Paiute
Come on Sioux

We shall live again

Robbie Robertson - Ghost Dance:


Er zijn meer songs met verwijzingen, ik noem er twee: Jim Morrison (nl) met The Doors - The Ghost Song, en Patti Smith (nl) met haar Ghost Dance.

De ouderen onder ons kennen Redbone van de Europese hit We Were All Wounded at Wounded Knee. In Amerika wilden veel radiostations het niet draaien, omdat het een inktzwarte bladzij uit de Amerikaanse geschiedenis vertegenwoordigde: de massamoord bij Wounded Knee (nl). De doorlopende reeks confrontaties tussen kolonisten en het leger en de indianen mondde uit in een bloedbad toen de cavalerie de indianen wilde ontwapenen. De nauwelijks bewapende indianen werden beschoten met geweren en kanonnen. Er vielen enkele honderden slachtoffers onder de indianen, meest vrouwen en kinderen.

Redbone - We Were All Wounded at Wounded Knee:


Bury My Heart at Wounded Knee werd voor het eerst gepubliceerd in 1970, in een tijd van toenemend Amerikaans Indiaans activisme, en in 17 talen vertaald.
Kort daarvoor was de American Indian Movement (nl) opgericht.

De titel is ontleend aan de laatste zin van een gedicht uit 1927 getiteld American Names van Stephen Vincent Benét (nl). Het volledige citaat staat voorin Brown's boek:

I shall not be there. I shall rise and pass.
Bury my heart at Wounded Knee

Ik zal er niet zijn. Ik zal opstaan en voorbijgaan.
Begraaf mijn hart bij Wounded Knee.

Hoewel het gedicht van Benet niet over de benarde situatie van de indianen gaat, was Wounded Knee de locatie van de laatste grote confrontatie tussen het Amerikaanse leger en de indianen.
Het is ook de omgeving waar de ouders van opperhoofd Crazy Horse (nl) zijn hart en sommige van zijn beenderen begroeven nadat hij gedood werd in 1877.



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


zaterdag 3 augustus 2019

190803 - ZOZ - Van metaal, hobo's en sterke verhalen

In mijn bijdrage van vorige zaterdag liet ik twee video's horen met volledig metalen muziekinstrumenten.
Deze week kwam ik een video tegen die me de rillingen weer over m'n rug liet lopen al voordat ik op "start" geklikt had. Zowel de naam van de artiest als de naam van de song.
En niet te vergeten het instrument, dat zowel met een gedeeltelijk als geheel metalen klankkast voorkomt: de resonatorgitaar (nl), vaak volgens de originele merknaam dobro (nl) genoemd.
Oorspronkelijk was het instrument bedoeld om qua volume meer tegenwicht te bieden aan blaasinstrumenten, maar het werd al snel populair door de specifieke klankkleur.

Afbeeldingen Dobro / Resonator gitaar: Wikipedia

De artiest heette Beecher Ray Kirby (1911 – 2002), hij koos de artiestenaam Pete Kirby. Hij speelde al diverse instrumenten, toen hij een Hawaiiaanse gitarist ontmoette, Rudy Waikiki, en leerde van hem de dobro-stijl die hem zo kenmerkte.
De eerste keer dat ik hem bewust hoorde, was op het dubbelalbum Will The Circle Be Unbroken, een project van countryrockband The Nitty Gritty Dirt Band (nl), een dubbelabum, opgenomen in 1971. Ze brachten veel legendarische countrysterren samen, en legden veel klassieke countrysongs vast. Beecher Ray Kirby wordt hier vermeld als Pete "Oswald" Kirby.

Ik denk dat hij nog bekender is als Bashful Brother Oswald oftewel "verlegen broer Oswald". Die bijnaam Kreeg hij in zijn tijd bij Roy Acuff and The Smokey Mountain Boys. Er kwam een zangeres bij de groep van Acuff, en er waren mensen die er schande van spraken dat zo'n jonge vrouw met zo'n groep mannen onderweg was. Acuff deed toen voorkomen alsof Kirby de broer was van Rachel Veach. Zie hier voor meer info.
Acuff vond ook belangrijk dat er grappen gemaakt werden bij de optredens, hier een kort voorbeeld met Kirby en Veach. Bij de video staat op Youtube ook meer info.

Rachel Veach & Bashful Brother Oswald - Have I Told You Lately That I Love You:


Dan kom ik eindelijk bij "de song van de rillingen". Die gaat over een trein, maar dan wel een bijzondere trein. Ik heb de song al eerder geplaatst in een andere versie, in 2017, maar die was nu verdwenen.
De song heette in 1882 eerst The Great Rock Island Route, naar die spoorlijn, en bevatte een lyrische beschrijving van het landschap langs de route.
Na enkele aanpassingen werd de titel The Wabash Cannonball. Het werd echt een klassieker, waarbij diverse artiesten hun eigen variaties maakten op de tekst.
Een van de eerste opnamen (1929) was van The Carter Family: Carter Family - Wabash Cannonball; een andere populaire versie (1936) was van Roy Acuff - The Wabash Cannonball: daarvan zijn meer dan 10miljoen exemplaren verkocht.

Er zijn veel theorieën over de oorsprong van "The Wabash Cannonball".
Utah Phillips stelt dat hobo's zich een mythische trein voorstelden die de "Wabash Cannonball" werd genoemd, een "dodenkoets" die bij de dood van een hobo verscheen om zijn ziel naar zijn bestemming te brengen. Vervolgens werd de song gecreëerd, waarbij tekst en muziek het verhaal van de trein vertelden.
Een hobo (nl) is een reizende werknemer, met name iemand die verarmd is. Vaak reisde de hobo (clandestien) met de (goederen)trein. De term is rond 1890 ontstaan in het (noord-) westen van de Verenigde Staten. In tegenstelling tot een zwerver of landloper, die alleen werkt als hij genoodzaakt wordt, of helemaal niet, is een hobo een reizende werknemer (vergelijk b.v. hannekemaaier of seizoensarbeider).

Een andere theorie stelt dat het nummer is gebaseerd op een sterk verhaal waarin Cal S. Bunyan, de broer van de houthakkende reus uit de Amerikaanse folklore, Paul Bunyan (nl), de hoofdrol speelt. Het is een soort Flying Dutchman (nl) verhaal, maar dan van de Amerikaanse spoorwegen.
Lang geleden werd die legende van de Wabash Cannonball genoteerd door de etnomusicoloog, archivaris en activist Alan Lomax (nl); ik vertaalde het vanaf deze stite.

De jongste van de Bunyan-jongens, Cal S. Bunyan, bouwde de wonderlijkste spoorweg ter wereld; de lijn Ierland, Jeruzalem, Australië en Zuid-Michigan. Het kostte de grootste staalfabriek van het land twee jaar, volgens een rooster van een zesendertig uur per dag en een werkweek van negen dagen om één spoorrail voor Cal te produceren. Elke dwarsligger was gemaakt van een hele sequoia.
De trein had zevenhonderd wagons. De trein was zo lang dat de conducteur op een tweecilinder, super-deluxe motorfiets reed om kaartjes te controleren. Hij ponste elk kaartje door er gaten in te schieten met een automatisch .45 geweer. De trein ging zo snel dat hij na een volledige stop nog steeds vijfenzestig mijl per uur reed.
Na twee maanden dienst was de dienstregeling versneld, zodat de trein een uur voor zijn vertrek op zijn bestemming aankwam.

Op een dag zei Cal tegen de machinist: "Geef haar alle snelheid die ze heeft." Dat betekende het einde van de I.J.A. & S.M. Spoorweg. De trein reed zó snel dat de stalen rails smolten door de wrijving en de dwarsliggers verbrandden tot as . . .
Toen hij op topsnelheid kwam, steeg de machine op als een vliegtuig en lanceerde zichzelf en de zevenhonderd wagons zó ver de stratosfeer in, dat de wet van de zwaartekracht ermee ophield.
Dat was jaren en jaren geleden, maar die trein snelt nog steeds door de ruimte en maakt waarschijnlijk nachtelijke sprongen tussen de sterren, bij Jupiter!

Hier is de versie, "live on Grand Ole Opry", die ik vond met "Bashful Brother Oswald" en Boxcar Willie, ook zo'n gerenommeerde oudgediende!

Boxcar Willie And Brother Oswald - Wabash Cannonball:


Ik noemde Bruce Duncan "Utah" Phillips al hierboven. Nee, ik had ook nog nooit van hem gehoord. Hij was vakbondsman, activist, folkzanger, verhalenverteller en dichter. Na zijn diensttijd in Korea, waar de na-oorlogse verwoesting zijn sociale en politieke denken bepaalde, reisde hij per trein door Amerika en schreef songs. Dit lijkt me een afspiegeling daarvan. (Een "bum" is een zwerver.)

Utah Phillips - Halleluiah I’m A Bum - 1981:




Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


zaterdag 27 juli 2019

190727 - ZOZ - Van zon en maan en hang

Het eerste dat me getoond werd toen ik Youtube opende, was een clip met een instrument dat ik fascinerend vind: de Hang drum (nl) en de variant daarop, de Handpan.
Twee sites met meer info over de hang vind je hier en hier.

Afbeeldingen Wikipedia: ©Michael Paschko en ©Chris Hooper.

Het was een video die me eerder opgevallen was, maar niet geplaatst heb omdat hij 8½ minuut duurt. Muziek met dit instrument had ik wel al geplaatst in blogs in 2014 en 2018.
Nu vind ik het een goed moment om 'm wel te plaatsen, omdat het toch te warm is om je in te spannen, en vanwege ons huidige weerbeeld vergeleken met de beelden in de clip, die is opgenomen in Ladakh (nl) in India, in de staat Jammu and Kashmir (nl).

Het duo bestaat uit Danny Cudd uit Engeland en Markus Offbeat uit Zweden, en ze noemen zich Hang Massive. Ze ontmoetten elkaar op reis in India in 2010, en konden het meteen goed met elkaar vinden. Ze waren onder de indruk van de cultuur daar, en besloten samen muziek te gaan maken. Lees hier hun "bio" op hun eigen site.
Hun muziek wordt gerubriceerd als World Music (nl) en als Ambient (nl).
Ik vind deze titel wel intrigerend, en om heerlijk mee aan het filosoferen te gaan.

Hang Massive - The Secret Kissing of the Sun and Moon:


Net toen ik dacht dat dit het dan wel was voor deze keer liep ik nog tegen iets anders aan, dat laat horen dat de Hang ook goed kan samengaan met andere instrumenten.
Het is nog langer (16:38), en dus geschikt om je er lekker ontspannen aan over te geven tijdens de siësta op zo'n overmatig warme dag.
De groep noemt zich - met een "opzettelijke typefout" - Bandgladesh. Ik vond een artikel over de bandleden op de site Moderne Hippies, en de band heeft een Facebookpagina.

Op hun Youtube-kanaal schrijven ze:
Mutual admiration and profound respect can be felt in the sessions of these musicians in an unusual quartet formation.
Their sound features instant compositions and intuitive improvisations that invites the listeners to enter an internal state of imagination; nothing is changing but everything changes.
In their concerts, a circular interplay is revealed by the on-going dialogue of two handpan players that build simple and long melodic progressions that evolve organically creating rhythmical series of signals and responses.
In the middle of this progressive atmosphere a trumpet in its subtle virtuosity gathers the oscillation enhancing it into a collective flow, while a N'goni (a kind of African harp) enlightens the rhythmical party with perfectly placed tunes and loops.
Now the four of them manage to create a pulse that continuously gets refreshed with invisible harmonies and secondary layers while maintaining the feeling of a never-ending voyage.

BANDGLADESH - Hang Drum @ AMSTERDAM 2015:




Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


zaterdag 20 juli 2019

190720 - ZOZ - Van dromen en poffert

Bij het zien van een foto kunnen allerlei herinneringen opduiken. In dit geval had Marijke een nieuwe profielfoto geplaatst, en ik hoorde ineens regels uit een lied van jaren her:
High in the sky
goes a bird on its wings
please carry me with you...
Tja, het leek alsof ze naar de zwaluwen keek, die hier nogal eens hun acrobatische vliegkunsten demonstreren.


Het was een vrouwenstem, maar wie, klopt het, en wat was de titel? Daar helpen onze moderne voorzieningen.
Het is Island Of Dreams, veel gecovered, maar oorspronkelijk van The Springfields (nl).

Island Of Dreams

I wandered the streets and the gay crowded places
Trying to forget you but somehow it seems
My thoughts ever stray to our last sweet embraces
Over the sea on the Island of Dreams

High in the sky is the bird on the wing
Please carry me with you
Far far away from the mad rushing crowd
Please carry me with you

Again I would wander where memories infold me
There on the beautiful Island of Dreams

High in the sky is the bird on the wing
Please carry me with you
Far far away from the mad rushing crowd
Please carry me with you

Again I would wander where memories infold me
There on the beautiful Island of Dreams
Far far away on the Island of Dreams

The Springfields - Island of Dreams 1962 (Stereo):


De karakteristieke stem die we horen, binnen de samenzang, is Mary Isobel Catherine Bernadette O'Brien (nl), beter bekend als Dusty Springfield, die voor haar verdiensten geridderd is met de Order of the British Empire (OBE). Na The Springfields had ze een mooie solocarriëre. In 1994 werd bij haar borstkanker vastgesteld, in 1999 overleed ze daaraan op 59-jarige leeftijd.
De song is geschreven door haar broer, Tom Springfield, geboren als Dionysius P. A. O'Brien.
Tom was oprichter van The Springfields; de groep bestond van 1960 tot 1963. Daarna ging hij verder als songschrijver en producer, onder andere voor de Australische groep The Seekers (nl). Samen hadden ze meerdere grote hits, en ook met andere composities, uitgevoerd door diverse artiesten, had hij succes. Ook The Seekers namen Island of Dreams op.

Bij het opzoeken van het origineel van Marijke's profielfoto ontdekte ik, dat ze die genomen had terwijl ik druk bezig was in de keuken met het bereiden van een "klassiek Gronings" gerecht. We noemen het poffert (niet te verwarren met poffertjes!), eidoch, met vrijwel hetzelfde recept wordt elders in den lande een dergelijk gerecht onder andere namen geplagieerd.
In Groningen is zelfs een gehucht dat er naar genoemd is, De Poffert. Het ligt op zo'n 20 minuten lopen van mijn geboortehuis.
Ik vond het vroeger heerlijk, maar ik trof het nergens meer aan. Al een tijdje geleden heb ik me voorgenomen om het dan zelf maar eens te maken, en een poffertpan aangeschaft.

Op internet zijn diverse recepten te vinden, ik heb van alles een beetje gepikt. Nou ja, er zijn heel veel overeenkomsten...
Ingrediënten: 500 gr zelfrijzend bakmeel; 3 eieren; 0,5 liter melk; krenten en rozijnen; boter; beetje zout; evt. een schep suiker.
Benodigdheden: Poffertpan (of tulbandvorm) en een pan om au bain marie te koken. En hulpmiddelen voor het bereiden van het deeg.
Werkwijze: Bakmeel in een kom of pan doen, dan al roerend melk en eieren beetje bij beetje toevoegen. Meng de krenten en rozijnen door het beslag, het zout en evt. suiker.
Poffertpan insmeren met boter en evt. paneermeel, dan het beslag in de poffertpan gieten. De "buitenpan" vullen met water, zodat het tot twee vingers onder rand van de poffertpan komt, en breng het aan de kook. Laat het zachtjes koken, en gaar zo de poffert in ca. 2 uur. Als je er dan een vork in steekt en die komt er schoon uit, dan is de poffert gaar.
Serveer de in plakken gesneden poffert met gesmolten boter en (bruine) suiker of stroop.


Als we dan toch nostalgisch aan het zwijmelen zijn, nog maar een romantische song die zich opdringt uit de tijd van mijn eerste buitenlandstalige muziekervaringen, toen bij ons de radio nog alleen afgestemd mocht worden op de Radionieuwsdienst ANP en de NCRV. En soms de RONO voor regionale programma's.
Tegenwoordig kan misschien het overgrote deel van ons volk het zich niet meer voorstellen, maar toen had nog maar een enkeling televisie in huis, en het aantal uitzenduren, nog op één zender, was gering.

Zo klonk, stiekem, uit de luidspreker (mono!) de donkerbruine stem van Jim Reeves (nl), die op 40-jarige leeftijd verongelukte, toen hij met zijn eenmotorige vliegtuig in een vreselijke onweersbui terechtkwam. Desondanks heeft hij een indrukwekkend oeuvre nagelaten!

Jim Reeves - You're the Only Good Thing (That's Happened to Me):




Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


woensdag 17 juli 2019

190717 - Niklas - De schepping van de mens

Ieder denkend mens, in elke cultuur, vraagt zich wel eens af waar de mens vandaan komt, hoe de mensheid is ontstaan, en hoe het allemaal zo gekomen is tot de wereld van nu.
De een verdiept zich er meer in dan de ander. De een houdt zich vast aan wat er in vroeger tijden over is gezegd en vastgelegd en beredeneert het van daar uit, de ander hecht veel belang aan nieuw verworven wetenschappelijke kennis.

Ik ben opgevoed met het christendom, dus de Bijbel. Over de datering van Genesis, het Bijbelse scheppingsverhaal, en het ontstaan, lees ik op Lucepedia:
Over de datering van het boek Genesis bestaat nog geen consensus. Exegeten zijn het er nog niet over eens of het geschrift een samenvoeging van oudere fragmenten is, een document dat doorheen de eeuwen aangepast en uitgebreid is, of een enkel geschrift van een enkele auteur die verscheidene mondelinge tradities bij elkaar probeert te brengen. Mogelijke dateringen lopen uiteen van de twaalfde tot vijfde eeuw voor Christus.

Adam en Eva eten van de boom van de kennis van goed en kwaad,
Lucas Cranach de Oude (Wikipedia)

Doorheen de Bijbel staan teksten die de ondergeschiktheid van de vrouw aan de man benadrukken. Dat begint eigenlijk al in het scheppingsverhaal in het eerste Bijbelboek, Genesis.
Volgens hedendaags theologisch inzicht is aannemelijk dat de volgorde van de hoofdstukken 1 en 2 is verwisseld.
Ik citeer uit de Statenvertaling, waar God eerst de man boetseert, en vervolgens de vrouw "kloont" uit een rib van die man:
Genesis 2:7
7 En de HEERE God had den mens geformeerd uit het stof der aarde, en in zijn neusgaten geblazen den adem des levens; alzo werd de mens tot een levende ziel.

Genesis 2:18, 20-23
18 Ook had de HEERE God gesproken: Het is niet goed, dat de mens alleen zij; Ik zal hem een hulpe maken, die als tegen hem over zij.
[...]
20 Zo had Adam genoemd de namen van al het vee, en van het gevogelte des hemels, en van al het gedierte des velds; maar voor den mens vond hij geen hulpe, die als tegen hem over ware.
21 Toen deed de HEERE God een diepen slaap op Adam vallen, en hij sliep; en Hij nam een van zijn ribben, en sloot derzelver plaats toe met vlees.
22 En de HEERE God bouwde de ribbe, die Hij van Adam genomen had, tot een vrouw, en Hij bracht haar tot Adam.
23 Toen zeide Adam: Deze is ditmaal been van mijn benen, en vlees van mijn vlees! Men zal haar Manninne heten, omdat zij uit den man genomen is.

Heden ten dage staat de gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen (niet de gelijkheid, dan zouden alle mensen toch homosexueeel zijn…?) in het brandpunt van de discussie.

Maar Eva dan, die geschapen zou zijn uit een rib van Adam, en later de zondeval veroorzaakte door, op aandringen van de slang, te eten van "de boom der kennis des goeds en des kwaads", en Adam daarin meesleepte?
Overigens: waar moet ik bij Adam, de oervader, het erfelijke litteken zoeken van de weggenomen rib?

Vorige week beleefde ik een verwonderingsmoment. Tijdens een fietstocht maakte ik een noodzakelijke stopt. Ik dronk wat en ik at wat, en keek om me heen. Toen zag ik hoe de natuur een litteken maakt als er een tak verwijderd wordt. Sindsdien twijfel ik aan het verhaal van die rib, die zou zijn weggenomen uit het lijf van de eerste man...

zaterdag 13 juli 2019

190713 - ZOZ - Van QR-codes en wandelen

Deze keer een lied dat zich op een bijzondere manier aan mij presenteerde, en zelf zorgde dat ik het niet vergat. Het gaat wel gepaard met wat context.
Ik was uitgenodigd voor de presentatie / opening van het tweede deel van het project Ontmoetingsverhalen. Daarbij worden wandelroute's uitgezet door een dorp of woonwijk in de Gemeente Emmen, aan de hand van verhalen van de bewoners.
De wijk Emmerhout heeft twee routes: het zou te lang worden, en een deel gaat over (bos)paden. De wijk is als het ware deels in het bos gebouwd. Er is een boekje met de verhalen en de routekaart, maar je kunt de route ook volgen en de verhalen beluisteren middels je smartphone en QR-codes op bordjes langs de route.


Ik woon helemaal diagonaal aan de andere kant van Emmen, waarom ik was uitgenodigd? In het boekje is een foto geplaatst die ik gemaakt heb van de verwoestingen die de novemberstorm van 1972 had aangericht; ik woonde toen in de wijk naast Emmerhout. Ik had destijds een reeks foto's gemaakt en heb er later een aantal van geplaatst op sites over Emmen, en ook op mijn blog.
Je ziet daar nu niets meer van - na bijna 50 jaar is het aardig bijgekomen, en de wijk is verder ontwikkeld. Zoals Emmen zich "na de oorlog" in rap tempo heeft ontwikkeld van klein dorp tot stad, zie ook "Andere Tijden": Het wonder van Emmen.


Ik werd gebeld door een van de organisatoren van het project, kunstenares Ellen Kroeze, die getipt was door de beheerder van Historisch Emmen over mijn foto's. In 2009 hebben Marijke en ik gedichten gemaakt voor de opening van een samenwerking van vier ateliers, Kunstkwartier Waanderveld, vandaar dat Ellen ons kende. Bij twee bijzonder fraaie schilderijen van Ellen maakte Marijke dit en ik dit gedicht

De offciële opening werd gedaan door Gemeenteraadslid Ugbaad Hassen Kilinçci, met een korte toespraak en de onthulling van het paneel bij het startpunt van de route's.


Na de onthulling van het paneel liepen de aanwezigen een deel van de route. Ik liep een poosje samen op met Henk Jeurink. Ik ken hem vooral omdat zijn vrouw, de vorig jaar overleden schrijfster Minie Hofsteenge mij eens een uitgebreid interview heeft afgenomen voor de krant. Ze schreef veel in het Drents, en in ons enthousiaste gesprek over muziek in streektaal liet Henk me via zijn telefoon een lied horen van Gerard van Maasakkers. Het lied kende ik niet, maar een paar regels die ik zo opving vond ik prachtig!

Dat was vrijdagmiddag. Zondag aan het eind van de avond zat ik nog even te zappen en klikte meteen verder toen ik zag dat het programma "De Nachtzoen" op die zender was. In een flits dacht ik een bekend gezicht te hebben gezien: inderdaad, Gerard van Maasakkers. Dus de rest van dat programma blijven kijken. En wat dacht je waarmee hij die uitzending afsloot? Dat liedje, dat Henk me had laten horen!
Ik geef geen vertaling van de Brabantse tekst, ik denk dat iedereen met een beetje taalgevoel de strekking kan volgen.

'Is Aovond - Gerard van Maasakkers

't Is aovond en efkes nog denk ik terug
An hoe da den dag van vandaog is verlopen
En wa da 'k gedaon heb, wa 'k heb lopen hopen
't Is aovand en efkes nog denk ik terug

Misschien da ik vandoag wel te lui ben gewes
Misschien ha 'k wa mer kunnen werken vanmiddeg
Ma de zon scheen en 't leven da leek me zo handeg
Misschien da ik vandaog wel te lui ben gewest

Mar ik heb vanmergen den dauw al gezien
Ik ben me den hond in het veld wezen kerren
Ik ben in de bossen di lieke gaon heuren
En ik heb vanmergen den dauw al gezien

En gij as ge 't aovond an men nog es denkt
Dan moete nie kwaod of verdrietig of stil zijn
Ik hoop da ge wet da ik al te gèr bij jou ben
Bij jou as ge te aovond an men nog es denkt

En mergen dan ga ik 't gelijk anders doen
Dan zal ik proberen de schaai in te halen
Dan kom ik nar jou, ja dan kom ik oe halen
Ja, mergen dan ga ik 't gelijk anders doen

't Is aovond en efkes nog denk ik terug
An hoe da den dag van vandaog is verlopen
En wa da 'k gedaon heb, wa 'k heb lopen hopen
't Is aovand en efkes nog denk ik terug.

Gerard van Maasakkers - 't Is Aovond (live):


De uitzending zag ik op zondag 7 jul 00:15: De nachtzoen: Gerard van Maasakkers.

In de bijeenkomst werd mijn aardrijkskunde nog even opgefrist, want vaak wordt gezegd dat Ugbaad afkomstig is uit Somalië, maar ze komt uit Somaliland; "de facto een onafhankelijk land op het territorium van Somalië en volgt de grenzen van het vroegere protectoraat Brits-Somaliland". Daarin speelt de vroegere Britse en Italiaanse koloniale bemoeienis mee.



Ter info: Ugbaad Kilinçci kreeg enige landelijke bekendheid doordat ze tijdens het campagnevoeren werd uitgescholden op straat waarbij het vocabulaire onvermijdelijk doet denken aan Geert Wilders.
De toenmalige fractievoorzitter van de plaatselijke PVV wou een hoofddoekverbod tijdens raadsvergaderingen, terwijl Ugbaad de enige is die een hoofddoek draagt. Op zijn eigen eerste pr-foto had hij een Hitler-achtig kapsel. Inmiddels is hij een eigen partij begonnen.
Een ander lokaal PVV-fractielid is vorige week veroordeeld wegens valse aangifte van bedreiging.

In tegenstelling tot deze types zet Ugbaad Kilinçci zich op meerdere manieren in voor de samenleving; daaraan kunnen zij een voorbeeld nemen.




Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.


zondag 7 juli 2019

190707 - Niklas - Douchen en Werelderfgoed

De klokkenluider trok flink aan het touw, waarvan de knoop aan het eind wel de kop van een slang leek. Het gebeier van de grote klok deed de omgeving schudden. De appel viel niet ver van de kerktoren. Eva ving hem op, nam een hap en gaf hem door aan Adam. Toen die ook een hap nam kraaide de torenhaan driemaal.

Een warrig ZKV dat door het warme douchewater mijn hoofd binnenstroomde, nadat ik las:
De archeologische stad Babylon in Irak heeft de status van werelderfgoed gekregen van de VN-organisatie Unesco. De stad, die onder de naam Babel voorkomt in de Bijbel als goddeloze stad, werd al genoemd op een kleitablet uit de 23ste eeuw voor Christus. […] Babylon, ooit de grootste stad van de wereld, was het middelpunt van verschillende beschavingen.
Tja, de mens wordt goddeloos geboren, en veel ouders nemen kordaat de paplepel ter hand om die leemte in te vullen met een god naar keuze, gewoonlijk een plaatselijk gangbare.
Logisch doordravend, bedacht ik, dat goddeloosheid nu blijkbaar officieel is toegevoegd aan het Werelderfgoed.

zaterdag 6 juli 2019

190706 - ZOZ - Van diepe hel en Col du VAM

Zoals ook in mijn vorige bijdrage te lezen was, heb ik mijn racefiets van stal gehaald. Vorige keer reed ik de langste afstand tot nu toe van dit jaar, iets meer dan 100 km. Vergeleken bij de afstanden die ik 20 jaar geleden gewend was, stelt het niet zoveel voor. Dit gaat me nog goed af, na wat training. Toch, hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het wordt om meer kilometers te fietsen dan de jaren van je leeftijd.
Maar als ik dan kijk naar Robert Marchand kan ik nog wel even verder. Die begon pas met wielrennen toen hij 78 was, en heeft inmiddels het wereld-uur-record voor 105+ jarigen op zijn naam staan: hij reed in 2017 in een uur 22,547 kilometer!

Blijkbaar heb ik het niet van een vreemde, want op maandag 29 september 1941 schreef mijn vader (vanuit Hardegarijp, waar hij toen werkte) een brief aan zijn broer, die in het midden des lands werkte. Hun ouderlijk huis was in Hoogkerk, bij Groningen:

Ja, ik ben naar Emmen geweest. Dat was ook weer mooi: Zaterdagmiddag Bab in de stad en ik op weg naar Emmen. Ze was op een betrekking uit en wist dat ik naar haar toe zou. Daarom ging ze ook even naar Hoogkerk, dan kon ik altijd nog thuisblijven. Maar ja, ik was al weg.
's Morgens om kwart over 9 al opgehouden en half 12 thuis, dus kwart na 1 op de fiets. Even in de stad ruïnes bekijken enzo, onderweg eens rusten, 't was een harde tegenwind en eindelijk om half 7 in Emmen. Direct achter me aan, Bab, met de bus heen en weer natuurlijk.
[...]
Waarschijnlijk zal die betrekking in de stad wel lukken. Anders ook angstig met die bommerij.

Mijn moeder (Bab) zag ook niet op tegen een flink eind fietsen: deze foto moet begin jaren '50 gemaakt zijn, toen ze klaar stond om van Hoogkerk naar Emmen te fietsen, met haar koffer achterop. Ik heb een vage herinnering dat ik die foto gemaakt heb; ik was meestal bij opa en oma, de ouders van mijn vader, op vakantie.


Ik begin nu met het opzoeken van wat steilere hellingen om tegenop te fietsen. Daarvoor heb ik mijn bergverzet (aangepast setje tandwielen achter) weer gemonteerd, waarmee ik zo'n 20 jaar geleden de roemruchte hellingen in Zuid-Limburg heb bedwongen.
Daarbij kwam een toepasselijke titel bovendrijven: Climb Every Mountain, waarvan ik een uitvoering kies door een koor. Mijn moeder heeft in koren gezongen zolang ze dat kon, dat was haar lust en haar leven. Dit komt uit de musical The Sound of Music, gesitueerd in de periode vlak voor de Tweede Wereldoorlog, die zo bepalend is geweest in het leven van mijn ouders.

United Singaporean Choirs - Climb Every Mountain:


Een paar dagen geleden heb ik op een deel van de Sallandse Heuvelrug getest of ik het nog een beetje kon, van Nijverdal naar Holten en weer terug. Ik ken de omgeving van vroegere vakanties: een fantastisch mooie omgeving. Voor sportieve fietsers komt daar de uitdaging bij. Onze in Nijverdal geboren vriendin friste nog even weer op, dat een deel van die route bij de Holterberg de diepe helgenoemd wordt - een helling met een stijgingspercentage van 10%. Het ging redelijk.

Donderdagmiddag ben ik op verkenning geweest op de Drentse wieleruitdaging, de VAM-berg. Het afval uit de Randstad is hier jarenlang hier naartoe afgevoerd door de Vuilnis Afvoer Maatschappij (VAM), en die berg is afgedekt met schone grond en gras, waarop nu schapen grazen. Er zijn in 2018 klimroutes aangelegd met een gemiddeld stijgingspercentage van 10%, en het steilste stuk is 15% en bovendien geplaveid met veldkeien… Zoiets wordt ook wel een kuitenbijter genoemd.


Bij zere kuiten, spierpijn dus, hoor ik in de verte toch weer een mooi stuk muziek aankomen, van R.E.M.!
R.E.M. - Everybody Hurts:




Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


zaterdag 29 juni 2019

190629 ZOZ Van afspraakjes en fietsen met muziek in je hoofd

Het is vrijdagavond. We hebben vandaag een "date" gehad, Marijke en ik, in de vesting Bourtange: ik op fiets en zij met de auto. Dat zijn afspraakjes die we vaker hebben, dan zijn we er allebei even gezellig uit en ik heb m'n conditietraining.


De gemeente Westerwolde is een groot, prachtig gebied om te vertoeven, en met name de dunbevolkte streek langs de Duitse grens, de Laudermarke werkt als een magneet op ons. Het is ook een mooie route naar Bourtange.
De dichter Kees Stip, ook heel bekend als Trijntje Fop, woonde er geruime tijd. Er is een prijs voor Light Verse naar hem genoemd.


Mijn terugweg leidde door Duitsland, waardoor mijn gefietste afstand een record was voor dit jaar: 100,81 km. Uitingen van het Rooms-Katholicisme zijn daar volop langs de weg geplaatst door particulieren, van bescheiden tot pontificaal. Eén zo'n metershoog (voor)beeld ontlokte me een associatie, toen ik vanavond probeerde op te staan na het eten: "Ik ben zo stijf als een betonnen Jezus aan een betonnen kruis"… Nou ja, het was wel sierbeton.

En al die tijd dat ik zo lekker aan het fietsen was klonk die meeslepende melodie in mijn hoofd, met die zin: "Flying, flying, to be free again…" Bij nadere bestudering van de hele tekst ligt een dramatischer interpretatie voor de hand, maar ik vind die muziek zó... ja, zeg maar: bijna hemels...
Het komt uit de song "Flying" van The Strawbs (nl), van de LP (inderdaad, vinyl, 1973!) Bursting at the Seams (nl).
De titel van die LP refereert aan de zoveelste bezettingswisseling, maar nu was medeoprichter Tony Hooper (nl) vertrokken. De vele bezettingswisselingen worden vooral toegeschreven aan de persoonlijkheid van oprichter en enige constante factor Dave Cousins (nl). Toch heeft de groep door de jaren heen heel veel mooie muziek gemaakt!

Strawbs - Flying (1973):




Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


zaterdag 22 juni 2019

190622 - Van Imagine, maar dan anders

Voor vandaag had ik iets heel anders in gedachten, maar wat ik nu vond kan ik niet laten gaan. En als ik er iets anders naast zou zetten, zit dat alleen maar in de weg. Evenals veel tekst...
Het stond bij een Nederlandse Facebook-groep, alwaar het gedeeld was van een Australische pagina; zo gaat dat tegenwoordig. Even verder kijken leert dat deze video wereldwijd aandacht heeft getrokken.


De muziek is de originele song Imagine, gezongen door John Lennon.
Er is een video bij gemaakt met Kunstmatige Intelligentie-software, waarmee je iemands mond ogenschijnlijk iets kunt laten zeggen dat hij/zij nooit zou zeggen of gezegd heeft. Ja, daar zit een bedenkelijke kant aan...
Ik hoefde niet lang te zoeken om te vinden dat het gemaakt is door een jong bedrijf in Tel-Aviv, Canny A.I., opgericht door twee ex-software specialisten van het Israëlische leger. Voor wie meer wil lezen over deze video en die techniek is dit een interessant artikel.
Knap gedaan, en het zou mij niet verbazen als John Lennon het ook gewaardeerd zou hebben, met de huidige actualiteit…!

Canny AI / John Lennon - Imagine:




Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


donderdag 20 juni 2019

190616 - Dwingelderveld en de VAM-berg

Zondagmorgen was het aardig weer, ideaal voor een fietstocht. Ik ben weer in training omdat kleinzoon Thimo in z'n hoofd heeft gezet dat 'ie nog een keer de Afsluitdijk met me wil fietsen. Tja, die is de komende drie jaar dicht voor fietsers, dus ik moet zo lang mijn conditie op peil proberen te houden. We gaan 's zondags er vaak even op uit, maar Marijke fietst niet zo ver. Wat we wel vaker gedaan hebben, we spreken een ontmoetingspunt af, Marijke gaat met de auto en ik op fiets. Zo ook nu, naar een bekende plek voor ons: bezoekerscentrum Dwingelderveld.


We hebben met de toenmalige dichtersgroep gedichten geschreven over het keuterijtje op de Benderse Berg, waar Anne de Vries inspiratie heeft opgedaan voor een aantal van zijn boeken, en, daarvoor al, Jac. P. Thijsse voor zijn rapport over de natuurwaarde van o.a. het Dwingelderveld. Helaas in het keuterijtje in 2018 afgebrand, en daarmee ook de map met onze gedichten.


Marijke was al gearriveerd. We namen eerst een ijsje, en wat later genoten we in de bloementuin van cappucino.


Eigenlijk zag ik het helemaal zitten om ook terug te fietsen, of tenminste eens te kijken bij de VAM-berg, die tegenwoordig toegankelijk is om op fiets je klimvermogen te testen. Glaskunstenaar Jacob Bos schreef onlangs op Facebook dat hij bij de Col du VAM geweest was, maar: "De VAM berg toch nog (f)iets te hoog gegrepen." Daarbij afgebeeld: een gewone damesfiets.
Dat is natuurlijk een uitdaging! Weliswaar ca. 25 jaar geleden, maar ik heb bijna alle roemruchte hellingen in Zuid-Limburg bedwongen: zou ik het nog kunnen?


De VAM-berg lag niet ver van de route naar huis, dus… Maar donkere wolken pakten zich samen, dus pakte ik de wielen uit mijn fiets zodat hij achter in de auto paste, en gingen we samen op weg naar huis.


Het begon inderdaad te regenen, maar we zaten droog en besloten dan maar even op deze manier te gaan kijken bij de VAM-berg. We reden er helemaal omheen, op zoek naar de toegangen. Toen we aankwamen bij de noordelijke toegang scheen de zon alweer. Een wandelingetje leek ons een goed idee. Op de parkeerplaats staan informatieborden, die wat mij betreft wat duidelijker hadden mogen zijn.


Er is meteen een mooi doorkijkje van het pad naar de top.


Er gaan veel makke schapen op een voormalige vuilstort; ze houden hier het gras kort. Dit beeld geeft ook een beetje een idee van de steilheid.


Op de top van de berg is een informatiecentrum over het ontstaan van de berg. Rechts zie je de rokende schoorstenen van de opvolger van de VAM (Vuilnis Afvoer Maatschappij), afvalverwerker Attero.


Voor wandelaars is van/naar de parkeerplaats een verkorte route: over stapstenen een afwatering oversteken. Terug gingen onze schaduwen ons voor.


Op de parkeerplaats is een koffiekiosk. Je kunt er ook terecht voor een eenvoudige doch voedzame maaltijd - ik nam een gehaktbalmenu en Marijke een kipfiletmenu. Niets op aan te merken, behalve dat het goed was.


Weer thuis heb ik toch maar mijn bergverzet met bijbehorend gereedschap opgezocht, een tandwielcassette waarmee het klimmen wat gemakkelijker is, en die ik sinds Zuid-Limburg niet meer gebruikt heb. En mijn conditie was toen ongetwijfeld beter…

En zie hier mijn rijwielwerkplaats, alwaar ik de standaard tandwielcassette heb vervangen door het bergverzet - ik was gelukkig vóór de buien klaar.


Binnenkort maar eens proberen weer echt te klimmen!

zaterdag 15 juni 2019

190615 - ZOZ - Van de Doctor en de piano

Nee, ik bedoel niet de pianospelende mr. dr. Thierry Henri Philippe Baudet, die, ofschoon zelf niet bepaald van "vreemde smetten vrij", alsmede afkomstig uit een wirwar van elitaire stambomen, ons - dwaze en dolende Nederlanders - wel even zou verlossen van het door hemzelf bedachte "partijkartel" en de bijbehorende "elite", benevens van de instroom van immigranten die onze cultuur "homeopatisch verdunnen".
Laten we hopen dat hij zijn piano (pardon: vleugel!) minder mishandelt dan de werkelijkheid en de klassieke composities minder verdraait dan de feiten!

Ik bedoel de op 6 juni overleden pianist Dr. John (nl), geboren als Malcolm John Rebennack Jr., kortweg Mac Rebennack, en o.a. ook bekend als Dr. John, The Night Tripper. Hij stierf op 77-jarige leeftijd aan een hartaanval.


Wellicht heb je hem horen spelen zonder het te weten, want hij is veelvuldig actief geweest als sessiemuzikant, zoals met Sonny & Cher, Canned Heat, Van Morrison, Christina Aguilera, B.B.King, en The Rolling Stones, om een paar bekende namen te noemen. Hij was lid van het los-vaste collectief van studiomuzikanten The Wrecking Crew, dat aan de basis stond van duizenden opnamen voor legio meer of minder bekende artiesten.

Dr. John kwam uit New Orleans (nl) en putte veel inspiratie uit de smeltkroes van culturen en muziekstijlen daar. Behalve de Europese immigranten, waaronder Franstaligen, en de oorspronkelijke bevolking, waren er de uit Afrika ontvoerde slaven. Dat leidde tot Afro-Amerikaanse religies (nl), vaak onterecht samengevat als Voodoo-cultuur. Dr. John liet zich er door inspireren.

Hij begon als gitarist, maar een kogel die voor iemand anders bestemd was beschadigde zijn hand. Hij koos toen voor de piano. Dr. John heeft het nooit tot supersterrenstatus weten te schoppen, maar wel veel onderscheidingen gekregen, zoals zes Grammy Awards (nl) en een eredoctoraat. In 2011 werd hij opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame (nl).

Uit het eigen oeuvre van deze ietwat excentrieke cultheld zijn een aantal opnamen tot hier doorgedrongen. Hij trad een aantal keren op in Nederland, waaronder op het eerste grote Nederlandse popfestival in Kralingen, 1970.
Wellicht herken je iets als je het hoort. Bijvoorbeeld de swingende muziek en het karakteristieke stemgeluid. Of als je de tekst kent of kunt verstaan, de zelfspot die hem niet geheel vreemd is.

Ach, ik begin met een instrumentale ode aan de originele Boogie Woogie Twins, Albert Ammons en Pete Johnson uit de film Boogie Woogie Dream uit 1944. Voor de liefhebbers een link naar het origineel: Albert Ammons & Pete Johnson - Boogie Woogie Twins.
Dr. John speelt, na een introductie in stijl, samen met pianist, zanger, componist en bandleider, Jools Holland (nl), die menigeen beter zal kennen als presentator van BBC-muziekprogramma's.

Doctor John & Jools Holland - Boogie Woogie Twins:


Een van Dr. Johns bekendste en meest gecoverde songs is denk ik Right Place, Wrong Time. Hier een versie uit 2012, met ter vergelijking een link naar een vroegere versie Dr. John - Right Place Wrong Time (Chicago 1982)

Dr. John - Right Place, Wrong Time (2012):


Tot slot de song die het stevigst in mijn geheugen zit: Iko Iko. Die is niet geschreven door Dr. John, maar is een traditional geworden bij Mardi Grass in New Orleans. Niet Rooms opgevoed, kostte het me wat tijd om verschillen en overeenkomsten uit te zoeken met Carnaval zoals dat hier gevierd wordt. Deze site hielp me daarbij. Mardi Grass is de laatste dag van Carnaval, hier te lande Vastenavond genoemd (blijkbaar heet het dan de hele dag avond te zijn).

In New Orleans worden blijkbaar optochten gehouden, met in ceremoniële uitdossing gestoken "stammen" Mardi Grass Indians, gebaseerd op Native Americans. De kreten die over en weer bij zo'n ontmoeting geroepen worden, zouden de oorsprong zijn van deze song, die zijn eerste versie vond in 1953 onder een andere titel. Een "nieuwe" versie verscheen in 1965 met als titel "Iko Iko", met juridisch geharrewar tengevolge, dat min of meer gesust werd. Later nam Dr. John de song op zijn repertoire.

Ik vond twee versies waartussen ik het heel moeilijk kiezen vond, dus ik plaats ze allebei. De eerste swingt heerlijk, net als de tweede, maar de muziek begint na een hilarische introductie, die ook nog wordt geacht enige toelichting te verstrekken. Deze opname zou komen uit The Super Session "Night Music" TV show 1988-1990.

Dr.John (with Sunday Night Band) - Iko Iko:


De tweede versie vind ik tonenswaardig om twee redenen: 1) Dr. John wordt aangekondigd door Ringo Starr, die meespeelt in de band met verder illustere namen als Levon Helm, Joe Walsh, Rick Danko, Clarence Clemens en Nils Lofgrin; en 2) Dr. John is hier uitbundig gekleed op de manier zoals het bij Mardi Grass in New Orleans hoort!

Dr John- Iko Iko:


Dank voor je muziek, Mac Rebennack alias Dr. John! R.I.P.



Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.