260618 - Twee woorden en een kettingreactie

Vanmorgen, heel prozaisch, op weg naar de kliko met de koffieprut enzo, op onverklaarbare wijze twee woorden in mijn hoofd met een vaag vermoeden van een melodie.
Was het iets wat ik vroeger op de radio gehoord heb, in de tijd ik die altijd aan had? Was het misschien iets wat ik gelezen heb in een bepaalde sfeer, of toch een stem die gekoppeld is aan die herinnering?
Had het te maken met hemelvaart, dauwtrappen?
Die twee woorden, Engelse woorden, en nog even twijfel tussen "Morning sun" en "Morning dew". Maar ik kreeg geen houvast, toch meer de sfeer van dew...?

Klaar met verplichtingen, dan maar even zoeken. Tot mijn verrassing had ik vrij snel resultaat met twee woorden, de eerste treffer was de roemruchte band Grateful Dead (NL) met een nummer van ruim 13 minuten: Grateful Dead - Morning Dew (Winterland 10/18/74) (Official Live Video), maar dat was toch niet wat met de sfeer in mijn geheugen klopte.
Dan maar eens zoeken op Wikipedia op de titel Morning Dew (NL) en toen ging er een schatkist met informatie open.

"(Walk Me Out in the) Morning Dew" is geschreven door de Canadese zangeres Bonnie Dobson (NL), waarvan ik nog nooit gehoord had. Ze zong het voor het eerst op een Folk festival in 1961, en het kwam in 1962 uit op vinyl.

(Walk Me Out in the) Morning Dew - Bonnie_Dobson

De sfeervolle melodie klopte, maar die prachtige, tere sopraan matchte niet met dat gevoel uit mijn herinnering; dat moet haast een donkere mannenstem zijn geweest.

Zoals met veel songs, was de betekenis van de tekst nooit goed doorgedrongen en bleek de melancholie een heel andere strekking te hebben dan in mijn geheugen.
Bonnie schreef de song, toen iedereen al naar bed was, na het gezamenlijk kijken van de film On The Beach (NL), en is de virtuele dialoog tussen de laatste man en vrouw op aarde na een apocalyptische kernramp. Een beangstigend thema dat sinds de eerste kernbommen vaker mensen bezighoudt.

Bij het zoeken naar versies van deze song ontdekte ik dat Bonnie Dobson het ook uitgevoerd had samen met Robert Plant (NL), eerder vooral bekend als zanger (voor haters van het genre: schreeuwlelijk) van de fameuze hardrock band Led Zeppelin> (NL). Hij is echter een gerespecteerd zanger met veel muzikale interesses en mogelijkheden.
Overigens was Led Zeppelin ook niet vies van Folk: doe maar eens een zoekopdracht: "Led Zeppelin songs met folk invloeden", en daar stond The Battle of Evermore er (met mijn zoek-instellingen) niet eens bij.

Bonnie Dobson & Robert Plant – Morning Dew

Bezetting: Bonnie Dobson (vocals, acoustic guitar); Robert Plant (vocals, percussion); Danny Thompson (double bass); Bernard Butler (lead guitar). Opgenomen: Dec. 8, 2013, Royal Festival Hall, London - Bert Jansch (NL) Tribute Concert clip.

Ik heb een zwak voor deze ouwe rocker, omdat ik hem tegenkom in allerlei prachtige muzikale samenwerkingen. Misschien was hij het ook wel die Folk-achtige invloeden binnenbracht bij Led Zeppelin, bijvoorbeeld het samen met Sandy Denny (NL) gezongen Battle Of Evermore met die heerlijke mandoline van Jimmy Page (NL)

Terug naar de Morning Dew. Er zijn velen die het nummer gezongen of gecovered hebben, daarbij kom ik allerlei bekende artiesten tegen. Er is zelfs iemand geweest die claimde rechten te hebben op de tekst, maar na lange juridische procedures kreeg Bonnie toch de volledige rechten terug.
Maar ik zocht naar de sfeer van de stem in mijn geheugen; een wat donkerder mannenstem.
Ik vond Jeff Beck - Morning Dew, the Jeff Beck Group (NL) met zang van Rod Stewart (NL) maar dat was ′m niet.

Uiteindelijk kwam kwam ik uit bij Long John Baldry (NL) en daar was het alsof ik een confettibom zag ontploffen met weer allemaal namen van bands en artiesten, deze keer vooral Britse. Hij begon de eerste Britse Bluesband, scoutte vele artiesten en zat zo middenin een kweekvijver met muziek.
Dat moet die stem zijn geweest, en iemand noemde dat hij 3 versies had opgenomen en dat die "met die piano intro" het mooist was.

Long John Baldry - Walk me out in the morning dew


Tenslotte kwam ik langs al deze omwegen op Bonnie Dobson′s eigen website met o.a. een lijst met 80+ covers van Morning Dew door de jaren heen, en is de cirkel rond… 🤗


Morning Dew

This is a song about morning dew
And I hope that it never falls on us

Take me for a walk in the mornin' dew, my honey
Take me for a walk in the mornin' sun, my love
You can't go walkin' in the mornin' dew today
You can't go walkin' in the mornin' sun today

But listen, I hear a man moanin', "Lord"
Oh yes, I hear a man moanin', "Lord"
You didn't hear a man moan at all
You didn't hear a man moan at all

But I thought I heard my baby cryin', "Mama"
Oh yes, I hear my baby cryin', "Mama"
You'll never hear your baby cry again
You'll never hear your baby cry again

Now, where have all the people gone?
Won't you tell me where have all the people gone?
Don't you worry about the people anymore
Don't you worry about the people anymore

Won't you take me for a walk in the mornin' dew, my love?
Please take me for a walk in the mornin' sun, my honey?
You can't go walkin' in the mornin' dew today
You can't go walkin' in the mornin' sun today

But listen, I hear a man moanin', "Lord"
Oh, you didn't hear a man moan at all
But I'm sure I hear my baby cryin', "Mama"
You'll never hear your baby cry again

Oh, where have all the people gone?
Won't you tell me where have all the people gone?
Don't you worry 'bout the people anymore
Oh, don't you worry 'bout the people anymore
Don't you worry 'bout the people anymore

Tekst en Muziek: ©Bonnie Dobson

260207 - ZOZ - Van een NederZweed en Kashmir

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Natasja.

Heb je dat soms ook, dat je ′s morgens onder de douche een zin uit een liedje van lang geleden hoort en denkt: wie was dat ook alweer? Vooral als je niet (meer) de hele dag de radio aan hebt staan raak je een beetje de verversingen op dat gebied kwijt.
Deze keer dacht ik: dit vind ik best toepasselijk voor de hedendaagse werkelijkheid, dat ik het maar weer eens in een "zwijmel" ga plaatsen, en hoop dat er nu wel gereageerd kan worden op mijn blog.

Ik moest echt even opzoeken bij welk van de namen die vaag opdoken deze zin hoorde, achteraf bleek dat het accent in de zingende stem niet meegekomen was.
Het was "NederZweed" Cornelis Vreeswijk, geboren in IJmuiden in 1937, met zijn ouders geëmigreerd naar Zweden toen hij 13 was. Zijn ouders gingen in 1961 terug naar Nederland, Cornelis bleef in Zweden maar bleef Nederlander tot hij op 50-jarige leeftijd overleed aan leverkanker.
Hij debuteerde in 1964 maar brak pas door in 1968, beide albums met Zweedse songs. In Zweden werd hij een fenomeen, er zijn nog steeds genootschappen die aandacht schenken aan zijn oeuvre. Zoekend op internet is er heel veel over hem te vinden.
De zin die zich terugzong in mijn gedachten was: "Misschien wordt het morgen beter, maar het wordt toch nooit goed". Dat is ook de titel van de openingssong van zijn eerste Nederlandstalige album dat zijn eigen naam draagt. Dat album kwam uit in 1972, dus zou je Cornelis een profetische blik kunnen toeschrijven.

Cornelis Vreeswijk - Misschien Wordt Het Morgen Beter


Je zou het een pessimistisch lied kunnen noemen, maar ik zie het als relativerend. Ik denk ook meteen aan een oud-collega, die er "de wet op behoud van ellende" in zou herkennnen - dir wet staat ook op Wikipedia onder Humor en onzin/Lijst van wetmatigheden

Als je zoekt op YouTube, komen er allerlei suggesties langs op je scherm. Bij mij was het in dit geval een song van Led Zeppelin: Kashmir. Een heel ander genre dan Cornelis Vreeswijk, maar ruim binnen de door mij gewaardeerde kaders, en daarbij ben ik erg gecharmeerd van deze song, en van deze band met talentvolle, veelzijdige muzikanten. En dan die stem van Robert Plant, waarmee hij ook zoveel andere mooie dingen gedaan heeft na Led Zeppelin.

Op de Facebook-site van Maxima Distorzion (ik dacht even aan onze koningin, maar het is een underground heavy metal tv-show en tijdschrift uit Dallas, Texas) vond ik The Story Behind the Song: Led Zeppelin’s Perfect Epic ‘Kashmir′, een mooie recensie, waaruit hier een stuk vertaald:

Halverwege de jaren 70 was Led Zeppelin niet langer zomaar een rockband – ze waren een natuurkracht. Elk lid op het hoogtepunt van zijn kunnen, hun muziek oversteeg genres en conventies en verlegde grenzen met elke noot. En van hun vele triomfen stak één nummer er met kop en schouders bovenuit: ‘Kashmir’ – een acht minuten durende sonische odyssee die alles wat mythisch, exotisch en aardschokkend was aan Zeppelin in één compositie wist te vangen.
Hoewel [Led Zeppelin′s 6e studioalbum] Physical Graffiti de onstuimigheid en ambitie van de band markeerde, waren de kiemen voor Kashmir al veel eerder gelegd. Gitarist Jimmy Page had al langer geflirt met het verwerken van invloeden uit de wereldmuziek in het werk van Zeppelin, maar Kashmir betekende een complete duik in onbekend terrein – verankerd door een onheilspellende, hypnotiserende riff die door de eeuwen heen leek te echoën.
De muziek was donderend, maar Robert Plant voegde een spirituele dimensie toe aan het nummer met teksten die een meeslepende, dromerige visie schetsten. In een interview met Classic Rock Stories vertelde Plant: "Toen ik in de Sahara aankwam, nodigde deze atmosfeer me uit om mijn ogen op een andere manier te openen. Ik schreef het eerste couplet voordat we überhaupt muziek hadden. Ik begon gewoon een gedicht te schrijven: 'Laat de zon op mijn gezicht schijnen en de sterren mijn dromen vullen.'"
Met Plants etherische woorden op hun plaats, had Pages hypnotiserende gitaarspel een canvas nodig dat groot genoeg was om alles te bevatten. Dat is waar John Paul Jones in beeld kwam, met meeslepende orkestrale arrangementen die het nummer verhieven tot iets dat evenveel op klassieke muziek leek als op hardrock.
Maar de onbezongen held van Kashmir is misschien wel John Bonham. De maatsoort van het nummer speelt een enorme rol in de mystiek ervan.

Ik heb gekozen voor een video van de opnames van het reünieconcert op Celebration Day op 10 december 2007 in de O2 Arena in Londen. Celebratiob day is ter herdenking van dierbaren die ons ontvallen zijn. Een bijzonderheid is, dat Led Zeppelin zich in december 1980 had opgeheven, drie maanden na de dood van drummer John Bonham (32), en hij bij dit concert vervangen werd door Jason Bonham, zijn zoon, die blijkbaar ook dat complexe ritme kan drummen.

Led Zeppelin - Kashmir (Live from Celebration Day) [Official Video]


De naam Led Zeppelin heeft overigens niet te maken met LED-verlichting, want die was er nog niet toen de band werd opgericht. Jimmy Page was als enige bandlid over van The Yardbirds en moest nog contracten afwerken. Daaraan begon hij met een nieuwe band, die daarna een nieuwe naam moest krijgen. Die zou volgens Keith Moon van The Who neerstorten als een loden ballon (lead balloon). De ballon werd een zeppelin en de "a" verdween uit het lood. De rest weten we.

260202 - Mijn moeders verjaardag, herinneringen

Vandaag zou mijn moeder jarig zijn. Eerst maar wat getallen. Ze zou 115 geworden zijn, maar het is vandaag ook 44 jaar geleden dat ze overleed. Ik mis haar nu 5 jaar langer dan dat ik het leven samen met haar fysieke aanwezigheid op deze aardkloot heb meegemaakt. Maar een oud gezegde luidt, dat je pas echt weg bent als niemand meer een herinnering aan je heeft. Ze is er dus nog. Voor mij en voor anderen die haar gekend hebben, direct of zelfs indirect.

Hier staat ze klaar bij het huis van haar schoonouders, mijn opa en oma, om van Hoogkerk, naar haar ouders, ook mijn opa en oma, in Emmen te fietsen, een afstand van ruim 60 kilometer. Na het overlijden van mijn vader woonden we daar, en om het contact tussen mij en de ouders van mijn vader te onderhouden, was ik vaak in de vakanties bij hen. Dit zal in het tweede kwart van de jaren 1950 zijn geweest, ik heb de foto gemaakt met het fototoestel van de jongste broer van mijn vader, formaat 4x4 cm. Misschien had ik dat toestel al van hem gekregen nadat hij "een echte camera" had gekocht. Op de trouwdag van Willem Alexander en Maxima heb ik dus andere herinneringen, behalve dat het op 2-2-2002 warm was: 20°C was, was het 20 jaar na het overlijden van mijn moeder. Misschien was die beroemde traan wel voor mijn moeder… In elk geval heeft mijn moeder genoeg aanleiding gehad voor tranen, en zich er desondanks geweldig doorheen geslagen.