Niklas - 130515 - Swingende regen?!

Gisteren niet onze traditionele dagtocht gemaakt ter gelegenheid van onze trouwdag, maar een bezuinigde versie. Misschien daardoor maar één buitje gehad onderweg.
Vandaag kwam ik "wilfend" de door mij bewonderde Eugene Mago weer eens tegen op JoetJoep, die een passende titel: "Rhythm Of The Rain (The Spotnicks variation)", aan zijn repertoire heeft toegevoegd.
Eerste gedachte: hé, hebben The Spotnicks dat opgenomen? Maar dat staat blijkbaar niet op JoetJoep.
De volgende halte in mijn geheugen was Rob de Nijs, een vertaling, zoals de platenboeren toen elk succesnummer lieten vertalen. Het origineel was van The Cascades.
De versie van The Spotnicks vond ik toch nog, in een Archief met heel veel Spotnicks muziek, alleen audio, maar wel als een soort Jukebox te gebruiken! Het is daar nummer 154.

130512 - Niklas - Wie de jeugd verpest, verpest de toekomst

Mark van Bommel maakte vandaag bekend te stoppen als actief voetballer. Hij wordt geprezen om zijn "winnaarsmentaliteit".
Hij nam afscheid "in stijl", met een rode kaart na de tweede gele, die eigenlijk de tweede rode had moeten zijn, wegens pogingen tot het voorgoed slopen van tegenstanders.
Hij wil de jeugdopleiding van PSV gaan doen, en intussen kreupelt de ene "respect"-campagne na de andere langs de velden...

Niklas - 130511 - Stapel...?

Het centrum van Emmen wordt rigoreus overhoop gehaald. Het Dierenpark wordt in zijn geheel verplaatst en de centrale verkeersader wordt ingegraven, onder het plein dat de toegang moet vormen tot de nieuwe locatie. De oppositie vindt B&W stapelgek en vreest, dat de kosten van het project gierend uit de klauw gaan lopen. Een publikatie in een plaatselijk weekkrantje doet inderdaad het ergste vermoeden: het blijft blijkbaar niet bij één tunnel, maar er is ook nog sprake van een ondergeschoven exemplaar...

Verweesd in de vuurdoorn...

In de vuurdoorn op ons terras maken merels elk voorjaar een nest. In het begin schuwen ze dan de momenten dat wij op het terras zijn. Als ze eenmaal aan ons gewend zijn, durven ze ook van en naar het nest te vliegen als we er zitten te lezen of liggen te luieren.


We hebben meermaals jongen in het nest gezien en gehoord, maar we hebben ze nog nooit zien uitvliegen. Misschien zoeken ze daarvoor altijd een moment uit van onze afwezigheid, omdat de ouders het anders te riskant vinden.
Ook dit jaar zit er een merelnest, en we hebben de ouders druk heen en weer zien vliegen. Tussen de sterke takken met scherpe doornen door kon je zien hoe er steeds een op het nest zat, doodstil, met een alert koppie.


Ineens was de levendigheid afgelopen. Vaag hadden we het idee dat we een ruzie hadden gehoord tussen onze merels en een van de volop aanwezige eksters of vlaamse gaaien. We hebben al dagenlang geen merel meer gezien in onze tuin.
Vandaag ben ik maar eens gaan kijken hoe het nest er van binnen bij lag. Trapje erbij, en ten koste van een geschramde hand, die nog uren schrijnde en jeukte, heb ik een foto gemaakt van de binnenkant van het nest. Er ligt één eitje, vergezeld van een paar dode bladeren...


Update 9-5-13: Ik vond nog een foto van de merel op het nest (middenste foto, gemaakt met zoomlens)...

Kanker en waardigheid

Ik maakte op zondag 5 mei, Bevrijdingsdag, al melding van het overlijden van Piet, "na een lange lijdensweg". Vandaag kwam de rouwkaart, beginnend met een gedicht:

Iedereen kent dat woordje
van zes letters groot
Voor de één een scheldwoord
voor de ander de dood
Het besef wat het met anderen doet
wanneer jij dat ene woordje
naar hem of haar roept
Wanneer je zelf de pijn hebt gevoeld
snap je pas wat er mee wordt bedoeld

Ik kende het niet en heb op internet gezocht of het een bekend gedicht was. De eerste zin leverde meteen 103.000 zoekresultaten. Daaronder langere versies van het bovenstaande, vaak in minder goed Nederlands.
Het eerste was een forum, met neerbuigende teksten over mensen die proberen gedichten of liedteksten te schrijven. Op die langere versie van bovenstaand gedicht werd daar niet of nauwelijks inhoudelijk gereageerd, maar wel geringschattend en spottend, de meeste zelf in slecht Nederlands.
Zijn die lui zulke wereldvreemde onbenullen dat ze niet weten wat kanker aanricht? Zijn ze verstoken van elk empathisch vermogen? Of zijn ze zó bang zelf kanker te krijgen dat ze het weg-ginnegappen?

Het overlijden van mijn vader aan darmkanker, een week voor zijn 28ste verjaardag, heb ik alleen van horen zeggen: ik was baby. Mijn moeder stierf op haar 71ste verjaardag aan beenmergkanker.
Familieleden heb ik langzaam zien wegkwijnen, soms pas 47 jaar. Collega's, vrienden en kennissen vielen ten prooi aan diverse vormen van kanker. Vaak een terugval na een hoopgevende opleving; slechts enkelen overleefden het.
En nu Piet, 68, ook na een lange reeks zware behandelingen en mensonterende aftakeling.

Wat heb ik dan een geluk gehad. Toen ik 11 was had ik een ongrijpbare ziekte. Een paar keer het ziekenhuis in, urgente bloedtransfusies, maar geen echte diagnose. Ik kwam terecht bij een professor, toen voorloper in de oncologie. Anderhalf jaar na het eerste symptoom, waagde hij een proefoperatie en verwijderde daarbij een tumor uit mijn darmen, voordat die kwaadaardig werd. Een gedurfde operatie toen, zei een specialist nu.

Ik gun iedereen om vrij te blijven van kanker, zelf of in de naaste omgeving. Maar heb dan tenminste de waardigheid, om jezelf niet als stompzinnige botterik neer te zetten door kanker als scheldwoord te gebruiken of iemand een dergelijke ziekte toe te wensen.

Piet heeft rust, nu de bloesem glorieert

Vandaag, Bevrijdingsdag, heb ik een heerlijke fietstocht gemaakt, gedeeltelijk door Duitsland.

Gisteren dodenherdenking: ik ben even naar het graf van mijn oom Bertus geweest, overleden augustus 1945. Zover ik weet, is hij besmet geraakt met TBC toen hij zijn laatste onderduikers verplaatste.
Ik heb nog een brief van hem uit februari 1945, gericht aan mijn moeder en mij (ik was toen bijna 2), waarin hij vertelt hoe een andere oom afgevoerd is naar het Scholtenshuis in Groningen, en dat de Landwacht hemzelf mishandeld had.
Hij is toen van Stadskanaal naar Emmen gevlucht. Donderdagnacht vertrokken en zondagavond aangekomen. Sneeuwstormen en met de fiets aan de hand lopen door 30 cm sneeuw.

Vandaag Bevrijdingsdag, maar met gedachten aan Piet, overleden na een lange lijdensweg.
Hij wou al lang niet meer. Het enige waar hij nog naar uitkeek was, dat onze kleinzoon op Hemelvaartsdag vlaggendrager mag zijn bij de finale PSV - AZ. Zijn laatste paar dagen lag hij in het ziekenhuis met een gebroken heup. "Je neemt het wel op voor me hè, als ik niet kan kijken!", had hij gezegd.

Vandaag heb ik een flinke fietstocht gemaakt. Je merkt geen landsgrenzen bij de uitbundige bloei van krentebloesem en allerlei andere bloemdragende struiken en bomen.
De nuchtere cijfers: een afstand van ruim 81 km met een gemiddelde van bijna 21 km/u en een maximumsnelheid van 36 km/u. Dat laatste zal bij een afdaling zijn geweest, want ik heb een paar lekkere hellingen beklommen.
Op een picknickbank, lekker in het zonnetje aan de Vecht bij de Haandrik, heb ik een tijdje zitten genieten en mijn laatste proviand verorberd. Toch was ik binnen 4 uur weer thuis.
Nee, afstand en snelheid zijn niet spectaculair voor een getrainde toerfietser, maar ik ben best een beetje trots op deze cijfers, op mijn leeftijd en nauwelijks getraind: ik zou 2 à 3 keer per week 60 km getraind moeten hebben vanaf maart, maar heb iets van 4 ritten van 40 à 50 km gemaakt.

Ik vond een stimulans in een spreuk die Marijke op haar facebook-pagina plaatste:
Laat het verlies van een dierbare geen blijvende rem zijn op je bestaan.
Lach als je kunt lachen. Juich als je kunt juichen.
Je verraadt er niemand mee, je leeft.

Astrid Dämmler

Vandaag heb ik mede namens Piet, oom Bertus en al die anderen genoten van het mooie weer, alle overweldigende bloei en bloesem, en van wat ik nog kan!

Dit was ongeveer mijn route vandaag.
N.B.: Google Maps ondersteunt in Duitsland (nog?) geen fietsroutes of Streetview. Ik heb daarom met wandelroute's geëxperimenteerd. Bij Wielen ligt de helling die ik graag nog eens wou beklimmen, maar die kun je dus niet met Streetview bekijken. Ik heb 'm wel gedaan!

Een mens moet zo jong mogelijk zichzelf leren verdedigen

5-jarige jongen doodt 2-jarig zusje met eigen geweer
Een Amerikaanse jongen van 5 heeft zijn 2-jarige zusje doodgeschoten met een geweer dat hij vorig jaar cadeau had gekregen.
Het jongetje had een speciaal voor kinderen gemaakt .22-kaliber geweer gekregen toen hij 4 was. Het vuurwapen stond in een hoek van de kamer en de familie zou niet hebben geweten dat er een kogel in zat.
Het geweer is gemaakt door het bedrijf Keystone Sporting Arms, dat zogeheten Crickett-wapens voor kinderen maakt. Het bedrijf adverteert met de slogan "my first real rifle" en heeft op de website foto's van schietende kinderen.

Juist na het drama op de school in Newtown pleitte de wapenlobby, de NRA, nog eens extra voor meer vuurwapens "zodat iedereen zichzelf beter kan verdedigen". Ziehier een "fraai voorbeeld" van deze paranoia.
Als ik dan bovenstaand bericht weer lees, na alle tussenliggende en voorgaande schiet-"incidenten", kan ik alleen maar cynisch worden: gaat de NRA nu roepen om nóg meer vuurwapens voor nóg jongere kinderen?
Dit jongetje heeft nu immers aangetoond dat hij zichzelf, dankzij zijn eigen geweer, kon verdedigen tegen zijn levensbedreigende zusje? Of niet dan?