180825 - ZOZ - Van kinderspel en grote mensen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.

Afgelopen weekend was is Emmen voor de dertigste (30e) keer het Internationale Vliegerfeest, georganiseerd door de Stichting Vliegerfeest Emmen.
We denken vaak nog dat vliegeren kinderspel is. In de zin van spelende (ook grote) kinderen klopt dat helemaal. Wel is er sinds mijn jeugd veel veranderd op het gebied van vliegers. Het beeld van toen vind je een beetje terug in een scene uit Mary Poppins.

David Tomlinson - Let's Go Fly A Kite (uit: Mary Poppins):


In Aziatische landen is het vliegeren al veel ouder dan hier, en is onder andere het vechtvliegeren populair. Het vliegertouw wordt dan ingesmeerd met lijm en b.v. glassplinters, en probeer je elkaars touw door te snijden. Ik vond een animatie met een leuk kinderliedje in het Hindi, met zo'n heerlijke begeleiding.

Hindi Kids Song - Chali Re Meri Patang (Animated Song by Jingle Toons):


Ik kan me niet herinneren dat ik "ons" vliegerfeest ooit heb gemist, al ben ik vroeger veel actiever geweest. Toen was ik ook lid van de vliegerclub Stijgkracht, waarvan de leden als vrijwilligers optreden. Het feest is van een ééndaags gebeuren uitgegroeid tot een weekend, van vrijdag 17:00 uur tot zondag 17:00 uur (en vooraf opbouwen en naderhand opruimen). Vaak steek ik nog wel even een hand uit om te helpen als ik er toch ben. Deze keer bleef ons bezoek beperkt tot de eerste helft van zondagmiddag.
Toen we arriveerden was er nog niet zoveel publiek, maar er stonden al veel vliegers in de lucht; prachtige exemplaren, al of niet zelfvliegend.

Heel bijzonder vond ik een soort kronkelende wormen, die had ik nog niet eerder gezien.


Een verzameling draken was een absolute blikvanger. Ze werden de lucht in geholpen door een vlieger in de vorm van een Manta. Denk je eens in hoeveel werk er in zit om zo'n collectie te bedenken en te maken!

Naast de vliegers zien we ook steeds meer grappige dingen verschijnen die bewegen in de wind en op het water, want het vliegerfeest is bij de Grote Rietplas, waar ook een strand is.

Dat vliegeren niet altijd geschikt is voor kleine kinderen, maar wel om het kind in volwassen kerels nog even de kans te geven, kun je zien bij de "vliegertrein": hier zijn 25 zogeheten Flexifoils achter elkaar bevestigd. Dat zijn bestuurbare vliegers van een soort "matras"-model. Als dat de lucht in gaat, kan het door één man bestuurd worden, maar er is wel minimaal een zware personenauto nodig om de trekkracht op te vangen. Als er teveel wind staat, heb je minstens een stevige truck nodig. Ik heb zelf twee van die dingen, maar dat sleept je al mee bij windkracht 4!
Zo'n trein kost wat voorbereiding, daarom heb ik maar weer even geholpen. ;)

Marijke filmde intussen hoe het een aantal pogingen kostte om het geheel de lucht in te krijgen, en hoe het vervolgens vloog.


Om met muziek te eindigen, het is een minder bekende song, met een passende titel, van een heel bekende band. Ik heb 'm al eens eerder geplaatst, in een andere versie, ook t.g.v. een vliegerfeest.

U2 - Kite (Slane Castle Live):


Vorig weekend het vliegerfeest, vandaag herdenken we in kleine kring dat mijn schoonzusje Sylvia een jaar geleden overleed. Toen wijdde ik mijn ZOZ daar aan: Van sterfelijkheid en herinneringen.

180818 - ZOZ - Van opvoeding en oorwurmen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.

Mijn vaste lezers weten natuurlijk dat ik een Gereformeerde opvoeding heb genoten; niet van de zwaarste categorie, maar toch. Daar blijft altijd iets van hangen, hoe ver je ook afdrijft van dat oorspronkelijk met de paplepel ingegeven gedachtengoed.
Zo zaten er deze week ineens twee zinnen in mijn hoofd te oorwurmen, met muzikale begeleiding: koorzang ondersteund door orgelspel:

Ieder woelt hier om verand'ring
Wenst terug 't geen hij eens zag

Het bleef bij die twee zinnen, waarmee ik buiten de kerkelijke context ook wel iets kan. Maar was het nou een Psalm of een Gezang? Want dat maakte toch nogal wat verschil in liturgisch aanzien!

Ach, tegenwoordig hoef je geen bibliotheken meer door te bladeren om iets terug te vinden. Volgens Google was het Gezang 179 uit de Hervormde bundel. Ja, want let op: het is nog niet zo lang dat een groot deel van de Gereformeerde en Hervormde kerken zijn samengegaan in de PKN, de Protestantse Kerken Nederland, en dat er een algemeen Liedboek voor de Kerken is verschenen, dat inmiddels ook alweer blijkt opgevolgd.
Ik heb het lied even opgezocht in mijn oude zakbijbeltje: het is Gezang 53 in de los toegevoegde uitbreiding van het aantal gezangen, uitgegeven in 1959. Daarmee werd het aantal door de synode goedgekeurde Gezangen uitgebreid van 29 tot wel 59! (Het Liedboek kende er 491)

Uiteraard was het lied langer dan die twee zinnen. Ze bleken de eerste en laatste zin van een vier-regelig couplet, dat het tweede was van drie coupletten. Hier de Hervormde versie van de tekst:

Gezang 179  (Oude Hervormde Bundel - 1938)

1	"Rust mijn ziel uw God is Koning"
	heel de wereld zijn gebied.
	"Alles wisselt op zijn wenken"
	maar Hij zelf verandert niet.
2	Ieder woelt hier om verand'ring
	"en betreurt ze dag aan dag"
	"hunkert naar hetgeen hij zien zal"
	wenst terug 't geen hij eens zag.
3	"Rust mijn ziel uw God is Koning!"
	Wees tevreden met uw lot!
	"Zie hoe alles hier verandert"
	en verlang alleen naar God!

In mijn Gereformeerde bundeltje is de tekst weer nèt even anders. Marijke verzuchtte nog, dat ze er niets van snapte, die verschillen tussen Gereformeerd en Hervormd. Laat staan de verschillen tussen de verschillende soorten Gereformeerd en de verschillende soorten Hervormd. Haar vader was Hervormd en haar moeder bleef eigenlijk Rooms Katholiek, waardoor bij haar thuis het geloof niet zo gestructureerd werd beoefend.

Ik vond een "live"-versie van dit lied: Nederland Zingt: Rust mijn ziel uw God is koning door Mannenkoor de Lofstem en Mirjam Feijer, in de Grote- of Lebuïnuskerk in Deventer, maar dat vond ik nogal saai gezongen en met een compleet orkest erbij, en dat is niet zoals het in mijn hoofd klonk. Daarom kies ik een andere versie zonder bewegend beeld, maar met een link naar mijn eigen verleden: de organist is Willem Hendrik Zwart (1925 - 1997; desalniettemin ook op Facebook!), waarvan ik nog muziekles heb gehad, in dat ene jaar dat ik op de Chr. HBS zat. Daar heb ik de blokfluit "jammerhout" leren noemen. Maar orgelspelen, dàt kon hij!

Urker Visserskoor Crescendo - Rust mijn ziel uw God is Koning:


Ik vermoed dat aan de Gereformeerde versie (afb. Gezang 53), met name de laatste zin, de aanvulling te danken is: "maar zet zelf je fiets op slot"...

180811 - ZOZ - Van twee broers en muziek

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.

Een gezin dat de buurt wel eens verbaasde. Als jonge jongens pakten ze samen met hun vader soms de tent in om te gaan kamperen als er sneeuw lag. En er werd door het gezin veel gedaan voor vluchtelingen en andere hulpbehoevenden.
De vader overleed, op relatief jonge leeftijd, kort nadat ik tegenover hen kwam wonen bij mijn lief.

Beide jongens "gingen in de muziek". Over de jongste, Willem, heb ik het al een paar keer gehad in een blog, in het kader van"Zwijmelen Op Zaterdag" (ZOZ): ZOZ-084 (2 juni 2014), ZOZ-124 (28 maart 2015), en ZOZ-261 (11 november 2017). Die laatste keer was naar aanleiding van het overlijden van Willem op 58-jarige leeftijd. (Helaas zijn sommige clips van YouTube verwijderd).

Kamperen deed broer Erik nog steeds: op Facebook verschenen zijn foto's van- en rond de tent op Vlieland. En veel ingeklede wijsheden, en grappen en grollen.

Maandag is Erik op 60-jarige leeftijd overleden, op de dag af 9 maanden na zijn 19 maanden jongere broer. Op ons vakantieadres werden we ingeseind dat Erik ernstig ziek was, met een heel slechte prognose. Voordat we weer thuis waren was hij overleden.
Voor ons was Erik meer op de achtergrond, maar de regelende kracht in het gezin. Voor heel veel vrienden was Erik een markante persoon, zoals Willem een markante persoon was in het straatbeeld van Emmen. Erik's rol in de muziek lijkt meer op de achtergrond, maar was belangrijk: hij speelde bas, en trad op als techneut. De broers speelden zowel samen als apart van elkaar in bands.
Voor hun oude moeder, die haar man en zonen heeft overleefd, en veel van hun vrienden is het duidelijk dat ze nu weer samen verdergaan met muziek maken.

Ik koos een video die ik al eens eerder plaatste, omdat daarin beide broers te zien zijn, en ook een vaste waarde in hun leven, zanger Elias de Vries, waarmee Willem als duo doorging als Mr. Jones Band, nadat eerdere reïncarnaties van de band waren uiteengevallen. Ook Erik speelde daarin mee, en bij deze en andere opnamen speelde hij bas en maakte de opnamen. Het laat ook en glimp van hun humor zien; ook iets waardoor we ze niet zullen vergeten...

Mr Jones - Friday I'm in Love (The Cure):

180804 - ZOZ - Van verdriet tot humor

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.

Het was weer zo'n samenloop: twee "oude bekenden", die (voor mij) betekenis en overeenkomsten hebben, die weer eens mijn aandacht werden binnengeschoven.

De zaterdagse Volkskrant had in het Zomermagazine een interview met Hans Dorrestijn, met als aankondiging: "Kijk, dat mag ook wel eens gezegd: Hans Dorrestijn is aan het eind van zijn werkzaam leven een optimist. En legt uit welke lange weg hij daartoe aflegde."
Uit een interview in Maarten! met Hans Dorrestijn: ‘Een beminnelijk mens’, noemt Maarten hem. [..] Hans Dorrestijn (72) heeft van zwartgallige humor zijn handelsmerk gemaakt. Een makkelijk leven heeft hij dan ook niet gehad. Zijn collega Jacques Klöters merkte ooit op dat ‘zelfs de boeken van Charles Dickens verbleken bij de jeugd van Dorrestijn. Hoewel dit wel veel schrijnende, maar buitengewoon geestige liedjes opleverde.’ Dorrestijns gevecht met een hardvochtige en gewelddadige stiefvader heeft hij tot 26 jaar na diens dood met zich meegedragen. Je zou me ervaringsdeskundige kunnen noemen, maar ik denk dat het voor Hans flink wat zwaarder is geweest, omdat het op jongere leeftijd begon, heftiger was en langer duurde.

En op Facebook werd mijn aandacht gevraagd voor Loudon Wainwright III (nl), een zanger die hier geloof ik niet zo bekend is, maar die ook van die songs schrijft met net even een andere, verwonderde kijk op het dagelijks bestaan.
Misschien kennen oudere TV-kijkers hem van zijn gastrol uit 1974/1975 als the singing surgeon Captain Calvin Spalding in de roemruchte serie M*A*S*H (nl), over een mobiel veldhospitaal in de Koreaanse oorlog, waar de dagelijkse horror wordt verdrongen met humor. In deze episode worden de verpleegsters geëvacueerd omdat een aanval van de vijand wordt verwacht.

Loudon Wainwright III (Capt. Calvin Spalding) - Unrequited to the Nth Degree/Oh, when I die (M*A*S*H):


Zelf kocht ik ooit zijn Album III, met daarop zijn bekendste song, Dead Skunk. Hij schreef het in een kwartier, nadat zo'n voorval werkelijk was gebeurd.

Loudon Wainwright III - Dead Skunk in the Middle of the Road:


Een overeenkomst tussen beide artiesten, behalve hun bijzondere gave om unieke liedjes te schrijven met (zwarte) humor en een verwonderde blijk op de wereld, is dat beiden perioden van depressiviteit kennen of hebben gekend.
Loudon Wainwright III maakte een album: Haven't Got the Blues (Yet), met daarop de song "Depression Blues", die begint met:
"Lightnin' ¹) sings the blues. The Catholic goes to his confession. Now tell me what you plan to do about all of your depression. Oh, you tried old Sigmund's talking cure, you experienced its power. But that kind of talk ain't cheap, you know, at $180 an hour."  ¹) Lightnin' Hopkins
Maar ook in die sferen wist hij zijn humor in songs te gieten: Loudon Wainwright III - The Man Who Couldn't Cry.

Ook Hans Dorrestijn weet zijn jeugdtrauma's treffend uit te beelden, bijvoorbeeld over zijn geboorteplaats: Hans Dorrestijn - Ede (uit: Het Naakte Bestaan).
En de frustraties over dingen die zo goedbedoeld waren, maar niet in goede aarde vielen weet hij zo beeldend te verwoorden dat je het voor je ziet!

Hans Dorrestijn - Moederdag:

180728 - ZOZ - Van een klein instrument en brede muziek

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.

Er wordt over de Ukelele (nl) nog wel eens lacherig gedaan. Dit 4-snarige instrument wordt nog wel eens beschouwd als een kindergitaartje. Onterecht: het is een volwaardig instrument met een eigen plaats in de muziek. Vaak denk je dan als eerste aan Hawaii.

Bij toeval zag ik een videoclip van een jongedame, Brittni Paiva, met muziek die ik nooit geassocieerd zou hebben met een ukelele. Als ik het goed begrijp, begon ze op 11-jarige leeftijd te spelen op een ukelele die ze van haar grootvader kreeg. Lees meer in dit interview uit 2010 (ze was toen 21): The Brittni Paiva Interview: "The only limit you have is the limit of your mind.".
Zeg nou zelf: zou je ooit gedacht hebben dit nummer te horen spelen op een ukelele?

Brittni Paiva - Take Five (Live):


Ook met Counrty en Blues kan ze overweg: Tommy Emmanuel and Brittni Paiva - Workin' Men Blues (Merle Haggard), en ken je dit origineel nog: Santana - Europa (1982)? Brittni speelt het ook.

Brittni Paiva - Europa (Carlos Santana):


En wat denk je van een traditionele Hongaarse volksdans als de Csárdás (nl), maar dan op ukelele?

Brittni Paiva - Csardas (ukulele version):


Muziek die wel past bij dit warme weer toch?

180721 - ZOZ - Van groente en fruit

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.

We zijn weer eens beland in het land van Flipje en omgeving, waar de grote rivieren een vruchtbaar gebied omarmen.
Het fruit is weer rijp en onze hofleverancier van kersen had het behoorlijk druk.

Een mooie aanleiding om me vandaag in mijn muziekkeuze te laten leiden door de agrarische sector, afdeling groenten en fruit.
Deze omgeving inspireerde me daarin al vaker.

Heb je vroeger ook geleerd dat je niet mag spelen met je eten? Op straffe van "met blote voeten naar bed"?
Nou, ik heb een paar stouterds gevonden! Hier is de uitleg:

The Vegetable Orchestra - Literally Plays with Their Food:


Meer info op The Vegetable Orchestra. En zo klinkt hun live optreden:

The Vegetable Orchestra - Transplants:


Nu het fruit. Een live optreden van Pink Floyd, toen nog met Syd Barrett (nl), een van de oprichters van de groep. Deze live opname is gemaakt in 1967 in Los Angeles voor het programma American Bandstand. Bij een optreden een dag later in een andere TV-show weigerde Syd Barrett de zang te playbacken, en als compromis deed Roger Waters dat.

Pink Floyd met Syd Barrett - Apples & Oranges:


Korte tijd later trok Syd Barrett zich terug uit de openbaarheid en wijde zich aan de beeldende kunst. Misschien zou je kunnen zeggen dat hij geflipt is op de muziekbusiness...

180714 - ZOZ - Van trektochten en geschiedenis

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.

Ik ben lui. Nou ja, ik zit te puzzelen op andere onderwerpen dan muziek: familieverhalen uit de Tweede Wereldoorlog, naar aanleiding van informatie die ik zo nu en dan krijg van familieleden. Proberen antwoorden te vinden op vragen, waar we de betrokkenen niets meer over kunnen vragen.
Oude brieven die bewaard gebleven zijn, een adres op oude documenten waarvan nu pas doordringt dat het anders is dan verwacht. Een verhaal dat nét even anders blijkt te zijn. En informatie die tegenwoordig openbaar is op internet.
Zo blijken mijn moeder en een van haar zussen volgens hun persoonsbewijs omstreeks 1940 aan de Zuidzijde van een kanaal ingeschreven te zijn, terwijl ze beslist aan de Noordzijde gewoond hebben: rara...
Van een oom, die kort na de oorlog is overleden, kreeg ik "nieuwe" brieven onder ogen, waaruit blijkt dat hij veel zwaarder was toegetakeld door de Landwacht dan we wisten. Hij schreef, kort voor de bevrijding, vanuit een zorginstelling naar bevrijd gebied, en dat is dus blijkbaar gelukt. Bijkomstig moment van verwondering: ik heb ooit hand en spandiensten verricht voor een boek over die instelling, geschreven door twee vriendinnen...
Ik had al een brief van hem uit begin februari 1945, waarin hij beschrijft hoe hij, na de mishandeling door de Landwacht, de 30 kilometer naar zijn ouders in drie etappes heeft afgelegd met de fiets aan de hand, 's nachts, en door sneeuwstormen. Hij kon daar niet langer dan één dag blijven, en is blijkbaar daarna in die instelling verpleegd, waarschijnlijk in het geheim. In augustus 1945 is hij overleden.
En misschien is het raadsel opgelost wat er van zijn toenmalige verloofde is geworden, door het combineren van wat we al wisten met wat nu op internet te vinden is...

Het is misschien een beetje een vreemde sprong, maar de muziek die dezer dagen in mijn hoofd rondzwalkt, heeft ook met lopen te maken. Wel zonder de bizarre aanleiding, geheel vrijwillig en in zomerse omstandigheden.
Op RTV Drenthe wordt een reeks zomerprogramma's herhaald uit 2003, De Trektocht. Een team medewerkers loopt van plaats tot plaats door Drenthe, waarbij soms zoveel mogelijk een rechte lijn over de kaart wordt gevolgd. Daarbij moeten obstakels overwonnen worden, zoals sloten en kanalen. Het was een heel populair programma, met een gezellige sfeer er omheen!
En ja, ik schreef er al eerder over, met deze zelfde muziek, maar het zij zo...

Daniël Lohues - Trektochtlied "Laot mij mar lopen":