Verweesd in de vuurdoorn...

In de vuurdoorn op ons terras maken merels elk voorjaar een nest. In het begin schuwen ze dan de momenten dat wij op het terras zijn. Als ze eenmaal aan ons gewend zijn, durven ze ook van en naar het nest te vliegen als we er zitten te lezen of liggen te luieren.


We hebben meermaals jongen in het nest gezien en gehoord, maar we hebben ze nog nooit zien uitvliegen. Misschien zoeken ze daarvoor altijd een moment uit van onze afwezigheid, omdat de ouders het anders te riskant vinden.
Ook dit jaar zit er een merelnest, en we hebben de ouders druk heen en weer zien vliegen. Tussen de sterke takken met scherpe doornen door kon je zien hoe er steeds een op het nest zat, doodstil, met een alert koppie.


Ineens was de levendigheid afgelopen. Vaag hadden we het idee dat we een ruzie hadden gehoord tussen onze merels en een van de volop aanwezige eksters of vlaamse gaaien. We hebben al dagenlang geen merel meer gezien in onze tuin.
Vandaag ben ik maar eens gaan kijken hoe het nest er van binnen bij lag. Trapje erbij, en ten koste van een geschramde hand, die nog uren schrijnde en jeukte, heb ik een foto gemaakt van de binnenkant van het nest. Er ligt één eitje, vergezeld van een paar dode bladeren...


Update 9-5-13: Ik vond nog een foto van de merel op het nest (middenste foto, gemaakt met zoomlens)...

Kanker en waardigheid

Ik maakte op zondag 5 mei, Bevrijdingsdag, al melding van het overlijden van Piet, "na een lange lijdensweg". Vandaag kwam de rouwkaart, beginnend met een gedicht:

Iedereen kent dat woordje
van zes letters groot
Voor de één een scheldwoord
voor de ander de dood
Het besef wat het met anderen doet
wanneer jij dat ene woordje
naar hem of haar roept
Wanneer je zelf de pijn hebt gevoeld
snap je pas wat er mee wordt bedoeld

Ik kende het niet en heb op internet gezocht of het een bekend gedicht was. De eerste zin leverde meteen 103.000 zoekresultaten. Daaronder langere versies van het bovenstaande, vaak in minder goed Nederlands.
Het eerste was een forum, met neerbuigende teksten over mensen die proberen gedichten of liedteksten te schrijven. Op die langere versie van bovenstaand gedicht werd daar niet of nauwelijks inhoudelijk gereageerd, maar wel geringschattend en spottend, de meeste zelf in slecht Nederlands.
Zijn die lui zulke wereldvreemde onbenullen dat ze niet weten wat kanker aanricht? Zijn ze verstoken van elk empathisch vermogen? Of zijn ze zó bang zelf kanker te krijgen dat ze het weg-ginnegappen?

Het overlijden van mijn vader aan darmkanker, een week voor zijn 28ste verjaardag, heb ik alleen van horen zeggen: ik was baby. Mijn moeder stierf op haar 71ste verjaardag aan beenmergkanker.
Familieleden heb ik langzaam zien wegkwijnen, soms pas 47 jaar. Collega's, vrienden en kennissen vielen ten prooi aan diverse vormen van kanker. Vaak een terugval na een hoopgevende opleving; slechts enkelen overleefden het.
En nu Piet, 68, ook na een lange reeks zware behandelingen en mensonterende aftakeling.

Wat heb ik dan een geluk gehad. Toen ik 11 was had ik een ongrijpbare ziekte. Een paar keer het ziekenhuis in, urgente bloedtransfusies, maar geen echte diagnose. Ik kwam terecht bij een professor, toen voorloper in de oncologie. Anderhalf jaar na het eerste symptoom, waagde hij een proefoperatie en verwijderde daarbij een tumor uit mijn darmen, voordat die kwaadaardig werd. Een gedurfde operatie toen, zei een specialist nu.

Ik gun iedereen om vrij te blijven van kanker, zelf of in de naaste omgeving. Maar heb dan tenminste de waardigheid, om jezelf niet als stompzinnige botterik neer te zetten door kanker als scheldwoord te gebruiken of iemand een dergelijke ziekte toe te wensen.

Piet heeft rust, nu de bloesem glorieert

Vandaag, Bevrijdingsdag, heb ik een heerlijke fietstocht gemaakt, gedeeltelijk door Duitsland.

Gisteren dodenherdenking: ik ben even naar het graf van mijn oom Bertus geweest, overleden augustus 1945. Zover ik weet, is hij besmet geraakt met TBC toen hij zijn laatste onderduikers verplaatste.
Ik heb nog een brief van hem uit februari 1945, gericht aan mijn moeder en mij (ik was toen bijna 2), waarin hij vertelt hoe een andere oom afgevoerd is naar het Scholtenshuis in Groningen, en dat de Landwacht hemzelf mishandeld had.
Hij is toen van Stadskanaal naar Emmen gevlucht. Donderdagnacht vertrokken en zondagavond aangekomen. Sneeuwstormen en met de fiets aan de hand lopen door 30 cm sneeuw.

Vandaag Bevrijdingsdag, maar met gedachten aan Piet, overleden na een lange lijdensweg.
Hij wou al lang niet meer. Het enige waar hij nog naar uitkeek was, dat onze kleinzoon op Hemelvaartsdag vlaggendrager mag zijn bij de finale PSV - AZ. Zijn laatste paar dagen lag hij in het ziekenhuis met een gebroken heup. "Je neemt het wel op voor me hè, als ik niet kan kijken!", had hij gezegd.

Vandaag heb ik een flinke fietstocht gemaakt. Je merkt geen landsgrenzen bij de uitbundige bloei van krentebloesem en allerlei andere bloemdragende struiken en bomen.
De nuchtere cijfers: een afstand van ruim 81 km met een gemiddelde van bijna 21 km/u en een maximumsnelheid van 36 km/u. Dat laatste zal bij een afdaling zijn geweest, want ik heb een paar lekkere hellingen beklommen.
Op een picknickbank, lekker in het zonnetje aan de Vecht bij de Haandrik, heb ik een tijdje zitten genieten en mijn laatste proviand verorberd. Toch was ik binnen 4 uur weer thuis.
Nee, afstand en snelheid zijn niet spectaculair voor een getrainde toerfietser, maar ik ben best een beetje trots op deze cijfers, op mijn leeftijd en nauwelijks getraind: ik zou 2 à 3 keer per week 60 km getraind moeten hebben vanaf maart, maar heb iets van 4 ritten van 40 à 50 km gemaakt.

Ik vond een stimulans in een spreuk die Marijke op haar facebook-pagina plaatste:
Laat het verlies van een dierbare geen blijvende rem zijn op je bestaan.
Lach als je kunt lachen. Juich als je kunt juichen.
Je verraadt er niemand mee, je leeft.

Astrid Dämmler

Vandaag heb ik mede namens Piet, oom Bertus en al die anderen genoten van het mooie weer, alle overweldigende bloei en bloesem, en van wat ik nog kan!

Dit was ongeveer mijn route vandaag.
N.B.: Google Maps ondersteunt in Duitsland (nog?) geen fietsroutes of Streetview. Ik heb daarom met wandelroute's geëxperimenteerd. Bij Wielen ligt de helling die ik graag nog eens wou beklimmen, maar die kun je dus niet met Streetview bekijken. Ik heb 'm wel gedaan!

Een mens moet zo jong mogelijk zichzelf leren verdedigen

5-jarige jongen doodt 2-jarig zusje met eigen geweer
Een Amerikaanse jongen van 5 heeft zijn 2-jarige zusje doodgeschoten met een geweer dat hij vorig jaar cadeau had gekregen.
Het jongetje had een speciaal voor kinderen gemaakt .22-kaliber geweer gekregen toen hij 4 was. Het vuurwapen stond in een hoek van de kamer en de familie zou niet hebben geweten dat er een kogel in zat.
Het geweer is gemaakt door het bedrijf Keystone Sporting Arms, dat zogeheten Crickett-wapens voor kinderen maakt. Het bedrijf adverteert met de slogan "my first real rifle" en heeft op de website foto's van schietende kinderen.

Juist na het drama op de school in Newtown pleitte de wapenlobby, de NRA, nog eens extra voor meer vuurwapens "zodat iedereen zichzelf beter kan verdedigen". Ziehier een "fraai voorbeeld" van deze paranoia.
Als ik dan bovenstaand bericht weer lees, na alle tussenliggende en voorgaande schiet-"incidenten", kan ik alleen maar cynisch worden: gaat de NRA nu roepen om nóg meer vuurwapens voor nóg jongere kinderen?
Dit jongetje heeft nu immers aangetoond dat hij zichzelf, dankzij zijn eigen geweer, kon verdedigen tegen zijn levensbedreigende zusje? Of niet dan?

WE300 april/mei 2013: Oplossing

"Een theelepel zout in heet water doen, roeren tot alles helemaal helder is, en dan gorgelen," zei Piet, "het geneest niet maar verlicht je keelpijn wel!" "Maar wel eerst laten afkoelen tot je je mond niet verbrandt," zei Marlies, "en als je iets aan je snotterigheid wilt doen, dan helpt het meestal als je heet water in een kommetje doet en de damp beurtelings door neus en keel inademt. Daar hoeft niets doorheen, want dat geeft vaak irritaties."
Willem maakte een moedeloze indruk: "Huismiddeltjes... maar goed, de farmaceuten beloven vaak meer dan hun producten waarmaken. Misschien helpt het wel. Net nu ik vanavond een presentatie moet geven over mijn nieuwe uitvinding, dat zul je altijd zien."
"Die mensen zullen toch wel heel geïnteresseerd luisteren," zei Marlies, "je hebt nu alweer iets bedacht waarmee een irritant probleempje uit de wereld geholpen kan worden!" "Ja, en meteen een verbeterde uitwerking van een wiskundig probleem aan de wetenschap toegevoegd," voegde Piet daaraan toe, "knap hoor, dat kunnen niet veel mensen!"
"Tja Piet, maar misdaden ontrafelen, zoals jij dat regelmatig doet, dat zou ík weer niet kunnen. Iemand die iets op z'n kerfstok heeft terugvinden in een mensenmassa, ík zou hem niet herkennen!" repliceerde Willem. "En hoe jij steeds weer die hele logistiek op orde houdt, met kinderen die van hot naar haar gebracht moeten worden, en ook nog je eigen werk doen, Marlies, ik neem mijn petje er voor af!"
"Ja, en als die kinderen ruzie hebben, en dat gebeurt nogal eens, hoe je dat dan weer kalmeert. Ik zou gillend wegrennen, denk ik! Laat mij maar puzzelen met mijn eigen werk."
"Nou, ik ga maar. Het gaat al iets beter. Ik hoop dat deze zakenlui er iets in zien, zodat we er iets aan verdienen. Gelukkig is de octrooiaanvraag al in behandeling."

Plato's WE-300 uitdaging voor april/mei: themawoord = Oplossing.

Niklas - 130427 - Emmen in de vaart der volken?

DvhN: Toch bordeel bij Rietlanden in Emmen
EMMEN - Er komt binnen afzienbare tijd mogelijk toch een bordeel aan de Nieuw-Amsterdamsestraat in Emmen. Het prostitutiebedrijf moet een plek krijgen in een voormalige boerderij bij de afslag naar het Snippenveld (wijk Rietlanden).

Weer een voormalige boerderij, zoals eerder die tegenover het voormalige Ericsson, die moest wijken voor de Delftlanden.
Toen was het Hijg-tech tegenover Hi-tech; wordt nu weer een boerderij een hoerderij...?

Wat een krantenfoto kan oprakelen

Toen ik zijn naam de eerste keer hoorde, dacht ik even dat ik het verkeerd verstaan had, "daddy", maar het was Deddie, een traditionele Groninger voornaam. Hij werkte voor een overheidsdienst, die ruimte gehuurd had in het bedrijf waar ik werkte. Ruimte die was vrijgekomen na de zoveelste reorganisatie.
Deddie en zijn collega Dick zaten in het laatste kantoor van hun instelling, ik in het laatste van ons bedrijf. Aan de andere kant naast mij had de collega gezeten waarmee ik samen een afdeling vormde, maar hij was een paar maanden daarvoor plotseling overleden, 3 maanden jonger dan ik. Zijn hartkwaal had hem toch ingehaald, ondanks zijn sporten op medisch advies.
De overige kantoortjes van ons bedrijf in die vleugel bevatten alleen documentatie.
We buurtten wel regelmatig even. Als er iets niet duidelijk was omtrent de gebruiken in het gebouw, raadpleegden ze mij wie ze moesten hebben.
Toen Deddie (eindelijk, zei Dick) trouwde werd ik als enige van ons bedrijf uitgenodigd op zijn bruiloftsfeest, en reed ik met hun collega's mee.

Ik was toen al gescheiden, maar zonder de haat en nijd die daar soms mee gepaard lijken te moeten gaan. We kwamen gewoon bij elkaar op verjaardag, en als ik in Groningen moest zijn, ging ik meestal wel even bij mijn voormalige schoonmoeder op bezoek. Ook had ze me uitgenodigd voor het feest voor haar 90ste verjaardag.

Een paar dagen voor haar 91ste verjaardag werd ik gebeld. Mijn ex was een dag eerder dan gepland naar haar moeder gegaan. Ze zou moeder helpen met haar verjaardag, maar die had 's avonds gebeld dat ze zich niet zo heel lekker voelde. Toen ze de volgende dag arriveerde, deed moeder niet open. De gordijnen waren dicht en de gebrachte maaltijd stond onaangeroerd in de keuken.
In de slaapkamer lag moeder op bed met een vredig gezicht; blijkbaar rustig in haar slaap overleden.
De ontdane dochter moest zorgen dat er van alles werd geregeld. Gelukkig kreeg ze hulp vanuit de instelling waartoe de aanleunwoning behoorde. Niemand van de broer en zussen was bereikbaar: nog niet terug van vakantie. Ik was de eerste die ze bereikte. Ik beloofde haar onze kinderen in te lichten, en te proberen naar haar toe te komen. Zelf had ik nog geen rijbewijs, de kinderen wel.

Mijn zoon was op zijn werk. Hij zou me ophalen, zich omkleden en dan naar Groningen.
Ik melde me af bij PZ en liep nog even bij Deddie en Dick binnen; moest het toch even kwijt.
Deddie vroeg onmiddellijk of hij me meteen naar Groningen kon brengen - maar dat was al geregeld.

Een jaar later ben ik "afgevloeid", en verloor het contact met de jongens.
Ik moest regelmatig mijn inschrijving bij het UWV verlengen. De dienst waarbij Deddie en Dick werkten, zat oorspronkelijk in datzelfde gebouw. Een van mijn laatste keren werd er op één van de ramen geklopt, en Dick deed het raam open! Hij vertelde dat de dienst geprivatiseerd was, maar Deddie was overgeplaatst naar Assen, en intussen vader geworden!

Gisteren sloeg ik de voorpagina van de krant om, en vond bovenaan pagina 3 een klein berichtje naast de foto van een autowrak dat op de kop tegen een vangrail lag. Dat komt vaker voor, maar toen ik het bericht las, liep er een rilling over mijn rug. Niet omdat het pas gebeurd was: het was gebeurd in 2005. Maar Deddie's naam stond in het bericht.


Ik wist dat Deddie was verongelukt, op weg naar zijn werk: Dick had het me verteld, toen we elkaar eens tegenkwamen op straat. Ik vond het vreselijk: prachtvent, trotse jonge vader, nog maar 44...
Deddie werd aangereden door een tegenligger, toen hij linksaf wilde slaan, de N33 op, op een kruispunt met verkeerslichten en ter plaatse gesplitste rijbanen.
De politie heeft via de media nog verscheidene pogingen gedaan om getuigen te vinden.

Deddie's vrouw heeft nu het initiatief genomen voor een herdenkingsparkje langs de N33 bij Ommelanderwijk, voor alle dodelijke slachtoffers op de N33. Volgens Rijkswaterstaat zijn dat er 11 in elf jaar op de N33 tussen Assen en Zuidbroek (een afstand van ca. 35 kilometer).
Ze had er al een klein monumentje geplaatst, maar dat gaat verdwijnen, omdat men begonnen is met de verdubbeling van die N33.

Ik heb Deddie's graf op een volkomen onverwacht moment al eens gezien. We brachten in 2009 een tante, de laatste zus van mijn moeder, naar haar graf. Deddie is begraven op dezelfde begraafplaats, in hetzelfde gedeelte.