Regenboogkinderen

De laatste dagen zingt er een lied rond in mijn hoofd, dat diepe indruk op me heeft gemaakt. Nog niet eens in de eerste plaats door het lied zelf, maar vooral door de context.
Op pleinen in Oslo kwamen 40.000 mensen samen in de stromende regen om dat lied te zingen. En in veel andere steden, tot op Reykjavik werd aan deze aktie meegedaan.

Over vrijwel de hele wereld werd er aandacht aan besteed: het was een reactie op de uitspraak van Anders Behring Breivik, dat hij dat lied haat omdat het een "Marxistische hersenspoeling" zou zijn. In Noorwegen is het een bekend kinderlied, dat wordt beschouwd als een lied over tolerantie; als een statement hoe de Noren verkiezen om te willen leven.

Het lied is de Noorse interpretatie van Pete Seegers (1919) "My Rainbow Race" (1976) door de Noorse singer/songwriter Lillebjørn Nilsen, "Barn Av Regnbuen" (1973).
Op Nilsens site staan deze beide teksten bij elkaar.

Dit lied is nu een symbool geworden voor de bewuste keuze voor tolerantie. Breivik heeft precies het tegengestelde bereikt van wat hij wil – en hiermee is aangetoond hoever hij van de werkelijkheid is afgedwaald, met zijn waandenkbeelden...

Nilsens tekst is naar mijn idee wat minder scherp dan die van Seeger, en daardoor beter geschikt als kinderlied.
Ik heb geen Noors geleerd, maar heb enig taalgevoel, en met behulp van de oorspronkelijke tekst en online vertaalsites heb ik geprobeerd een Nederlandse vertaling te maken.
Beoordeel zelf maar of dit "Marxistische indoctrinatie" is – of mogen mensen asjeblieft een betere, tolerante wereld voor ogen houden?

Regenboogkinderen

Refrein:

Een hemel vol met sterren
Blauwe zee zover je kijkt
Een land waar bloemen groeien
Kun je nog meer wensen?
We zullen samen leven
Elke zuster en elke broer
Kinderen van de regenboog
En een vruchtbare aarde

Sommigen zal het een zorg zijn
Anderen verkletsen de tijd
Sommigen denken te kunnen leven op
Plastic en synthetisch voedsel
En als iemand steelt van de jeugd
Uitgezonden om te vechten
Sommigen stelen van allen
Die na ons nog komen

-- Refrein

Maar zeg tegen alle kinderen
Zeg tegen elke vader, elke moeder
Dit is onze laatste kans
Eén hoop, één wereld delen

--Refrein

Zoekeend. Nee, geen eend die zoek is, maar...

...onlangs in de krant: een zoekmachine die niet al je vorige clicks onthoudt en niet op basis daarvan je zoekresultaten filtert, ongevraagde advertenties aanbiedt, en je gegevens doorsluist.
Deze nieuwe zoekmachine gaat zorgvuldiger om met je privacy dan b.v. Google, wat na de wijzigingen die Google begin 2012 heeft doorgevoerd in zijn privacy-regels, zeer zeker "een punt van aandacht" is.

Die nieuwe zoekmachine heet DuckDuckGo. Komische naam he? Die schijnt door de maker, Gabriel Weinberg, te zijn afgeleid van Duck duck goose, de Amerikaanse variant van Zakdoekje leggen.

Wikipedia NL is er (nog?) kort over, maar er is wel een FAQ, en een uitgebreide uitleg wat er speelt rond privacy op internet, en met name bij zoekmachines.

DuckDuckGo geeft uitleg wat zoekmachinebias is: een soort diaserie over hoe Google je zoekresultaten stuurt aan de hand van je eerdere clickgedrag: Google slaat dat allemaal op!

Nederlandstalig vond ik een bespreking bij Open Bron Blog, en een test: Deel 1 en Deel 2.

Zoals bij meer software met een "ideële" achtergrond, is er een community (forum), waar je terecht kunt met vragen en problemen. Dat is deels al in het Nederlands. Ook lijkt er gewerkt te worden aan een Nederlandstalige versie van de software.
Let bij het gebruik van de site ook even op de link helemaal rechtsonder in beeld: "settings". Daar kun je je "Region" instellen op Netherlands. Dat kan de zoekresultaten verbeteren.

Cursus Fries en zeldzame bijen

Ik zat weer eens even TeleTekst te kijken bij Omrop Fryslan; dat kan hier omdat het een aangrenzende provincie is. Fries is voor een niet-Fries niet gemakkelijk, maar ik heb er wel wat mee: ik ben de tweede generatie uit een heel lange Friese stamboom die buiten Friesland geboren is. Ik heb regelmatig Fries horen spreken in mijn omgeving.
Geschreven Fries kan ik voor een groot deel lezen, door de woorden te vertalen naar spraak. Voor de moeilijke gevallen heb ik ooit een Fries zakwoordenboekje gekocht.

De laatste jaren is er geloof ik alarmfase rood wegens massale bijensterfte. Daarom is 2012 uitgeroepen tot Jaar van de Bij.
Nou kun je zeggen: wat moet ik met die rotbeesten, ze prikken alleen maar, en honing lust ik ook al niet. Maar volgens mensen die ervoor doorgeleerd hebben, zullen er geen oogsten meer zijn, als de voedsel producerende planten niet bestoven worden door bijen. En ik heb een gezonde eetlust...

Daarom trok een van de TeleTekst-berichten van Omrop Fryslân mijn aandacht:

Seldsume bij by Lauwersmar
Yn it Lauwersmargebiet is in seldsume bij ûntdutsen. It giet om in donkere wylgesânbij. De bij stiet op de list mei kwetsbere bistesoarten. De wylgesânbij komt foaral foar yn gebieten mei keal sân yn kombinaasje mei droege en wiete plakken. Ek moatte der genôch bloeiende wylgen wêze. It bistje is noch mar op in pear plakken yn Nederlân sjoen. Njonken it Lauwersmargebiet giet it om it Noardhollânske dúnreservaat en op in tal plakken yn Limboarch.

Ik dacht: dat moet ik misschien even vertalen. Maar dat hadden anderen al gedaan. Volgens mij zit er op elke redactie wel iemand die het Fries machtig is.
Ik vond een heel interessant artikel in het Nederlands, dat begint zo:

Na de zeearend is er onlangs nog een zeldzame gast opgedoken in het Lauwersmeer-gebied: een donkere wilgenzandbij. De donkere wilgenzandbij staat op de zogenaamde Rode Lijst als 'kwetsbaar'.

Lees meer: Zeldame zandbij ontdekt

Weggelopen

Zaterdag is het huisdier van Rutte en Verhagen weggelopen uit het Catshuis.

De Kopvoddentaks was volgens betrouwbare bronnen ontevreden over de
volgzaamheid van zijn baasjes en heeft asiel aangevraagd in Griekenland.

Niklas – 120421 – Rechte rug

Geert Wilders zegt dat hij als enige zijn rug recht heeft gehouden in het Catshuis-overleg, nu hij na zeven weken "achterkamertjespolitiek"-gekonkel weggelopen is.
Volgens mij staan alle onderhandelaars voor paal, en vraag me af waar het Kotshuis is...

Multitasking, uitsloofvogeltje, Godsgeloof, Moya Brennan en Maarten

Gisteren stond er iets in de krant dat voor mij geen nieuws was, maar het was nu wetenschappelijk bewezen: Ook vrouwen kunnen niet multitasken. Nou is die krantenkop zoals gebruikelijk ongenuanceerd, maar dit is blijkbaar een gefundeerd onderzoek met geavanceerde middelen door Jelmer Borst, die zich specialiseert op dit soort onderwerpen. Ik denk dat veel vrouwen nu een illusie armer zullen zijn, of ze schieten in de ontkenningsfase.
Ik ben altijd al van mening dat je, voordat je termen gaat gebruiken voor generalisaties over eigenschappen van mannen en vrouwen, die termen, zoals Multitasking, zorgvuldig moet definiëren waar je het over hebt.

Vanmorgen werd ik, zoals wel vaker, wakker door het geluid van vogels. Bij ons in de buurt woont een vogeltje, dat ik ben gaan noemen: het uitsloofvogeltje. Ik vermoed dat het een kleine vogel is, maar het beestje heeft een enorm uithoudingsvermogen en is goed bij stem. Urenlang kan het onafgebroken zingen: "Tuut tuut tuut tuut - twiet twiet!" Nou ja, dat is mijn primitieve notatie van de melodie. Steeds diezelfde melodie, met soms minimale variaties in ritme, niet in toonhoogte.
Ik zou wel eens nader willen kennismaken met dat vogeltje, maar visueel heb ik hem nog niet kunnen ontdekken.

Ook vandaag zo'n "dacht ik al"-bericht in de krant: Geloof in God neemt wereldwijd langzaam af. En ook hier is het krantenbericht een zeer beknopte versie van het onderzoeksverslag, dat in de populaire versie kopt: Belief in God rises with age, even in atheist nations. Bij mij werkt het andersom: de paplepel als boemerang?

Vanavond ben ik alleen thuis. Mijn echtgenote is samen met mijn voormalige echtgenote naar een optreden van Moya Brennan. Niet dat ik Moya's muziek niet mooi vind, prachtig zelfs. Maar als ze wat over mij te praten hebben, kunnen ze dat beter zonder mij doen. En ik bekijk de DVD met de "Eindejaarsconference 2011, Maarten van Rossum relativeert en fileert", een verjaarscadeau. Maar die twee uur ga ik wel opdelen...

Brandnetels & verkeersborden

Ik lees alweer een tijdje in het boek Brandnetels & Verkeersborden van A.L. Snijders. Dat is een bundel Zeer Korte Verhalen ofwel ZKV's. Via een ZKV waarin hij een van zijn lezers of toehoorders corrigeert, maakt hij duidelijk dat hij niet de uitvinder is van het genre Zeer Korte Verhalen, maar wel van de afkorting ZKV. Mijns inziens een zeer terechte afkorting, want waarom zo'n lange naam voor een genre waar Zeer Kort zo'n belangrijk kenmerk is?

Ik lees telkens 10 bladzijden. Dat wil zeggen, vanaf dat ik op bladzijde 24 was. Zo telkens verder tot ik op een bladzij ben met 4 als laatste cijfer. Als dat verhaal nog doorgaat op de volgende bladzij, dan lees ik die ook. Het is nog niet voorgekomen dat ik het verhaal dan nog niet uit had.
Het langste verhaal is 3 bladzijden plus een vervolg van 1 bladzijde. Het enige dat meer beslaat dan twee pagina's. Maar dat is niet geschreven door A.L. Snijders zelf.

Hij introduceert het als volgt: 'Een tijdje geleden ben ik geïnterviewd voor het optimistische, zingevende blad Happinez. Thema Geloof, hoop, liefde. Gisteren hoorde ik dat het interview is geweigerd vanwege mijn ironie. Een goede reden. Beter dan belediging, ongeduld, afgunst, jaloezie."
Dan volgt de tekst van het interview. Ik vind het getuigen van een wijze, lankmoedige levensopvatting. Met beide benen stevig op de aarde.

Dat ik dit boek lees komt doordat ik het aangeschaft heb teneinde in het bezit te komen van het boekenweekgeschenk annex plaatsbewijs voor de trein op zondag 18 maart 2012.
Mijn keus voor dit boek werd bepaald door een recensie in het Dagblad van het Noorden, die kort voordien verscheen, geschreven door een journalist die mij wel eens geïnterviewd heeft. Die recensie las ik aandachtig, omdat me direct duidelijk was dat het ging om een boek van A.L. Snijders, die voor de burgerlijke stand anders heet, maar dat doet hier niet terzake.

A.L. Snijders geniet mijn sympathie, omdat 1) ik een tijdlang zijn columns in een, inmiddels opgeheven, regionale krant heb gelezen en gewaardeerd, 2) omdat ik ooit tijdens een schrijfdag een workshop Columns schrijven bij hem heb gevolgd, en 3) omdat ik zijn humor heb leren waarderen.
Dat laatste deelde ik met iemand die een aantal jaren een collega van A.L. Snijders was op een politie-opleiding. Die man is een tijdje lid geweest van dezelfde dichtersgroep als ik, waarvoor hij eens per 2 weken 's avonds van Appelscha naar Emmen kwam.
Ongetwijfeld zal A.L. Snijders in zijn herinnering geen spoor van mijn bestaan vinden, alleen al omdat hij geen reden heeft er naar te zoeken.