Zit ik in de kappersstoel en een volgende klant komt binnen. Die moet wachten tot mijn kuif de juiste vorm heeft. Er zat heel wat op deze keer, omdat we even andere dingen aan ons hoofd hadden die eerst weg moesten. Intussen kwam Marijke binnen, die klaar was met boodschappen doen.
De volgende klant, die Richard bleek te heten, liet zich verbinden met de wifi van de kapper en zat te surfen op zijn telefoon.
Plotseling schoot Richard uit zijn slof. Hij vond dat de hele boel weer eens belazerd was en dat er nergens iets van deugde. Het hele repertoire kwam voorbij: covid, van Dissel, Koopmans, Bill Gates, en die Fauci moesten ze de kop van zijn romp trekken en vierendelen. En de regering had alles fout gedaan, en iedereen die braaf de vaccinaties gehaald had was gek. Om over de oversterfte nog maar te zwijgen, dat gaat maar door en wordt onder de pet gehouden.
We kijken op de kalender en zien toch echt het jaartal 2024 staan. Het zit dus wel erg diep.
Marijke vraagt hem waar die agressie van hem toch allemaal vandaan komt.
Mijn kuif is inmiddels klaar, ik reken af en klop de haarresten van mijn kleding. Omdat ik ook in gesprek geraakt ben met Richard, begint de kapper aan de volgende klant, die intussen binnengekomen is.
Richard doceert: virussen komen niet voor bij dieren, alleen bij mensen. Bij dieren zijn het zoönosen, geen virussen.
En 5G is ook levensgevaarlijk: "De wereld wordt één grote magnetron!", briest Richard, terwijl hij zich met Bluetooth heeft laten inloggen via de 5G telefoon van de kapper.
Richard weet niet of hij zelf een telefoon heeft met 3G, 4G of 5G. Nee, daar heeft hij geen verstand van.
Ik vraag hem of hij weet dat een van die zogenaamde bewijzen dat 5G zo gevaarlijk is, afkomstig is uit een document over de kracht die een straaljagerpiloot ondervindt, waar 5G betekent dat het 5 maal de zwaartekracht is, en dat dus niets met telefonie te maken heeft? Nee, dat weet hij niet, vindt hij ook niet interessant. Maar 5G heeft te maken met frequenties van radiostraling!
En Richard gaat verder over zijn virussen. Of ik "dit" wel had gezien op Telegram. Wat de bron van dat artikel was? Hoezo bron? Daar had hij geen idee van, het stond immers op Telegram, dus dat was voldoende. En dat andere artikel, en de hele reeks andere artikelen op internet, dat was toch allemaal bewijs genoeg?
Discussie? Nee, hij had gelijk en wat ik zei was allemaal onwetendheid.
Ik vroeg wat zijn beroep was en welke opleiding hij daarvoor had genoten. Hij was elektriciën en had een opleiding van drie jaar gehad en zo′n 10 jaar ervaring als elektriciën in de bouw.
Zou iemand met een opleiding tot chefkok zomaar zijn werk kunnen doen? Nee, en daarrbij keek hij me verbaasd aan. Hij kon wel koken, maar niet zoals de kok van een duur restaurant.
Of hij begreep hoe zijn telefoon werkt, want dat is toch ook elektrotechniek? Nee, dat ging hem boven de pet. Om zulke ingewikkelde dingen te leren bedenken moest je naar de Technische Universiteit.
Hoe hij dan meer wist over virussen dan Fauci, van Dissel en Koopmans, die daar drie keer zo lang voor opgeleid zijn dan hij voor zijn beroep, en tientallen jaren ervaring hebben in hun vak?
Hij begon weer onstuitbaar te citeren uit zijn artikelen op Telegram en wat dies meer zij…
Marijke zei: "We moeten weg, anders komen we te laat. Geef elkaar maar een hand en ga mee." Richard keek verbouwereerd van de een naar de ander. Ik stak mijn hand uit en we schudden elkaar de hand en wensten elkaar nog een mooie dag.
"Goed zo jongens, tot ziens! Mooie dag!", zei de kapper.
Posts tonen met het label Bont en Bizar. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Bont en Bizar. Alle posts tonen
26 augustus 2024
05 juli 2023
230705 – Er zijn van die dagen...
… dat je van het ene in het andere valt. Zoals gisteren. Na Marijke's operatie, aansluitend aan de fysio, even er op uit.
Het eerste idee, de Poffertjessalon in Zuidlaren, kon niet, maandag en dinsdag gesloten zoals veel horeca.
We kwamen door Rolde, en hebben goede herinneringen aan Grand Café Hofsteenge. Dat werd het dus. Te dicht op etenstijd voor koffie met gebak, te vroeg voor diner. Dus allebei een Franziskaner Alcoholfrei en een flinke portie borrelhapjes.
Zat genoeg voor onze eetlust. Marijke trakteerde. Daarna vol(ge)daan huiswaarts.
Thuisgekomen jas uit, spullen opbergen, zoals gewoonlijk.
Nou, niet dus, want ik miste mijn portefeuille, met paspoort en de hele santekraam aan pasjes. Ja, ik had mijn jasje, met in de binnenzak de portefeuille, uitgedaan tijdens een stop ergens in het buitengebied, want het was warm in de auto. Ik had de jas weer aan gedaan toen we in Rolde uitstapten, om mijn spullen bij de hand te hebben en toch de handen vrij. Binnen het jasje over de leuning van de stoel, en na afloop weer aan. In de auto weer uit en thuis buiten weer aan en binnen uit.
Zou de portefeuille nog in de auto liggen? Want het jasje was ook op de vloer gegleden vanaf de achterbank. Nada! Niks!
Hofsteenge gebeld, waar men direct ging zoeken: niet in de stoel, niet op de grond.
Dan pasjes laten blokkeren en verdere strategie bedenken.
Onze eerste stop was geweest in een rustig buitengebied.
Rond waar we geparkeerd hadden in Rolde kwamen veel mensen langs en zou de portefeuille vast opgeraapt zijn. Afwachten of het een "eerlijke vinder" zou zijn.
De eerste stop was geweest op zo'n 40km van huis. Toch de gok maar wagen. Mijn telefoon had ik gelukkig nog wel, en al lang zit daar mijn rijbewijs bij, voor als we een "date" hebben, ik op fiets, als ik dan met Marijke terug rijd in de auto.
Nu rechtstreeks naar die stopplaats, niet langs plezierige sightseeing routes.
Aangekomen zonder illusies, parkeerde ik in de berm. Met een mengsel van cynisme en een sprankje hoop, zag ik vanuit de auto een donkerder plek, verderop in het gras. Een hoopje zand natuurlijk. Maar het bleek toch de portefeuille te zijn!
Meteen Marijke verwittigd, en er kwam ook een gezamenlijke herinnering boven.
Ooit waren we thuisgekomen en was Marijke haar smartphone kwijt, en die was ook niet achtergebleven in de auto. Met alle belangrijke adressen, berichten en apps...
De enige stop, waar ze even uit de auto was geweest, om een potje heerlijke jam te kopen uit een kastje langs de weg, ook in zo'n heerlijk rustig buitengebied. Ook toen ben ik meteen weer in de auto gestapt.
Dat het daar erg rustig was, kun je afleiden uit het feit dat die telefoon goed zichtbaar vlak langs de straat lag toen ik 'm daar vond!
Ach, en we raakten wel vaker iets belangrijks kwijt. Kleinere dingen, kostbaar, zoals een hoorapparaat…
En dat twee keer. De tweede keer vermoedden we dat het in de hopen bladeren rondom ons huizenblok zou liggen, omdat Marijke aan het vegen was geweest. Na uren zoeken stonden we gelaten te pruilen. Dat was het dan.
Weken of misschien wel maanden later vonden we het toch terug. In een nooit gebruikt doosje, waar ze het "voor de zekerheid" even in had gedaan, omdat het daarvoor bestemde doosje even niet voorhanden was...
Het eerste idee, de Poffertjessalon in Zuidlaren, kon niet, maandag en dinsdag gesloten zoals veel horeca.
We kwamen door Rolde, en hebben goede herinneringen aan Grand Café Hofsteenge. Dat werd het dus. Te dicht op etenstijd voor koffie met gebak, te vroeg voor diner. Dus allebei een Franziskaner Alcoholfrei en een flinke portie borrelhapjes.
Thuisgekomen jas uit, spullen opbergen, zoals gewoonlijk.
Nou, niet dus, want ik miste mijn portefeuille, met paspoort en de hele santekraam aan pasjes. Ja, ik had mijn jasje, met in de binnenzak de portefeuille, uitgedaan tijdens een stop ergens in het buitengebied, want het was warm in de auto. Ik had de jas weer aan gedaan toen we in Rolde uitstapten, om mijn spullen bij de hand te hebben en toch de handen vrij. Binnen het jasje over de leuning van de stoel, en na afloop weer aan. In de auto weer uit en thuis buiten weer aan en binnen uit.
Zou de portefeuille nog in de auto liggen? Want het jasje was ook op de vloer gegleden vanaf de achterbank. Nada! Niks!
Hofsteenge gebeld, waar men direct ging zoeken: niet in de stoel, niet op de grond.
Dan pasjes laten blokkeren en verdere strategie bedenken.
Onze eerste stop was geweest in een rustig buitengebied.
Rond waar we geparkeerd hadden in Rolde kwamen veel mensen langs en zou de portefeuille vast opgeraapt zijn. Afwachten of het een "eerlijke vinder" zou zijn.
De eerste stop was geweest op zo'n 40km van huis. Toch de gok maar wagen. Mijn telefoon had ik gelukkig nog wel, en al lang zit daar mijn rijbewijs bij, voor als we een "date" hebben, ik op fiets, als ik dan met Marijke terug rijd in de auto.
Nu rechtstreeks naar die stopplaats, niet langs plezierige sightseeing routes.
Aangekomen zonder illusies, parkeerde ik in de berm. Met een mengsel van cynisme en een sprankje hoop, zag ik vanuit de auto een donkerder plek, verderop in het gras. Een hoopje zand natuurlijk. Maar het bleek toch de portefeuille te zijn!
Ooit waren we thuisgekomen en was Marijke haar smartphone kwijt, en die was ook niet achtergebleven in de auto. Met alle belangrijke adressen, berichten en apps...
De enige stop, waar ze even uit de auto was geweest, om een potje heerlijke jam te kopen uit een kastje langs de weg, ook in zo'n heerlijk rustig buitengebied. Ook toen ben ik meteen weer in de auto gestapt.
Dat het daar erg rustig was, kun je afleiden uit het feit dat die telefoon goed zichtbaar vlak langs de straat lag toen ik 'm daar vond!
Ach, en we raakten wel vaker iets belangrijks kwijt. Kleinere dingen, kostbaar, zoals een hoorapparaat…
En dat twee keer. De tweede keer vermoedden we dat het in de hopen bladeren rondom ons huizenblok zou liggen, omdat Marijke aan het vegen was geweest. Na uren zoeken stonden we gelaten te pruilen. Dat was het dan.
Weken of misschien wel maanden later vonden we het toch terug. In een nooit gebruikt doosje, waar ze het "voor de zekerheid" even in had gedaan, omdat het daarvoor bestemde doosje even niet voorhanden was...
07 april 2023
230407 - Passie
Het gesprek ging over op de afgelopen TV-avond, het spektakel "The Passion".
"Dat verhaal van de Kruisiging en Wederopstanding van Jezus wordt zó mooi inzichtelijk en invoelbaar gemaakt,"zei zij, "daar kunnen geen honderd preken tegenop! Het brengt me zoveel dichter bij het gevoel dat je vergeving voor je fouten kunt krijgen door je geloof!
"Ach," zei hij, "Ik kan daar niet zoveel mee. Ik moet zelf in het reine komen met mijn eigen fouten. Er wordt ′gevierd′ dat iemand die uit de pas loopt bij zijn volk en inmiddels een groep volgelingen heeft, op barbaarse wijze wordt vermoord. Het volk is opgehitst door hun geestelijke leiders, die zich bedreigd voelen in hun status quo, en de man heeft zich in hun ogen misdragen door de handel van hun familie en vrienden op het Tempelplein te versjteren.
Het land is bezet en de plaatselijke bevelhebber is bang dat de massahysterie zich tegen het regime zal keren, en beveelt een afschrikwekkende executie.
De volgelingen beweren later dat de geëxecuteerde uit de dood is opgestaan en ′ten hemel gevaren′ is. Tja, dat kon in die tijd nog, zonder raketten en met beperkte kennis van de natuurwetten…"
"Hè bah, waarom doe je toch zo verschrikkelijk rationeel? Geloof je dan helemaal niks?"
"Als ik niet zo rationeel was, kon ik mijn werk niet doen. Maar daardoor realiseer ik me ook dat mensen nu vaak denken dat de mensen toen net zo dachten als we nu denken met de kennis en mogelijkheden van nu.
Het leven van toen is lang niet zo omvattend en reproduceerbaar vastgelegd als we nu doen.
Ze willen nu zelfs alle Nederlandse Tweets archiveren omdat ze bang zijn dat Elon Musk Twitter om zeep helpt! In Duitsland zijn ze er al mee bezig. Hadden Jezus en zijn discipelen destijds iets als sociale media gehad en waren de servers nadien niet gecrashed, dan had de wereld er heel anders uitgezien!"
Ze stond op, pakte haar tasje en sloeg hem met de vlakke hand in zijn gezicht.
"Jij hebt ook helemaal nergens respect voor!" zei ze terwijl ze naar de uitgang liep.
"Ach", zei de man tegen mij, "die symboliek heb ik haar niet meer kunnen vertellen, maar dat zou toch verkeerd gevallen zijn: ik ben de zoon van een timmerman, het is Goede Vrijdag, en ik ben vandaag 33 geworden…"
21 december 2022
221221 - Bliksems
De regen kwam met bakken uit de hemel, het stormde en onweerde.
Hij had haast,maar het was oppassen nu met de scherpe bochten, zo met de regen die in zijn gezicht plensde.
Er was nog een telefoontje gekomen toen hij al met de deurkruk in de hand stond om te vertrekken. Hij had gedacht dat het misschien ging om het afzeggen van de afspraak, maar het was een ander, urgent onderwerp dat niet toeliet om af te raffelen.
Zo snel als hij kon spoedde Klaas zich over het donkere fietspad. In een van de scherpe bochten voelde hij zijn achterwiel even wegglijden, eigenlijk niet zo gek bij deze hoeveelheid water op het gladde asfalt. Gelukkig was zijn verlichting perfect in orde.
Soms gaf het weerlicht zelfs in het bos genoeg licht. Het onweer leek nu wel erg dichtbij te komen. De tijd tussen de flits en het gerommel werd steeds korter.
Hij schrok: tegelijk met de volgende felle donderslag kwam - een tegenligger met grote snelheid de binnenbocht door, hij en de tegenligger maakten beide een noodstop. Ze stonden met de sturen tegen elkaar. Klaas slaakte een knetterende vloek.
De tegenligger leek even naar adem te happen, dan: ″Dat vloeken, daar zal God je voor straffen! Zo′n schandelijke godslastering dient nergens toe!″
Die stem, daaraan herkende hij Hendrik, onder collega′s apostel Hendrik genoemd. Klaas was nu helemaal woest.
″Hendrik, jij bent degene die die vloek veroorzaakt door je roekeloze gedrag! Wat is erger, vloeken of een vloek uitlokken?″
Hendrik lag doodstil op de grond, half onder zijn fiets. Tja, dacht Klaas, altijd was Hendrik er als de kippen bij om mensen te corrigeren als iemand vloekte of ″het geloof″ ter sprake kwam, toch wist hij veel minder van de Bijbel en het christendom dan Klaas zelf, die er mee opgevoed, maar dat ontgroeid was.
Hendrik was gelovig geworden omdat hij anders van zijn schoonmoeder geen verkering mocht hebben met zijn Gerda, die inmiddels haar heil elders had gezocht. Dat had Hendrik alleen maar dweperiger gemaakt leek het wel.
Klaas pakte zijn telefoon, belde 112, en probeerde uit te leggen hoe de hulpdiensten hier ter plaatse moesten komen.
07 juni 2020
200606 - Geloof en het mysterie van de explosieve lantaarnpaal
Het bericht was een foto met begeleidende tekst, van "V"'s partner, die blij een boek bekeek dat zojuist was gearriveerd. Een amicale man, waarmee we niet vaak, maar wel prettig contact hadden.
Marijke had na lange tijd weer eens bij haar gelezen, en waardeerde dat bericht met een hartje. Niet lang daarna merkte Marijke dat er een reactie was bij haar, van "V".
Tot Marijke's verbazing bleek daar een woedende emoji aan gekoppeld te zijn, als reactie op een bericht dat ze geplaatst had op 26 mei, 11 dagen en 10 berichten geleden, met o.a. herinneringen aan de verjaardagen van haar ouders.
Laten we dus maar bij Marijke's oorspronkelijke bericht beginnen. Dat was een citaat uit een lang interview in de Varagids met actrice Beppie Melissen, en ze heeft het over zelfrelativering. Wij vonden het heel raak en humoristisch geformuleerd, en daarom maakte Marijke er een bericht van:
Meerdere mensen konden er wel iets mee, 7 duimpjes, 6 lachebekjes en 1 had waarschijnlijk medeleven met de lantaarnpaal. Kort na plaatsing was er al een textuele reactie gekomen van een andere vriendin:
En toen kwam vandaag dus die boze kop er bij. En nog een geschreven reactie:
RESPECTLOOS!!!
Marijke vond het woord "respectloos" meer van toepassing op de reactie van "V", en ze had het verwijderd. Terwijl ze een antwoord aan het typen was, merkte ze dat ze geblokkeerd was. De boze emoji was ook weg.
Vanaf onze kennismaking heb ik (en later Marijke ook) intensieve gesprekken gehad met "V". Ik vond dit toch wel raar allemaal, en stuurde haar het volgende bericht:
Een poosje later kwam het antwoord, waaruit ons inziens bleek dat "V" het oorspronkelijke bericht niet goed gelezen heeft. Zat haar nog iets dwars, dat ik in de gesprekken meer wist van de Bijbel en de kerk dan zij, er van kindsaf mee opgegroeid zijnde? En zou er nog een portie merkwaardige jaloezie mee kunnen spelen, want als Marijke hen in de winkel tegenkomt, gaat "V"s partner vaak even het gesprek aan, terwijl "V" haar niet meer dan een knikje waard acht - na alle vriendschappelijke contacten en ondersteuning:
Nou ja zeg, Marijke krijgt van haar ook heel weinig reacties! Terwijl ik een reactie begon te typen, viel de nieuwe tekst op mijn scherm ineens weg, en verscheen onder "V"s reactie, dat "deze persoon niet beschikbaar was op Messenger".
Tja, wat je met dwepend fanatisme, jaloezie en niet goed lezen kapot kunt maken...
Bijvoorbeeld (zelf)relativering en gevoel voor humor.
02 november 2019
191102 - Van heiden via heilig tot hellig
Ik heb al wel vaak foto's gezien van voor Helloween opgetutte personen, maar me verder nooit in het verschijnsel verdiept. Het schijnt dezer dagen te spelen, maar ik ben zelf nog geen enge figuren tegengekomen, behalve die het in gewone outfit ook al zijn.
Al veel langer dan mensenheugenis spelen enge figuren een rol in het menselijk bestaan en denken. Soms door optisch bedrog in een unheimische situatie, soms door deskundig vertelde spookverhalen. En soms blijven narigheden uit het verleden in je brein rondspoken; misschien ben je zelf voor iemand anders zo'n spook.
Ik las gisteren bij Omroep Zeeland: "De opkomst van de Halloweenfeesten zorgt voor onrust bij de Christengemeente in Zierikzee. De christenen zien de hand van de duivel in het feest dat in toenemende mate in Zeeland wordt gehouden."
Wel bijzonder, want ik had altijd begrepen dat Helloween een christelijke oorsprong had, en dat wordt bevestigd als ik het opzoek op Wikipedia. Het wordt vooral gevierd in Ierland, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten en Canada.
Wikipedia: "De naam 'Halloween' is afgeleid van Hallow-e'en, oftewel All Hallows Eve (Allerheiligenavond), de avond vóór Allerheiligen, 1 november."
Voor de Kelten was het dan oudjaarsdag, oftewel Samhain, een moment waarop de doden van het afgelopen jaar gedacht werden terug te komen om zich te "reïncarneren" in een levend lichaam.
Je zou kunnen zeggen een "heidens" feest dat bij de kerstening vervangen werd door een christelijk feest, zoals vaker gebeurde. In dit geval door All Saints' Day ofwel Allerheiligen, dat wel in Rooms-Katholieke en Anglicaanse kringen wordt gevierd, niet in protestantse, voorzover ik weet.
Misschien dat daar ook de schoen wringt: de boze christenen blijken te behoren tot het genootschap de Christengemeente Zierikzee, die ons uitnodigt om ons aan te sluiten bij "de levende steen". En die gemeente is dan weer onderdeel van de Pinksterbeweging. Het begrip "levende steen" vond ik intrigerend, daar zijn zoekmachines voor.
Wikipedia: Levende steen (of palingbrood) (Einhornia crustulenta) is een mosdiertjessoort uit de familie van de Electridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1766 door Pallas. Meer niet, maar het blijkt dus echt te bestaan.
Palingbrood - dat roept bij mij meteen een associatie op met Lou de Palingboer, die vanuit een streng gereformeerde achtergrond, via een baptistische evangelist en de lokale pinkstergemeente, uiteindelijk zijn eigen religieuze beweging oprichtte. Hij had zichzelf onsterfelijk verklaard - zijn toch al niet zo grote schare volgelingen lijkt na zijn dood in 1968 uiteindelijk verdwenen te zijn.
Allerheiligen schijnt te zijn bedacht om alle heiligen te eren, die geen eigen naamdag meer konden krijgen omdat er meer heiligen benoemd zijn dan een jaar dagen heeft. (Zoals me ooit verteld is dat er in Frankrijk meer kaassoorten, en in Nederland meer religieuze stromingen zijn dan dagen in het jaar.)
Zo is dus een heidens feest vervangen door verering van christelijke heiligen, en er zijn dan weer christelijke mensen hellig over de vorm die het vervolgens gekregen heeft. "Hellig" is een Nedersaksisch woord, dat zoveel betekent als "kwaad". Aan associaties geen gebrek!
Ik raak even verzeild bij Helligen Hendrik, gespeeld door de Twentse cabaretier Bert Eeftink (ik vind 'm hier nog erg rustig). Ter illustratie, het is geen muziek. Kan nu toch wel, Melody…?
Helligen Hendrik - rookverbod:
In de Engelstalige Wikipedia lees ik (veel uitgebreider) over Halloween, b.v. onder Christian influence een paar fragmenten, vertaald:
Deze gebruiken werden aangevallen tijdens de Reformatie, omdat sommige protestanten het vagevuur verwierpen als een "pauselijke" doctrine die niet verenigbaar was met hun idee van predestinatie, de door God bepaalde voorbestemming van alles.
Nou ja, dit is eigenlijk een versimpelde samenvatting van veel theologisch geëvaluoer (eh… zelfgebakken woord).
Nou, van die Danse macabre is een symphonisch gedicht (klik de link voor NL tekst) gemaakt door Camille Saint-Saëns. Dat stuk ging in premiere in 1875 als orkestwerk.
Ik vond een videoclip (gemaakt door See me fly productions) met muziek uitgevoerd door het Orchestre de Paris o.l.v. Daniel Barenboim met violist Luben Yordanoff.
Luben Yordanoff, Orchestre de Paris, Daniel Barenboim - Danse Macabre 2010 ( Saint-Saëns ):
Van een andere orde zijn twee bands, die hun naam hebben afgeleid van dit gebeuren, de ene uit Duitsland, Helloween, de andere, met één letter verschil, uit Amerika, Halloween. Beide behoren tot de "Metal"-sferen. Van die met de "a" kon ik niet zo gauw een geschikte clip vinden.
Helloween - Future World:
Ik plaatste hierboven een foto van de Halloween Parade in Greenwich Village. Iemand die daar bekend was, zeker in zijn Velvet Underground periode, is Lou Reed. Hij zingt ook over de Parade.
Lou Reed - Halloween Parade:
Allerheiligen, All Saints' Day… Ach, dan is dit misschien wel een mooie afsluiter, die kwam toevallig op mijn pad, en sommige mensen vinden dat "toeval niet bestaat". Welwaar, het is een woord! Ik had nog nooit van Billy Raffoul gehoord, nu wel. Met link naar de songtekst.
Billy Raffoul - I'm Not A Saint (Acoustic) Live:
Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.
Al veel langer dan mensenheugenis spelen enge figuren een rol in het menselijk bestaan en denken. Soms door optisch bedrog in een unheimische situatie, soms door deskundig vertelde spookverhalen. En soms blijven narigheden uit het verleden in je brein rondspoken; misschien ben je zelf voor iemand anders zo'n spook.
Ik las gisteren bij Omroep Zeeland: "De opkomst van de Halloweenfeesten zorgt voor onrust bij de Christengemeente in Zierikzee. De christenen zien de hand van de duivel in het feest dat in toenemende mate in Zeeland wordt gehouden."
Wel bijzonder, want ik had altijd begrepen dat Helloween een christelijke oorsprong had, en dat wordt bevestigd als ik het opzoek op Wikipedia. Het wordt vooral gevierd in Ierland, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten en Canada.
De jaarlijkse Greenwich Village Halloween Parade in Manhattan
is 's werelds grootste Halloween-parade. (foto:Wikipedia)
is 's werelds grootste Halloween-parade. (foto:Wikipedia)
Wikipedia: "De naam 'Halloween' is afgeleid van Hallow-e'en, oftewel All Hallows Eve (Allerheiligenavond), de avond vóór Allerheiligen, 1 november."
Voor de Kelten was het dan oudjaarsdag, oftewel Samhain, een moment waarop de doden van het afgelopen jaar gedacht werden terug te komen om zich te "reïncarneren" in een levend lichaam.
Je zou kunnen zeggen een "heidens" feest dat bij de kerstening vervangen werd door een christelijk feest, zoals vaker gebeurde. In dit geval door All Saints' Day ofwel Allerheiligen, dat wel in Rooms-Katholieke en Anglicaanse kringen wordt gevierd, niet in protestantse, voorzover ik weet.
Misschien dat daar ook de schoen wringt: de boze christenen blijken te behoren tot het genootschap de Christengemeente Zierikzee, die ons uitnodigt om ons aan te sluiten bij "de levende steen". En die gemeente is dan weer onderdeel van de Pinksterbeweging. Het begrip "levende steen" vond ik intrigerend, daar zijn zoekmachines voor.
Wikipedia: Levende steen (of palingbrood) (Einhornia crustulenta) is een mosdiertjessoort uit de familie van de Electridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1766 door Pallas. Meer niet, maar het blijkt dus echt te bestaan.
Palingbrood - dat roept bij mij meteen een associatie op met Lou de Palingboer, die vanuit een streng gereformeerde achtergrond, via een baptistische evangelist en de lokale pinkstergemeente, uiteindelijk zijn eigen religieuze beweging oprichtte. Hij had zichzelf onsterfelijk verklaard - zijn toch al niet zo grote schare volgelingen lijkt na zijn dood in 1968 uiteindelijk verdwenen te zijn.
Allerheiligen schijnt te zijn bedacht om alle heiligen te eren, die geen eigen naamdag meer konden krijgen omdat er meer heiligen benoemd zijn dan een jaar dagen heeft. (Zoals me ooit verteld is dat er in Frankrijk meer kaassoorten, en in Nederland meer religieuze stromingen zijn dan dagen in het jaar.)
Zo is dus een heidens feest vervangen door verering van christelijke heiligen, en er zijn dan weer christelijke mensen hellig over de vorm die het vervolgens gekregen heeft. "Hellig" is een Nedersaksisch woord, dat zoveel betekent als "kwaad". Aan associaties geen gebrek!
Ik raak even verzeild bij Helligen Hendrik, gespeeld door de Twentse cabaretier Bert Eeftink (ik vind 'm hier nog erg rustig). Ter illustratie, het is geen muziek. Kan nu toch wel, Melody…?
Helligen Hendrik - rookverbod:
In de Engelstalige Wikipedia lees ik (veel uitgebreider) over Halloween, b.v. onder Christian influence een paar fragmenten, vertaald:
Over de gewoonte om kostuums te dragen, schreef christelijke predikant Prince Sorie Conteh: "Er werd traditioneel geloofd dat de zielen van de overledenen over de aarde dwaalden tot Allerheiligen, en Allerheiligenavond bood de doden een laatste kans om wraak te nemen op hun vijanden voordat ze naar de volgende wereld verhuisden. Om te voorkomen dat ze worden herkend door een ziel die mogelijk naar wraak zoekt, zouden mensen maskers of kostuums dragen om hun identiteit te verhullen ".
en:Veel christenen op het vasteland van Europa, vooral in Frankrijk, geloofden "dat eenmaal per jaar, op Hallowe'en, de doden van de kerkhoven opstonden voor één wild, afschuwelijk carnaval" bekend als de dance macabre (dodendans), dat vaak is afgebeeld in kerkdecoraties. Christopher Allmand en Rosamond McKitterick schrijven in The New Cambridge Medieval History dat "christenen ontroerd waren door de aanblik van het kind Jezus dat op de knie van zijn moeder speelde; hun harten werden geraakt door de Pietà; en beschermheiligen stelden hen gerust door hun aanwezigheid. Maar de Danse Macabre spoorde hen intussen voortdurend aan, het einde van alle aardse dingen niet te vergeten." De Danse Macabre werd opgevoerd in dorpswedstrijden en in maskerades aan het hof, met mensen "verkleed als lijken uit verschillende lagen van de samenleving", en is misschien de oorsprong geweest van hedendaagse Halloween-verkleedpartijen.
Deze gebruiken werden aangevallen tijdens de Reformatie, omdat sommige protestanten het vagevuur verwierpen als een "pauselijke" doctrine die niet verenigbaar was met hun idee van predestinatie, de door God bepaalde voorbestemming van alles.
Nou ja, dit is eigenlijk een versimpelde samenvatting van veel theologisch geëvaluoer (eh… zelfgebakken woord).
Nou, van die Danse macabre is een symphonisch gedicht (klik de link voor NL tekst) gemaakt door Camille Saint-Saëns. Dat stuk ging in premiere in 1875 als orkestwerk.
Ik vond een videoclip (gemaakt door See me fly productions) met muziek uitgevoerd door het Orchestre de Paris o.l.v. Daniel Barenboim met violist Luben Yordanoff.
Luben Yordanoff, Orchestre de Paris, Daniel Barenboim - Danse Macabre 2010 ( Saint-Saëns ):
Van een andere orde zijn twee bands, die hun naam hebben afgeleid van dit gebeuren, de ene uit Duitsland, Helloween, de andere, met één letter verschil, uit Amerika, Halloween. Beide behoren tot de "Metal"-sferen. Van die met de "a" kon ik niet zo gauw een geschikte clip vinden.
Helloween - Future World:
Ik plaatste hierboven een foto van de Halloween Parade in Greenwich Village. Iemand die daar bekend was, zeker in zijn Velvet Underground periode, is Lou Reed. Hij zingt ook over de Parade.
Lou Reed - Halloween Parade:
Allerheiligen, All Saints' Day… Ach, dan is dit misschien wel een mooie afsluiter, die kwam toevallig op mijn pad, en sommige mensen vinden dat "toeval niet bestaat". Welwaar, het is een woord! Ik had nog nooit van Billy Raffoul gehoord, nu wel. Met link naar de songtekst.
Billy Raffoul - I'm Not A Saint (Acoustic) Live:
Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Melody.
Afleveringen t/m ZOZ347 vind je bij Trees, en de afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij de oorspronkelijke initiatiefneemster Marja.
07 juli 2019
190707 - Niklas - Douchen en Werelderfgoed
De klokkenluider trok flink aan het touw, waarvan de knoop aan het eind wel de kop van een slang leek. Het gebeier van de grote klok deed de omgeving schudden. De appel viel niet ver van de kerktoren. Eva ving hem op, nam een hap en gaf hem door aan Adam. Toen die ook een hap nam kraaide de torenhaan driemaal.
Een warrig ZKV dat door het warme douchewater mijn hoofd binnenstroomde, nadat ik las:
De archeologische stad Babylon in Irak heeft de status van werelderfgoed gekregen van de VN-organisatie Unesco. De stad, die onder de naam Babel voorkomt in de Bijbel als goddeloze stad, werd al genoemd op een kleitablet uit de 23ste eeuw voor Christus. […] Babylon, ooit de grootste stad van de wereld, was het middelpunt van verschillende beschavingen.
Tja, de mens wordt goddeloos geboren, en veel ouders nemen kordaat de paplepel ter hand om die leemte in te vullen met een god naar keuze, gewoonlijk een plaatselijk gangbare.Logisch doordravend, bedacht ik, dat goddeloosheid nu blijkbaar officieel is toegevoegd aan het Werelderfgoed.
04 augustus 2018
180804 - ZOZ - Van verdriet tot humor
Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.
Het was weer zo'n samenloop: twee "oude bekenden", die (voor mij) betekenis en overeenkomsten hebben, die weer eens mijn aandacht werden binnengeschoven.
De zaterdagse Volkskrant had in het Zomermagazine een interview met Hans Dorrestijn, met als aankondiging: "Kijk, dat mag ook wel eens gezegd: Hans Dorrestijn is aan het eind van zijn werkzaam leven een optimist. En legt uit welke lange weg hij daartoe aflegde."
Uit een interview in Maarten! met Hans Dorrestijn: ‘Een beminnelijk mens’, noemt Maarten hem. [..] Hans Dorrestijn (72) heeft van zwartgallige humor zijn handelsmerk gemaakt. Een makkelijk leven heeft hij dan ook niet gehad. Zijn collega Jacques Klöters merkte ooit op dat ‘zelfs de boeken van Charles Dickens verbleken bij de jeugd van Dorrestijn. Hoewel dit wel veel schrijnende, maar buitengewoon geestige liedjes opleverde.’ Dorrestijns gevecht met een hardvochtige en gewelddadige stiefvader heeft hij tot 26 jaar na diens dood met zich meegedragen. Je zou me ervaringsdeskundige kunnen noemen, maar ik denk dat het voor Hans flink wat zwaarder is geweest, omdat het op jongere leeftijd begon, heftiger was en langer duurde.
En op Facebook werd mijn aandacht gevraagd voor Loudon Wainwright III (nl), een zanger die hier geloof ik niet zo bekend is, maar die ook van die songs schrijft met net even een andere, verwonderde kijk op het dagelijks bestaan.
Misschien kennen oudere TV-kijkers hem van zijn gastrol uit 1974/1975 als the singing surgeon Captain Calvin Spalding in de roemruchte serie M*A*S*H (nl), over een mobiel veldhospitaal in de Koreaanse oorlog, waar de dagelijkse horror wordt verdrongen met humor. In deze episode worden de verpleegsters geëvacueerd omdat een aanval van de vijand wordt verwacht.
Loudon Wainwright III (Capt. Calvin Spalding) - Unrequited to the Nth Degree/Oh, when I die (M*A*S*H):
Zelf kocht ik ooit zijn Album III, met daarop zijn bekendste song, Dead Skunk. Hij schreef het in een kwartier, nadat zo'n voorval werkelijk was gebeurd.
Loudon Wainwright III - Dead Skunk in the Middle of the Road:
Een overeenkomst tussen beide artiesten, behalve hun bijzondere gave om unieke liedjes te schrijven met (zwarte) humor en een verwonderde blijk op de wereld, is dat beiden perioden van depressiviteit kennen of hebben gekend.
Loudon Wainwright III maakte een album: Haven't Got the Blues (Yet), met daarop de song "Depression Blues", die begint met:
"Lightnin' 1) sings the blues. The Catholic goes to his confession. Now tell me what you plan to do about all of your depression. Oh, you tried old Sigmund's talking cure, you experienced its power. But that kind of talk ain't cheap, you know, at $180 an hour." 1) Lightnin' Hopkins
Maar ook in die sferen wist hij zijn humor in songs te gieten: Loudon Wainwright III - The Man Who Couldn't Cry.
Ook Hans Dorrestijn weet zijn jeugdtrauma's treffend uit te beelden, bijvoorbeeld over zijn geboorteplaats: Hans Dorrestijn - Ede (uit: Het Naakte Bestaan).
En de frustraties over dingen die zo goedbedoeld waren, maar niet in goede aarde vielen weet hij zo beeldend te verwoorden dat je het voor je ziet!
Hans Dorrestijn - Moederdag:
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.
Het was weer zo'n samenloop: twee "oude bekenden", die (voor mij) betekenis en overeenkomsten hebben, die weer eens mijn aandacht werden binnengeschoven.
De zaterdagse Volkskrant had in het Zomermagazine een interview met Hans Dorrestijn, met als aankondiging: "Kijk, dat mag ook wel eens gezegd: Hans Dorrestijn is aan het eind van zijn werkzaam leven een optimist. En legt uit welke lange weg hij daartoe aflegde."
Uit een interview in Maarten! met Hans Dorrestijn: ‘Een beminnelijk mens’, noemt Maarten hem. [..] Hans Dorrestijn (72) heeft van zwartgallige humor zijn handelsmerk gemaakt. Een makkelijk leven heeft hij dan ook niet gehad. Zijn collega Jacques Klöters merkte ooit op dat ‘zelfs de boeken van Charles Dickens verbleken bij de jeugd van Dorrestijn. Hoewel dit wel veel schrijnende, maar buitengewoon geestige liedjes opleverde.’ Dorrestijns gevecht met een hardvochtige en gewelddadige stiefvader heeft hij tot 26 jaar na diens dood met zich meegedragen. Je zou me ervaringsdeskundige kunnen noemen, maar ik denk dat het voor Hans flink wat zwaarder is geweest, omdat het op jongere leeftijd begon, heftiger was en langer duurde.
En op Facebook werd mijn aandacht gevraagd voor Loudon Wainwright III (nl), een zanger die hier geloof ik niet zo bekend is, maar die ook van die songs schrijft met net even een andere, verwonderde kijk op het dagelijks bestaan.
Misschien kennen oudere TV-kijkers hem van zijn gastrol uit 1974/1975 als the singing surgeon Captain Calvin Spalding in de roemruchte serie M*A*S*H (nl), over een mobiel veldhospitaal in de Koreaanse oorlog, waar de dagelijkse horror wordt verdrongen met humor. In deze episode worden de verpleegsters geëvacueerd omdat een aanval van de vijand wordt verwacht.
Loudon Wainwright III (Capt. Calvin Spalding) - Unrequited to the Nth Degree/Oh, when I die (M*A*S*H):
Zelf kocht ik ooit zijn Album III, met daarop zijn bekendste song, Dead Skunk. Hij schreef het in een kwartier, nadat zo'n voorval werkelijk was gebeurd.
Loudon Wainwright III - Dead Skunk in the Middle of the Road:
Een overeenkomst tussen beide artiesten, behalve hun bijzondere gave om unieke liedjes te schrijven met (zwarte) humor en een verwonderde blijk op de wereld, is dat beiden perioden van depressiviteit kennen of hebben gekend.
Loudon Wainwright III maakte een album: Haven't Got the Blues (Yet), met daarop de song "Depression Blues", die begint met:
"Lightnin' 1) sings the blues. The Catholic goes to his confession. Now tell me what you plan to do about all of your depression. Oh, you tried old Sigmund's talking cure, you experienced its power. But that kind of talk ain't cheap, you know, at $180 an hour." 1) Lightnin' Hopkins
Maar ook in die sferen wist hij zijn humor in songs te gieten: Loudon Wainwright III - The Man Who Couldn't Cry.
Ook Hans Dorrestijn weet zijn jeugdtrauma's treffend uit te beelden, bijvoorbeeld over zijn geboorteplaats: Hans Dorrestijn - Ede (uit: Het Naakte Bestaan).
En de frustraties over dingen die zo goedbedoeld waren, maar niet in goede aarde vielen weet hij zo beeldend te verwoorden dat je het voor je ziet!
Hans Dorrestijn - Moederdag:
11 mei 2018
180511 - Niklas - Van Klanken en Kleuren
Mensen die uitsluitend "Algemeen Beschaafd Nederlands" tot zich wensen te nemen, verzoek ik rechtsomkeert te maken.
Dit gaat namelijk over aspecten van mijn leven, waarin ik zowel in kerkelijke, wetenschappelijke, medische als ambachtelijke en volkse kringen heb vertoefd.
Soms is het taalgebruik dan minder salonwaardig, maar kan toch zeker geschaard worden onder Algemeen Begrijpelijk Nederlands.
's Morgens onder de douche stromen mijn gedachten vaak vrijuit. Zo trof mij nu de klankverwantschap tussen prisma en klysma.
De meeste mensen weten, denk ik, wat de optische werking van een prisma is, of kennen in elk geval het natuurverschijnsel regenboog.
Het ezelsbruggetje dat ik gebruik om de (volgorde van) de kleuren te onthouden, is: ROGGBIV - Rood, Oranje, Geel, Groen, Blauw, Indigo, Violet. Zo onthoud ik ook de volgorde van de vliegers in mijn grotendeels zelfgemaakte vliegertrein, hier in actie op Schiermonnikoog in april 2017.
Ik heb geen idee hoeveel mensen te maken hebben gehad met een klysma. Ook al werd in Patty's Fort destijds uitgebreid de darminhoud van deze "ster" via de TV aan den volke getoond, is een klysma nou typisch een medisch onderwerp.
Om die redenen heb ik er in mijn jonge jaren meermalen mee kennisgemaakt, en ik vond het niet aangenaam. Terugblikkend, door de nu ontdekte klankverwantschap met het prisma, associeerde ik het met de volkse kreet die ik ooit hoorde gebruiken om aan te geven hoe erg iemand in de penarie zat: "Hij scheet zeven kleuren stront!" En daar zit nog een parallel in: ook aan de regenboog worden zeven kleuren toegekend...
Dit gaat namelijk over aspecten van mijn leven, waarin ik zowel in kerkelijke, wetenschappelijke, medische als ambachtelijke en volkse kringen heb vertoefd.
Soms is het taalgebruik dan minder salonwaardig, maar kan toch zeker geschaard worden onder Algemeen Begrijpelijk Nederlands.
De meeste mensen weten, denk ik, wat de optische werking van een prisma is, of kennen in elk geval het natuurverschijnsel regenboog.
Het ezelsbruggetje dat ik gebruik om de (volgorde van) de kleuren te onthouden, is: ROGGBIV - Rood, Oranje, Geel, Groen, Blauw, Indigo, Violet. Zo onthoud ik ook de volgorde van de vliegers in mijn grotendeels zelfgemaakte vliegertrein, hier in actie op Schiermonnikoog in april 2017.
Ik heb geen idee hoeveel mensen te maken hebben gehad met een klysma. Ook al werd in Patty's Fort destijds uitgebreid de darminhoud van deze "ster" via de TV aan den volke getoond, is een klysma nou typisch een medisch onderwerp.
Om die redenen heb ik er in mijn jonge jaren meermalen mee kennisgemaakt, en ik vond het niet aangenaam. Terugblikkend, door de nu ontdekte klankverwantschap met het prisma, associeerde ik het met de volkse kreet die ik ooit hoorde gebruiken om aan te geven hoe erg iemand in de penarie zat: "Hij scheet zeven kleuren stront!" En daar zit nog een parallel in: ook aan de regenboog worden zeven kleuren toegekend...
17 juni 2017
170617 - ZOZ - Van aardappels en kunst
Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.
Deze week was een week van nagenieten. Zondag waren we, tengevolge van een spontane wisselwerking, bij de opening van de nieuwe tentoonstelling in Galerie Het Raadhuis in Eenrum.
Zou er in deze uithoek van het land belangstelling zijn voor kunst? De galerie bestaat bijna 11 jaar, en trekt elk weekend een flink aantal bezoekers met interesse voor figuratieve kunst. Wij waren al lang van plan er een keer naartoe te gaan; Marijke is al een tijd op Facebook bevriend met de galeriehoudster, Ankie Onnes.
De titel van de nieuwe tentoonstelling is: "Doar bluit mien eerappellaand" (Daar bloeit mijn aardappelland), en daar herken je meteen de titel van een lied van Ede Staal in.
Zijn eerste album werd (mede-)gesponsord door het Coöperatieve, wereldwijd in aardappelproducten doende bedrijf Avebe. Daaraan is dit lied te danken en het kwam aldus op "Mien Toentje". (De in Winschoten geboren Max Dendermonde schreef bij het jubileum van Avebe in 1979 de bedrijfsgeschiedenis "Hoe wij het rooiden").
Ik liet Ankie weten dat de muziek van Ede mij vaak raakt, en dat dat me geïnspireerd had tot een gedicht. Ze vroeg toen of ik het bij de opening wou voordragen, omdat het haar raakte. En zo stond ik 2 dagen later voor een behoorlijk publiek…!
Het gedicht is ontstaan toen het thema van onze toenmalige dichtersgroep was: "Het gevoel dat muziek geeft". Ik had de muziek van Ede Staal ontdekt, en realiseerde me, dat mijn vader ook in Gronings gesproken zal hebben. Het lukte me niet, tot ik bedacht dat het niet in het Nederlands kon, maar in het Gronings moest!
Het gedicht Stem en de vertaling zijn te lezen op onze website.
Ik mocht als eerste aan de bak, gevolgd door een muzikale bijdrage van Tria Martina, daarna de speech van Gerard Backx, CEO van aardappelconcern HZPC.
Tria Martina bestaat uit: Jelmer Dijkstra bas, Martina Huinder (fb) zang, en Theo Onnes gitaar. Ze hebben flink op het lied van Ede Staal geoefend, want gewoonlijk is hun repertoire Engelstalig, een enkele keer Nederlands, maar op dringend verzoek van Ankie is dit hun eerste Grunniger laid!
Ik vind dat ze het voortreffelijk gedaan hebben! (De tekst komt na de clip).
TriaMartina - Doar bluit mien eerappellaand:
Gedeeltelijke ondertiteling:
Ernst-Jan Schaap (fb) heeft de niet alleen de muziek, maar bijna de hele opening opgenomen: Galerie Het Raadhuis, Eenrum - Doar bluit mien eerappellaand.
Nu even een collage van schilderijen, een willekeurige greep uit de tentoonstelling. De foto's komen van Jan-Pieter Wind (fb), Marijke, en van de affiche van de galerie.
Deze twee vond ik grappig bij elkaar passen qua inhoud:
Eén schilderij deed me (visueel) denken aan de hoes van het album "Animals" van Pink Floyd...
Bij die landschappen zag ik mezelf in gedachten weer achter de ploeg lopen van "Oom", de broer van mijn stiefvader, waar ik wél goed mee kon opschieten.
Maar dat was "vrouger", ik was zo omstreeks 15 jaar.
Ankie noemde het al even toen ze mij introduceerde:
Ede Staal - Vrouger (Houwerzijl ± 1965):
(Ja, Melody had 'm al in ZOZ 201, andere clip).
Dat Ede Staal's muziek ruim 30 jaar na zijn dood nog altijd heel populair is, ook bij andere (streektaal-)artiesten, moge blijken uit de lijst met "covers" die RTV-Noord heeft opgesteld. En volgens mij komen er nog steeds nieuwe bij.
Ede schijnt overigens maar zo'n 20 keer opgetreden te hebben; er werd wel eens gezegd "dat ze hem het podium op moesten schoppen". Hij werd vooral bekend via Radio Noord, daardoor zijn er ook weinig "live" beelden. Eén optreden staat in elk geval op Youtube: Ede Staal - Concert RTV Noord 1984, met zijn vaste begeleider Henk Bemboom. Wikipedia verwijst abusievelijk naar de oprichter van Ponypark Slagharen, maar de musicus behoorde tot een van de vroege bezettingen van Black Lake. Toen de band net succes begon te krijgen, verongelukte zijn collega Koos Bloemsma, die de Flowertree Studio had opgericht. Henk werd mede-eigenaar van de studio. De eerste twee albums van Ede Staal zijn daar opgenomen.
En dan lees ik vandaag weer iets dat me boos maakt. Rutte praat in Appingedam met actiecommité's, en tegelijk ligt er een geheim rapport van de "Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed", waarin staat:
Monumenten en beeldbepalende panden in het aardbevingsgebied die niet meer te redden zijn, moeten als ruïnes toch behouden blijven voor Groningen.
Een kwestie van geld begrijp ik: terwijl hier miljarden uit de grond gepompt zijn, zijn er geen miljoenen beschikbaar om de schade te herstellen!
Inmiddels was, onder aanvoering van Freek de Jonge, al eerder een lied van Ede Staal aangepast en ingezet tegen de aardbevingsschade door de gaswinning...
Nou maar hopen dat Galerie Het Raadhuis blijft staan; ze zitten geloof ik niet in de directe gevarenzone, en buiten de competentie van de "Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed"...
Deze week was een week van nagenieten. Zondag waren we, tengevolge van een spontane wisselwerking, bij de opening van de nieuwe tentoonstelling in Galerie Het Raadhuis in Eenrum.
Zou er in deze uithoek van het land belangstelling zijn voor kunst? De galerie bestaat bijna 11 jaar, en trekt elk weekend een flink aantal bezoekers met interesse voor figuratieve kunst. Wij waren al lang van plan er een keer naartoe te gaan; Marijke is al een tijd op Facebook bevriend met de galeriehoudster, Ankie Onnes.
De titel van de nieuwe tentoonstelling is: "Doar bluit mien eerappellaand" (Daar bloeit mijn aardappelland), en daar herken je meteen de titel van een lied van Ede Staal in.
Zijn eerste album werd (mede-)gesponsord door het Coöperatieve, wereldwijd in aardappelproducten doende bedrijf Avebe. Daaraan is dit lied te danken en het kwam aldus op "Mien Toentje". (De in Winschoten geboren Max Dendermonde schreef bij het jubileum van Avebe in 1979 de bedrijfsgeschiedenis "Hoe wij het rooiden").
Ik liet Ankie weten dat de muziek van Ede mij vaak raakt, en dat dat me geïnspireerd had tot een gedicht. Ze vroeg toen of ik het bij de opening wou voordragen, omdat het haar raakte. En zo stond ik 2 dagen later voor een behoorlijk publiek…!
Het gedicht is ontstaan toen het thema van onze toenmalige dichtersgroep was: "Het gevoel dat muziek geeft". Ik had de muziek van Ede Staal ontdekt, en realiseerde me, dat mijn vader ook in Gronings gesproken zal hebben. Het lukte me niet, tot ik bedacht dat het niet in het Nederlands kon, maar in het Gronings moest!
Het gedicht Stem en de vertaling zijn te lezen op onze website.
Ik mocht als eerste aan de bak, gevolgd door een muzikale bijdrage van Tria Martina, daarna de speech van Gerard Backx, CEO van aardappelconcern HZPC.
Tria Martina bestaat uit: Jelmer Dijkstra bas, Martina Huinder (fb) zang, en Theo Onnes gitaar. Ze hebben flink op het lied van Ede Staal geoefend, want gewoonlijk is hun repertoire Engelstalig, een enkele keer Nederlands, maar op dringend verzoek van Ankie is dit hun eerste Grunniger laid!
Ik vind dat ze het voortreffelijk gedaan hebben! (De tekst komt na de clip).
TriaMartina - Doar bluit mien eerappellaand:
Doar bluit mien eerappellaand - Ede Staal
(Daar bloeit mijn aardappelland)
Eerst was er veen en alles onbegoanboar,
t Laand was sjompeg1 en gain mens dij kon der wonen,
Toun kwam de tied van törfgroaven en van toumoaken2,
Van aarmou at men pankouk, broene bonen.
Doar liggen de baauwten3 en de boerderijen,
Doar bluit mien eerappellaand,
Doar woar het vrouger krabben en knooien4 was,
Want alles ging nog mit haand,
Doar roazen nou nijmoodse rudermesienen5,
Op klaai, op zoavel6 en zaand,
Doar baauwen7 de boeren al generoaties laang,
Op t Drentse en t Grunneger laand.
Men gruif8 kenoalen en daipen9, monden, wieken10,
En deur de bolsterloag11 kwam mizze12 en ook zaand.
Toun gingen veur t eerst de eerapppels doar bluien,
Wat eertieds dale13 was, dat is nou vruchtboar laand.
t Liekt zo mooi, dat laand mit aal zien kleuren,
Ze stoanen in blui: t is lila, roze en wit,
As bie haarstdag14 de luchten zwoarder worden,
Din gaait allinneg15 nog om wat der onder zit.
(Daar bloeit mijn aardappelland)
Eerst was er veen en alles onbegoanboar,
t Laand was sjompeg1 en gain mens dij kon der wonen,
Toun kwam de tied van törfgroaven en van toumoaken2,
Van aarmou at men pankouk, broene bonen.
Doar liggen de baauwten3 en de boerderijen,
Doar bluit mien eerappellaand,
Doar woar het vrouger krabben en knooien4 was,
Want alles ging nog mit haand,
Doar roazen nou nijmoodse rudermesienen5,
Op klaai, op zoavel6 en zaand,
Doar baauwen7 de boeren al generoaties laang,
Op t Drentse en t Grunneger laand.
Men gruif8 kenoalen en daipen9, monden, wieken10,
En deur de bolsterloag11 kwam mizze12 en ook zaand.
Toun gingen veur t eerst de eerapppels doar bluien,
Wat eertieds dale13 was, dat is nou vruchtboar laand.
t Liekt zo mooi, dat laand mit aal zien kleuren,
Ze stoanen in blui: t is lila, roze en wit,
As bie haarstdag14 de luchten zwoarder worden,
Din gaait allinneg15 nog om wat der onder zit.
Gedeeltelijke ondertiteling:
- sjompeg : moerassig
- toumoaken : ontginnen
- baauwte is een specifiek soort grond, voorkomend op de grens van de Veenkoloniën en het Oldambt. Het bevat veel zand, ligt hoger dan normaal; afgegraven veengrond. Ook: geploegde akker
- krabben en knooien : zwaar zwoegen
- nijmoodse rudermesienen : moderne rooimachines
- zoavel : zavel
- baauwen : telen, verbouwen
- gruif : groef (vt van graven)
- diepen : natuurlijke of gegraven watergangen, met voldoende diepte voor scheepvaart
- monden en wieken (of wijken): zijkanalen voor de afvoer van water en turf
- bolsterloag : bonkaarde of bolster
- mizze : mest
- dale : dalgrond
- bie haarstdag : in het najaar
- allinneg nog : louter
Ernst-Jan Schaap (fb) heeft de niet alleen de muziek, maar bijna de hele opening opgenomen: Galerie Het Raadhuis, Eenrum - Doar bluit mien eerappellaand.
Nu even een collage van schilderijen, een willekeurige greep uit de tentoonstelling. De foto's komen van Jan-Pieter Wind (fb), Marijke, en van de affiche van de galerie.
Deze twee vond ik grappig bij elkaar passen qua inhoud:
Eén schilderij deed me (visueel) denken aan de hoes van het album "Animals" van Pink Floyd...
Maar dat was "vrouger", ik was zo omstreeks 15 jaar.
Ankie noemde het al even toen ze mij introduceerde:
Vrouger, vrouger,
Wat gaait de tied toch vlug,
Pas as ie older worden,
Ja, din komt alles terug
Wat gaait de tied toch vlug,
Pas as ie older worden,
Ja, din komt alles terug
Ede Staal - Vrouger (Houwerzijl ± 1965):
(Ja, Melody had 'm al in ZOZ 201, andere clip).
Dat Ede Staal's muziek ruim 30 jaar na zijn dood nog altijd heel populair is, ook bij andere (streektaal-)artiesten, moge blijken uit de lijst met "covers" die RTV-Noord heeft opgesteld. En volgens mij komen er nog steeds nieuwe bij.
Ede schijnt overigens maar zo'n 20 keer opgetreden te hebben; er werd wel eens gezegd "dat ze hem het podium op moesten schoppen". Hij werd vooral bekend via Radio Noord, daardoor zijn er ook weinig "live" beelden. Eén optreden staat in elk geval op Youtube: Ede Staal - Concert RTV Noord 1984, met zijn vaste begeleider Henk Bemboom. Wikipedia verwijst abusievelijk naar de oprichter van Ponypark Slagharen, maar de musicus behoorde tot een van de vroege bezettingen van Black Lake. Toen de band net succes begon te krijgen, verongelukte zijn collega Koos Bloemsma, die de Flowertree Studio had opgericht. Henk werd mede-eigenaar van de studio. De eerste twee albums van Ede Staal zijn daar opgenomen.
En dan lees ik vandaag weer iets dat me boos maakt. Rutte praat in Appingedam met actiecommité's, en tegelijk ligt er een geheim rapport van de "Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed", waarin staat:
Monumenten en beeldbepalende panden in het aardbevingsgebied die niet meer te redden zijn, moeten als ruïnes toch behouden blijven voor Groningen.
Een kwestie van geld begrijp ik: terwijl hier miljarden uit de grond gepompt zijn, zijn er geen miljoenen beschikbaar om de schade te herstellen!
Inmiddels was, onder aanvoering van Freek de Jonge, al eerder een lied van Ede Staal aangepast en ingezet tegen de aardbevingsschade door de gaswinning...
Nou maar hopen dat Galerie Het Raadhuis blijft staan; ze zitten geloof ik niet in de directe gevarenzone, en buiten de competentie van de "Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed"...
16 januari 2017
17 november 2016
161117 - Niklas - Tirade: Theorie en Praktijk in de Zorg
Twee actuele berichten vandaag brachten me even terug in mijn werkzame leven. Ik heb noodgedwongen de lange weg gevolgd, van LTS via schriftelijke cursussen en werkervaring tot hoofdontwerper elektronica.
Ik koos er voor om te solliciteren bij een bedrijf dat oproepsystemen maakte voor zorginstellingen. Vijftig jaar geleden, na mijn eerste baan die blijkbaar een goede opstap was, werd ik aangenomen.
Mijn motivatie voor die keus was, om iets terug te doen voor de zorgsector, die er voor gezorgd had dat ik genas van een moeilijk te vinden ziekte.
Eerst las ik, dat Samsung een slecht najaar heeft. Door de problemen met het brandgevaarlijke model Note 7 verkopen ook de andere modellen slecht.
Dan denk ik terug aan de fanatieke redevoeringen van (marketing-)managers, dat onze afdeling Ontwikkeling de "Time-to-market" véél korter moest maken. De tijd tussen een ontwerp-opdracht en het marktrijpe product dus. Vragen en opmerkingen van ontwerpers over de kwaliteit van het ontwerp, werden weggewimpeld: dat was hun zorg.
Inzicht in het ontwerpproces ontbrak. Standaard was een vergelijking met de nieuwbouw van onze fabriek: die was keurig volgens planning klaar. Dat dat met bekende technieken werd uitgevoerd, terwijl onze ontwerpers zich de snel veranderende technologie moesten zien eigen te maken, werd weggewuifd, dat hoorde bij het vak.
En dat na twee jaar op de bovenste verdieping van dat nieuwe gebouw, bij de eerste forse regenbui overal emmertjes stonden om de vloerbedekking te redden, telde niet.
"Hoe eerder je een nieuw product op de markt zet, hoe meer je voor de neus van de concurrentie wegsnoept", was het dogma.
Ik dacht daar het mijne van, en heb dat ook kenbaar gemaakt: als je één slecht product "op tijd" op de markt hebt, kan dat je héle omzet verpesten, omdat het vertrouwen in het bedrijf geschaad wordt, en dat kan veel breder en langduriger doorwerken.
Ik zie nu bij een internationale gigant een bevestiging dat ik toch niet zo'n domme opmerking maakte.
Later zag ik bij EenVandaag een reportage over "op de zwarte lijst geplaatste" verpleeghuizen, waar de zorg ondermaats zou zijn. "Het personeel" zou onvoldoende geschoold zijn, ook al werkte men er al zeer lang.
Mijn interpretatie was, dat er geweldig goed voor de bewoners gezorgd wordt door zeer toegewijd personeel, dat echter niet allemaal het "vereiste" hoge niveau van opleiding heeft.
Ik dacht even terug aan een "bezuinigingsronde" in ons bedrijf. Assistent-ontwerpers zouden allemaal ontslagen worden, omdat Ontwerpers en Hoofdontwerpers datzelfde werk best zouden kunnen doen.
Alle Ontwerpers en Hoofdontwerpers hebben toen aangeboden een deel van hun (betaalde) uren in te leveren om de Assistent-ontwerpers in dienst te kunnen houden.
Daarmee zouden de (Hoofd-)Ontwerpers zich kunnen concentreren op hun taak, en de Assistent-ontwerpers konden hun gewone taken (effectiever) kunnen blijven doen. Uiteindelijk heeft de rechter de Hoofd/Asistent/Ontwerpers in het gelijk gesteld, zelfs zonder inlevering van uren.
Een schrijnend voorbeeld is tegenwoordig het in hun urine en ontlasting laten liggen van zorgbehoevende ouderen in verpleeg- en verzorgingstehuizen.
Is er hooggeschoold personeel voor nodig om dat op te lossen? Dat ook nog eens niet in voldoende mate beschikbaar is?
Een andere vergelijking dringt zich op. Jongens die net van een HBO of WO opleiding kwamen, maakten de "domste" praktische fouten in hun ontwerpen. Ze konden van alles uitrekenen met grote "formules met spekhaken", maar wisten bijvoorbeeld niet dat de supersnelle elektronica registreert dat de metalen delen "stuiteren" bij het indrukken van een schakelaar. De elektronica telt elke stuitering!
Ook zo'n verschil tussen theorie en praktijk!
Haal personeel in huis, niet op basis van diploma's, maar op vaardigheden.
Maar ik heb de indruk dat personeelsafdelingen worden bemand op basis van de kennis van welke diploma's er bestaan, en niet op de vaardigheid om de geschiktheid van een sollicitant voor een functie te beoordelen.
Net zoals de samenstellers van de "zwarte lijst" alleen maar oog lijken te hebben voor diploma's, en geen inzicht hebben hoe "de werkvloer" functioneert of dient te functioneren...
Wat ik na dit onderwerp van Staatssecretaris van Rijn denk? Tja... VVD-Theorie, PvdA-beginselen onwaardig! Niks Solidariteit!
Ik koos er voor om te solliciteren bij een bedrijf dat oproepsystemen maakte voor zorginstellingen. Vijftig jaar geleden, na mijn eerste baan die blijkbaar een goede opstap was, werd ik aangenomen.
Mijn motivatie voor die keus was, om iets terug te doen voor de zorgsector, die er voor gezorgd had dat ik genas van een moeilijk te vinden ziekte.
Eerst las ik, dat Samsung een slecht najaar heeft. Door de problemen met het brandgevaarlijke model Note 7 verkopen ook de andere modellen slecht.
Dan denk ik terug aan de fanatieke redevoeringen van (marketing-)managers, dat onze afdeling Ontwikkeling de "Time-to-market" véél korter moest maken. De tijd tussen een ontwerp-opdracht en het marktrijpe product dus. Vragen en opmerkingen van ontwerpers over de kwaliteit van het ontwerp, werden weggewimpeld: dat was hun zorg.
Inzicht in het ontwerpproces ontbrak. Standaard was een vergelijking met de nieuwbouw van onze fabriek: die was keurig volgens planning klaar. Dat dat met bekende technieken werd uitgevoerd, terwijl onze ontwerpers zich de snel veranderende technologie moesten zien eigen te maken, werd weggewuifd, dat hoorde bij het vak.
En dat na twee jaar op de bovenste verdieping van dat nieuwe gebouw, bij de eerste forse regenbui overal emmertjes stonden om de vloerbedekking te redden, telde niet.
"Hoe eerder je een nieuw product op de markt zet, hoe meer je voor de neus van de concurrentie wegsnoept", was het dogma.
Ik dacht daar het mijne van, en heb dat ook kenbaar gemaakt: als je één slecht product "op tijd" op de markt hebt, kan dat je héle omzet verpesten, omdat het vertrouwen in het bedrijf geschaad wordt, en dat kan veel breder en langduriger doorwerken.
Ik zie nu bij een internationale gigant een bevestiging dat ik toch niet zo'n domme opmerking maakte.
Later zag ik bij EenVandaag een reportage over "op de zwarte lijst geplaatste" verpleeghuizen, waar de zorg ondermaats zou zijn. "Het personeel" zou onvoldoende geschoold zijn, ook al werkte men er al zeer lang.
Mijn interpretatie was, dat er geweldig goed voor de bewoners gezorgd wordt door zeer toegewijd personeel, dat echter niet allemaal het "vereiste" hoge niveau van opleiding heeft.
Ik dacht even terug aan een "bezuinigingsronde" in ons bedrijf. Assistent-ontwerpers zouden allemaal ontslagen worden, omdat Ontwerpers en Hoofdontwerpers datzelfde werk best zouden kunnen doen.
Alle Ontwerpers en Hoofdontwerpers hebben toen aangeboden een deel van hun (betaalde) uren in te leveren om de Assistent-ontwerpers in dienst te kunnen houden.
Daarmee zouden de (Hoofd-)Ontwerpers zich kunnen concentreren op hun taak, en de Assistent-ontwerpers konden hun gewone taken (effectiever) kunnen blijven doen. Uiteindelijk heeft de rechter de Hoofd/Asistent/Ontwerpers in het gelijk gesteld, zelfs zonder inlevering van uren.
Een schrijnend voorbeeld is tegenwoordig het in hun urine en ontlasting laten liggen van zorgbehoevende ouderen in verpleeg- en verzorgingstehuizen.
Is er hooggeschoold personeel voor nodig om dat op te lossen? Dat ook nog eens niet in voldoende mate beschikbaar is?
Een andere vergelijking dringt zich op. Jongens die net van een HBO of WO opleiding kwamen, maakten de "domste" praktische fouten in hun ontwerpen. Ze konden van alles uitrekenen met grote "formules met spekhaken", maar wisten bijvoorbeeld niet dat de supersnelle elektronica registreert dat de metalen delen "stuiteren" bij het indrukken van een schakelaar. De elektronica telt elke stuitering!
Ook zo'n verschil tussen theorie en praktijk!
Haal personeel in huis, niet op basis van diploma's, maar op vaardigheden.
Maar ik heb de indruk dat personeelsafdelingen worden bemand op basis van de kennis van welke diploma's er bestaan, en niet op de vaardigheid om de geschiktheid van een sollicitant voor een functie te beoordelen.
Net zoals de samenstellers van de "zwarte lijst" alleen maar oog lijken te hebben voor diploma's, en geen inzicht hebben hoe "de werkvloer" functioneert of dient te functioneren...
Wat ik na dit onderwerp van Staatssecretaris van Rijn denk? Tja... VVD-Theorie, PvdA-beginselen onwaardig! Niks Solidariteit!
11 oktober 2016
161010 - 6WmB - Schommelstoel
Kijk voor meer "6 woorden met beeld"-uitdagingen en uitwerkingen bij Marion!
Het thema is deze keer: Schommelstoel
Het thema is deze keer: Schommelstoel
Ik vroeg toch gewoon: een SCHOMMELstoel?
31 juli 2016
160731 - Niklas - Heksen wegen
Naar de Heksenwaag (FB) in Oudewater geweest.
Ofschoon hekserij en toverij achterhaalde begrippen zijn, zijn er nog steeds zweverige types die zich verenigen in pogingen om de geheimen van die duivelskunsten te achterhalen.
Ik heb ik me laten wegen op die heksenwaag, en een certificaat gekregen dat ik geen heks ben!
Tja, dacht je nou werkelijk dat een echte heks géén manier had om te voorkomen dat hij te licht bevonden wordt...?
Ofschoon hekserij en toverij achterhaalde begrippen zijn, zijn er nog steeds zweverige types die zich verenigen in pogingen om de geheimen van die duivelskunsten te achterhalen.
Ik heb ik me laten wegen op die heksenwaag, en een certificaat gekregen dat ik geen heks ben!
Tja, dacht je nou werkelijk dat een echte heks géén manier had om te voorkomen dat hij te licht bevonden wordt...?
02 juni 2016
Van sleutel en Balg
We waren een midweek op Schier, uitgenodigd door een bevriend stel. Vooral voor mij een soort thuiskomst, want ik ben er in een vroeger leven heel vaak op vakantie geweest. Mijn eerste kennismaking met het eiland was als "bleekneusje" in vakantiekoloniehuis Elim. Ik vermoed dat ik toen een jaar of 10 geweest zal zijn.
Marijke was er ooit een dagje geweest met een aantal vriendinnen, en enkele jaren geleden een midweek met mij.
Een van de vriendinnen was er nog nooit geweest en meteen helemaal enthousiast, de andere was er meermalen een dag geweest met groepen vogelkijkers. Kortom, allemaal blije bezoekers, liefhebbers van de natuur en de specifieke sfeer van dit eiland!
We besloten dinsdag mee te gaan met de Eilander Balgexpress. Een soort bus achter een tractor, die je naar de uiterste oostpunt van het eiland brengt. Je bent daar een half uur, waarin je kunt rondwandelen, schelpen zoeken, foto's maken. De rit wordt alleen gemaakt bij afvallend tij.
Alleen het westelijk deel van het eiland is bewoond, het oostelijke deel is kwelder, een natuurreservaat, dat in het broedseizoen niet betreden mag worden, behalve langs het Noordzeestrand.
Tegen vertrektijd parkeerden we onze fietsen bij het Dorpshuis, dichtbij de Schiermonnikoger Vishandel. Ook met onze huurfietsen pasten we Algemeen Beschaafd Nederlandse gebod toe: "Vertrouw op God, maar zet wel zelf je fiets op slot".
Bij vertrek sloot de bestuurder de deur van de "bus" alvorens de forse trekker te bestijgen, en zag ik iets bekends in zijn gezicht.
Het waaide stevig, het strand lag vol schuim langs de waterlijn en de zee was vol reuring en witte koppen, wat een avontuurlijk gevoel gaf, en toch zit je lekker beschut in die wagen.
De rit gaat over het strand, zo dicht mogelijk langs de bij afgaand tij droogvallende waterlijn. Er zijn kleine "rivieren" vanuit de hoger gelegen, leeglopende geulen, met scherpe randen, uitgesleten door het water. Dan moeten we afremmen om niet idioot hard te stuiteren. En dicht langs de waterlijn zijn de randen het laagst, daarom rijden we soms zelfs dóór het water. Tja, het is geen geasfalteerde snelweg...
Na ongeveer een uur zijn we op de Balg en wordt de wagen zó geparkeerd, dat de deur uit de wind staat.
Iedereen zwermt uit, en de pas nog volkomen lege vlakte is ineens bevolkt. Sommige mensen zoeken schelpen, anderen maken foto's, met compactcamera's of ferme telelenzen. Marijke filmt en fotografeert met haar telefoon.
Aan de overkant, op Simonszand, liggen zeehonden, zegt iemand. Turend zie ik een paar rijen stipjes. Met een aangereikte verrekijker zie ik, dat het inderdaad een heleboel zeehonden zijn.
Met mijn compactcamera hoef ik niet proberen de zeehonden te "vangen", maar over de zandvlakte met schelpen zie ik aan de wadkant een vissersschip, dat vind ik wel een mooi sfeerbeeld. Het schip lijkt op de foto dichtbij, maar voordat je bij het water bent is het nog zeker een paar uur lopen, is mijn ervaring...
Een filmpje van onze reisgenoten en hun dolenthousiaste hond, die zijn eigen "Ren je rot!" speelt.
Er liggen heel veel "tafelmessen". Kwallen, vers of helemaal weggedroogd, een prachtige oesterschelp met zeepokken. Die laatste geef ik aan onze schelpenzoekende reisgenoten.
Mensen die met hun kleine kindje aan het genieten zijn. Weinig huilen of zeuren gehoord trouwens tijdens de rit, met meerdere kleintjes.
Kort voor het weer instappen praat ik even met de bestuurder. Ik zeg dat hij dit vast al heel lang doet, omdat ik hem dat, als vroegere vaste Schiergast, toen ook al zag doen. Hij vertelt dat dit zijn zesenveertigste jaar is. En dat hij samen met zijn vader de Schiermonnikoger Vishandel is begonnen, nauw verwant met de BalgExpress.
Ik vertel hem dat ik verrast was dat Tom, die inmiddels met pensioen is gegaan, mij bij ons vorige bezoek na twee keer kijken herkende, en nog precies de trefwoorden wist! Er zat 13 jaar tussen, en er komen elk jaar duizenden bezoekers een visje of snacks halen!
De Vishandel wordt nu door de derde generatie gerund.
Op de terugweg kon er iets sneller worden gereden. Terwijl ik de opgejaagde schuimvlokken naast de wagen probeerde te filmen (mislukt), diende zich een nieuwe herinnering aan: heette de bestuurder niet Siert...?
Aangekomen bij het eindpunt wou ik toch nog even mijn geheugen testen: had ik zijn naam goed onthouden? Nou, bijna: hij heet Sieger.
Naar de fietsen dan, en naar "huis". Oeps, waar is mijn fietssleutel?
Ik ben iemand van vaste plekken voor de voorwerpen die ik met me meedraag. Sleutel van de huurfiets in mijn rechterjaszak. Maar daar, en in alle andere zakken van mijn kleding: géén fietssleutel.
De andere gewoonte is, dat ik mijn compactcamera in mijn linkerjaszak meedraag. En daar is al snel de analyse wat er kan zijn gebeurd. Na twee foto's gemaakt te hebben op de Balg ben ik er zat van om steeds mijn camera terug te doen in het tasje. Het tasje blijft in de linkerjaszak en de camera gaat in de rechter, om sneller paraat te hebben. Bij het steeds in en uit de jaszak pakken, zal ik wel de fietssleutel ongewild en onopgemerkt, op het strand hebben gedeponeerd...
Niets aan te doen, bij opkomende vloed zal de sleutel meegesleept worden of onder het zand verdwijnen.
Nou ja, misschien was ik 'm in de BalgExpress kwijtgeraakt. Ik heb heen en terug op dezelfde plaats gezeten. Sieger is nog in de buurt en ik mag nog even in de BalgExpress kijken. Geen succes, morgenvroeg maar naar de verhuurder, vragen hoe het nu verder moet.
Dat kwam vaker voor, kreeg ik te horen. Lekke banden en verloren sleutels waren de meest voorkomende problemen. Maar als ik het nummer van de fiets wist, kreeg ik een nieuwe sleutel mee. Ik had een foto gemaakt van dat nummer, die mijn geheugen ondersteunde. De sleutel werd ter plaatse gekopieerd van een reservesleutel, tegen een mij meevallende vergoeding.
We hadden weer een mooie dag, waarbij ons gezelschap zich opsplitste naar interesse.
Eten werd deze keer niet zelf gekookt, maar we haalden het bij de Schiermonnikoger Vishandel, die een ruim assortiment heeft in vis en snacks.
Dat we er rond etenstijd waren, was te merken, we moesten even wachten tot we aan de beurt waren. Niet dat dat lang duurde, maar ook hier geldt: Goed bereid, kost even tijd.
In de rij staand, zag ik achterin de zaak Sieger even om de hoek komen en rondkijken. Ik zwaaide, en hij kwam meteen onze kant op. Ik dacht: Wat leuk, hij herinnert zich onze gesprekjes van gisteren!
Maar de verrassing was groter: hij was vandaag weer met de BalgExpress naar de Balg geweest, en iemand had daar... een fietssleutel gevonden!
Hij had 'm nog in de trekker liggen, en hij ging hem even halen: Mijn verloren sleuteltje!
Je mag het een wonder noemen, want blijkbaar ben ik die sleutel kwijtgeraakt op een punt waar hij niet is ondergestoven met zand, niet weggespoeld door de zee, en op een plek waar iemand uit de volgende lichting Balg-bezoekers uitgerekend op die heel grote vlakte mijn spoor van de vorige dag gekruist heeft waar ik die sleutel verloor, en niet alleen naar de lucht of in de verte gekeken heeft...
En natuurlijk de fijne, relaxte sfeer van het Eiland en de Eilanders, waar je geen nummer bent, maar mensen onder elkaar!
Helaas kon ik niet persoonlijk op vrijdagmorgen de fietsen triomfantelijk inleveren met de reservesleutel en de teruggevonden sleutel, omdat we donderdagavond halsoverkop moesten vertrekken door een calamiteit in de familie van een van onze reisgenoten, en daarom de fietsen afleverde voor de deur met de sleutels in de brievenbus.
Maar het is in elk geval een bijzonder verhaal...!
Marijke was er ooit een dagje geweest met een aantal vriendinnen, en enkele jaren geleden een midweek met mij.
Een van de vriendinnen was er nog nooit geweest en meteen helemaal enthousiast, de andere was er meermalen een dag geweest met groepen vogelkijkers. Kortom, allemaal blije bezoekers, liefhebbers van de natuur en de specifieke sfeer van dit eiland!
We besloten dinsdag mee te gaan met de Eilander Balgexpress. Een soort bus achter een tractor, die je naar de uiterste oostpunt van het eiland brengt. Je bent daar een half uur, waarin je kunt rondwandelen, schelpen zoeken, foto's maken. De rit wordt alleen gemaakt bij afvallend tij.
Alleen het westelijk deel van het eiland is bewoond, het oostelijke deel is kwelder, een natuurreservaat, dat in het broedseizoen niet betreden mag worden, behalve langs het Noordzeestrand.
Tegen vertrektijd parkeerden we onze fietsen bij het Dorpshuis, dichtbij de Schiermonnikoger Vishandel. Ook met onze huurfietsen pasten we Algemeen Beschaafd Nederlandse gebod toe: "Vertrouw op God, maar zet wel zelf je fiets op slot".
Bij vertrek sloot de bestuurder de deur van de "bus" alvorens de forse trekker te bestijgen, en zag ik iets bekends in zijn gezicht.
Het waaide stevig, het strand lag vol schuim langs de waterlijn en de zee was vol reuring en witte koppen, wat een avontuurlijk gevoel gaf, en toch zit je lekker beschut in die wagen.
De rit gaat over het strand, zo dicht mogelijk langs de bij afgaand tij droogvallende waterlijn. Er zijn kleine "rivieren" vanuit de hoger gelegen, leeglopende geulen, met scherpe randen, uitgesleten door het water. Dan moeten we afremmen om niet idioot hard te stuiteren. En dicht langs de waterlijn zijn de randen het laagst, daarom rijden we soms zelfs dóór het water. Tja, het is geen geasfalteerde snelweg...
Na ongeveer een uur zijn we op de Balg en wordt de wagen zó geparkeerd, dat de deur uit de wind staat.
Iedereen zwermt uit, en de pas nog volkomen lege vlakte is ineens bevolkt. Sommige mensen zoeken schelpen, anderen maken foto's, met compactcamera's of ferme telelenzen. Marijke filmt en fotografeert met haar telefoon.
Aan de overkant, op Simonszand, liggen zeehonden, zegt iemand. Turend zie ik een paar rijen stipjes. Met een aangereikte verrekijker zie ik, dat het inderdaad een heleboel zeehonden zijn.
Met mijn compactcamera hoef ik niet proberen de zeehonden te "vangen", maar over de zandvlakte met schelpen zie ik aan de wadkant een vissersschip, dat vind ik wel een mooi sfeerbeeld. Het schip lijkt op de foto dichtbij, maar voordat je bij het water bent is het nog zeker een paar uur lopen, is mijn ervaring...
Een filmpje van onze reisgenoten en hun dolenthousiaste hond, die zijn eigen "Ren je rot!" speelt.
Er liggen heel veel "tafelmessen". Kwallen, vers of helemaal weggedroogd, een prachtige oesterschelp met zeepokken. Die laatste geef ik aan onze schelpenzoekende reisgenoten.
Mensen die met hun kleine kindje aan het genieten zijn. Weinig huilen of zeuren gehoord trouwens tijdens de rit, met meerdere kleintjes.
Kort voor het weer instappen praat ik even met de bestuurder. Ik zeg dat hij dit vast al heel lang doet, omdat ik hem dat, als vroegere vaste Schiergast, toen ook al zag doen. Hij vertelt dat dit zijn zesenveertigste jaar is. En dat hij samen met zijn vader de Schiermonnikoger Vishandel is begonnen, nauw verwant met de BalgExpress.
Ik vertel hem dat ik verrast was dat Tom, die inmiddels met pensioen is gegaan, mij bij ons vorige bezoek na twee keer kijken herkende, en nog precies de trefwoorden wist! Er zat 13 jaar tussen, en er komen elk jaar duizenden bezoekers een visje of snacks halen!
De Vishandel wordt nu door de derde generatie gerund.
Op de terugweg kon er iets sneller worden gereden. Terwijl ik de opgejaagde schuimvlokken naast de wagen probeerde te filmen (mislukt), diende zich een nieuwe herinnering aan: heette de bestuurder niet Siert...?
Aangekomen bij het eindpunt wou ik toch nog even mijn geheugen testen: had ik zijn naam goed onthouden? Nou, bijna: hij heet Sieger.
Naar de fietsen dan, en naar "huis". Oeps, waar is mijn fietssleutel?
Ik ben iemand van vaste plekken voor de voorwerpen die ik met me meedraag. Sleutel van de huurfiets in mijn rechterjaszak. Maar daar, en in alle andere zakken van mijn kleding: géén fietssleutel.
De andere gewoonte is, dat ik mijn compactcamera in mijn linkerjaszak meedraag. En daar is al snel de analyse wat er kan zijn gebeurd. Na twee foto's gemaakt te hebben op de Balg ben ik er zat van om steeds mijn camera terug te doen in het tasje. Het tasje blijft in de linkerjaszak en de camera gaat in de rechter, om sneller paraat te hebben. Bij het steeds in en uit de jaszak pakken, zal ik wel de fietssleutel ongewild en onopgemerkt, op het strand hebben gedeponeerd...
Niets aan te doen, bij opkomende vloed zal de sleutel meegesleept worden of onder het zand verdwijnen.
Nou ja, misschien was ik 'm in de BalgExpress kwijtgeraakt. Ik heb heen en terug op dezelfde plaats gezeten. Sieger is nog in de buurt en ik mag nog even in de BalgExpress kijken. Geen succes, morgenvroeg maar naar de verhuurder, vragen hoe het nu verder moet.
Dat kwam vaker voor, kreeg ik te horen. Lekke banden en verloren sleutels waren de meest voorkomende problemen. Maar als ik het nummer van de fiets wist, kreeg ik een nieuwe sleutel mee. Ik had een foto gemaakt van dat nummer, die mijn geheugen ondersteunde. De sleutel werd ter plaatse gekopieerd van een reservesleutel, tegen een mij meevallende vergoeding.
We hadden weer een mooie dag, waarbij ons gezelschap zich opsplitste naar interesse.
Eten werd deze keer niet zelf gekookt, maar we haalden het bij de Schiermonnikoger Vishandel, die een ruim assortiment heeft in vis en snacks.
Dat we er rond etenstijd waren, was te merken, we moesten even wachten tot we aan de beurt waren. Niet dat dat lang duurde, maar ook hier geldt: Goed bereid, kost even tijd.
In de rij staand, zag ik achterin de zaak Sieger even om de hoek komen en rondkijken. Ik zwaaide, en hij kwam meteen onze kant op. Ik dacht: Wat leuk, hij herinnert zich onze gesprekjes van gisteren!
Maar de verrassing was groter: hij was vandaag weer met de BalgExpress naar de Balg geweest, en iemand had daar... een fietssleutel gevonden!
Hij had 'm nog in de trekker liggen, en hij ging hem even halen: Mijn verloren sleuteltje!
Je mag het een wonder noemen, want blijkbaar ben ik die sleutel kwijtgeraakt op een punt waar hij niet is ondergestoven met zand, niet weggespoeld door de zee, en op een plek waar iemand uit de volgende lichting Balg-bezoekers uitgerekend op die heel grote vlakte mijn spoor van de vorige dag gekruist heeft waar ik die sleutel verloor, en niet alleen naar de lucht of in de verte gekeken heeft...
En natuurlijk de fijne, relaxte sfeer van het Eiland en de Eilanders, waar je geen nummer bent, maar mensen onder elkaar!
Helaas kon ik niet persoonlijk op vrijdagmorgen de fietsen triomfantelijk inleveren met de reservesleutel en de teruggevonden sleutel, omdat we donderdagavond halsoverkop moesten vertrekken door een calamiteit in de familie van een van onze reisgenoten, en daarom de fietsen afleverde voor de deur met de sleutels in de brievenbus.
Maar het is in elk geval een bijzonder verhaal...!
08 mei 2016
160508 - Niklas - Geloof maakt alles mogelijk
Onlangs kwam ik een site tegen waarop de nabijheid van de apocalyps, het einde van de wereld, werd aangetoond, met overtuigend bewijs in de vorm van foto's.
Straten in Thailand, die helemaal waren volgeregend met forse vissen!
Niet alleen deze site, ook elders vond ik berichten met foto's, en één van de sites meldde, dat het bericht was gepubliceerd door de BBC, dat klinkt erg betrouwbaar.
Er was zelfs een video van een nieuwsuitzending over dit onderwerp, het moest dus wel waar zijn!
Zoeken bij de BBC dus. Ik vond inderdaad twee BBC-berichten van dezelfde datum, 6 mei 2014, maar die gaan niet over Thailand: Fish rain down in Sri Lanka surprise en Fish rain down on Sri Lanka village.
Reeds in het Bijbelboek Exodus is er sprake van plagen die Egypte teisteren, als straf van God omdat de Farao het volk van Israël niet wilde laten gaan, met o.a. een regen van kikkers. Waarom zou Hij dan het einde van de wereld niet aankondigen met een regen van grote vissen?
Ook bij de BBC vond ik een publicatie van 20 augustus 2004 over "bizarre British weather phenomena", een "visregen" in Knighton, Powys, een plaats in Wales aan de rivier de Teme: How can it rain fish?. Hier wordt niets vermeld over de grootte van de vissen en de hoeveelheid, maar in de artikelen over Sri Lanka ging het om kleine vissen, met een totaal van zo'n 50 kg. Een garnalenregen schijnt daar ook wel eens voor te komen.
Aan het eind van dit artikel staat nog een verwijzing naar twee Amerikaanse wetenschappers, die voor de plagen uit Exodus logische verklaringen hebben gezocht.
Andere geleerden twijfelen aan de daadwerkelijkheid, of de directe opeenvolging van die Plagen van Egypte, maar elk ervan zal, denk ik, voldoende geweest zijn om destijds de ondergang van de aarde aan te kondigen.
En ach, ook voor het verschijnsel op de foto's van de "visregen in Thailand" was een logische verklaring. De foto's kloppen helemaal, maar de verhalen die er bijgeplaatst waren helemaal niet. De website "Snopes" heeft het uitgezocht. Ten eerste zijn de foto's "uit Thailand" oorspronkelijk gepubliceerd op 17 maart 2015 op een Chinese nieuwssite, voor heel veel mensen is de tekst dus onleesbaar.
De "gelovigen" die er een voorspelling van de naderende apocalyps in zagen, hebben zich ook blijkbaar niet afgevraagd waarom het klaarblijkelijk alleen op de straat vissen geregend had, en hebben misschien wel even gezocht of een visregen mogelijk was, maar verder het bericht klakkeloos doorgegeven.
Het originele, Chinese nieuwsbericht ging over een vrachtwagen volgeladen met meervallen in de provincie Guizhou in de Volksrepubliek China: per ongeluk was de laadklep onderweg opengegaan, en de vissen kwamen op straat terecht...
Zo werd een bericht over een verkeersincident een aankondiging van de nabije apocalyps. Minstens zo curieus als Science-Fiction verhalen, maar hier werkte het anders.
Bij Science-Fiction worden verhalen bedacht op basis van een gedachtengang wat er zou kunnen als een (nu nog) onmogelijk schijnende mogelijkheid zou bestaan (b.v. ruimtereizen sneller dan de lichtsnelheid).
Bij verhalen als hierboven, over de vissenregen, worden bij de (niet goed onderzochte) werkelijkheid verhalen bedacht, die een zeer aards verschijnsel koppelen aan verhalen over bovennatuurlijke beschrijvingen uit een religieuze opvoeding of levensovertuiging.
Misschien zou je dat Reli-Fiction (RF) kunnen noemen...
Straten in Thailand, die helemaal waren volgeregend met forse vissen!
Niet alleen deze site, ook elders vond ik berichten met foto's, en één van de sites meldde, dat het bericht was gepubliceerd door de BBC, dat klinkt erg betrouwbaar.
Er was zelfs een video van een nieuwsuitzending over dit onderwerp, het moest dus wel waar zijn!
Zoeken bij de BBC dus. Ik vond inderdaad twee BBC-berichten van dezelfde datum, 6 mei 2014, maar die gaan niet over Thailand: Fish rain down in Sri Lanka surprise en Fish rain down on Sri Lanka village.
Reeds in het Bijbelboek Exodus is er sprake van plagen die Egypte teisteren, als straf van God omdat de Farao het volk van Israël niet wilde laten gaan, met o.a. een regen van kikkers. Waarom zou Hij dan het einde van de wereld niet aankondigen met een regen van grote vissen?
Ook bij de BBC vond ik een publicatie van 20 augustus 2004 over "bizarre British weather phenomena", een "visregen" in Knighton, Powys, een plaats in Wales aan de rivier de Teme: How can it rain fish?. Hier wordt niets vermeld over de grootte van de vissen en de hoeveelheid, maar in de artikelen over Sri Lanka ging het om kleine vissen, met een totaal van zo'n 50 kg. Een garnalenregen schijnt daar ook wel eens voor te komen.
Aan het eind van dit artikel staat nog een verwijzing naar twee Amerikaanse wetenschappers, die voor de plagen uit Exodus logische verklaringen hebben gezocht.
Andere geleerden twijfelen aan de daadwerkelijkheid, of de directe opeenvolging van die Plagen van Egypte, maar elk ervan zal, denk ik, voldoende geweest zijn om destijds de ondergang van de aarde aan te kondigen.
En ach, ook voor het verschijnsel op de foto's van de "visregen in Thailand" was een logische verklaring. De foto's kloppen helemaal, maar de verhalen die er bijgeplaatst waren helemaal niet. De website "Snopes" heeft het uitgezocht. Ten eerste zijn de foto's "uit Thailand" oorspronkelijk gepubliceerd op 17 maart 2015 op een Chinese nieuwssite, voor heel veel mensen is de tekst dus onleesbaar.
De "gelovigen" die er een voorspelling van de naderende apocalyps in zagen, hebben zich ook blijkbaar niet afgevraagd waarom het klaarblijkelijk alleen op de straat vissen geregend had, en hebben misschien wel even gezocht of een visregen mogelijk was, maar verder het bericht klakkeloos doorgegeven.
Het originele, Chinese nieuwsbericht ging over een vrachtwagen volgeladen met meervallen in de provincie Guizhou in de Volksrepubliek China: per ongeluk was de laadklep onderweg opengegaan, en de vissen kwamen op straat terecht...
Zo werd een bericht over een verkeersincident een aankondiging van de nabije apocalyps. Minstens zo curieus als Science-Fiction verhalen, maar hier werkte het anders.
Bij Science-Fiction worden verhalen bedacht op basis van een gedachtengang wat er zou kunnen als een (nu nog) onmogelijk schijnende mogelijkheid zou bestaan (b.v. ruimtereizen sneller dan de lichtsnelheid).
Bij verhalen als hierboven, over de vissenregen, worden bij de (niet goed onderzochte) werkelijkheid verhalen bedacht, die een zeer aards verschijnsel koppelen aan verhalen over bovennatuurlijke beschrijvingen uit een religieuze opvoeding of levensovertuiging.
Misschien zou je dat Reli-Fiction (RF) kunnen noemen...
07 september 2015
28 april 2015
150428 - Niklas - Koningsdag nieuwe stijl
Koningsdag nieuwe stijl. Ik zet even een potje satirische inkt op tafel, want ik vind dat het koekhappen en WC-pot gooien moet blijven!
Om te beginnen een vlootschouw, en ik moet me al heel sterk vergissen als ik daarin niet een baggermolen langs zag varen, zoals ik me die herinner uit mijn jeugd. Die baggerden het Hoendiep en het Aduarderdiep uit, waarlangs toen nog het meeste vrachtvervoer plaatsvond...
Vervolgens voer een "replica" van de Ark van Noach langs. Ik citeer even van de website:
"Een replica is een nauwkeurige kopie van een voorwerp of bouwwerk", zeggen de woordenboeken.
Nou, dan heeft de Bijbel ons wel voor de mal gehad, want daarin noemt God precies de houtsoort (Genesis 6:14: goferhout. De houtsoort is in vertalingen soms anders, het blijkt moeilijk eenduidig vast te stellen welke houtsoort het was, maar misschien is die soort bomen ook ten onder gegaan met de Zondvloed) waarvan Noach de Ark moet bouwen.
Er staat daar echter niets vermeld over een onderstuk van gelaste stalen pontons, zoals de replica heeft! Goh, dat men die techniek toen al meester was, qua materialen en bewerkingen, en God niet gehoorzaamd (en voor Hem geheim gehouden) heeft door toch stiekem een stalen basis te bouwen!
Op veel andere vragen heeft de bouwer van de replica blijkbaar al een antwoord bedacht:
Overigens blijft hij ondernemer (misschien verdient dit beter dan als timmerman): de entreeprijzen zijn naar mijn idee vrij normaal, daarnaast wordt de Ark aangeboden voor bruiloften en partijen tot zakelijke seminars en congressen. En er is een ruim gesorteerde souvenirshop, met uiteraard het boek van de bouwer: Laat je droom varen. Mooi gevonden!
Hm, dat wetenschappelijk gehalte zal op het niveau liggen van dit verhaal op de website, schat ik. Van de categorie: "Het verhaal in de Bijbel is letterlijk waar, omdat het letterlijk zo in de Bijbel staat", en daar zoeken we "bewijzen" bij. En de koning moet natuurlijk meer over God praten, zei hij nog. De manier waarop was blijkbaar voor voor hem vanzelfsprekend.
Evengoed knap, als je vanuit je bezetenheid zo'n apart project, eerst een kleine en daarna een grote Ark, weet te realiseren.
Om te beginnen een vlootschouw, en ik moet me al heel sterk vergissen als ik daarin niet een baggermolen langs zag varen, zoals ik me die herinner uit mijn jeugd. Die baggerden het Hoendiep en het Aduarderdiep uit, waarlangs toen nog het meeste vrachtvervoer plaatsvond...
Foto: Geheugen van Nederland
Vervolgens voer een "replica" van de Ark van Noach langs. Ik citeer even van de website:
De Ark van Noach in Dordrecht biedt een leuk dagje uit voor jong en oud! Aan boord van deze replica van het oudste en tevens het grootste houten schip ter wereld, vindt u activiteiten voor het hele gezin.
"Een replica is een nauwkeurige kopie van een voorwerp of bouwwerk", zeggen de woordenboeken.
Nou, dan heeft de Bijbel ons wel voor de mal gehad, want daarin noemt God precies de houtsoort (Genesis 6:14: goferhout. De houtsoort is in vertalingen soms anders, het blijkt moeilijk eenduidig vast te stellen welke houtsoort het was, maar misschien is die soort bomen ook ten onder gegaan met de Zondvloed) waarvan Noach de Ark moet bouwen.
Er staat daar echter niets vermeld over een onderstuk van gelaste stalen pontons, zoals de replica heeft! Goh, dat men die techniek toen al meester was, qua materialen en bewerkingen, en God niet gehoorzaamd (en voor Hem geheim gehouden) heeft door toch stiekem een stalen basis te bouwen!
Op veel andere vragen heeft de bouwer van de replica blijkbaar al een antwoord bedacht:
Kom aan boord en ga op ontdekkingsreis! U krijgt een indruk hoe het schip eruit heeft gezien en ontdekt hoe Noach en zijn gezin geleefd moeten hebben. Vele vragen zoals 'Pasten alle dieren wel in de Ark' en 'Hoe wist de bouwer hoe groot de Ark moest worden', worden aan boord beantwoord.
Overigens blijft hij ondernemer (misschien verdient dit beter dan als timmerman): de entreeprijzen zijn naar mijn idee vrij normaal, daarnaast wordt de Ark aangeboden voor bruiloften en partijen tot zakelijke seminars en congressen. En er is een ruim gesorteerde souvenirshop, met uiteraard het boek van de bouwer: Laat je droom varen. Mooi gevonden!
Op circa 20.000 m2 bieden we presentaties over de geschiedenis van Noach en wetenschappelijke achtergrond informatie.
Hm, dat wetenschappelijk gehalte zal op het niveau liggen van dit verhaal op de website, schat ik. Van de categorie: "Het verhaal in de Bijbel is letterlijk waar, omdat het letterlijk zo in de Bijbel staat", en daar zoeken we "bewijzen" bij. En de koning moet natuurlijk meer over God praten, zei hij nog. De manier waarop was blijkbaar voor voor hem vanzelfsprekend.
Evengoed knap, als je vanuit je bezetenheid zo'n apart project, eerst een kleine en daarna een grote Ark, weet te realiseren.
07 maart 2015
150307 - ZOZ - Van Grandpa's en Opa's
Wie mee wil doen met (of luisteren bij de andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.
Deze week kreeg ik bij het afwassen een idee voor een ZOZ-thema. Ik droogde mijn koffiemok af, die ik ooit op verjaardag kreeg van mijn kleinzoon, toen "de sterkste man van Twee-en-een-half". Het is een sterke mok, en ik ben er ook wel zuinig op - hij gaat nu al zo'n 15 jaar mee: kleinzoon vliegt nu alleen naar zijn vader, die momenteel in Koeweit woont.
Welke muziek is er, die met opa's en grandpa's te maken heeft? Wie van ons herinnert zich M'n Opa van Leen Jongewaard en Hetty Blok, uit Ja zuster, Nee zuster? O, dan ben je toch een oude knar? Nou, en...?!
Om in de verzorgende sfeer te blijven: wel eens gehoord van De Zingende Broeder? Even een stukje overnemen uit zijn "bio":
Remco Bijlefeld, alias de zingende broeder, werkt als woon- zorgbegeider in een kleinschalig verpleeghuis te Borger. Door de oudere mensen waarmee hij werkt is hij geïnteresseerd geraakt in de muziek uit hun jeugdtijd. Door vaak zijn gitaar mee te nemen naar het werk om samen met de ouderen te zingen, werd zijn repertoire steeds groter. Op een gegeven moment kwam Remco op het idee om er meer mee te doen. Hij bood zichzelf aan als artiest bij verpleeg- en verzorgingshuizen in de buurt. Hij kwam op het idee om zich te verkleden als een artiest uit die tijd. Keurig in pak met stropdas, een ouderwetse bril op en brillantine in het haar met een strakke scheiding.
Hij treedt op als amusementzanger in zorginstellingen voor ouderen. Hij zingt populaire Nederlandstalige liedjes uit de jaren 30, 40 en 50 van de vorige eeuw en begeleidt zichzelf daarbij met de gitaar. Hij brengt liedjes ten gehore van Lou Bandy, Willie Derby, Eddie Christiani, Bob Scholte en vele anderen. Veel liedjes zijn te vinden op zijn YouTube kanaal.
Ik kies hier voor de (thuis, in stijlvol sepia opgenomen) "swing-versie" van Grootvaders Klok:
Er zijn ook wel hedendaagse Nederlandse artiesten die iets over hun opa zingen, zelfs (naast "Oma's aan de top") zingt K3 over Opa, maar ik noem verder alleen nog uit Kinderliedjes van vroeger: Opa bakkebaard als echte klassieker.
In Country-sferen vond ik er ook een paar mooie, bijvoorbeeld van The Judds (moeder en dochter), Grandpa Tell Me Bout The Good Old Days. Wie de tekst wil lezen, die staat op YouTube bij dit nummer onder "Meer weergeven":
Nu een clip die wat toelichting verdient. Er is een project gaande, dat de wereld wil inspireren, verbinden en vrede brengen door middel van muziek, genaamd Playing for Change. Het is een multimedia muziekproject, opgezet door de Amerikaanse producer en geluidstechnicus Mark Johnson.
Er is ook een zelfstandige Playing For Change Foundation opgericht, die overal ter wereld muziekscholen voor kinderen bouwt.
Zo begon het, staat op de website: Nine years ago while walking down the street in Santa Monica, CA, the Playing For Change crew heard Roger Ridley singing “Stand By Me” from a block away. His voice, soul and passion set us on a journey around the world to add other musicians to his performance.
This song transformed Playing For Change from a small group of individuals into a global movement for peace and understanding. Over 35 musicians play on this track together from all over the world. While they may have never met in person, in this case, the music does the talking.
Een van de deelnemers in het project is Grandpa Elliot. De tekst onder de clip vertelt, dat hij al vanaf zijn zesde jaar (!) optreedt als straatmuzikant in New Orleans, en dat hij dat nog altijd met volle passie doet.
Grandpa Elliot begon bij een barbecue tijdens een Playing for Change tour te zingen: "Your lips is so dog gone sweet to me, baby Im afraid, if you kissed the ocean it would turn to lemonade", en de crew wou meteen de studio in om een album met hem op te nemen.
Als hij, na de introductie, dan eenmaal begint te zingen, begrijp ik waarom.
Sugar Sweet door Grandpa Elliot met Playing for Change muzikanten:
Over opa's wordt heel verschillend gepraat. Liefdevol of denigrerend, om de complementaire kleuren te kiezen. Maar als over een nog veel grotere Dwarsbongel dan ik, Ozzy Osbourne (NL) door de Huffingtonpost wordt geschreven: "Ozzy Osbourne Has Gone From Death Metal To The Sweetest Grandpa Ever", en door Yahoo Parenting "Who Knew That Ozzy Osbourne Is the Cutest Grandpa Ever?", dan is er voor mij nog wel hoop, denk ik. Want Ozzy is nog steeds actief met Black Sabbath, en spelen ze (2014, live) nog steeds Paranoid uit 1970. Hun grootste hit werd binnen een half uur gecomponeerd en geschreven, omdat ze nog 3 minuten plaatvulling nodig hadden, gaat het verhaal... Lieve opa's?
Als we dan toch gek bezig zijn, dit is er weer eentje met veel covers: "Ik ben mijn eigen grootvader", een lied met een lange historie.
Meerdere JoetJoepers zijn er mee bezig geweest, en de eerste die ik vond was de versie van Ray Stevens met stamboom, maar dat vond ik te snel gaan. De volgende was ook van Ray Stevens, maar dan met gekke koppetjes. Allebei leuk gedaan, net als al die andere versies.
Ik heb hier toch gekozen voor de oorspronkelijke uitvoering, van Lonzo & Oscar uit 1947 - I'm My Own Grandpa:
Tja, dat komt er van, als je met stambomen bezig gaat...
Deze week kreeg ik bij het afwassen een idee voor een ZOZ-thema. Ik droogde mijn koffiemok af, die ik ooit op verjaardag kreeg van mijn kleinzoon, toen "de sterkste man van Twee-en-een-half". Het is een sterke mok, en ik ben er ook wel zuinig op - hij gaat nu al zo'n 15 jaar mee: kleinzoon vliegt nu alleen naar zijn vader, die momenteel in Koeweit woont.
Welke muziek is er, die met opa's en grandpa's te maken heeft? Wie van ons herinnert zich M'n Opa van Leen Jongewaard en Hetty Blok, uit Ja zuster, Nee zuster? O, dan ben je toch een oude knar? Nou, en...?!
Om in de verzorgende sfeer te blijven: wel eens gehoord van De Zingende Broeder? Even een stukje overnemen uit zijn "bio":
Remco Bijlefeld, alias de zingende broeder, werkt als woon- zorgbegeider in een kleinschalig verpleeghuis te Borger. Door de oudere mensen waarmee hij werkt is hij geïnteresseerd geraakt in de muziek uit hun jeugdtijd. Door vaak zijn gitaar mee te nemen naar het werk om samen met de ouderen te zingen, werd zijn repertoire steeds groter. Op een gegeven moment kwam Remco op het idee om er meer mee te doen. Hij bood zichzelf aan als artiest bij verpleeg- en verzorgingshuizen in de buurt. Hij kwam op het idee om zich te verkleden als een artiest uit die tijd. Keurig in pak met stropdas, een ouderwetse bril op en brillantine in het haar met een strakke scheiding.
Hij treedt op als amusementzanger in zorginstellingen voor ouderen. Hij zingt populaire Nederlandstalige liedjes uit de jaren 30, 40 en 50 van de vorige eeuw en begeleidt zichzelf daarbij met de gitaar. Hij brengt liedjes ten gehore van Lou Bandy, Willie Derby, Eddie Christiani, Bob Scholte en vele anderen. Veel liedjes zijn te vinden op zijn YouTube kanaal.
Ik kies hier voor de (thuis, in stijlvol sepia opgenomen) "swing-versie" van Grootvaders Klok:
Er zijn ook wel hedendaagse Nederlandse artiesten die iets over hun opa zingen, zelfs (naast "Oma's aan de top") zingt K3 over Opa, maar ik noem verder alleen nog uit Kinderliedjes van vroeger: Opa bakkebaard als echte klassieker.
In Country-sferen vond ik er ook een paar mooie, bijvoorbeeld van The Judds (moeder en dochter), Grandpa Tell Me Bout The Good Old Days. Wie de tekst wil lezen, die staat op YouTube bij dit nummer onder "Meer weergeven":
Nu een clip die wat toelichting verdient. Er is een project gaande, dat de wereld wil inspireren, verbinden en vrede brengen door middel van muziek, genaamd Playing for Change. Het is een multimedia muziekproject, opgezet door de Amerikaanse producer en geluidstechnicus Mark Johnson.
Er is ook een zelfstandige Playing For Change Foundation opgericht, die overal ter wereld muziekscholen voor kinderen bouwt.
Zo begon het, staat op de website: Nine years ago while walking down the street in Santa Monica, CA, the Playing For Change crew heard Roger Ridley singing “Stand By Me” from a block away. His voice, soul and passion set us on a journey around the world to add other musicians to his performance.
This song transformed Playing For Change from a small group of individuals into a global movement for peace and understanding. Over 35 musicians play on this track together from all over the world. While they may have never met in person, in this case, the music does the talking.
Een van de deelnemers in het project is Grandpa Elliot. De tekst onder de clip vertelt, dat hij al vanaf zijn zesde jaar (!) optreedt als straatmuzikant in New Orleans, en dat hij dat nog altijd met volle passie doet.
Grandpa Elliot begon bij een barbecue tijdens een Playing for Change tour te zingen: "Your lips is so dog gone sweet to me, baby Im afraid, if you kissed the ocean it would turn to lemonade", en de crew wou meteen de studio in om een album met hem op te nemen.
Als hij, na de introductie, dan eenmaal begint te zingen, begrijp ik waarom.
Sugar Sweet door Grandpa Elliot met Playing for Change muzikanten:
Over opa's wordt heel verschillend gepraat. Liefdevol of denigrerend, om de complementaire kleuren te kiezen. Maar als over een nog veel grotere Dwarsbongel dan ik, Ozzy Osbourne (NL) door de Huffingtonpost wordt geschreven: "Ozzy Osbourne Has Gone From Death Metal To The Sweetest Grandpa Ever", en door Yahoo Parenting "Who Knew That Ozzy Osbourne Is the Cutest Grandpa Ever?", dan is er voor mij nog wel hoop, denk ik. Want Ozzy is nog steeds actief met Black Sabbath, en spelen ze (2014, live) nog steeds Paranoid uit 1970. Hun grootste hit werd binnen een half uur gecomponeerd en geschreven, omdat ze nog 3 minuten plaatvulling nodig hadden, gaat het verhaal... Lieve opa's?
Als we dan toch gek bezig zijn, dit is er weer eentje met veel covers: "Ik ben mijn eigen grootvader", een lied met een lange historie.
Meerdere JoetJoepers zijn er mee bezig geweest, en de eerste die ik vond was de versie van Ray Stevens met stamboom, maar dat vond ik te snel gaan. De volgende was ook van Ray Stevens, maar dan met gekke koppetjes. Allebei leuk gedaan, net als al die andere versies.
Ik heb hier toch gekozen voor de oorspronkelijke uitvoering, van Lonzo & Oscar uit 1947 - I'm My Own Grandpa:
Tja, dat komt er van, als je met stambomen bezig gaat...
Abonneren op:
Posts (Atom)